บทที่ 82 มือปืน

ยฺหวีเสี่ยวเฉียงมาแล้ว สมาชิกคณะทำงานเฉพาะกิจทุกคนก็ยืดหลังตรงขึ้นกันหมด!

ผู้ต้องสงสัยระดับยฺหวีเสี่ยวเฉียง หากเข้ามอบตัวด้วยตัวเอง ย่อมต้องยอมรับความผิดทั้งหมดแน่นอน

งั้นต่อจากนี้ สองพ่อลูกตระกูลฮั่วและผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัทว่านหลงที่เชิดหน้าชูตาเหล่านี้ ก็ต้องเตรียมรับโทษตามกฎหมายแล้ว!

เจ้าหน้าที่ตำรวจบางคนกลัวว่าคนตระกูลฮั่วจะหนี จึงขวางประตูห้องประชุมไว้อย่างไม่แสดงอาการ บางคนถึงกับคลำไปที่อาวุธปืนประจำกายและกุญแจมือที่เอวแล้ว!

เห็นสถานการณ์แบบนี้ ผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัทว่านหลงหลายคนก็ไม่เหลือเลือดฝาดบนใบหน้า มีเพียงสีหน้าของฮั่วฉี่เซิงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยในตอนแรก แล้วกลับสู่ความสงบอย่างรวดเร็ว

ภายใต้สายตาที่จับจ้องของทุกคน ยฺหวีเสี่ยวเฉียงกับเฝิงเจียวเจียวที่ลงจากแท็กซี่ ก็ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายล้อมควบคุมตัวไว้ทันที แล้วเดินอย่างรวดเร็วไปยังประตูใหญ่ของกลุ่มบริษัทว่านหลงพร้อมกัน

ในห้องประชุมชั้นบน ต่งขุยสั่งเจ้าหน้าที่ตำรวจชั้นล่างผ่านวิทยุสื่อสารให้รักษาความสงบเรียบร้อย เปิดทางให้ยฺหวีเสี่ยวเฉียงและพวกเข้าประตูมา แล้วจับกุมทันทีหลังจากพวกเขาเข้ามาแล้ว!

ฝูงชนที่รวมตัวเดินขบวนประท้วงอยู่หน้าประตูกลุ่มบริษัทว่านหลง ล้วนถูกแยกออกจากกัน

แต่พอดีกับตอนที่ยฺหวีเสี่ยวเฉียงและพวกกำลังจะฝ่าฝูงชนเข้ามา ก็ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาหนึ่งครั้ง “เขาคือยฺหวีเสี่ยวเฉียง! จับเขาไว้! ทวงเงินของเราคืนมา!”

คำพูดนี้เท่ากับโยนระเบิดลูกใหญ่ลงบนผิวน้ำที่สงบนิ่ง ผู้ชุมนุมประท้วงหลายร้อยคนระเบิดขึ้นมาในพริบตา!

“ยฺหวีเสี่ยวเฉียงโผล่มาแล้ว! อย่าให้มันหนีไปได้!”

“ไอ้สัตว์เดรัจฉาน! คืนเงินให้พวกเรามา!”

“ไอ้นักต้มตุ๋นเวร! ทำเอาบ้านฉันแตกคนตาย กูจะสู้กับมึงให้ตายไปข้าง!”

……

ในชั่วพริบตา ฝูงชนรอบข้างพุ่งเข้าใส่ยฺหวีเสี่ยวเฉียงกับเฝิงเจียวเจียวราวกับกระแสน้ำ กำแพงคนของฝ่ายตำรวจพังทลายลงในชั่วครู่ เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ล้อมยฺหวีเสี่ยวเฉียงอยู่กลายเป็นเรือน้อยกลางคลื่นยักษ์ ถูกเบียดจนกระจัดกระจาย!

สถานการณ์คุมไม่อยู่แล้ว!

ในสมองของทุกคนล้วนแวบด้วยคำเหล่านี้!

สีหน้าของต่งขุยและสมาชิกคณะทำงานเฉพาะกิจเปลี่ยนไปทันที!

“หวังกว่างเซิง! รีบพาคนลงไปสนับสนุนเดี๋ยวนี้! จ้าวน้อย ติดต่อเพื่อนร่วมงานชั้นล่าง ยังไงก็ต้อง…”

ปัง!

ต่งขุยยังพูดไม่ทันจบ!

ในฝูงชนชั้นล่าง จู่ๆ ก็มีเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด!

ต่อให้ห่างกันขนาดนี้ ทุกคนในห้องประชุมก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน!

“ใครยิงปืน?”

ต่งขุยคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมาแล้วคำราม “ใครสั่งให้พวกแกยิงปืน!”

ในวิทยุสื่อสารมีเสียงโกลาหลดังมา “รายงานหัวหน้าต่ง! ไม่ใช่พวกเรายิงครับ! มี มีคนในฝูงชนยิงยฺหวีเสี่ยวเฉียง! ยฺหวีเสี่ยวเฉียงถูกยิงล้มลง สถานการณ์ไม่ชัดเจนครับ!”

อะไรนะ!

ในห้องประชุม เจ้าหน้าที่ตำรวจของคณะทำงานเฉพาะกิจทุกคนตะลึงงันไปหมด!

มีมือปืนแฝงตัวอยู่ในฝูงชนผู้ชุมนุมด้วย! นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ตอนนี้ ฮั่วเจิ้งหลงเดินไปที่ริมหน้าต่างบานสูงจรดพื้น พอมองลงไปแวบหนึ่งก็หัวเราะเย็น “ดูท่าคุณภาพของกองตำรวจเหลียวหนานเรายังไม่ได้เรื่องนะ! ผู้ต้องหาสำคัญขนาดนี้ยังปกป้องไม่ได้! แต่ก็ไม่แปลกหรอก ยังไงคนอย่างยฺหวีเสี่ยวเฉียงก็ตายแล้วยังไม่หมดโทษอยู่แล้ว ถ้าเปลี่ยนเป็นผมที่ถูกเขาโกงจนสิ้นเนื้อประดาตัว ก็คงหาทางฆ่าเขาให้ได้เหมือนกัน! ใช่ไหมล่ะ?”

คำพูดนี้ทำเอาเจ้าหน้าที่ตำรวจของคณะทำงานเฉพาะกิจหลายคนตาแดงก่ำขึ้นมาทันที!

เห็นได้ชัดว่ามือปืนที่แฝงตัวอยู่ในฝูงชนคือคนที่ตระกูลฮั่วจัดการไว้!

ตอนนี้การที่ฮั่วเจิ้งหลงวางท่าหยิ่งผยองขนาดนี้ ก็คือการท้าทายฝ่ายตำรวจ!

ฮั่วเจิ้งหลงหัวเราะลั่น “พวกคุณมองผมทำไมกันหมด? ผู้ต้องหาถูกตีตายทั้งเป็นต่อหน้าต่อตาพวกไร้ค่าอย่างพวกคุณ! พวกคุณไม่ไปจับฆาตกร กลับมาทำให้ผมซึ่งเป็นนักธุรกิจที่ซื่อสัตย์สุจริตลำบากใจเนี่ยนะ? กลุ่มบริษัทว่านหลงเราจ่ายภาษีมากมายขนาดนั้นทุกปี เลี้ยงพวกคุณแม่งยังไม่คุ้มเท่าเลี้ยงหมาเลย!”

เพียะ!

เสียงตบหน้าดังกังวานขึ้นกะทันหัน!

หลิวฝูเซิงตบหน้าฮั่วเจิ้งหลงไปหนึ่งฉาด!

ฮั่วเจิ้งหลงถูกตบจนเซถลา แล้วจ้องหลิวฝูเซิงอย่างโกรธเกรี้ยว “ไอ้แซ่หลิว! แม่งแกกล้าตีกูเหรอ? คุณตำรวจทุกท่าน พวกคุณเห็นกันหมดแล้ว! ตำรวจตีคนได้ตามใจชอบเลย…”

เพียะ!

ฮั่วเจิ้งหลงยังพูดไม่ทันจบ หลิวฝูเซิงก็สะบัดมือกลับตบเขาอีกฉาด!

“ตำรวจตีคนตามใจชอบไม่ได้ แต่ที่ผมตี ไม่ใช่คน” หลิวฝูเซิงพูดอย่างเย็นชา

“แม่งแกนี่…” ฮั่วเจิ้งหลงเงื้อหมัดจะโต้กลับ

ในเวลานี้เอง ฮั่วฉี่เซิงก็พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เจิ้งหลง! อย่าอวดดี!”

ฮั่วเจิ้งหลงถึงจะชั่วช้า แต่คำพูดของพ่อก็ยังใช้ได้ผล เขาหยุดการเคลื่อนไหวทันทีแล้วหันไปพูด “พ่อ! ไอ้หนุ่มนี่มัน…”

ฮั่วฉี่เซิงหน้าบึ้งแล้วส่ายหน้า จากนั้นก็หันสายตาไปที่ต่งขุย “หัวหน้ากองต่ง! สถานการณ์เมื่อกี้คุณก็เห็นแล้ว! ลูกชายผมไม่ใช่ใครก็รังแกได้! เรื่องนี้คุณต้องให้คำตอบผม”

ต่งขุยขมวดคิ้ว!

ตามหลักแล้วไอ้ฮั่วเจิ้งหลงคนนี้สมควรโดนตบจริงๆ!

แต่ยังไงระเบียบก็คือระเบียบ ใครตีคนก็ผิดทั้งนั้น โดยเฉพาะตำรวจ! นี่ถือเป็นการรู้กฎหมายแต่ละเมิดกฎหมายเสียเอง!

จ้าวเยี่ยนชิวเห็นดังนั้นก็รีบกลบเกลื่อน “หลิวน้อย! นายหุนหันเกินไปจริงๆ! ยฺหวีเสี่ยวเฉียงถูกยิง ฉันรู้ว่าในใจนายร้อนใจ พวกเราก็ร้อนใจเหมือนกัน! แต่ยังไงเรื่องนี้ก็ไม่ค่อยเกี่ยวกับท่านผู้จัดการใหญ่ฮั่วนี่นา! รีบขอโทษท่านฮั่วเถอะ ท่านฮั่วก็เป็นคนใจกว้าง เรื่องนี้ก็ถือว่าผ่านไปแล้วกัน! เฮอะๆ…”

เสียงยังไม่ทันจบ ยังไม่ทันให้หลิวฝูเซิงแสดงท่าที ฮั่วเจิ้งหลงกลับถลึงตาด่า “อีเหม็น! แม่งมึงเป็นต้นหอมต้นไหนกัน! ที่นี่มีที่ให้มึงพูดด้วยเหรอ! ขอโทษกูแล้วจะไม่มีอะไรเหรอ? มีเรื่องดีแบบนั้นที่ไหน! ไสหัวไปให้พ้น!”

ฮั่วเจิ้งหลงรู้สึกว่ายฺหวีเสี่ยวเฉียงตายแล้ว ตอนนี้เขาก็มีเหตุผลอยู่ข้างตัว จึงระบายความแค้นทั้งพุงออกมาเสียเลย

คำพูดนี้ทำเอาจ้าวเยี่ยนชิวหน้าแดงก่ำไปหมด น้ำตาแทบจะไหลออกมา! หากไม่ใช่เพราะสถานะและสถานที่ เธอก็อยากเข้าไปตบหมอนี่เหมือนกัน!

ฮั่วเจิ้งหลงหันไปพูด “หลิวฝูเซิง! แกอยากไม่มีเรื่องก็ง่ายมาก! มานี่ คุกเข่าลงโขกหัวคำนับกูสามครั้ง แล้วเรียกให้เพราะๆ! วันนี้กูจะปล่อยแกไป!”

พอได้ยินคำนี้ เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายคนต่างเผยสีหน้าโกรธเกรี้ยว!

คิ้วของต่งขุยก็ขมวดเป็นปมเดียว ฮั่วเจิ้งหลงหยิ่งผยองเกินไปแล้ว!

ไม่มีใครคาดคิด หลิวฝูเซิงกลับถามด้วยสีหน้ายิ้มไม่ยิ้ม “โขกหัวแล้วจะไม่มีเรื่องเหรอ?”

ฮั่วเจิ้งหลงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะอย่างโหดเหี้ยม “ใช่! โขกหัวให้กู เรื่องเมื่อกี้กูจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น!”

“ได้” หลิวฝูเซิงพยักหน้า

ได้เหรอ?

ทุกคนมึนงงไปหมด!

หลิวฝูเซิงพูดว่าได้เหรอ? เขาจะโขกหัวให้ฮั่วเจิ้งหลงเหรอ?

ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงนับไม่ถ้วน หลิวฝูเซิงค่อยๆ เดินไปหาฮั่วเจิ้งหลง แล้วพูดอย่างเรียบเฉย “เพียงแต่ ผมรู้สึกว่าการโขกหัวสามครั้งมันไม่จริงใจพอ อย่างน้อยต้องหนึ่งร้อยครั้ง”

เปลือกตาของฮั่วเจิ้งหลงกระตุกอย่างแรงขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ!

ยังไม่ทันที่เขาจะคิดตามทัน จู่ๆ หลิวฝูเซิงก็เตะแส้เข้าที่ข้อพับเข่าของเขา และในวินาทีที่ขาของเขาอ่อนแรงคุกลงกับพื้น หลิวฝูเซิงก็กดหัวเขาอย่างแรงแล้วกระแทกลงกับพื้น!

โครม!

พื้นทั้งห้องประชุมสั่นสะเทือนเบาๆ!

ฮั่วเจิ้งหลงถูกกระแทกจนเกือบสลบไปตรงนั้น!

ตอนนี้ ข้างหูของเขามีเสียงเย็นชาของหลิวฝูเซิงดังขึ้น “หนึ่งครั้ง!”