ตอนที่ 100 ณ ลานบ้านยามดึก การแก้เผ็ดของรุ่นพี่สาว

มองแผ่นหลังของอดีตลูกไล่คนสนิทที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไป ฉินตงฟางก็อดคิดไม่ได้

การพากลุ่มพี่น้องไปจับตัวเพียงพอนมาขายหาเงิน เป็นเพียงก้าวแรกในการพลิกฟื้นชีวิตความเป็นอยู่ของทุกคนเท่านั้น

คนที่คารมดี มีไหวพริบและหัวไวอย่างหลิวเสี่ยวจวิน

จริง ๆ แล้วจับไปเป็นผู้จัดการฝ่ายขายได้สบาย ๆ เลยด้วยซ้ำ!

ไว้รอให้ "แผ่นแปะคลายเอวเสริมเส้นเอ็น" ของร้านจี้เหรินถังวางขายสู่ท้องตลาดเสียก่อน

ฉินตงฟางตั้งใจจะเสนอแนะลุงไป๋จิ้งเต๋อ

ให้ส่งตัวหลิวเสี่ยวจวินออกไปบุกเบิกตลาดเวชภัณฑ์ตามพื้นที่ต่าง ๆ เพื่อเปิดเส้นทางการจำหน่ายโอสถทิพย์ชนิดนั้นอย่างเต็มรูปแบบ...

จะต้องพัฒนาสูตรลับประจำตระกูล "ของบ้านฉัน" ให้เติบใหญ่แข็งแกร่ง และสร้างความเกรียงไกรให้จงได้!

"ไอ้ยง หน้าแกบวมเป่งขนาดนี้ ไปเถอะ พวกเราไปตรวจดูที่โรงพยาบาลกันก่อน!"

ฉินตงฟางขมวดคิ้ว มองเพื่อนรักสมัยเด็กที่เปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าแห้งสะอาดแล้วด้วยความรู้สึกทนดูไม่ได้

"นี่มันปาเข้าไปตีหนึ่งตีสองแล้วพี่ จะไปตรวจหาอะไรกันเล่า! พรุ่งนี้เช้าค่อยไปให้เหอเสี่ยวฟางทำแผลที่ห้องพยาบาลก็พอแล้ว พี่รีบกลับไปนอนเถอะ!"

ชายหนุ่มวัยยี่สิบผู้นี้มีนิสัยซื่อตรงจริงใจ แถมยังมีพละกำลังมหาศาล

ยามร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับฉินตงฟาง เขามักจะบุกตะลุยเข้าปะทะแบบตาต่อตาฟันต่อฟันเสมอ ไม่เคยคิดจะใช้เล่ห์เหลี่ยมเอาชนะเลยสักครั้ง

ด้วยเหตุนี้ฉินเอ้อย่งจึงเคยชินกับอาการบาดเจ็บไปเสียแล้ว...

"บาดแผลแค่นี้ของพวกเราสองคนพี่น้องในวันนี้ถือว่าเบาที่สุดแล้ว พวกซุนเจี้ยนเซ่อต่างหากที่พิการกันหมด! ฮ่า ๆ..." ฉินเอ้อย่งเพิ่งจะอ้าปากหัวเราะลั่น ก็ต้องแยกเขี้ยวซีดปากด้วยความเจ็บปวดระบม

"หึ ๆ เอาอย่างนั้นก็ได้! พรุ่งนี้เช้าแกรีบไปทำแผลพันผ้าให้เรียบร้อยนะ ข้ากลับล่ะไอ้ยง"

ฉินตงฟางขึ้นคร่อมจักรยานหย่งจิ่วคันใหม่เอี่ยมของตัวเอง ส่งยิ้มอันอบอุ่นให้เพื่อนรักสมัยเด็ก แล้วปั่นกลับบ้านอย่างผู้มีชัย...

ชั่วครู่ต่อมา

เขาค่อย ๆ แง้มเปิดประตูรั้วบ้านอย่างแผ่วเบา แล้วจูงจักรยานเดินเข้าไปข้างใน

เมื่อเห็นว่าทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านใต้แสงจันทร์ยังคงสงบเรียบร้อยเป็นปกติดี

ฉินตงฟางก็ลอบระบายลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก...

พอหวนนึกดูตอนนี้ ก็ยังอดรู้สึกหวาดผวาอยู่บ้างไม่ได้จริง ๆ

แม้เขาจะไม่เคยหวั่นเกรงต่อการต่อสู้ และไม่แยแสว่าจะต้องเจ็บตัวหลั่งเลือด

แต่เขากลับหวาดกลัวเหลือเกินว่าคนในครอบครัวจะโดนล้างแค้นเอาคืน...

ค่ำคืนนี้ต้องขอบคุณที่มีพี่ใหญ่ฮั่วอวิ๋นหลง และครูมวยเฝิงเปียวผู้มีชื่อเสียงโด่งดังสะท้านยุทธภพคอยช่วยเหลืออยู่

พวกเขาเปี่ยมไปด้วยคุณธรรมน้ำมิตร แค้นต้องชำระ

อีกทั้งยังมีกลุ่มพี่น้องร่วมสำนักที่มีวิทยายุทธ์อยู่อีกเพียบ

ประกอบกับกลอุบายอันอำมหิตดั่งปีศาจของตัวเขาเองที่ใช้จัดการกับศัตรู ก็นับว่าเพียงพอที่จะข่มขวัญสยบพวกอันธพาลขาใหญ่เหล่านั้นให้ราบคาบได้แล้ว

นี่แหละที่เรียกว่า ต่อยหมัดเดียวเปิดทาง สยบร้อยหมัดมิให้กล้ำกราย!

บริเวณลำคอของฉินตงฟางที่ถูกสายสลิงเหล็กรัดจนหนังถลอกปอกเปิกยังคงแสบร้อนผะผ่าว และมีเลือดซึมออกมาไม่น้อย

เขาจึงใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำเย็นประคบเอาไว้ เพื่อห้ามเลือดและบรรเทาอาการบวมช้ำ

ส่วนบริเวณบั้นเอวด้านหลังที่โดนศัตรูแทงเข่าลอยกระแทกเข้าใส่นั้น จนถึงตอนนี้ยังคงปวดระบมจนยืดตัวตรงไม่ได้

พอคิดได้ว่าไข่ของไอ้หมอนั่นที่ลงมือโหดเหี้ยมใส่เขาโดนเตะจนแหลกละเอียดไปแล้ว ในใจของฉินตงฟางถึงค่อยรู้สึกสาสมใจขึ้นมาหน่อย

เขาถอดเสื้อผ้าเปียกโชกออกจากตัวจนหมด

เดินไปยืนข้างคันโยกบ่อบาดาลแล้วล้างเนื้อล้างตัวเบา ๆ รอบหนึ่ง...

จากนั้นจึงเอาผ้าขนหนูมาเช็ดตัวจนแห้ง แล้วเอนกายนอนตะแคงลงบนแคร่ไม้ตัวเล็กกลางลานบ้าน

ค่ำคืนดึกสงัดในวันไหว้พระจันทร์ปี 1986 นี้ ช่างผ่านไปได้อย่างเร้าใจเหลือเกินหนอ!

ฉินตงฟางส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวดออกมาเบา ๆ พลางลอบยิ้มเจื่อนคิดอยู่ในใจ

ขณะที่กำลังเคลิ้ม ๆ จวนเจียนจะหลับใหล...

กลับเห็นรุ่นพี่ไป๋ลี่ผิงเอาเสื้อคลุมร่างไว้ ลุกขึ้นมาเปิดประตูเพื่อทำธุระเบาในยามดึก

รอจนกระทั่งเธอเสร็จธุระเรียบร้อย

ฉินตงฟางถึงค่อยยันกายที่ปวดเมื่อยลุกขึ้นมาจากแคร่ กวักมือเรียกพลางกระซิบเบา ๆ ว่า "เฮ้ ลี่ผิง มานี่หน่อย!"

"คุณพระช่วย... ดึกป่านนี้นายยังไม่นอนอีกเหรอเพื่อน?!"

แม่ม่ายสาวพราวเสน่ห์ร่างสูงโปร่งอวบอิ่มสะดุ้งตกใจแทบสิ้นสติเพราะรุ่นน้อง

จากนั้นเธอก็หน้าแดงก่ำ ยกมือขึ้นมากุมหน้าอกตัวเองไว้ด้วยความระแวดระวัง

"ดึกดื่นป่านนี้นายจะทำอะไรยะ? ทั้งเซวียชิ่นทั้งย่าย่าต่างก็นอนอยู่ในห้องนะ..."

ฉินตงฟางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว พลางกลอกตาใส่เธออย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

"เข้าไปที่หัวเตียงฉันในห้องฝั่งทิศตะวันตก ช่วยหยิบเสื้อผ้าสะอาด ๆ มาให้น้องชายคนนี้สักชุดหน่อยสิ! คิดอะไรฟุ้งซ่านของเธอน่ะ?"

เมื่อครู่นี้เนื้อตัวเปียกปอนไปหมดทั้งข้างนอกข้างใน

คืนนี้ฉินตงฟางจึงจำใจต้องนอนแก้ผ้าล่อนจ้อน

เขากลัวว่าหากพรุ่งนี้เช้าตื่นสาย แล้วย่าย่ากับเสี่ยวจวี๋มาเปิดผ้าห่มปลุกเข้า คงได้อับอายขายขี้หน้าจนแทรกแผ่นดินหนี...

"แค่ก ๆ อ๋อ... นายจะเอาเสื้อผ้านี่เอง ตกอกตกใจหมด!"

ไป๋ลี่ผิงยกมือขึ้นตบอกเบา ๆ พลางพึมพำ ใบหน้ารูปไข่เห่อร้อนผะผ่าว

ฉินตงฟางบ่นอุบอย่างหงุดหงิดว่า "ไม่อย่างนั้นฉันจะไปทำอะไรผู้หญิงห้าวเป้งอย่างเธอเล่า? ฝันไปเถอะ!"

เธอเพิ่งจะหันหลังเตรียมเดินกลับห้อง พอได้ยินแบบนี้เข้าก็ทั้งอายทั้งโมโหขึ้นมาทันควัน

"ผู้หญิงห้าวเป้งอะไรกันยะ? ใครฝันกันแน่! ปากเสียนักนะ! ปากเสียนัก..."

ไป๋ลี่ผิงกำหมัดน้อย ๆ วิ่งปรี่เข้ามา คว้าผ้าห่มแล้วระดมทุบใส่ร่างรุ่นน้องไม่ยั้ง...

ทว่าจังหวะที่ฉินตงฟางเอี้ยวตัวหลบ เธอกลับเผลอกระชากผ้าห่มเปิดออกโดยไม่ตั้งใจ

พริบตานั้นเอง ความกำยำแห่งบุรุษเพศก็ปรากฏสู่สายตาอย่างโจ๋งครึ่ม!

"กรี๊ด..."

ไป๋ลี่ผิงยกมือขึ้นปิดริมฝีปากแดงระเรื่อโดยสัญชาตญาณ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

ใบหน้างามร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก ร่างบอบบางสั่นสะท้านไปทั้งตัว!

ฉัน... ฉันเห็นอะไรเข้าไปเนี่ย...

"ไอ้คนเสเพลฉิน หน้าด้านที่สุด! นอนยังไม่ยอมใส่แม้กระทั่งกางเกงใน ไอ้คนลามกจอมลวนลาม!"

สองแก้มของแม่ม่ายสาวแซ่ไป๋แดงก่ำจนแทบจะมีหยดเลือดซึม เธอรีบหันหลังวิ่งแน่บกลับเข้าห้องไปทันที

ผ่านไปอยู่นานสองนาน...

กว่าเธอจะหอบเสื้อผ้าสะอาดของฉินตงฟางออกมา แล้วปาใส่หัวเขาเข้าอย่างจัง

"ไม่ช้าก็เร็วนายคงได้เหนื่อยตายคาอกเซวียชิ่นแน่ ไอ้คนบ้ากาม!"

ฉินตงฟาง "..."

เขาเบะปากทำหน้าตัดพ้อเหมือนเป็นฝ่ายถูกรังแก "คนเสียหายมันคือฉันไม่ใช่หรือไง แล้วเธอจะมาทำท่ารังเกียจอะไรขนาดนั้น?"

"แค่เพราะฉันเคยบังเอิญเห็นตอนลี่ผิงเข้าห้องน้ำ เธอก็เลยต้องแค้นฝังหุ่นหาทางมองคืนให้คุ้มเป็นเท่าตัวงั้นสิ? ผู้หญิงนี่ใจแคบจริง ๆ เชียว!"

ไป๋ลี่ผิงทั้งอายทั้งโมโหจนพูดไม่ออก!

มุมปากของเธอกระตุกเกร็งพลางตอกกลับ "ฉัน... ถุย! ไอ้คนหน้าด้านหน้าทน!"

ว่าแล้วก็ยกมือปิดหน้า หมุนตัวเผ่นแผล็วกลับเข้าไปในห้อง

มือเรียวอันสั่นเทารีบลงกลอนประตูด้านในไว้แน่น

หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราวกับมีกวางป่าวิ่งชนอยู่ในอก...

"กระซิบกระซาบอะไรกันอยู่เหรอคะพี่ลี่ผิง? ฉินตงฟางกลับมาจากไปวางกับดักที่ทุ่งนาแล้วเหรอ?"

เสียงถามแผ่วเบาของเซวียชิ่นดังแว่วออกมาจากห้องด้านใน

"...ใช่ กลับมาแล้วล่ะ! เขาบอกว่าเสื้อผ้าเปื้อนหมด เลยให้พี่ช่วยหยิบชุดสะอาดไปให้สักชุด"

ไป๋ลี่ผิงตอบกลับด้วยความขัดเขิน พยายามสะกดกลั้นอารมณ์อย่างสุดความสามารถ

ก่อนจะแกล้งทำเป็นยิ้มเจ้าเล่ห์เอ่ยเย้าแหย่เพื่อนสนิทเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจว่า

"หลายวันมานี้เขาไม่ได้ทำการบ้านกับครูเซวียเลยนี่นา คงไม่ใช่ว่า... อั้นจนเสื้อผ้าเลอะเทอะไปหมดหรอกนะ? ดูท่าแล้วพี่คงต้องรีบย้ายออกจากบ้านพวกเธอเร็ว ๆ เพื่อคืนรังรักให้ฉินตงฟางเสียแล้วล่ะสิเนี่ย!"

"ว้าย~ พี่ลี่ผิงนี่ไม่อายบ้างเลย! พูดจาเพ้อเจ้ออะไรกันคะเนี่ย..."

สองสาวเพื่อนสนิทพากันลดเสียงลงต่ำแล้วกระซิบกระซาบคุยกันต่ออีกยกใหญ่...

ขอบฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง

ฉินตงฟางก็รีบลุกขึ้นนั่งบนแคร่ทันที

เขากลัวว่าคนในบ้านจะเห็นบาดแผลแล้วพากันเป็นห่วง

อาศัยจังหวะที่ลูกและเมียยังไม่ตื่น เขารีบสวมเสื้อผ้าแล้วล้างหน้าแปรงฟันอย่างรวดเร็ว

ตบกระเป๋าเสื้อที่มีเงินเพิ่มขึ้นมาเป็นสองร้อยหกสิบกว่าหยวน

แล้วก้าวขึ้นคร่อมจักรยานคันใหม่เอี่ยมคันแรกในชีวิตที่เป็นของตัวเองจริง ๆ!

เขาผิวปากอย่างอารมณ์ดีไปตลอดทาง พลางมุ่งหน้าไปยังห้องพยาบาลประจำหมู่บ้านเหอเจียไจ้เพื่อทำแผลที่คอและบั้นเอว...

หมู่บ้านอวิ๋นหยางมีขนาดค่อนข้างเล็ก ทั้งชาวบ้านเองก็ค่อนข้างยากจน

ยามเจ็บไข้ได้ป่วยคิดจะหาหมอซื้อหยูกยา ปกติทุกคนต้องวิ่งโร่ไปที่หมู่บ้านเหอเจียไจ้ซึ่งอยู่ติดกัน หรือไม่ก็ต้องไปถึงตลาดตำบลกู่หวยซู่

แพทย์หญิงเหอเสี่ยวฟางยังไม่มาทำงาน

ฉินตงฟางจึงยืนพิงประตูคลินิก คีบบุหรี่สูบพลางรอเธอ

พลอยถือโอกาสมองดูผู้คนหลากหลายที่ตื่นแต่เช้าตรู่ เดินทางไปจับจ่ายซื้อของที่ตลาดบนถนนใหญ่เบื้องหน้าไปด้วย...

ทั้งพ่อค้าหาบเร่ คนเดินเท้า ชายหญิง คนแก่ และเด็ก ต่างหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย

บ้างคล้องตะกร้าที่แขนเตรียมไปซื้อกับข้าว

บ้างเข็นเกวียนลากเอาสินค้าไปวางขายที่ตลาด

บ้างแบกกระสอบหิ้วถุงใส่ธัญพืชเอาไปบดเป็นแป้ง...

เด็กชายเนื้อตัวมอมแมมวัยราวหกเจ็ดขวบคนหนึ่ง พาหมาสีเหลืองตัวใหญ่วิ่งตามผู้เป็นพ่อมาจนทัน

เขาตะโกนเรียกเสียงสั่นเบา ๆ มาแต่ไกลอย่างกล้าๆ กลัวๆ "พ่อ! พ่ออย่าลืมซื้อซาลาเปาทอดน้ำสองเหมาที่ตลาดมาให้ผมด้วยนะ"

"ไอ้เวรเอ๊ย! แกวิ่งตามข้ามาตั้งหลายลี้เพื่อจะพูดแค่นี้เนี่ยนะ? เดี๋ยวข้าตีให้ตายเลยไอ้เด็กตะกละ..."

พ่อของเขาหันขวับมาตวาดเสียงกร้าว พลางก้มตัวทำท่าจะถอดรองเท้าออกมาฟาด!

ทำเอาเด็กน้อยตกใจกลัวจนต้องพาสุนัขใส่เกียร์หมาวิ่งหนีเตลิดไป...

วันนี้ตรงกับวันขึ้นสิบหกค่ำเดือนแปดตามปฏิทินจันทรคติ ซึ่งเป็นวันดีที่ตลาดตำบลกู่หวยซู่มี "งานนัดพบครั้งใหญ่"

ฉินตงฟางตัดสินใจแล้ว

รอให้ทำแผลเสร็จและกินข้าวเรียบร้อย

เขาจะขี่รถคันหรูของตัวเอง พาภรรยาแสนสวยกับลูกสาวสุดที่รักซ้อนท้าย ออกไปเที่ยวงานนัดพบครั้งใหญ่อย่างโก้หรูและสมเกียรติ!

จะทำให้พวกเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงที่ชอบนินทาว่าร้ายและทำท่าเย็นชาใส่ครอบครัวของพวกเรา ต้องอิจฉาริษยาจนร้องไห้โฮกันไปข้างเลย~