ตอนที่ 99 ของรางวัลเต็มห้อง นางงามดำ ลึกลับ

หลังจากส่งฮั่วอวิ๋นหลงไปแล้ว

ฉินตงฟางก็หันไปสำรวจของที่ยึดมาได้บนพื้น ทั้งกองจักรยาน นาฬิกาข้อมือ มีด และไม้พลอง

"มาพวกเรา มาแบ่งเงินกับข้าวของพวกนี้กัน ใครไม่เอาก็ถือว่าไม่ไว้หน้าฉันนะ!"

แต่หลิวเสี่ยวจวินกลับยัดเงินสองร้อยสิบเจ็ดหยวนกว่าที่ริบมาจากศัตรู ใส่มือฉินตงฟางจนเต็มกระเป๋า

ก่อนจะเอามือกุมรอยโนบนหัว พลางหัวเราะซี้ดซ้าดแล้วเสนอขึ้นว่า

"เงินพวกเราไม่เอาหรอกครับพี่ เอาเป็นว่าพวกเราเลือกจักรยานกันคนละคัน ใครอยากได้นาฬิกาก็หยิบไปใส่คนละเรือนดีไหมครับ? ส่วนของที่เหลือผมค่อยหาเพื่อนช่วยเอาไปปล่อยขาย เปลี่ยนเป็นเงินสดแล้วค่อยเอามาให้พี่ตงฟาง"

หลิวเสี่ยวจวินยังชี้ไปยังกองเสื้อผ้าเปียกโชกของศัตรูบนพื้นแล้วบอกอีกว่า ถ้าเอาไปตากให้แห้งแล้วขนไปขายเป็นเสื้อผ้ามือสองที่ตลาดนัดใหญ่ ก็ยังพอเปลี่ยนเป็นเงินสดได้อีกหน่อย...

"ส่วนมีด ไม้พลอง แล้วก็สายสลิงล็อครถที่ยึดมาได้ ก็ขนกลับไปเก็บไว้ที่พักลับ ๆ ของไอ้ยง เอาไว้ใช้เป็นคลังอาวุธของพวกเราพี่น้องได้เลยครับ!"

ฉินตงฟางได้ยินอย่างนั้นก็หัวเราะร่า

"เสี่ยวจวินนี่มันหัวไวจริง ๆ! นี่เขาเรียกว่า... รีดผลประโยชน์จากศัตรูจนหยดสุดท้ายสินะ"

เขายิ้มพลางพยักหน้า ยอมรับข้อเสนอของหลิวเสี่ยวจวิน

ทุกคนช่วยกันเลือกม้าศึกคันใหม่เอี่ยมจากกองจักรยานบนหาดทรายให้พี่ตงฟางก่อนเป็นอันดับแรก!

"ยี่ห้อหย่งจิ่วซะด้วยนะพี่! น่าจะเป็นของไอ้กุ๊ยตัวไหนเพิ่งซื้อมาใหม่แน่ ๆ วันนี้ปั่นออกมาอวดบารมีแท้ ๆ นึกไม่ถึงว่าจะเอามาประเคนให้พี่ซะงั้น! ฮ่า ๆ ๆ..." ไอ้ยงที่หน้าตาบวมปูดเขียวช้ำ หัวเราะร่าอย่างมีความสุข

ฉินตงฟางเองก็ดีใจไม่น้อย "ไม่เลวเลยนี่ จักรยานแบรนด์ดังซะด้วย! ที่บ้านกำลังขาดไอ้นี่อยู่พอดี ประหยัดเงินไปได้ตั้งเกือบสองร้อยหยวนแน่ะ"

จากนั้นไอ้ยงก็เลือกยี่ห้อเฟยเกอไปคันหนึ่ง

ส่วนหลิวเสี่ยวจวินกับลูกน้อง ก็เลือกคันที่สภาพใหม่สักเจ็ดแปดสิบเปอร์เซ็นต์ไปคนละคัน

ฉินตงฟางบอกให้ทุกคนเลือกนาฬิกาข้อมือไปใส่ ส่วนตัวเขาเองไม่ได้เอา

ยังไงเสียที่บ้านก็ยังมีนาฬิกาแบรนด์ไห่โอวสภาพใหม่เอี่ยมเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ที่ชนะพนันมาจากไอ้เซียนโกงเหออยู่อีกเรือนหนึ่งแล้ว!

เมื่อฉินตงฟางคะยั้นคะยอหนักเข้า

ไอ้ยงกับหลิวเสี่ยวจวินถึงยอมหยิบนาฬิกาขึ้นมาคนละเรือน สวมเข้ากับข้อมืออย่างปลาบปลื้มใจ

ก้มหน้าก้มตามองดูแล้วมองดูอีกใต้แสงจันทร์...

บนใบหน้าบวมช้ำตาเขียวปี๋ต่างก็ยิ้มจนแก้มแทบแตก~

สองสมุนเอกของเสี่ยวจวินไม่ได้เอานาฬิกาข้อมือ

"มีจักรยานก็พอแล้วครับ ลูกพี่ตงฟาง! พวกผมไม่เคยมีปัญญาซื้อจักรยานขี่เลยสักครั้ง"

"ใช่ ๆ ๆ นาฬิกาข้อมือช่างมันเถอะครับ พวกผมคนเถื่อน ๆ สองคนใส่ของพรรค์นั้นไม่ชินหรอก"

ฉินตงฟางจึงยัดบุหรี่ใส่กระเป๋าเสื้อให้ทุกคนไปอีกคนละสองซอง

"งั้นไว้รอเสี่ยวจวินขายจักรยานที่เหลืออีกแปดคันกับนาฬิกาอีกหกเรือนได้เมื่อไหร่ ฉันจะเอาเงินมาแบ่งโบนัสให้ทุกคนอีกที!"

พอฉินตงฟางพูดจบ ก็นึกขึ้นได้ถึงกับดักเหล็กที่ทิ้งค้างไว้บนฝั่งตะวันออก

จึงสั่งให้พวกไอ้ยงถอดเสื้อผ้าแล้วลุยข้ามแม่น้ำไปอีกรอบ

เอาทั้งกับดักสัตว์หลายสิบอันกับมีดพร้าเล่มใหญ่ที่ยังไม่ได้ใช้งาน ใส่กระสอบปุ๋ยแบกข้ามกลับมา

"พี่ตงฟาง! ผมเก็บไอ้นี่ได้ที่ฝั่งโน้นด้วย น่าจะเป็นของพวกศัตรูทำหล่นตอนตีกัน พี่ดูสิมันมีราคาไหม?"

หลิวเสี่ยวจวินพูดพลางโยนสร้อยคอเชือกแดงที่มีจี้ห้อยอยู่ชิ้นหนึ่งมาให้!

จี้รูปเศียรพระพุทธรูปโบราณมีน้ำหนักถ่วงมือพอสมควร

ยามกุมไว้ในมือให้ความรู้สึกเย็นสบายและเรียบเนียนนุ่มนวล

"ดำมะเมื่อมเชียว... ดูคล้าย ๆ หินออบซิเดียนที่ไม่มีราคาค่างวดเท่าไหร่แฮะ"

เมื่อเห็นว่าจี้ชิ้นนี้หน้าตาธรรมดาสามัญ ฉินตงฟางจึงไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

เลยยื่นส่งให้พวกพี่น้อง เอาไปใส่เล่นกันตามสบาย

"ไม่เอาหรอกพี่ ของติดตัวพวกกุ๊ยที่บาดเจ็บหนักขนาดนั้น เอามาใส่แล้วมันอัปมงคล!"

"อีกอย่างลูกผู้ชายตัวโต ๆ มาใส่สร้อยคอ เดี๋ยวชาวบ้านเขาจะหาว่าพวกเราเป็นพวกอันธพาลเอา..."

หลิวเสี่ยวจวินกับไอ้ยงต่างพากันส่ายหน้าปฏิเสธ

แต่ทุกคนกลับไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่า

ท่ามกลางแสงจันทร์อันกระจ่างใส ลึกเข้าไปในเนื้อจี้พระพุทธรูปกลับเปล่งประกายแสงสีเขียวเข้มเรืองรองออกมาจาง ๆ...

ทั้งพวกเขารวมถึงเจ้าของที่ทำหล่น ต่างคิดไม่ถึงเลยว่า

ของที่มีสีดำสนิทชิ้นนี้ มีฉายาว่า "นางงามดำ" ซึ่งความจริงแล้วมีมูลค่ามหาศาลทีเดียว!

เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างยิ้มพลางปฏิเสธกันหมด ฉินตงฟางก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จึงโยนจี้เศียรพระพุทธรูปใส่กระเป๋าเสื้อไปส่ง ๆ

"เสี่ยวจวินเอ๋ย!"

เขาเดินเข้าไปตบไหล่หลิวเสี่ยวจวินเบา ๆ

"ถึงโบราณจะว่าคนเราไม่รวยด้วยลาภลอย แต่เงินทองของรางวัลที่ต้องเอาชีวิตเข้าแลกแบบนี้ วันหน้าถ้าเลี่ยงได้ก็อย่าไปหาทำเลยจะดีกว่า!"

หลิวเสี่ยวจวินยิ้มร่าพลางพยักหน้าเห็นพ้อง "จริงแท้แน่นอนครับพี่! เมื่อก่อนพวกเราเล่นการพนัน อย่างมากก็แค่หมดตัวในตาเดียวหรือไม่ก็รวยในพริบตา แต่ไอ้งานคืนนี้เนี่ยสิ พับผ่าเถอะ... มีดเดียวรอดมีดเดียวตายชัด ๆ"

พอนึกถึงอันตรายรอบด้านตอนตะลุมบอนเฉียดตายเมื่อครู่ ถึงขั้นที่ซุนเจี้ยนเซ่อชักปืนออกมาด้วยซ้ำ หลิวเสี่ยวจวินก็ยังรู้สึกหวาดผวาไม่หาย!

ฉินตงฟางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังและจริงใจ "ถึงได้บอกไงเสี่ยวจวิน วันหลังอย่าพาสองคนนี้ไปเสี่ยงโดนเล่นงานเพราะต้มตุ๋นหลอกลวงชาวบ้านเขาอีกเลย! พี่เคยบอกแล้วว่าจะหาลู่ทางทำมาหากินดี ๆ ให้พวกแก..."

จากนั้นเขาก็ดึงตัวหลิวเสี่ยวจวินกับสองลูกน้องคนสนิทให้เข้าร่วมตำหนักปราบเซียนหวงของตน

"ตอนค่ำก็วางกักเหล็กกับแมวไม้ไว้ ตกดึกใกล้สว่างค่อยไปเก็บ แค่นี้ก็หาเงินได้สบาย ๆ แล้ว! ดีกว่าพวกแกเที่ยวเร่ขายสูตรยาลับประจำตระกูลต้มตุ๋นชาวบ้านอยู่ในเมือง ต้องคอยเข้าคุกเข้าตารางอยู่เรื่อย แถมยังโดนเขารุมประชาทัณฑ์บ่อย ๆ ตั้งเยอะไม่ใช่เหรอวะ?"

"อีกอย่างงานนี้ไม่มีคู่แข่งเลยด้วย! พวกแกสามคนทำมาหากินอยู่ที่บ้านเกิดตัวเองได้เลย แบบนี้เสี่ยวจวินก็จะได้อยู่บ้าน คอยดูแลพ่อที่นอนป่วยติดเตียงได้สะดวกขึ้นด้วย..."

เมื่อได้ฟังคำเตือนสติอย่างจริงใจของฉินตงฟาง

หลิวเสี่ยวจวินกับลูกน้องร่างบึกบึนทั้งสองคนต่างก้มหน้านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง...

พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง

ขอบตาของพวกเขาก็แดงเรื่อขึ้นมาแล้ว...

"ดีจริง ๆ เลยครับ! นึกไม่ถึงเลยว่าจับตัวเพียงพอนก็หาเงินก้อนโตได้เหมือนกัน งานนี้สบายจะตายครับพี่! ขอบคุณพี่มากนะครับที่มีลู่ทางดี ๆ แล้วยังยอมแบ่งปันให้พวกน้อง ๆ อย่างไม่หวงวิชา..."

หลิวเสี่ยวจวินเอ่ยรำพึงออกมาด้วยความละอายใจ

อันที่จริงช่วงนี้ก๊วนต้มตุ๋นสามคนของพวกเขาใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเหลือเกิน!

ไม่เพียงตกเป็นเป้าหมายไล่ล่าของตำรวจหลายพื้นที่ แต่ยังกลายสภาพเป็นหนูข้ามถนนที่ใครเห็นก็ร้องด่าไล่ตีไปทั่ว...

ด้วยเหตุนี้หลิวเสี่ยวจวินถึงได้พาลูกน้องทั้งสองหนีซมซานกลับมายังบ้านเกิด

แต่เพื่อนบ้านต่างพากันถอยห่างหลบหน้า ทั้งยังดูถูกเหยียดหยามพวกเขาสุด ๆ!

เพื่อนฝูงคนไหนที่มีลู่ทางหาเงินได้ก็ไม่มีใครแยแสแก๊งต้มตุ๋นกลุ่มนี้ ไม่อยากดึงหลิวเสี่ยวจวินกับพวกมาร่วมวงด้วย...

"มีแต่พี่ตงฟางคนเดียวนี่แหละครับที่ไม่รังเกียจพวกเรา!"

"ขอบคุณลูกพี่ที่ช่วยชี้แนะส่งเสริมครับ ถ้าหาเงินได้แล้วพวกเราจะกตัญญูตอบแทนพี่อย่างดีเลย!"

"ใช่ ๆ ๆ! ต้องตอบแทนบุญคุณลูกพี่..."

ทั้งหลิวเสี่ยวจวินและสองลิ่วล้อต่างซาบซึ้งใจในตัวฉินตงฟางอย่างยิ่ง

"หาเงินได้ก็เอาไปดูแลพ่อแม่พวกแกให้ดี ๆ เถอะ พวกเรานี่ถือว่าได้ประโยชน์ร่วมกันทั้งสองฝ่าย วันหน้าพวกแกจับตัวเพียงพอนได้ก็เอามาขายให้ฉันก็พอแล้ว" ฉินตงฟางเผยยิ้มเจื่อนพลางเอ่ยขึ้น

จากนั้น

ทุกคนก็เริ่มช่วยกันขนย้ายของที่ริบมาได้อย่างเบิกบานใจ มุ่งหน้าไปยังที่พักของฉินเอ้อย่งซึ่งอยู่ตัวคนเดียว!

ตลอดเส้นทางที่เดินไปข้างหน้า

ฉินตงฟางยังถ่ายทอดประสบการณ์ล่าเจ้าหัวขโมยไก่ให้แก่เหล่าลูกศิษย์คนใหม่อีกยกใหญ่...

กลุ่มพี่น้องพากันวิ่งไปกลับระหว่างแม่น้ำฮุ่ยจี้กับที่ดินฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือด้านนอกหมู่บ้านอวิ๋นหยางอยู่สองรอบ

กว่าจะขนทั้งรถจักรยานสิบสามคัน เสื้อผ้า ตลอดจนอาวุธทั้งหมดของพวกศัตรูมาไว้ในกระท่อมมุงจากของฉินเอ้อย่งได้สำเร็จ

"ศึกนี้พวกเราเก็บเกี่ยวได้เป็นกอบเป็นกำเลยครับพี่!"

หลิวเสี่ยวจวินกับพรรคพวกมองของกลางที่กองพะเนินเต็มห้องด้วยสีหน้าตื่นเต้นและพึงพอใจ

แค่คิดว่าของชิ้นใหญ่อย่างนาฬิกาข้อมือกับรถจักรยานพวกนี้จะแปลงเป็นเงินสดก้อนโตไหลมาเทมาได้ในเร็ววัน...

แม้แต่บาดแผลบนตัวของพวกเขาในเวลานี้ก็แทบไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว!

ฉินตงฟางพยักหน้าพลางเอ่ยรำพึง "อืม ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมพวกจักรวรรดินิยมถึงได้เสพติดการทำสงครามนัก มารดามันเถอะ ยิ่งรบยิ่งรวยจริง ๆ!"

"จักรวรรดินิยม...มันคือประเทศไหนเหรอครับ?" หลิวเสี่ยวจวินขมวดคิ้วอึ้งไป

"ลองเดาดูสิ?" ฉินตงฟางขยิบตายิ้มเจ้าเล่ห์

จากนั้นก็เข็นรถจักรยานหย่งจิ่วคันใหม่ของตน เตรียมตัวกลับบ้านไปนอนอย่างผู้มีชัย

หลิวเสี่ยวจวินกับสองลิ่วล้อก็ก้าวขาขึ้นคร่อมจักรยานที่แต่ละคนยึดมาได้เช่นกัน

"ไอ้ยง แกเฝ้าของพวกนี้ไว้ให้ดี ๆ นะ พรุ่งนี้ฉันจะไปตามเพื่อนมารับซื้อของ! จักรยานที่เหลือกับพวกนาฬิกาข้อมือ เสื้อผ้าพวกนี้ อย่างน้อยก็น่าจะแลกเงินได้สักพันสองพันหยวนเลยล่ะ!" หลิวเสี่ยวจวินกำชับฉินเอ้อย่งเสียงเบา

จากนั้นก็เอ่ยเยินยอพี่ตงฟางผู้ "เก่งกล้าไร้เทียมทาน เปี่ยมล้นด้วยน้ำใจไมตรี รวมยุทธภพเป็นหนึ่งเดียวนับพันรุ่นหมื่นสมัย" ไปอีกยกใหญ่

หลิวเสี่ยวจวินถึงได้พาลิ่วล้อทั้งสองเอ่ยลาทุกคน แล้วปั่นจักรยานจากไปด้วยความดีใจและซาบซึ้งใจ...

ก๊วนต้มตุ๋นสามคนนี้แอบตั้งปณิธานไว้ในใจ

ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป พวกเขาจะกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดีเหมือนอย่างฉินตงฟาง!

จะกลับไปเปิดปฏิบัติการกวาดล้างสิ่งลามกในหมู่บ้านของตัวเอง...

เดินตามรอยลูกพี่ตงฟางบนเส้นทางที่ถูกต้อง เพื่อสร้างเนื้อสร้างตัวและร่ำรวยไปด้วยกัน!