ตอนที่ 98 จะเอาเสื้อผ้ากับจักรยานไปทำไม มันจะเหมาะเหรอพี่เปี

ที่แท้เฝิงเปียวกับฮั่วอวิ๋นหลงเคยฝึกวิทยายุทธ์ที่เส้าหลินด้วยกันมาก่อนนี่เอง

เมื่อหลายปีก่อน ศิษย์พี่ใหญ่อย่างพี่ใหญ่ฮั่วเคยช่วยชีวิตเฝิงเปียวไว้บนเขาซงซานด้วยซ้ำ!

พอฉินตงฟางเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดก็ยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ย "ช่างเถอะ ไม่รู้ย่อมไม่ผิด! คืนนี้พี่เฝิงถือว่าเปิดเผยจริงใจดี ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เคยลอบกัดผมเลยสักครั้ง"

"ขอบคุณน้องชายที่ใจกว้าง! บ้านผมอยู่ที่ตำบลต้าคังท่าเรืออำเภอข้าง ๆ คืนนี้พี่เปียวติดหนี้น้ำใจนายก้อนโตเลยนะ! วันหน้าถ้ามีอะไรให้รับใช้ ขอให้น้องตงฟางสั่งมาได้เลย!" เฝิงเปียวละอายใจจนหน้าแดงก่ำ

เมื่อครู่พอได้ยินว่าฉินตงฟางคือผู้มีพระคุณของศิษย์พี่ใหญ่ เฝิงเปียวก็ยิ่งรู้สึกผิดและกระวนกระวายใจจนอยู่ไม่สุข

พวกกุ๊ยที่นอนเจ็บอยู่สองฝั่งแม่น้ำเห็นภาพนี้เข้า ถึงกับตกใจจนแทบฉี่ราด!

พี่เปียว ครูมวยชื่อดังกระฉ่อนยุทธภพเนี่ยนะ ที่แท้เป็นแค่ศิษย์น้องของไอ้คนร่างผอมนั่น?

แถมทั้งเขากับฮั่วอวิ๋นหลง บอดี้การ์ดยอดฝีมือ ยังพากันนอบน้อมต่อไอ้หนุ่มฉินตงฟางขนาดนั้นอีกเนี่ยนะ?!

พรรคพวกของซุนเจี้ยนเซ่ออ้าปากตาค้าง ในหัวเหมือนมีสายฟ้าฟาดเปรี้ยงปร้าง...

"พอได้แล้วเฝิงเปียว! ไสหัวกลับบ้านเกิดไปรักษาแผลไป๊ อย่ามาทำให้อุจาดตาแถวนี้!" ฮั่วอวิ๋นหลงโบกมือไล่ศิษย์น้องด้วยความหงุดหงิด

เฝิงเคราดกเพิ่งเดินกะเผลกออกไปได้ไม่ไกล ก็ก้มหน้าก้มตาเดินกลับมาอีก

ปากก็ครางซี้ดซ้าดด้วยความเจ็บปวด

ก้มตัวลงไปพยุงจักรยานคันเก่าขึ้นมา บนนั้นยังมีเสื้อคลุมตัวนอกของเขาพาดอยู่ตัวหนึ่ง

"ขอโทษทีครับ! ผมเกือบลืมเสื้อผ้ากับจักรยานไปเลย..."

เฝิงเปียวเอ่ยเสียงอ่อย พลางออกแรงเข็นรถอย่างทุลักทุเล แล้วเดินกะเผลกจากไปด้วยสีหน้าอมทุกข์

พวกกุ๊ยตัวเอ้ที่บาดเจ็บนอนกองอยู่ต่างรีบกัดฟันพยุงตัวลุกขึ้นเช่นกัน

หวังจะฉวยโอกาสนี้ไปเข็นจักรยานของตัวเอง แล้วเผ่นหนีตามพี่เปียวไป...

แต่จู่ ๆ กลับได้ยินฉินตงฟางเอ่ยขึ้นว่า "อะไรนะ? พี่เปียวยังบอกให้ผมยึดเสื้อผ้ากับจักรยานของพวกมันไว้อีกเหรอ! มันจะเหมาะเหรอครับ?"

"หืม? น้องฉิน..."

เฝิงเคราดกที่อยู่ข้างหน้าหันขวับกลับมาด้วยความตกใจ

ทั้งฮั่วอวิ๋นหลงและคนอื่น ๆ ในที่นั้นต่างพากันงงเป็นไก่ตาแตก!

ซี้ด...

เมื่อกี้ศิษย์น้องกูพูดแบบนั้นด้วยเหรอวะ?

ฉินตงฟางพยักหน้าพลางเอ่ยเสียงดังฟังชัดอีกว่า "แต่ก็จริงของพี่นะ! ไอ้พวกนี้มันทำพี่น้องผมบาดเจ็บ ไม่ให้ชดใช้ค่าเสียหายซะหน่อยได้ยังไง!"

จากนั้นก็หันไปสั่งลูกน้อง "ไอ้ยง เสี่ยวจวิน พวกนายไปถอดเสื้อผ้าพวกกุ๊ยทั้งสองฝั่งมาให้หมดเลยนะ นาฬิกาข้อมือกับจักรยานอะไรพวกนั้นก็ยึดไว้ให้เรียบ"

"หา?!"

สีหน้าของฝ่ายศัตรูเปลี่ยนไปทันควัน ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง!

มึงเล่นไม้นี้เลยเหรอวะไอ้คนเสเพลฉิน?

ไอ้กับดักสัตว์ที่มึงฝังไว้ ก็แทบจะหนีบขาพวกกูขาดอยู่แล้วเนี่ย!

ทั้งก้อนหินทั้งมวยปาจี๋ของมึง ก็ซัดกูจนเนื้อตัวลายพร้อยไปหมดแล้วโว้ย...

"ใช่ ๆ ๆ สมแล้วที่เป็นพี่ตงฟางผู้ปรีชาสามารถเกรียงไกรสะท้านยุทธภพของผม! แผนนี้... โคตรเด็ด!"

หลิวเสี่ยวจวินลุกพรวดขึ้นมาจากหาดทรายด้วยความตื่นเต้น ปรบมือรัว ๆ พลางส่งเสียงยกย่องไอดอลของตน

"ถูก ถูก ถูกต้องที่สุด ปรีชาสามารถจริง ๆ ครับลูกพี่!"

สองสมุนเอกของเขาก็ยกนิ้วโป้งให้ฉินตงฟางเช่นกัน

จากนั้นก็แยกกำลังกับไอ้ยงเป็นสองสาย พุ่งเข้าใส่ฝูงศัตรูที่บาดเจ็บระเนนระนาดดำพรึ่บทั้งฝั่งตะวันออกและตะวันตก...

ท่ามกลางการขัดขืนอย่างกระมิดกระเมี้ยนของพวกกุ๊ยหลายสิบคน ทั้งคู่ก็ทั้งสาวหมัดทั้งถีบซ้ำ บังคับถอดเสื้อผ้าบนร่างพวกมันออกจนหมดเกลี้ยง!

เหลือไว้ให้แค่กางเกงในคนละตัวเดียวเท่านั้น...

ทำเอาพวกกุ๊ยตัวเอ้พวกนั้นโกรธจนกัดฟันกรอด ตาเขียวปั๊ด

"กูเคยได้ยินชื่อเสียงของพี่ใหญ่ฮั่วมาอยู่! ได้ยินว่าเขาเป็นบอดี้การ์ดให้เถ้าแก่ใหญ่ที่เมืองเจียงหนาน ฝีมือการต่อสู้โคตรโหดเลยนะเว้ย! แต่นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าแม้แต่พี่เปียวยังยำเกรงเขาขนาดนั้น..."

ความเจ็บปวดทางกายไม่เท่าไหร่ แต่ความอัปยศอดสูนี่สิมันเกินทน...

เย็ดแม่เอ๊ย!!!

เฝิงเปียว ครูมวยเคราดก ยืนเข็นรถอึ้งค้างอยู่บนหาดทรายอยู่นานสองนาน

ถึงเพิ่งจะได้สติกลับมา!

เขาตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ แล้วเข็นจักรยานบุโรทั่งของตัวเองกลับมาเช่นกัน

"ใช่ ๆ! พี่ชายคนนี้สะเพร่าเอง น้องตงฟาง... เมื่อกี้พี่ก็พลั้งมือทำให้น้องยงกับน้องเสี่ยวจวินบาดเจ็บด้วย ก็สมควรชดใช้... ค่ารักษาพยาบาลอยู่แล้ว"

มุมปากของเขากระตุกด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะเอ่ยต่อว่า

"เสื้อผ้าใหม่กับจักรยานคันนี้ของพี่ รวมถึงเงินในกระเป๋า ก็... ยกให้พวกนายไปด้วยแล้วกัน!"

ฮั่วอวิ๋นหลง "..."

น้องตงฟางนี่มันเล่นตีหัวเข้าบ้านชัด ๆ เลยนี่หว่า?

บนตัวเอ็งไม่มีรอยสักสักนิด แต่ดันร้ายกาจกว่าพี่คนนี้เยอะเลยนะเว้ย...

"ไม่ต้องหรอกครับ พี่เปียวไปเถอะ พวกเราถือว่าไม่ตีกันก็ไม่รู้จักกัน! อีกอย่างพี่ฮั่วก็ช่วยระบายแค้นแทนพวกนั้นไปแล้วด้วย"

เห็นแก่หน้าฮั่วอวิ๋นหลง ฉินตงฟางจึงไม่คิดจะไถเงินเฝิงเปียวที่บาดเจ็บหนักแม้แต่แดงเดียว

กลับยิ้มร่าพลางโบกมือไล่ให้อีกฝ่ายกลับไปทันที...

แถมยังไม่ลืมโยนขี้ก้อนโตใส่เฝิงเคราดกเสียงดังลั่น "อย่าเห็นว่าพี่เปียวหน้าตาเหมือนจอมยุทธ์บ้าน ๆ นะครับ แผนชั่วในหัวนี่เพียบเลย! ถึงขนาดคิดวิธีให้ผมยึดเสื้อผ้ากับจักรยานของพวกศัตรูได้ ยอดเยี่ยมจริง ๆ!"

"เอ่อ... น้องฉิน... เฮ้อ!" เฝิงเปียวกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ได้แต่ถอนหายใจยาวแล้วเดินกะเผลกจากไป...

ครู่ต่อมา

หลิวเสี่ยวจวินกับพวกไอ้ยงก็หอบกองเสื้อผ้าพะเนินเทินทึกกลับมาอย่างเริงร่า

ทรัพย์สินที่ยึดได้จากศึกครั้งนี้ ได้แก่

บุหรี่ที่ไม่เปียกน้ำ 11 ซอง

เสื้อผ้าและรองเท้า 31 ชุด

จักรยาน 13 คัน

นาฬิกาข้อมือ 8 เรือน

เงินสด 217 หยวน 8 จยา 3 เฟิน

ลูกอมกรอบรสกุ้งมังกรอีกจำนวนหนึ่ง...

ไม่รู้ว่าไอ้กุ๊ยเดนตายตัวไหน ดันชอบของหวานเหมือนกับย่าย่าเข้าให้

ฝ่ายศัตรูที่บาดเจ็บสะบักสะบอมจนแทบเปลือยกาย ย่อมไม่มีปัญญาจะขัดขืนได้เลยสักนิด

ได้แต่ประคองกันไป ผลัดกันแบกคนเจ็บหนักอย่างซุนเจี้ยนเซ่อ แล้วเดินจากไปด้วยความเคียดแค้นจนแทบกัดฟันแหลก...

ตอนที่พวกมันยกพวกมาถึงสมรภูมิในคืนนี้ ช่างดูองอาจผ่าเผยอะไรปานนั้น!

แต่ละคนขี่รถหรู ถือมีดถือไม้กันพร้อมมือ

ปากก็กู่ร้องลั่นอย่างบ้าคลั่งว่าจะซัดไอ้สวะฉินตงฟางให้พิการ...

แต่มาบัดนี้

ภายใต้แสงจันทร์ พวกนักเลงเหลือเพียงกางเกงในตัวเดียว เลือดไหลซึมทั่วร่าง เดินโซซัดโซเซ ใบหน้าอันชั่วร้ายบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

ดูไปแล้วไม่ต่างจากขบวนร้อยภูตพรายท่องราตรีเลยสักนิด...

ยามนี้พวกมันทั้งแค้นทั้งเคืองจนแทบคลั่ง อับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี

"เชี่ยเอ๊ย! พวกเราดันแพ้ให้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนฉินตงฟางเนี่ยนะ? แถมยังแพ้จนเหลือแค่... กางเกงในตัวเดียวเนี่ยนะ!!"

"แม่มันเอ๊ย! เป็นเพราะไอ้อันธพาลนั่นมันลอบวางอาวุธลับไว้ต่างหากล่ะ! ถ้าซัดกันซึ่ง ๆ หน้า พวกเราสับมันเป็นเนื้อบดไปนานแล้ว!"

"หุบปากไปเลยพวกมึง! ยังขายขี้หน้าไม่พออีกหรือไง? ต่อให้ไม่มีไอ้กับดักเหล็กพวกนั้น วันนี้พอฮั่วอวิ๋นหลงพาคนมา พวกเราจะไปต้านไหวเรอะ?!"

"ฉันเคยได้ยินกิตติศัพท์ของพี่ใหญ่ฮั่วมาเหมือนกัน! ดูเหมือนเขาจะเป็นบอดี้การ์ดให้เจ้านายใหญ่ที่เมืองเจียงหนาน ฝีมือร้ายกาจเอาเรื่องเลยล่ะ! แต่นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าแม้กระทั่งพี่เปียวยังต้องเกรงอกเกรงใจเขาขนาดนั้น..."

พวกกุ๊ยต่างเกลียดชังฉินตงฟางเข้ากระดูกดำ

แต่กลับทำอะไรเขาไม่ได้เลยสักนิด!

จะแจ้งความเรอะ ทั้งสองฝ่ายก็คงติดคุกหัวโตพอกัน...

อีกอย่าง พวกกุ๊ยที่เที่ยวรังแกชาวบ้านอย่างพวกมัน มีใครบ้างที่ทนการตรวจสอบของตำรวจไหว

โดยเฉพาะซุนเจี้ยนเซ่อ ตัวการใหญ่ของเรื่องในคืนนี้

พยายามจะข่มขืนพี่สะใภ้ตัวเองอย่างไป๋ลี่ผิงก็เป็นความผิดแรก

เมื่อกี้ยังมีความผิดฐานครอบครองและพกพาอาวุธปืนเพิ่มมาอีกกระทง...

ยิ่งไปกว่านั้น เบื้องหลังของชาวบ้านบ้านนอกแห่งอวิ๋นหยางอย่างฉินตงฟาง ยังมีครูมวยอย่างเฝิงเปียวกับฮั่วอวิ๋นหลงคอยหนุนหลังอยู่อีก!

"กูไม่แบกไอ้ระยำนี่แล้วโว้ย! วันหน้ากูก็ไม่ขอรู้จักกับซุนเจี้ยนเซ่ออีกต่อไปแล้วด้วย! พวกมึงใครอยากจะพามันไปโรงพยาบาลก็เชิญไปกันเองเลย!"

ชายหัวโล้นหน้าตาบวมปูดคนหนึ่งยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห อดแหกปากด่าลั่นไม่ได้

พร้อมกันนั้นก็ทิ้งร่างเปลือยเปล่าของพี่เจี้ยนเซ่อที่แบกอยู่บนหลัง ตุ้บลงไปในคันนาข้างทางทันที...

"กูลุยตีรันฟันแทงมาตั้งกี่รอบ ยังไม่เคยแพ้ยับจนโดนศัตรูแก้ผ้าล่อนจ้อนขนาดนี้เลยสิวะเวรเอ๊ย! อับอายขายขี้หน้าชิบหาย!!"

ไอ้โล้นที่บาดเจ็บสบถด่าด้วยความอับอายปนแค้นเคือง ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ จากไปด้วยความหัวเสีย...

"ไปเถอะน้องหาน พวกเราก็ถอนตัวเหมือนกัน! ขืนยังตามก้นไอ้กุ๊ยใหญ่ซุนต่อไป อีกไม่นานคงได้ตายโหงแน่!"

คนอื่น ๆ อีกหลายคนต่างพากันสบถด่าพลางแยกย้าย ขอตัดขาดทางใครทางมันกับซุนเจี้ยนเซ่อ...

อันธพาลใจเหี้ยมที่ก่อเรื่องชั่วช้ามาสารพัดพวกนี้ ปกติมีแต่คนไม่กล้าตอแยด้วยแท้ ๆ!

ไหนเลยจะเคยพ่ายแพ้ยับเยินและน่าอับอายจนไม่อยากจะนึกถึงขนาดนี้มาก่อน...

พวกกุ๊ยต่างรู้สึกว่า คืนนี้โดนไอ้ควายซุนเจี้ยนเซ่อลากมาฉิบหายแท้ ๆ!

ริมฝั่งตะวันตกของวังพรายน้ำ

"งั้นพวกเราหกคนก็แบ่งของรางวัลพวกนี้ให้เท่า ๆ กันเถอะ!" ฉินตงฟางเอ่ยยิ้ม ๆ

แต่ฮั่วอวิ๋นหลงกลับรีบส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่ล่ะ... น้องตงฟาง พวกนายห้าคนแบ่งกันเองเถอะ พี่ไปเป็นบอดี้การ์ดให้เขาก็ได้เงินเดือนสูงอยู่แล้ว พี่ไม่เอาหรอก ไม่ต้องการจริง ๆ"

เมื่อคืนก่อนพี่ใหญ่ฮั่วเพิ่งจะโดนไล่ล่าเพราะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นพวกขโมยหมา จนได้ฉินตงฟางช่วยชีวิตไว้แท้ ๆ

แล้วเขาจะกล้าหน้าด้านมาร่วมแบ่งของโจรได้ยังไงกัน...

จากนั้นฮั่วอวิ๋นหลงก็บอกว่าเขายังมีธุระต้องไปทำต่อ

เขาจึงจับมือร่ำลากับพวกฉินตงฟาง แล้วขึ้นไปบนรถจี๊ปบุโรทั่งคันนั้น

"จริงสิครับพี่ฮั่ว!"

ฉินตงฟางเดินตามไปร้องเรียกไว้

"อีกไม่กี่วันตอนพี่กลับไปทำงานที่เมืองเจียงหนาน ช่วยเอาของไปส่งให้ญาติของเมียผมหน่อยนะครับ..."

"ได้สิ เรื่องขี้ผงแค่นี้เอง! งั้นพี่ไปก่อนนะตงฟาง ไว้เจอกันพวกน้องชาย!"

ฮั่วอวิ๋นหลงขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ ยิ้มพลางโบกมือลาแล้วขับรถจี๊ปออกไป

เขายังต้องแวะไปจัดการธุระบางอย่างระหว่างทางเสียหน่อย...