ตอนที่ 97 ไม่เป็นไรหรอก รอยแผลเป็นน่ะคือเหรียญเกียรติยศของลู

กลางดึกสงัดในคืนเทศกาลไหว้พระจันทร์

ณ ก้นหลุมทรายลึกอันน่าสะพรึงกลัวของวังพรายน้ำ

การต่อสู้ใต้น้ำระหว่างฉินตงฟางกับซุนเจี้ยนเซ่อ บัดนี้เขาเป็นฝ่ายได้เปรียบอย่างเด็ดขาดแล้ว!

พอนึกถึงไอ้สารเลวที่ชอบรังแกพี่สะใภ้หม้ายอย่างไป๋ลี่ผิง ทั้งชั่วช้าเหี้ยมเกรียมแถมยังกร่างคับฟ้า ซ้ำคืนนี้ยังเกือบจะลั่นไกเป่ากบาลเขาอีก...

ฉินตงฟางก็ไม่คิดจะปรานีมันแม้แต่น้อย

"กร๊อบ! กร๊อบ!"

เขาขบกรามแน่น บิดแขนทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยรอยบุหรี่จี้ของไอ้กุ๊ยใหญ่ซุนจนหักสะบั้น!

สายตาใต้ผืนน้ำพลันตวัดมองอย่างเย็นเยียบดุดัน

ก่อนจะส่งปลายเท้าถีบทำลายต้นตอความหื่นกามของคู่อริจนพังยับเยิน!

เลือดสดๆ พวยพุ่งย้อมสายน้ำจนแดงฉาน...

คนรุ่นก่อนเคยพร่ำสอนไว้ไม่ใช่หรือ—

ปฏิบัติต่อสหายต้องอบอุ่นดั่งฤดูใบไม้ผลิ ปฏิบัติต่อศัตรูต้องเย็นเยียบไร้ปรานีดั่งฤดูหนาวอันโหดร้าย!

ซุนเจี้ยนเซ่อที่เคยดุดันเหี้ยมเกรียมเจ็บปวดจนหมดสติ จมดิ่งลงสู่ก้นวังพรายน้ำทันที...

เพียงชั่วพริบตาเดียว

คำโอหังที่ไอ้เดนตายตัวนี้เคยเห่าหอนไว้บนฝั่งเมื่อครู่ ฉินตงฟางได้สนองให้มันกลายเป็นความจริงแล้ว!

เพียงแต่คนที่ต้องแขนหักพิการทั้งสองข้าง และส่อแววว่าจะต้องกลายเป็นขันที กลับกลายเป็นตัวซุนเจี้ยนเซ่อเอง...

เท่านี้รุ่นพี่ไป๋ลี่ผิงก็ปลอดภัยแล้ว

หากแต่ลำคอและบั้นเอวด้านหลังของฉินตงฟางเองก็บาดเจ็บไม่น้อยเช่นกัน

เมื่อต้องแช่อยู่ในน้ำ บาดแผลตรงคอก็แสบร้อนขึ้นมาเป็นระลอก

ทว่าในยามที่ต้องกลั้นหายใจจนหน้าเริ่มเขียวคล้ำ เขาจึงไม่อาจมัวมาพะวงกับความเจ็บปวดแค่นี้ได้

ฉินตงฟางใช้สองมือสองเท้าออกแรงถีบตัวจากก้นบึ้งวังพรายน้ำ ตะเกียกตะกายหนีเอาชีวิตรอดจากแดนมรณะแห่งนี้อย่างสุดกำลัง...

"พรวด—แฮ่ก!"

ทันทีที่โผล่พ้นผิวน้ำ ฉินตงฟางก็กอบโกยสูดอากาศเย็นเยียบเข้าปอดลึกๆ หลายครั้ง

นึกไม่ถึงเลยว่าจะเกือบพุ่งชนเข้ากับชายหัวโล้นสองคนที่มีแผลเต็มตัว!

พวกมันคือพี่น้องร่วมสาบานของซุนเจี้ยนเซ่อ

ที่กำลังกัดฟันฝืนความเจ็บปวดทั่วร่าง เตรียมจะกระโดดลงวังพรายน้ำเพื่อช่วยพี่เจี้ยนเซ่อของพวกมัน!

ฉินตงฟางยกมือขึ้นตามสัญชาตญาณ

กะจะคว้าคอไอ้โล้นสองตัวนี้กดน้ำให้สำลักปางตาย...

แต่แล้วเขาก็ชะงักฝ่ามือใหญ่ที่เตรียมจะขย้ำคอเอาไว้ได้ทัน

ขืนปล่อยให้ซุนเจี้ยนเซ่อจมตายอยู่ก้นน้ำตรงนี้จริงๆ คืนนี้เรื่องคงบานปลายใหญ่โตแน่!

ฉินตงฟางจึงยอมปล่อยคนเจ็บผู้ภักดีของฝ่ายศัตรูคู่นั้นไป

ปล่อยให้พวกมันดำน้ำลงไปงมร่างซุนเจี้ยนเซ่อตามสบาย...

"ตงฟาง?!"

"พี่! พี่เป็นอะไรหรือเปล่า..."

ฮั่วอวิ๋นหลงกับพวกไอ้ยงที่สภาพหน้าตาบวมปูดเขียวช้ำ พากันว่ายน้ำรี่เข้ามาหาพลางตะโกนเรียกด้วยความโล่งอกระคนดีใจ

ฉินตงฟางส่งเสียงอืมในลำคออย่างเหนื่อยล้า พลางเค้นแรงเฮือกสุดท้ายว่ายขึ้นฝั่งตะวันตก

แล้วทิ้งตัวนอนแผ่หลาลงบนหาดทรายนุ่มริมแม่น้ำทันที

"แฮ่ก! แฮ่ก..."

เขาหอบหายใจอย่างหนักหน่วงอยู่ชั่วครู่

กระดูกกระเดี้ยวทั่วร่างปวดร้าวแทบจะหลุดเป็นชิ้นๆ...

การตะลุมบอนนี่มันเปลืองแรงมหาศาลจริงๆ พับผ่าสิ!

ยิ่งคืนนี้ต้องซัดกันทั้งบนบกทั้งในน้ำ

แถมยังปล่อยให้กูลุยเดี่ยวกับพวกกุ๊ยตัวเอ้ตั้งสามสิบสองคนอีก...

"พวกผมขอโทษครับพี่!"

"เพราะพวกผมมาช้าไปก้าวเดียวแท้ๆ..."

ไอ้ยงกับหลิวเสี่ยวจวินที่เนื้อตัวเปียกโชกทิ้งตัวลงนั่งหมดสภาพข้างฉินตงฟาง พลางตบไหล่เขาเบา ๆ อย่างรู้สึกผิด

ลืมไปสนิทว่าตัวเองก็โดนซัดจนตาเขียวช้ำ มุมปากยังมีเลือดซึมอยู่เหมือนกัน...

"แต่ว่านะ คืนนี้พี่ตงฟางของพวกเราโคตรเจ๋งเลยว่ะ! ลุยเดี่ยวคว่ำพวกขาโหดไปได้ตั้งเยอะขนาดนี้ ทั้งเท่ทั้งเกรียงไกรสมเป็นวีรบุรุษเดี่ยวจริง ๆ..."

พอหลิวเสี่ยวจวินตั้งสติได้ก็ยกนิ้วโป้งให้ไอดอลในดวงใจจากก้นบึ้งหัวใจ พลางเอ่ยปากเยินยอออกมาชุดใหญ่

"พวกกุ๊ยที่เหลือ... จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ?"

ฉินตงฟางที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนหาดทรายเอ่ยถามด้วยเสียงหอบเหนื่อย

"เรียบร้อยหมดแล้วน้องตงฟาง! บาดเจ็บระนาว สลบไปก็เยอะ ทั้งหมดสามสิบสองคนล้มไปยี่สิบเก้า เหลือแค่สามตัวในน้ำนั่นแหละ ไม่รู้จะเป็นหรือตาย..."

ฮั่วอวิ๋นหลง บอดี้การ์ดยอดฝีมือวัยสามสิบกว่าปีนั่งยอง ๆ ลงข้างฉินตงฟางพลางรายงานสถานการณ์

ฉินตงฟางยันตัวลุกขึ้นนั่งบนหาดทราย

อาศัยแสงจันทร์ที่สว่างกระจ่างตาราวกับกลางวัน กวาดสายตามองไปรอบ ๆ

สองฟากฝั่งของวังพรายน้ำ บัดนี้เกลื่อนกลาดไปด้วยร่างของศัตรูที่นอนระเนนระนาด...

บางคนแน่นิ่งไม่ไหวติง คาดว่าคงสลบเหมือดไปแล้ว

บางคนก็นอนชักกระตุกด้วยความเจ็บปวด พลางพึมพำก่นด่า "โอ๊ย... เจ็บจะตายห่าอยู่แล้ว! ไอ้ซุนเจี้ยนเซ่อ ไอ้ระยำพาพวกกูมาฉิบหายแท้ ๆ..."

เพราะตอนที่ยกพวกมา ไอ้กุ๊ยใหญ่ซุนคุยโวโอ้อวดไว้ว่า ฉินตงฟางแห่งหมู่บ้านเล็ก ๆ อย่างอวิ๋นหยาง ก็แค่ไอ้อ่อนหน้าละอ่อนไม่ประสีประสาคนหนึ่งเท่านั้น!

แต่ผลลัพธ์กลับลงเอยเช่นนี้...

ฉินตงฟางแค่นหัวเราะอย่างเหยียดหยาม แล้วละสายตากลับมาจากที่ไกล ๆ

ก่อนจะหันไปถามฮั่วอวิ๋นหลงด้วยความสงสัย "พี่ฮั่วไปสนิทสนมกับไอ้ยงกับเสี่ยวจวินตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย? ทำไมถึงนั่งรถมาด้วยกันได้ล่ะครับ?"

แต่ละคนไม่สนใจบาดแผลของตัวเอง พากันหัวเราะร่าแล้วเล่าเรื่องให้ฉินตงฟางฟัง

วันนี้ไอ้ยงได้ยินข่าวจากเพื่อนมาว่า พี่ตงฟางของตนยังคงคิดจะไปดวลกับก๊วนของซุนเจี้ยนเซ่อตามนัด!

ไอ้ยงจึงรีบวิ่งไปหมู่บ้านข้าง ๆ เพื่อแจ้งข่าวแก่หลิวเสี่ยวจวินที่พอจะรู้จักพวกนักเลงอยู่บ้าง

แต่พอเสี่ยวจวินติดต่อไปหาเพื่อนที่พอมีฝีมือชกต่อย พอพวกนั้นได้ยินว่าเป็นซุนเจี้ยนเซ่อแห่งตลาดตำบล ต่างก็พากันปฏิเสธไม่ยอมมาช่วยสักคน

ไอ้ยงกับหลิวเสี่ยวจวินทั้งกลัดกลุ้มทั้งจนปัญญา

สุดท้ายจึงบึ่งไปที่หมู่บ้านสือหลี่ผู่ทางทิศตะวันตกของเขาซีหลิ่ง เพื่อตามตัวฮั่วอวิ๋นหลง ญาติของหลิวเสี่ยวจวินที่มีวิทยายุทธ์ติดตัวมาช่วย...

รถจี๊ปบุโรทั่งบนหาดทรายคันนั้น ก็เป็นพี่ใหญ่ฮั่วที่ไปขอยืมคนอื่นมา

"ก็เพราะไอ้รถโบราณเสียงดังสนั่นคันนี้นี่แหละ ดันมาดับสนิทอยู่กลางทาง! พวกเรางมซ่อมกันตั้งนานกว่าจะวิ่งได้ เลยมาถึงช้าไปหน่อย น้องตงฟางไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว!"

ฮั่วอวิ๋นหลงตบไหล่ผู้มีพระคุณเบา ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"อ๋อ ที่แท้พี่ฮั่วกับเสี่ยวจวินเป็นญาติห่าง ๆ กันนี่เอง พวกเรานี่มีวาสนาต่อกันจริง ๆ!" ฉินตงฟางคลี่ยิ้มสดใส

วินาทีนี้

แม้เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มจะทำให้หนาวสั่นไปทั้งตัว แต่ในใจของเขากลับเปี่ยมล้นไปด้วยไออุ่น...

เมื่อเทียบกับพี่เทาในหมู่บ้าน ไอ้เพื่อนกุ๊ยที่เสแสร้งทำเป็นรักพวกพ้องแล้ว

ไอ้ยง เสี่ยวจวิน และฮั่วอวิ๋นหลงต่างหาก ถึงจะเป็นมิตรสหายแท้ที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเขาได้อย่างแท้จริง!

และจนถึงตอนนี้เอง

ซุนเจี้ยนเซ่อที่ร่อแร่ปางตาย ถึงเพิ่งจะถูกพี่น้องร่วมสาบานหัวโล้นสองคนที่บาดเจ็บสาหัสช่วยลากขึ้นฝั่งมาได้!

แต่พวกมันไม่กล้าข้ามมาทางหาดฝั่งตะวันตกนี้

จึงได้แต่ลากร่างหมดสติที่แขนหักของซุนเจี้ยนเซ่อ ตะเกียกตะกายว่ายขึ้นไปบนฝั่งตะวันออกแทน

ตอนนี้ไอ้โล้นสองตัวนั้นทิ้งร่างโชกเลือดของไอ้กุ๊ยใหญ่ซุนไว้ริมตลิ่ง แล้วช่วยปฐมพยาบาลกันอย่างลนลาน...

แต่ท่วงท่าของพวกมันเงอะงะงุ่มง่าม

เห็นได้ชัดว่าไม่มีความรู้เรื่องการปฐมพยาบาลเลยสักนิด

"เฮ้ย ไอ้โล้นโง่สองตัวฝั่งโน้นน่ะ!"

ฉินตงฟางตะโกนบอกด้วยเสียงเข้ม ทำเอาพวกมันสะดุ้งโหยงไปทั้งตัว

"พวกมึงต้องนั่งยอง ๆ เอาหัวไอ้เวรนั่นคว่ำลงบนหัวเข่า ดันท้องมันไว้แล้วตบหลังระบายน้ำออกมาสิวะ! ไอ้โง่เอ๊ย คืนนี้ถ้าซุนเจี้ยนเซ่อมันจะตาย ก็เพราะพวกมึงทำตายเองนั่นแหละ"

ฉินตงฟางผุดยิ้มเจื่อน พลางด่าทอเตือนสติไปคำโต

ถ้าซุนเจี้ยนเซ่อมาตายเอาตอนนี้จริง ๆ ตัวเขาเองก็จะกลายเป็นฆาตกรน่ะสิ...

ในสถานการณ์พิเศษคืนนี้ ซัดมันจนพิการยังพอว่า แต่จะให้มีคนตายติดตัวไม่ได้เด็ดขาด

"อะ... ได้ครับ! ขอบคุณมากนะพี่ใหญ่!"

"ขอบใจมากนะน้องตงฟาง ใจนักเลงจริง ๆ!"

ไอ้โล้นสองคนฝั่งตะวันออกที่เมื่อครู่ยังถือมีดไล่ฟันฉินตงฟางอยู่หยก ๆ ตอนนี้กลับซาบซึ้งในตัวเขาเสียยกใหญ่

"ไม่เป็นไรหรอก ไอ้พวกเวรตะไลไร้สมอง!" ฉินตงฟางตอบกลับอย่างมีมารยาท

ฮั่วอวิ๋นหลง "..."

ลูกน้องร่างกำยำคนหนึ่งของหลิวเสี่ยวจวิน "อุ๊บ... คิก ๆ ๆ..."

ทั้งที่เป็นชายฉกรรจ์หนวดเคราครึ้มแท้ ๆ แต่ตอนก้มหน้าเอามือปิดปากกลั้นขำ กลับดูเอียงอายกระมิดกระเมี้ยนเสียอย่างนั้น

ทำเอาฉินตงฟางถึงกับขมวดคิ้วมองตาค้าง

พี่ชายคนนี้ทำไมดูออกสาวพิกลวะเน

"อะ... พี่ตงฟาง รีบถอดเสื้อผ้าออกเถอะครับ เดี๋ยวผมบิดน้ำให้!"

ชายร่างบึกบึนวัยสามสิบปีหน้าตื่น รีบเข้ามาประจบลูกพี่วัยยี่สิบสองปีของพี่จวินตนเองทันควัน

"...ได้" ฉินตงฟางก็ไม่เกรงใจเช่นกัน

แก้ผ้าล่อนจ้อนกลางหาดทรายทันที แล้วโยนเสื้อผ้าเปียกโชกให้มันเอาไปจัดการ...

หลิวเสี่ยวจวินวิ่งกลับไปที่รถจี๊ปบุโรทั่งคันนั้น หยิบผ้าขนหนูแห้งผืนหนึ่งออกมา

"เช็ดตัวหน่อยจะได้ไม่เป็นหวัด ซี้ด... พี่ ลำคอพี่มีแผลนี่หว่า!"

"ไม่เป็นไรหรอก รอยแผลเป็นน่ะคือเหรียญเกียรติยศของลูกผู้ชาย" ฉินตงฟางไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด

"เชี่ย! คำพูดพี่นี่ โคตรมีศิลปะเลยว่ะแม่ง!"

ฉินตงฟาง "..."

เขากำลังสวมเสื้อผ้าที่บิดจนหมาดกลับเข้าตัว

พลันเห็นเฝิงเปียว ครูมวยเคราดก หน้าตาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด กำลังโซซัดโซเซวิ่งมาจากหาดทราย

"ตุ้บ"!

ทรุดเข่าคุกเข่าลงต่อหน้าฮั่วอวิ๋นหลงทันที

"ศิษย์น้องผิดไปแล้วศิษย์พี่ใหญ่! ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าน้องฉินท่านนี้ จะเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของพี่!"

"อีกอย่างผมกับซุนเจี้ยนเซ่อก็ไม่ได้สนิทกันเลยนะ คืนนี้เพื่อนแนะนำมา ผมถึงยอมมาช่วยมันเฉย ๆ..."

เฝิงเปียวกัดฟันทนความเจ็บปวดทั่วร่าง โขกศีรษะขอขมาต่อฮั่วอวิ๋นหลงและฉินตงฟางซ้ำ ๆ

"นายเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกับพี่ฮั่วเหรอ?" ฉินตงฟางขมวดคิ้วประหลาดใจ