ตอนที่ 96 กูไม่สู้แล้วโว้ย! อื้อๆ... ปล่อยกูไปเถอะ

ขณะที่เฝิงเปียวกำลังตะโกนสั่งการ ร่างของเขาก็พุ่งทะยานมาถึงใต้ต้นหลิวแก่ริมตลิ่งแล้ว

ฝีมือกล้าแกร่งใจกล้าบ้าบิ่น!

หมายจะใช้มือเปล่า สกัดกั้นพวกฉินเอ้อย่งที่ถือไม้ถือกรับองครบมือ

ครั้นได้ยินเสียงตะโกนกึกก้องกังวานปานระฆังทองของเฝิงเปียว

ยอดบอดี้การ์ดอย่างฮั่วอวิ๋นหลงถึงกับชะงักฝีเท้าด้วยความประหลาดใจ!

ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

หรือว่ามันจะมีเอี่ยวกับไอ้กุ๊ยใหญ่ซุนด้วยเหมือนกัน?!

แต่ในจังหวะที่พี่ใหญ่ฮั่วกำลังยืนอึ้งอยู่นั่นเอง

เฝิงเปียวก็ซัดสองฝ่ามือออกไปทันที!

ซัดเอ้อย่งและหลิวเสี่ยวจวินที่พุ่งเข้ามาโจมตีจนหงายหลังล้มตึงลงไปกองกับพื้น ใบหน้าฟกช้ำดำเขียวไปหมด...

ชายร่างยักษ์ผู้ติดตามของหลิวเสี่ยวจวินก็หวดกระบองใส่เฝิงเปียวไปทีหนึ่งเช่นกัน!

ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่สะทกสะท้านสักนิด ราวกับไม่รู้สึกรู้สาถึงความเจ็บปวดแม้แต่น้อย...

พริบตาถัดมา

เฝิงเปียวก็ฉวยจังหวะนั้นแย่งชิงกระบองยาวมาไว้ในมือ

แล้วใช้เพลงกระบองเส้าหลินอันดุดันเฉียบคม ฟาดขุนพลคู่ใจของหลิวเสี่ยวจวินจนล้มคว่ำลงไปนอนกองกับพื้น!

เพียงชั่วพริบตาเดียว

เฝิงเปียวนักมวยเคราดกก็ล้มคนไปได้ถึงสี่คนรวด!

ฝีมืออันร้ายกาจเหนือมนุษย์ของมัน ทำเอาเอ้อย่งและหลิวเสี่ยวจวินตกตะลึงจนอ้าปากค้าง...

ฮั่วอวิ๋นหลงพลันได้สติตื่นจากความตกตะลึง

"มึงก็กล้ามาช่วยคนชั่วทำเรื่องระยำด้วยเรอะ? ไอ้ชาติหมา!"

พี่ใหญ่ฮั่วคำรามด่าเสียงต่ำ พลางกระโจนตัวลอยขึ้นฟ้าพร้อมกับกระบองในมือ

พุ่งดิ่งเข้าใส่เฝิงเปียวนักมวยเคราดกทันที!

"ฟึ่บ ฟึ่บ..."

ท่ามกลางสายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงของเฝิงเปียว ฮั่วอวิ๋นหลงก็ร่ายเพลงกระบองมังกรขดเส้าหลินออกมาเช่นเดียวกัน!

แต่ความเร็วในการออกกระบองของเขากลับเหนือกว่าเฝิงเปียวมาก ทั้งยังเปี่ยมไปด้วยพละกำลังอันหนักหน่วงมหาศาล

เฝิงเปียวเคราดกถูกกระหน่ำโจมตีจนต้องถอยร่นไม่เป็นขบวน

ปัดป้องท่อนบน ท่อนล่างก็เปิดโหว่...

โดนฟาดเข้าไปหลายกระบองติดๆ กันในพริบตาเดียว!

"ผัวะ!!!"

เฝิงเปียวโดนกระบองฟาดเข้ากลางแผ่นหลังจนสะท้านไปทั้งร่าง ตาเบิกโพลงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

"ศิษย์... พี่ใหญ่?!"

สิ้นเสียงอุทานอันสั่นเครือ มันก็กระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโตดังพรวด!

เฝิงเปียวขมวดคิ้วกัดฟันกรอด

ร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว...

ฮั่วอวิ๋นหลงที่รูปร่างผอมกะทัดรัดกว่า ถีบเฝิงเปียวกักขฬะตัวโตจนกลิ้งคว่ำไปกับพื้น

แต่เขาไม่มีเวลามาใส่ใจศิษย์ผู้น้องคนนี้

รีบพุ่งเข้าไปในไร่ถั่วลิสงเพื่อช่วยชีวิตผู้มีพระคุณอย่างฉินตงฟางทันที!

หลิวเสี่ยวจวินกับพวกเอ้อย่งต่างพากันครางโอดโอย ยันตัวลุกขึ้นมาจากพื้น

แม้จะบาดเจ็บ แต่ก็รีบวิ่งตามฮั่วอวิ๋นหลงไปร่วมวงตะลุมบอนอย่างดุเดือด...

พวกศัตรูที่โดนกับดักสัตว์เล่นงานต่างพากันนั่งกองอยู่กับพื้น กำมีดถือกระบองคิดจะทำตัวเป็นหมาป่าขวางทาง!

แต่กลับโดนพวกของฮั่วอวิ๋นหลงซัดจนพิการและสลบเหมือดไปเป็นแถบ...

"พี่ตงฟางหายไปไหนแล้ววะ?!"

"ตรงไร่ข้าวโพดฝั่งโน้นมีคนกำลังวิ่งอยู่! รีบไปดูเร็วเข้า..."

ในดงข้าวโพดรกทึบข้างกันนั้น เป็นฉินตงฟางที่กำลังถือกระบองวิ่งหนีอยู่จริงๆ

ด้านหลังมีซุนเจี้ยนเซ่อที่น่องโชกเลือด กับพวกเดนตายอีกห้าหกคนไล่ล่าตามมาติดๆ!

ตอนนี้ "กับระเบิด" ที่ฉินตงฟางวางดักไว้ทำงานไปเกือบหมดแล้ว จำต้องหาชัยภูมิใหม่ที่ได้เปรียบกว่า

การปรากฏตัวของพวกเอ้อย่งทำให้ฉินตงฟางชะงักไปเล็กน้อย แต่สองเท้ายังไม่กล้าชะลอลงแม้แต่น้อย!

เพราะถึงอย่างไรพวกซุนเจี้ยนเซ่อก็มีทั้งมีดทั้งกระบองครบมือ

น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ ต่อให้เก่งกาจแค่ไหนก็ยากจะต้านคนหมู่มาก!

เขาล่อศัตรูกลุ่มสุดท้ายให้วิ่งกวดตามมาจนถึงริมตลิ่งแม่น้ำ

ทั้งวิ่งพลางสู้พลาง

อาศัยต้นหลิวแก่เป็นที่กำบังเป็นระยะ แล้วแทงกระบองสวนกลับไปหลายที!

แต่สุดท้ายฉินตงฟางเพียงคนเดียวก็ต้านทานพวกที่มากกว่าไม่ไหว

ยังคงถูกพวกมันล้อมกรอบเอาไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่จนได้!

พวกของฮั่วอวิ๋นหลงเพิ่งจะวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหวังจะช่วยชีวิต...

แต่กลับพบว่าซุนเจี้ยนเซ่อชักปืนลูกซองไทยประดิษฐ์ออกมาจากเอวอย่างกะทันหัน!

"วิ่งหนีอีกสิวะไอ้หน้าโง่! มึงแน่มากไม่ใช่เรอะ เก่งนักไม่ใช่เรอะ อวดดีต่อไปสิโว้ย!!"

ซุนเจี้ยนเซ่อใช้สองมือกำอาวุธไว้แน่น

ปากกระบอกปืนดำเมื่อมเล็งตรงไปยังศีรษะของฉินตงฟาง!

ฮั่วอวิ๋นหลง เอ้อย่ง หลิวเสี่ยวจวินและคนอื่นๆ เห็นภาพนั้นเข้าก็ชะงักฝีเท้า ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ!

ไอ้กุ๊ยใหญ่ซุนที่นิ้วทาบอยู่บนไกปืน เวลานี้อยู่ห่างจากตงฟางเพียงแค่สองสามเมตรเท่านั้น

หากคนนอกกฎหมายบ้าคลั่งคนนี้ลั่นไกขึ้นมา

ฉินตงฟางคงถูกยิงจนร่างพรุนเป็นรังผึ้งแน่!

ปืนลูกซองไทยประดิษฐ์ของซุนเจี้ยนเซ่อกระบอกนี้ มีขนาดใหญ่กว่าปืนพกทั่วไปเล็กน้อย

ดัดแปลงมาจากปืนปล่อยตัวในการแข่งขันกีฬา

ด้านบนเชื่อมต่อท่อเหล็กกล้าขนาดเล็กไว้สองท่อ

ด้านในอัดแน่นไปด้วยดินปืนและลูกปรายเหล็ก...

อานุภาพและรัศมีทำลายล้างของมัน เหนือชั้นกว่าปืนพกทั่วไปเสียอีก!

เมื่อเห็นว่าซุนเจี้ยนเซ่อหมดความอดทนจนงัดอาวุธลับออกมาในที่สุด

พลพรรคที่ถือมีดถือกระบองต่างพากันแสยะยิ้มชั่วร้าย ค่อยๆ ย่างสามขุมบีบวงล้อมเข้าหาฉินตงฟาง

"ทีนี้ก็สวยสิไอ้หนู! ไม่ใช่แค่ไป๋ลี่ผิงเท่านั้นที่จะตกเป็นของพี่เจี้ยนเซ่อ แม้กระทั่งเมียคนสวยของมึงก็หนีไม่รอดหรอก..."

"ฮ่าๆๆ! ไม่เจียมกะลาหัวตัวเองบ้างเลย ไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างมึงริอาจมาสู้กับพวกกูเรอะ?"

"คืนนี้ตัดแขนฉินตงฟางทิ้งทั้งสองข้างก่อน! แล้วค่อยตอนมันให้กลายเป็นขันทีไปเลย!!"

เสียงอันเยียบเย็นประโยคสุดท้ายดังมาจากปากของซุนเจี้ยนเซ่อ

พวกมันกู่ร้องอย่างเหี้ยมเกรียม กำปืนและเงื้อมีดขึ้น เตรียมจะลงมือสังหารฉินตงฟางอย่างทารุณ!

แต่พอหันไปเห็นพวกฮั่วอวิ๋นหลงและเอ้อย่งกำลังย่องเข้ามาใกล้

"บัดซบ! พวกมึงทิ้งอาวุธให้หมดแล้วคุกเข่าลงซะ! ไม่งั้นกูจะเป่ากบาลไอ้สวะฉินให้กระจุยเดี๋ยวนี้แหละ!!"

ซุนเจี้ยนเซ่อหันไปตวาดข่มขู่พวกฮั่วอวิ๋นหลง

"อย่าเพิ่งวู่วาม! พวกเรา... ยอมแล้ว!"

ลังเลอยู่เพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้น

พวกของฮั่วอวิ๋นหลงที่ทั้งเคียดแค้นและไม่ยินยอม ก็จำต้องโยนมีดและกระบองในมือทิ้งลงกับพื้น

"พี่เจี้ยนเซ่อสั่งให้พวกมึงคุกเข่าลงไปไง! หูหนวกหรือไงวะไอ้พวกโง่!!"

ไอ้เดนตายคนหนึ่งกวัดแกว่งดาบยาวในมือพลางตวาดลั่น

พวกมันกะว่าจะทรมานฉินตงฟางให้พิการไปก่อน

แล้วค่อยไปคิดบัญชีกับพวกที่มาช่วยทีหลัง...

ในยามนี้เมื่อเห็นว่าชีวิตของฉินตงฟางแขวนอยู่บนเส้นด้าย

ยอดฝีมือใจเด็ดอย่างฮั่วอวิ๋นหลงและพวกเอ้อย่ง จึงจำต้องกัดฟันเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นเทาขณะค่อยๆ ทรุดเข่าลง

ในช่วงเวลาคอขาดบาดตายของตงฟาง

พวกเขาจำต้องยอมทิ้งศักดิ์ศรี คุกเข่าลงต่อหน้าศัตรูอย่างน่าอดสู...

แต่แล้วในจังหวะนั้นเอง

อาศัยเสี้ยววินาทีที่ซุนเจี้ยนเซ่อหันหน้าไป ฉินตงฟางก็ชิงลงมือทันที!

เขายกแขนขึ้นคว้าข้อมือขวาข้างที่ถือปืนของไอ้กุ๊ยใหญ่ซุน ก่อนจะออกแรงบิดอย่างรุนแรง...

หมายจะปลดปืนในมือศัตรูให้หลุดออกไป!

"ปัง!!!"

แต่เสียงปืนพลันแผดลั่นขึ้นมา

ดังก้องกังวานไปทั่วสารทิศท่ามกลางความเงียบสงัดในคืนเทศกาลไหว้พระจันทร์...

เสียงระเบิดก้องสะท้านจนหูทุกคนอื้ออึงไปหมด!

ซุนเจี้ยนเซ่อตกใจจนลนลาน เผลอเหนี่ยวไกเข้าเต็มแรง!

ยังดีที่ฉินตงฟางชิงลงมือกะทันหัน ทำให้ปากกระบอกปืนชี้ขึ้นฟ้าไปเสียก่อน

จึงไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บหรือล้มตาย...

แทบจะในเสี้ยววินาทีเดียวกันนั้น

บรรดาชายฉกรรจ์หัวโล้นหน้าเหี้ยมที่ล้อมฉินตงฟางอยู่ ต่างพากันเงื้อท่อนไม้ยาวและมีดสปาร์ตาขึ้นมา

หวังจะฟาดฟันศัตรูให้คว่ำคาที่ เพื่อช่วยซุนเจี้ยนเซ่อที่กำลังพัวพันอยู่กับฉินตงฟาง!

ในช่วงเวลาคับขันชี้เป็นชี้ตาย

ฉินตงฟางวาดแขนล็อกคอซุนเจี้ยนเซ่อไว้แน่น

เขาเอนตัวไปข้างหลังเพื่อหลบคมมีด แล้วถีบเท้าพุ่งตัวอย่างแรง!

ร่างของคนทั้งสองร่วงดิ่งลงมาจากตลิ่งทันที

"ตูม!!"

ร่างกระแทกลงสู่ผืนน้ำในวังพรายน้ำอย่างจัง สาดสายน้ำแตกกระจายสูงกว่าสองเมตร!

"ตงฟาง..."

"พี่เจี้ยนเซ่อ!!"

พรรคพวกของทั้งสองฝ่ายบนฝั่งต่างตะโกนร้องด้วยความร้อนใจ จากนั้นก็เปิดฉากตะลุมบอนกันสนั่นหวั่นไหว...

เมื่อตกลงมาในดินแดนอันน่าสะพรึงกลัวอย่างวังพรายน้ำ

ปืนของซุนเจี้ยนเซ่อก็กลายสภาพเป็นเศษเหล็กไร้ค่าไปในพริบตา...

แต่ฉินตงฟางกลับเปรียบดั่งมังกรได้น้ำ!

เขารู้ดีว่าการชกต่อยใต้น้ำมีแรงต้านมหาศาล พลังหมัดจะลดทอนลงไปมาก

จึงใช้สันมืออันเฉียบคมสับฟันเข้าใส่ซุนเจี้ยนเซ่ออย่างไม่ปรานี!

นิ้วมือของฉินตงฟางไม่เพียงแค่ดีดเปียโนได้ไพเราะ แต่ยังจิ้มสกัดจนไอ้กุ๊ยใหญ่ถึงกับร้องไห้โฮได้อีกด้วย

กระบวนท่าใต้น้ำของเขารวดเร็วปานสายฟ้าฟาด

เพียงไม่กี่ฉาดก็จิ้มกระหน่ำจนซุนเจี้ยนเซ่อลนลานปัดป้องแทบไม่ทัน ลืมตาไม่ขึ้น...

แม้ว่าซุนเจี้ยนเซ่อเองจะว่ายน้ำเป็นและไม่ได้อ่อนหัด

แต่ไม่ว่าจะเรื่องการต่อสู้หรือเรื่องเล่นน้ำ ฉินตงฟางก็เป็นอาจารย์ของมันได้สบาย

"บุ๋งๆๆ..."

ตามตัวซุนเจี้ยนเซ่อเริ่มมีบาดแผลใหม่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ปากและท้องก็เริ่มสำลักกลืนน้ำเข้าไปยกใหญ่

ทั้งสองกอดรัดฟัดเหวี่ยงตะเกียกตะกายอยู่ในแอ่งทรายของวังพรายน้ำ...

ฉินตงฟางโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำเป็นพักๆ เพื่อสูดหายใจ ก่อนจะดำดิ่งลงไปขยี้มันต่ออย่างรวดเร็ว!

ปืนที่เคยอยู่ในมือซุนเจี้ยนเซ่อ จมหายสาบสูญไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้

และสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกสิ้นหวังจนแทบสติแตกยิ่งกว่าก็คือ

พอมาสู้กันใต้น้ำ ซุนเจี้ยนเซ่อยิ่งสู้ฉินตงฟางไม่ได้เลยสักนิด!

แถมคิดจะหนีก็หนีไม่พ้น

พอเขาดิ้นรนจะตะเกียกตะกายขึ้นสู่ผิวน้ำเพื่อฮุบอากาศเอาชีวิตรอด

ก็ถูกฉินตงฟางคว้าข้อเท้าเอาไว้ แล้วกระชากลากกลับลงสู่ก้นบึ้งของวังพรายน้ำอย่าง 'อบอุ่นเป็นกันเอง'...

"อื้อๆๆ!!!"

ปอดของไอ้กุ๊ยใหญ่ซุนแทบจะระเบิดออกมาอยู่รอมร่อ

ท่ามกลางความสิ้นหวังและความหวาดกลัวอย่างมหาศาล

เขาได้แต่ส่ายหน้าโบกมือเป็นพัลวัน ส่งสัญญาณว่าไม่สู้แล้ว!

กูกัดฟันยอมแพ้แล้วก็ได้ พอใจหรือยังวะ ไอ้บัดซบเอ๊ย!

ซุนเจี้ยนเซ่อที่เคยทำร้ายคนอื่นจนบาดเจ็บมานับครั้งไม่ถ้วน ไม่เคยรู้สึกขวัญผวาขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต

แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังนึกไม่ถึง

ว่าแท้จริงแล้วตนจะกลัวตายได้ถึงขนาดนี้...

แต่ฉินตงฟางกลับมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม

ไม่อยากสู้แล้วงั้นเรอะ?

จะเป็นไปได้ยังไงกัน!

ศึกที่ตัวเองเป็นฝ่ายกร่างท้าไว้ ต่อให้น้ำตานองหน้าก็ต้องทนเล่นให้จบสิ...

เมื่อกี้มึงยังคิดจะพาลูกน้องมารุมกระทืบกูให้พิการ แถมยังเตรียมจะไปรังแกกูกับครอบครัวของไป๋ลี่ผิงอยู่เลยไม่ใช่หรือไง?

ฉินตงฟางกัดฟันกรอด

ตั้งใจว่าจะต้องสั่งสอนซุนเจี้ยนเซ่อให้สาสม

ฝากรอยแค้นให้มันจำฝังลึกไปจนวันตาย ให้มันต้องขยาดกลัวเขาไปตลอดทั้งชีวิต!