ตอนที่ 95 เชี่ยเอ๊ย! มึงกำลังวาดผังแปดทิศอยู่ตรงนั้นหรือไงวะ

เวลานี้ ทางฝั่งตะวันออกของวังพรายน้ำ

ฉินตงฟางกำลังเปิดศึกสกัดกั้นแบบ 1 ต่อ 27 อย่างยากลำบาก!

ใต้เท้าเต็มไปด้วยก้อนดินแห้งและก้อนหินที่กองสุมพะเนิน

ฉินตงฟางก้มหยิบ "กระสุน" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขว้างใส่พวกศัตรูที่กำลังลุยข้ามน้ำมาอย่างสุดแรงเกิด!

"ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว..."

แม้พวกไอ้กุ๊ยซุนจะกระจายกำลังกันลุยข้ามมา

แต่ก็ยังมีคนโผล่พ้นน้ำขึ้นมารับหินกระแทกหัวเข้าจังๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้...

ผัวะ ผัวะ!!

ฉินตงฟางเริ่มรู้สึกมันมือขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกมตีตัวตุ่นอยู่ก็ไม่ปาน

"โอ๊ย ซี้ดดด..."

"บุกเข้าไปต่อ! ฆ่าไอ้สวะฉินให้ตาย!!!"

"..."

พริบตานั้นเสียงร้องโหยหวนดังระงม ปนไปกับเสียงคำรามกึกก้องสะเทือนฟ้า

ผืนน้ำของแม่น้ำฮุ่ยจี้ใต้แสงจันทร์เพ็ญเดือนแปดถูกย้อมด้วยคาวเลือดจนกลายเป็นสีแดงฉานไปเป็นแถบ...

ขณะที่การต่อสู้บนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำฮุ่ยจี้กำลังดุเดือดเลือดพล่านอยู่นั้นเอง

รถจี๊ปเก่าบุโรทั่งคันหนึ่งที่นอกจากแตรไม่ดังแล้ว ชิ้นส่วนอื่นล้วนส่งเสียงดังโครกครากไปทั้งคัน

กำลังแล่นตะบึงมุ่งหน้ามายังหาดทรายฝั่งตะวันตกของวังพรายน้ำแต่ไกลด้วยความเร็วสูง!

รถพังๆ คันนี้วิ่งลัดเลาะตัดตรงมาจากคันนาแคบๆ แล่นทะลุไร่ถั่วลิสงมาแปลงหนึ่ง...

ชายหลายคนที่นั่งเบียดกันอยู่บนรถจี๊ปคันเล็กแทบจะเมารถจนอ้วกพุ่ง

แต่ก็ยังคงปาดเหงื่อพลางตะโกนเร่งอย่างร้อนรนกระวนกระวาย

"เร็วเข้า! เหยียบคันเร่งให้มิดเลย!"

"คืนนี้ได้เกิดเรื่องถึงตายแน่!!"

"..."

รถจี๊ปสภาพใกล้พังที่ซิ่งมาอย่างไม่คิดชีวิต ในที่สุดก็มาถึงฝั่งตะวันตกของวังพรายน้ำ

"เชี่ยอะไรวะเนี่ย? ทำไมมีแต่จักรยานจอดอยู่ ไม่เห็นมีคนสักคน?!"

"ทางนั้น ทางนั้น! พวกมันไปเปิดศึกกันอยู่ที่ฝั่งตรงข้ามแล้ว!"

หนุ่มน้อยหัวฟูที่กระโดดลงจากรถแล้วร้องอุทานขึ้นมา ก็คือหลิวเสี่ยวจวิน แฟนคลับตัวยงของฉินตงฟางนั่นเอง

ไอ้หนุ่มเสเพลที่เคยไปตั้งแผงขายสูตรลับจับหนูตกทอดจากบรรพบุรุษอยู่ที่สถานีขนส่งประจำอำเภอคนนั้น!

ด้านหลังเขามีชายร่างยักษ์วัยราวสามสิบปีตามติดมาสองคน ทั้งคู่คือขุนพลคู่ใจของพี่จวินวัยยี่สิบปี

ส่วนชายชาตรีผู้ฝึกวรยุทธ์ที่ทำหน้าที่ขับรถจี๊ป ก็คือฮั่วอวิ๋นหลง คนที่เพิ่งฆ่าหมาดุของบ้านเศรษฐีเหอไปเมื่อคืนก่อน!

และคนที่กระโดดลงมาจากรถพร้อมกับเขาก็คือเอ้อย่ง เพื่อนเล่นตั้งแต่วัยเด็กของฉินตงฟาง

"รีบข้ามแม่น้ำไปช่วยรบเร็ว น้องตงฟางตกอยู่ในอันตรายแล้ว!" ฮั่วอวิ๋นหลงบอดี้การ์ดยอดฝีมือกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

พวกเขาทั้งห้าคน

ไม่ทันได้ถอดเสื้อผ้าออกจากตัวด้วยซ้ำ

ก็คว้าท่อนไม้กระโจนลงไปในแม่น้ำทันที...

แต่ในยามนี้ ฝ่ายฉินตงฟาง

เริ่มจะรักษาแนวรบบนฝั่งตะวันออกเอาไว้ไม่อยู่เสียแล้ว...

แม้ใต้เท้าจะมีก้อนหินไว้ใช้ต่างกระสุนบิน ในมือยังกำท่อนไม้พุทรายาวเปื้อนเลือดที่เพิ่งฟาดพวกศัตรูที่ปีนขึ้นฝั่งจนคว่ำไปหลายคนในพริบตา...

แต่กองทัพกุ๊ยของซุนเจี้ยนเซ่อมีจำนวนคนมากกว่าอย่างท่วมท้นจริงๆ!

นอกจากเถี่ยโถวหาน ไอ้เฮย และสามพี่น้องตระกูลหม่าที่สูญเสียกำลังรบไปแล้ว

อีก 27 คนที่เหลือ ตอนนี้ต่างข้ามแม่น้ำมาจากจุดต่างๆ และแย่งชิงจังหวะบุกขึ้นฝั่งตะวันออกได้สำเร็จแล้ว!

แม้ในหมู่พวกมันจะมีคนโดนหินปาจนบาดเจ็บ เลือดสดๆ ไหลอาบศีรษะ

แต่พวกอันธพาลบ้าเลือดพวกนี้ ยิ่งเห็นเลือดก็ยิ่งเคียดแค้น และยิ่งเหี้ยมโหดอำมหิตขึ้นไปอีก!

ต่างพากันส่งเสียงคำรามลั่น หวังจะล้อมสังหารฉินตงฟางให้สิ้นซาก...

เมื่อเห็นกองทัพศัตรูมืดฟ้ามัวดินมีจำนวนมหาศาล

ในมือถือทั้งมีด กระบอง และโซ่สลิงกันครบมือ!

ฉินตงฟางไม่มีทางโง่เอาตัวเข้าแลกอยู่แล้ว

กูน่ะมีทั้งเมียสวยลูกสาวน่ารัก แถมยังมีแม่กับน้องสาว ครอบครัวเล็กๆ ของกูกำลังอบอุ่นมีความสุขสุดๆ!

เรื่องอะไรจะเอาชีวิตไปแลกกับพวกมึง ไอ้พวกโง่บ้าพลังที่ดูทรงจะอายุสั้นพวกนี้!

ฉินตงฟางกำกระบองแน่นแล้วหันหลังโกยแน่บทันที...

"เพิ่งจะมารู้จักวิ่งหนีตอนนี้ มันสายไปแล้วโว้ยไอ้หลานเวร!!"

"ไหนมึงทำเก่งเป็นวีรบุรุษเดี่ยวไง อย่าหนีสิวะ!"

"ฆ่าไอ้สวะฉินให้ตาย! ซี้ดดด โอ๊ย... หัวกูโดนมันปาจนแตกยับไปหมดแล้ว!"

"..."

ฉินตงฟางวิ่งเตลิดเข้าไปในไร่ถั่วลิสงสุดกำลัง

ฝ่ายศัตรูด้านหลังก็ไล่กวดตามมาติดๆ ไม่ยอมปล่อย!

พอเห็นตัวไหนไล่กระชั้นชิดเข้ามา ฉินตงฟางก็ตวัดกระบองหวดสวนกลับไปเต็มแรง!

"ผัวะ!!"

ซัดอีกฝ่ายจนหงายหลังล้มตึงไม่ทันตั้งตัว...

แล้วก็วิ่งเตลิดหน้าตั้งต่อไป!

แต่ก็ยังมีพวกกุ๊ยหัวหมออยู่เหมือนกัน

วิ่งตัดเฉียงผ่านไร่ข้าวโพด ดักสกัดหน้าฉินตงฟางจากทางขวาได้สำเร็จ!

"ฟึ่บ ฟึ่บ เคร้ง เคร้ง..."

ดาบฟาดกระบองฟัน ประจัญบานกันอย่างดุเดือดเลือดพล่านในชั่วพริบตา

ฉินตงฟางแทงกระบองทิ่มไอ้โล้นคนหนึ่งจนล้มคว่ำ!

ยังไม่ทันได้ชักอาวุธกลับมา

ลำคอก็พลันถูกรัดแน่นด้วยความเย็นเฉียบอย่างกะทันหัน!

บั้นเอวด้านหลังยังโดนเข่ากระทุ้งเข้าใส่อย่างจัง...

ชายร่างกำยำล่ำสันราวกระทิงเปลี่ยวใช้โซ่สลิงรัดคอฉินตงฟางเอาไว้!

ไอ้เวรนี่มีเรี่ยวแรงมหาศาล

พอมันใช้สายสลิงคล้องรัดคอฉินตงฟางแน่นหนาแล้ว ก็ยกตัวเขาจนเท้าลอยพ้นจากพื้น!

กะจะรัดคอฉินตงฟางให้ขาดใจตายตรงนี้ให้ได้!

"แค่ก... อึก..."

ฉินตงฟางหายใจไม่ออก โดนรัดจนตาเหลือก

ในใจพลันตระหนกวาบ!

แต่ยิ่งอยู่ในช่วงคับขันอันตราย ก็ยิ่งต้องไม่ตื่นตกใจจนเสียกระบวน!

ไม่อย่างนั้นคงได้จบเห่ไปจริงๆ แน่...

ตอนนี้ฉินตงฟางไม่สามารถหันกลับไปมองได้

จึงได้แต่อาศัยสัญชาตญาณ กระหน่ำกระทุ้งศอกทั้งสองข้างกลับไปอย่างบ้าคลั่ง!

พร้อมกับดีดส้นเท้าเสยกลับหลังเข้าเป้ากางเกงของศัตรูอย่างอำมหิต!

"อ๊ากกก——"

สิ้นเสียงกรีดร้องโหยหวนอันน่าเวทนา

โซ่ที่รัดคอฉินตงฟางอยู่ก็ร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังแป๊กในที่สุด...

ไม่ต้องหันไปดูก็รู้

ไข่ของไอ้เวรที่ลอบกัดเขาน่าจะแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดีแล้ว!

ฉินตงฟางเกือบจะโดนรัดคอตายไปแล้ว

บนลำคอที่มีเลือดซึมออกมาแสบร้อนไปหมดราวกับถูกไฟลวก!

นั่นเป็นเพราะโดนสายสลิงเปลือยๆ ของโซ่เส้นใหญ่บาดเนื้อจนฉีกขาด

ในชั่วพริบตาดั่งสายฟ้าแลบ

ฉินตงฟางไม่มีเวลาแม้แต่จะหันกลับไปมอง เขาเอี้ยวตัวไปข้างหลังทางขวาแล้วหวดกระบองออกไปเต็มเหนี่ยวทันที!

"ตูม!!!"

กวาดซัดใส่ฝูงศัตรูที่กำลังกรูเข้ามาจนล้มเป็นแถบ

ทั้งยังฟาดเข้าจังๆ ที่ลำคอ ใบหน้า และศีรษะอย่างแม่นยำ

"กร๊อบ..."

ดั้งจมูกของกุ๊ยสองคนหักสะบั้นคาที่ทันตาเห็น

ทรุดฮวบลงไปนอนกลิ้งกับพื้น ร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดไม่ขาดสาย...

แต่พวกเดนตายที่มีจำนวนมากกว่ากลับยิ่งกรูกันเข้ามา

พวกมันถือมีดถือกระบอง ดาหน้าเข้ามาจนมืดฟ้ามัวดิน!

ฉินตงฟางหมุนตัวสาวเท้า วิ่งหนีลึกเข้าไปในไร่ถั่วลิสงทันที...

"รีบตามไปจับไอ้เศษสวะนั่นเร็วเข้า!!"

"ไอ้ขี้ขลาด! เมื่อกี้มึงยังทำปากดีอวดเบ่งอยู่เลยไม่ใช่เรอะ?!"

"..."

คนกว่ายี่สิบสบถด่าลั่น หวังจะไล่กวดไปรุมยำฉินตงฟางให้หนำใจเพื่อระบายความแค้นที่สุมอก!

แต่พวกมันกลับพบว่าท่วงท่าวิ่งของเขามันดูพิลึกพิลั่นชอบกล...

เดี๋ยวก็วิ่งซิกแซกเป็นรูปตัวเอส เดี๋ยวก็กระโดดเหยาะๆ ข้ามไปมา!

"เชี่ยเอ๊ย! มึงกำลังวาดผังแปดทิศอยู่ตรงนั้นหรือไงวะ..."

"ฉินตงฟางมันสำเร็จวิชาท่าเท้าท่องคลื่นมาเรอะ?!"

กุ๊ยคนหลังเคยอ่านนิยายกำลังภายในเรื่อง "แปดเทพอสูรมังกรฟ้า" มาก่อน

มันขมวดคิ้วอุทานอย่างตื่นตะลึง จนเผลอชะงักฝีเท้าไปชั่วขณะ

"ท่องคลื่นพ่องมึงสิ! รีบตามไปฆ่าศัตรูเร็วเข้า!!"

ท้ายทอยของไอ้หมอนั่นโดนเพื่อนร่วมก๊วนตบฉาดใหญ่เข้าให้ทันที

เพื่อล่อเสือออกจากถ้ำและต้อนพวกมันเข้ากับดัก

ฉินตงฟางจึงแกล้งชะลอฝีเท้าลง ตะโกนยั่วยุโดยไม่หันกลับไปมอง

"ไอ้พวกหลานเต่าเอ๊ย! ดวลเดี่ยวก็สู้ปู่ฉินของพวกมึงไม่ได้ ยกพวกมาไล่ตามคนคนเดียวก็ยังไม่มีปัญญา..."

ซุนเจี้ยนเซ่อกับพวกโมโหจนแทบอกแตกตาย

ต่างคนต่างก่นด่าสาปแช่ง เร่งฝีเท้าออกแรงวิ่งกวดตามไปอย่างไม่คิดชีวิต!

ระยะห่างระหว่างสองฝ่ายร่นกระชั้นเข้ามาเรื่อยๆ

ดูท่าทางแล้วฉินตงฟางคงหนีไม่รอดแน่...

"แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก..."

จู่ๆ ก็มีเสียงดังกึกก้องแว่วมาจากใต้ฝ่าเท้าของทุกคน!

พวกของซุนเจี้ยนเซ่อเพิ่งจะวิ่งไล่ตามมาถึงใจกลางไร่ถั่วลิสง ก็พากันเหยียบกับระเบิดเข้าอย่างจัง

"โอ๊ย... เชี่ยเอ๊ย..."

"อ๊าก! มีกับดักอาวุธลับ!!"

ขาและเท้าของศัตรูราวสิบเจ็ดสิบแปดคน ถูกกับดักเหล็กขนาดใหญ่หนีบเข้าอย่างจังในชั่วพริบตา

ที่เด็ดขาดสะใจที่สุดก็คือ

ของที่เอ้อย่งไปยืมมาไม่ได้มีแค่กับดักหนูเท่านั้น

แต่ยังมีกับดักสัตว์ป่าที่พวกชาวเขาชอบใช้กันอยู่อีกเพียบ!

อุปกรณ์พวกนี้ทำจากเหล็กเส้นหนากับสปริงขนาดใหญ่ แถมยังมีฟันเขี้ยวรูปสามเหลี่ยมเรียงซ้อนกันอยู่สองแถว...

จังหวะที่พวกศัตรูพลาดท่าติดกับ

คมเขี้ยวอันแหลมคมก็ฝังลึกเข้าไปในเนื้อขาและเท้า เลือดทะลักออกมาไม่หยุด!

ผู้บาดเจ็บส่วนใหญ่ถึงกับทรุดฮวบนั่งลงไปกองกับพื้นทันที

เจ็บปวดจนหน้าตาบิดเบี้ยว แทบจะปล่อยโฮออกมาด้วยความทรมาน!

ซุนเจี้ยนเซ่อที่กระหายจะฆ่าศัตรูจนหน้ามืดตามัว ก็ไม่อาจรอดพ้นเคราะห์กรรมนี้ไปได้เช่นกัน

แต่มันกับพี่น้องร่วมสาบานอีกสองสามคนใจเด็ดมาก!

บางคนไม่สนว่าน่องที่โชกเลือดจะยังมีเหล็กหนีบคาอยู่ ยังคงถือมีดวิ่งไล่กวดฉินตงฟางต่อไปอย่างบ้าคลั่ง...

บางคนกัดฟันก้มลง ออกแรงทั้งหมดดึงอาวุธลับออกจากขาและเท้า แล้วลากขากะเผลกเข้าลุยต่อ!

เฝิงเปียวนักมวยเคราดกยืนคุมเชิงอยู่ตรงหัวแปลงไร่ถั่วลิสง

เขาหันกลับไปมองแม่น้ำฮุ่ยจี้ที่คลื่นน้ำซัดสาดเสียงดังโครมคราม ก็เห็นคนหลายคนกำลังลุยน้ำวิ่งตรงมา

"อย่าไปแลกหมัดกับมันพี่! สู้ไม่ไหวก็วิ่งหนีเลย!!"

"พี่ตงฟางพวกผมมาแล้ว..."

เอ้อย่งกับหลิวเสี่ยวจวินที่ปีนขึ้นฝั่งมาราวกับกระต่ายน้ำ ต่างพากันตะโกนลั่นด้วยความร้อนรน

ซุนเจี้ยนเซ่อกับพวกที่อยู่ในไร่ถั่วลิสงต่างหันขวับกลับมามองด้วยความงุนงง

กำลังเสริมของฉินตงฟางมาถึงแล้วงั้นเรอะ?!

ส่วนเฝิงเปียวยอดฝีมือเพลงหมัดที่เตรียมพร้อมรับมืออยู่แล้วกลับแค่นหัวเราะในลำคอ

เขาตะโกนบอกซุนเจี้ยนเซ่อโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองว่า

"พวกมึงไปจับตัวฉินตงฟางเถอะ ไอ้พวกมารนหาที่ตายพวกนี้ กูจัดการเอง!"