ตอนที่ 94 กูไม่เคยมีคุณธรรมโว้ย อย่ามาเสแสร้งเล่นบทศีลธรรมใส

พวกศัตรูฝั่งตรงข้ามแม่น้ำโมโหจนแทบควันออกหู!

ต่างพากันส่งเสียงเอะอะโวยวายอย่างตื่นตระหนก

"เถี่ยโถวหาน..."

"ตรงวังพรายน้ำมีหลุมทรายดูดขนาดใหญ่อยู่นะโว้ย!"

"รีบไปช่วยน้องหานเร็วเข้า!!"

ชายฉกรรจ์ฝั่งศัตรูสองคนที่ว่ายน้ำแข็ง

รีบถอดเสื้อผ้าแล้วกระโจนลงแม่น้ำทันที...

กลัวเหลือเกินว่าไอ้งั่งจอมทึ่มของพวกมันจะถูกวังน้ำวนมรณะดูดกลืน แล้วต้องมาทิ้งชีวิตอย่างน่าเวทนาในวังพรายน้ำแห่งนี้!

"บัดซบเอ๊ย มึงมันไอ้งั่งไร้สมองจริงๆ!"

ซุนเจี้ยนเซ่อสาวหมัดใส่ลมอย่างเดือดดาล พลางถลึงตาสบถด่าเถี่ยโถวหานพี่น้องร่วมสาบานอย่างหัวเสีย

บริเวณวังพรายน้ำกลางแม่น้ำ

"บุ๋งๆๆ..."

น้องหานที่ทั้งมึนงงจากการถูกกระแทกและโดนหมัดซัดเข้าหน้าอก สำลักน้ำเข้าปากอย่างบ้าคลั่ง!

ร่างจมดิ่งลงสู่ก้นหลุมทรายดูดลึกอย่างไม่อาจควบคุม...

อย่าว่าแต่คนว่ายน้ำไม่แข็งอย่างมันเลย

ต่อให้เป็นยอดฝีมือทางน้ำทั่วไป พอหลุดเข้ามาในแดนมรณะแห่งนี้ก็ยังอันตรายถึงชีวิต!

แล้วก็เป็นจริงตามนั้น

เมื่อหนึ่งในสองยอดฝีมือทางน้ำฝั่งศัตรูกลับถูกวังน้ำวนขนาดใหญ่ดูดกลืนหายไปอีกคน...

คนยังช่วยไม่ได้ ตัวเองก็ดันอันตรธานหายไปเสียก่อน!

ยอดฝีมืออีกคนเพิ่งจะออกแรงลากเถี่ยโถวหานขึ้นมาได้อย่างยากเย็น พอหันกลับมาอีกทีก็ไม่เห็นเพื่อนร่วมก๊วนเสียแล้ว

ถึงกับหน้าถอดสีด้วยความตกใจสุดขีดทันที!

"พี่เฮย?"

"ใครก็ได้มาช่วยที! ไอ้เฮยโดนดูดเข้าไปในหลุมทรายแล้ว!!"

ทางฝั่งตะวันตกมีคนใจกล้าอีกสองสามคนกระโจนลงน้ำไปช่วยพรรคพวก

พวกมันแหวกคลื่นฝ่าสายน้ำลึก ตะเกียกตะกายช่วยกันสุดชีวิต...

ในที่สุดก็รอดพ้นจากปากเหวแห่งความตายกลับมาได้อย่างอกสั่นขวัญแขวน!

ทว่าเวลานี้ ทั้งเถี่ยโถวหานและไอ้เฮย

ต่างหน้าซีดเผือด ริมฝีปากเขียวคล้ำ...

พุงของทั้งคู่ป่องกลมราวกับคางคกตัวใหญ่ที่ถูกสูบลมจนพองแน่น!

เห็นได้ชัดว่าตอนจมน้ำสำลักน้ำเข้าไปจนเต็มท้อง

วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่างได้ทุกเมื่อ...

"รีบพลิกตัวพวกมันขึ้นมา ให้นอนคว่ำพาดบนเบาะจักรยานเร็ว!"

"ใช่ๆ! รีบตบเอาน้ำในท้องพวกมันออกมาเร็วเข้า ไม่งั้นตายแน่!"

"..."

ในหมู่กุ๊ยริมหาดทราย ยังมีสามพี่น้องร่วมสายเลือดสุดดุดันอยู่อีกสามคน

ตอนนี้พวกมันก็โมโหจนอกแทบระเบิดเช่นกัน!

"เจี้ยนเซ่อ! กูลูกพี่ใหญ่ตระกูลหม่าจะไปหักแขนหักขาฉินตงฟาง ล้างแค้นให้น้องๆ กับมึงเอง!!"

ชายร่างบึกบึนเอวหนาคนนี้คือสหายร่วมเป็นร่วมตายที่ซุนเจี้ยนเซ่อได้รู้จักตอนติดคุก

ลูกพี่ใหญ่ตระกูลหม่ากัดฟันกรอดพลางชูดาบตัดกระดูกในมือขึ้น

น้องชายแท้ๆ อีกสองคนของมัน คนหนึ่งล่ำสัน คนหนึ่งผอมเกร็ง ก็ไม่ยอมน้อยหน้า

"ลุยไปด้วยกันเลยพี่ใหญ่ ไปเอาคืนให้พี่สาวพวกเรา!"

"ใช่! ฆ่าไอ้กุ๊ยสวะฉินตงฟางแห่งอวิ๋นหยางให้ตายไปเลย!!"

ซุนเจี้ยนเซ่อพยักหน้า แววตาเผยความเหี้ยมเกรียม "ดี! งั้นพวกมึงสามพี่น้องลุยเข้าไปพร้อมกันเลย!"

"ดูท่าคืนนี้ไอ้แซ่ฉินคงหาคนมาช่วยไม่ได้แล้ว รีบจัดการมันให้จบๆ จะได้เลิกรากันไป!"

ซุนเจี้ยนเซ่อกับพวกกุ๊ยอีกหลายสิบคนต่างรู้ดี

สามพี่น้องกลุ่มนี้ล้วนเป็นพวกดุดันเลือดร้อนตัวจริง!

ในวงการนักเลงมีคำเล่าลือถึงชื่อเสียงอันน่าเกรงขามว่า "สามพี่น้องตระกูลหม่าออกศึก ที่ใดก็ไร้หญ้าขึ้น"

เพราะถึงอย่างไร พี่น้องก็ร่วมมือสู้เสือ พ่อลูกร่วมรบทำศึก

พวกมันร่วมเป็นร่วมตาย หากได้ลงมือตีรันฟันแทงขึ้นมาก็เหี้ยมหาญไร้ใครเทียบ

"อย่าเพิ่งเลยพวกมึง!" เฝิงเปียวนักมวยเคราดกคิดจะห้ามปราม

"ฉินตงฟางมันมามือเปล่า แถมยังมาคนเดียว พวกมึงอย่าทำลายกฎกติกายุทธภพที่ตกลงกันไว้สิ..."

แต่สามพี่น้องตระกูลหม่ากลับถือดาบถือกระบอง กระโจนลงแม่น้ำทั้งชุดไปเสียแล้ว

พุ่งเข้าจู่โจมฉินตงฟางที่อยู่อีกฝั่งทันที...

"เย็ดแม่มึงเอ๊ย! รู้ไหมวะว่าพวกกูเป็นใคร ไอ้ลูกหมา!"

"หม่าเยี่ยนเหมยแห่งหมู่บ้านเหอเจียไจ้ คือพี่สาวแท้ๆ ของกูเอง!"

"มึงกล้าดียังไงถึงกล้าลงมือตบตีพี่กู? คืนนี้เตรียมตัวให้คนในบ้านมาเก็บศพได้เลย!!"

สามพี่น้องสุดเถื่อนชูท่อนไม้และดาบยาว ลุยข้ามน้ำไปอย่างดุดันพลางสบถด่าฉินตงฟางลั่นแม่น้ำ

"จะตีก็ตีสิโว้ย กูจะตบสั่งสอนให้ปากหมาๆ ของมึงหุบไปเลย!"

ฉินตงฟางก้มลงกอบก้อนดินแห้งและก้อนหินขึ้นมา ทั้งปาทั้งตะโกนสวนกลับไป

ผัวะ ผัวะ ผัวะ!!!

"กูจะ... อ๊ากกก!"

สายน้ำแตกกระจาย เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังระงมขึ้นมา

บนหัวและตามตัวของสามพี่น้องตระกูลหม่าโดนก้อนหินกระหน่ำปาจนเลือดสาดในพริบตา...

แต่ละคนพากันหลบหลีกอย่างลนลาน คลั่งแค้นจนแทบอกแตกตาย!

แต่พวกมันกำลังอยู่กลางแม่น้ำฮุ่ยจี้ ระดับน้ำลึกเกือบถึงคอหอย

จะรุกก็ไม่ได้ จะถอยก็ไม่ทัน!

ได้แต่กัดฟันข่มความเจ็บปวด ดำลงไปใต้น้ำเพื่อหลบการโจมตีระยะไกลของฉินตงฟาง

ไม่มีกะจิตกะใจจะคำรามด่าทอหรือวางมาดอวดเบ่งอีกต่อไปแล้ว...

แต่ฉินตงฟางก็ไม่ได้คิดจะปรานีพวกมันเลยสักนิด

อย่างไรเสียคลังกระสุนของตนก็มีอยู่อย่างล้นเหลือ

ก้อนดินก้อนหินฟรีมีให้หยิบเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น...

ไม่ขว้างก็โง่เต็มทนแล้ว!

ฟิ้ว ฟิ้ว...

ตูม ตูม ตูม!!

ท่ามกลางห่ากระสุนหินที่ฉินตงฟางระดมสาดซัดลงมาอย่างบ้าคลั่ง...

ผืนน้ำในแม่น้ำฮุ่ยจี้ตรงจุดที่สามพี่น้องตระกูลหม่าอยู่ พลันแตกกระเซ็นกลายเป็นละอองคลื่นสีเลือดแดงฉานขึ้นมาเป็นหย่อมๆ!

พวกมันส่งเสียงร้องโหยหวนมุดลงไปใต้ผิวน้ำ จำต้องดำน้ำเข้ามาเพื่อหวังจะเอาชีวิตศัตรู...

พวกศัตรูฝั่งตะวันตกเห็นภาพนั้นแล้วทั้งตระหนกทั้งเดือดดาล!

"ไอ้เศษสวะฉิน! เมื่อกี้พี่เปียวยังชมว่ามึงเป็นลูกผู้ชายอยู่เลย แป๊บเดียวมึงก็เล่นตุกติกไม่รักษากติกานักเลงแล้วเรอะ?!"

"สัดเอ๊ย! ถ้ามึงยังกล้าใช้อาวุธลับลอบทำร้ายอีกล่ะก็ พวกกูจะยกพวกบุกไปรุมฆ่ามึงให้ตายเดี๋ยวนี้แหละ!!"

"..."

ฉินตงฟางเหวี่ยงแขนขว้างก้อนหินลงน้ำไปเรื่อยๆ พลางตะโกนตอบโต้โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองว่า

"กับพวกอันธพาลหน้าด้านพรรค์นี้ กูไม่เคยมีคุณธรรมให้หรอกโว้ย อย่าสะเออะเอาเรื่องศีลธรรมมาผูกมัดกูหน่อยเลย!"

ขนาดสามพี่น้องตระกูลหม่าที่แหกกฎกติกายังถึงขั้นถือมีดถือไม้ กะจะรุมกูสามต่อหนึ่งอยู่รอมร่อ

กูยังมีอารมณ์มาคุยเรื่องคุณธรรมกับพวกมึงอีกหรือไงวะ?

คิดว่ากูบ้าไปแล้วหรือไง!

ในตอนนั้นเองก็ได้ยินเสียงสายน้ำแตกกระจายดังซ่า

น้องสามตระกูลหม่าที่โดนหินปาเข้าที่เบ้าตาจนบาดเจ็บ โผล่พรวดขึ้นมาจากผิวน้ำเป็นคนแรก

คว้ากระบองยาวเตรียมจะกระโจนขึ้นฝั่ง!

"มาแล้วเหรอน้องชาย?"

ฉินตงฟางเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ แล้วซัดก้อนหินต้อนรับในระยะประชิดทันที

กระหน่ำปาจนไอ้เวรนั่นทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นตรงนั้น!

ฉินตงฟางวิ่งตรงไปที่ริมตลิ่ง

ก้มลงคว้าท่อนไม้ในมือน้องสามตระกูลหม่า แล้วถีบมันกระเด็นกลับลงไปในแม่น้ำ...

"ไอ้ระยำ กูจะฆ่ามึง!!"

พี่ใหญ่และพี่รองตระกูลหม่าที่ข้ามฝั่งมาได้แผดเสียงด่าทออย่างบ้าคลั่ง กวัดแกว่งดาบและกระบองพุ่งเข้าใส่ฉินตงฟาง

พวกมันโดนหินปาจนหัวร้างข้างแตกเลือดอาบหน้า ยามนี้เบิกตาแดงก่ำ แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยรังสีอำมหิต!

แต่เดิมสามพี่น้องตระกูลหม่าก็เป็นพวกบ้าดีเดือดชอบตีรันฟันแทงอยู่แล้ว

พี่ใหญ่กับพี่รองยังเคยติดคุกเพราะคดีทำร้ายร่างกายสาหัสและลักทรัพย์ในเคหสถานมาแล้วด้วยซ้ำ!

พวกมันเคยต้องมาเสียหน้าน่าอนาถแบบวันนี้เสียที่ไหนกัน...

นาทีนี้ตับไตไส้พุงแทบจะระเบิดด้วยความคั่งแค้น!

ฉินตงฟางกลับใช้สองมือกำท่อนไม้ยาวแน่น ตั้งรับศึกอย่างสุขุมเยือกเย็น

แทงสุดแรง!

กวาดขวาง!

ฟาดลงมาตรงๆ...

ท่อนไม้พุทราเนื้อแข็งแกร่งที่น้องสามตระกูลหม่านำติดตัวมา ถูกเขากวัดแกว่งจนเกิดเสียงลมหวีดหวิว

ดึงเอาความได้เปรียบของการต่อสู้ที่ว่า "ยาวกว่าหนึ่งนิ้ว ย่อมได้เปรียบกว่าหนึ่งส่วน" ออกมาใช้อย่างเต็มพิกัด!

พี่ใหญ่และพี่รองตระกูลหม่าที่พุ่งเข้ามาอย่างเหี้ยมเกรียม ปะทะกันได้ไม่กี่กระบวนท่าก็ถูกฟาดจนถอยร่นตกกลับลงไปในแม่น้ำ

บาดเจ็บสาหัสจนไม่มีปัญญาจะปีนขึ้นฝั่งได้อีก...

ฉินตงฟางถอยกลับมายังฐานที่มั่นฝั่งตะวันออกอีกครั้ง

ตั้งท่อนไม้ยาวลงข้างกาย

ยืนถือกระบองอย่างผึ่งผายใต้แสงจันทร์กระจ่างแล้วเอ่ยขึ้นว่า "ขอเชิญผู้เข้าแข่งขันกลุ่มต่อไป!"

ฝั่งตรงข้ามยังเหลือชายฉกรรจ์ที่พร้อมสู้อยู่อีก 27 คน

พวกมันกัดฟันกำหมัดด้วยความเคียดแค้น หัวใจสั่นสะท้านไปด้วยความเดือดดาล

"ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมรนหาที่ตายคนนี้ ทั้งหน้าด้านทั้งอหังการสิ้นดี!"

"สัดเอ๊ย! คืนนี้ถ้ากูไม่ได้ฆ่าฉินตงฟางให้ตาย กูไม่ยอมใช้แซ่ซุนอีกต่อไปแน่!!"

ซุนเจี้ยนเซ่อคลุ้มคลั่งจนแทบจะกัดลิ้นตัวเองขาด

"บุกข้ามไปให้หมด รุมเอากระบองฟาดมันให้ตาย! มีเรื่องอะไรขึ้นมากูรับผิดชอบเองทั้งหมด!!!"

สัญชาตญาณความบ้าคลั่งที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครในกายมัน บัดนี้ถูกจุดระเบิดขึ้นอย่างสิ้นเชิง

ความอับอายเคียดแค้นและแรงพยาบาทอย่างรุนแรง ทำให้ไอ้กุ๊ยใหญ่ซุนขาดสติไปจนหมดสิ้น!

แม้นักมวยเฝิงเปียวจะพยายามเอ่ยปากห้ามปรามสุดชีวิต มันก็ไม่ยอมรับฟังอีกต่อไปแล้ว...

ภายใต้การนำทัพบุกตะลุยของซุนเจี้ยนเซ่อ

ทุกคนต่างพากันถือกระบองยาว มีดดาบ โซ่สายสลิง และอาวุธนานาชนิด ลุยข้ามน้ำพุ่งตรงไปยังฉินตงฟาง!

ในมือของซุนเจี้ยนเซ่อยังชูของสิ่งหนึ่งขึ้นสูง ห่อหุ้มไว้ด้วยแผ่นพลาสติกอย่างมิดชิดเพราะกลัวน้ำเข้า

แต่คราวนี้พวกมันฉลาดขึ้นมาก

กองทัพกุ๊ยกระจายตัวออกไปตามจุดน้ำตื้นต่างๆ แบ่งกำลังเป็นกลุ่มย่อยข้ามแม่น้ำมาทำศึก

ส่วนพวกที่กลัวโดนหินปาและพอว่ายน้ำเป็น ต่างก็เลือกที่จะดำน้ำข้ามมาโดยตรง...

เพียงชั่วพริบตา

ผืนน้ำรอบวังพรายน้ำเต็มไปด้วยศีรษะผู้คนโผล่เหนือน้ำ มีดดาบและกระบองชูสลอนไปทั่ว!

อันธพาลสุดเหี้ยมโหด 27 คนจากตำบลและหมู่บ้านต่างๆ ดุดันราวกับฝูงหมาป่า รังสีฆ่าฟันพลุ่งพล่านเสียดฟ้า!

โถมเข้าใส่ฉินตงฟางที่อยู่อีกฟากฝั่งด้วยความเดือดดาล...