ตอนที่ 93 ขามาเถี่ยโถวหาน ขากลับไอ้หน้าซื่อบื้อ

"ช้าก่อนน้องซุน!"

ชายฉกรรจ์เคราครึ้มวัยสามสิบกว่าปีคนหนึ่ง ยกมือขึ้นห้ามปรามด้วยน้ำเสียงเปี่ยมพลัง

ทุกคนพอเห็นลูกพี่ใหญ่ผู้มีฝีมือคนนี้เอ่ยปาก ต่างก็ชะงักฝีเท้าลง แล้วหันไปมองเขาด้วยสีหน้าเคารพยำเกรง

"ส่งน้องชายคนหนึ่งข้ามไปหยั่งเชิงดูตื้นลึกหนาบางของอีกฝ่ายก่อน! ถ้าให้พวกเรา 32 คนรุมยำฉินตงฟางคนเดียวจริงๆ ขืนแพร่งพรายออกไปคงขายขี้หน้าบรรพบุรุษแย่!"

ชายเคราครึ้มย่างสามขุมดุจพยัคฆ์ มัดกล้ามทั่วร่างปูดโปน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้ฝึกยุทธ์

"ได้ครับพี่เปียว! ผมฟังพี่!"

ไอ้กุ๊ยใหญ่ซุนที่เคยวางก้ามโอหังมาตลอด กลับนอบน้อมต่อชายคนนี้เป็นอย่างยิ่ง

นี่คือศิษย์ฆราวาสแห่งเส้าหลินที่เขาต้องไหว้วานผ่านคนหลายทอด แถมยังจัดเลี้ยงโต๊ะจีนหรูไปถึงสองรอบ กว่าจะเชิญตัวข้ามตำบลมาได้เชียวนะ!

อย่างไรเสียซุนเจี้ยนเซ่อก็เคยลิ้มรสความร้ายกาจของฉินตงฟางมาแล้ว

รู้ดีว่าศัตรูคนนี้มีฝีมือหมัดมวยที่ดุดันไม่เบา

ซ้ำยังมีก๊วนเพื่อนอันธพาลคบค้าสมาคมอยู่เหมือนกัน

คืนนี้ซุนเจี้ยนเซ่อต้องชนะให้ได้สถานเดียว

เขาต้องการทวงแค้นและกู้หน้าคืนมาจากเรื่องที่บ้านไป๋ลี่ผิงคราวก่อน!

ด้วยเหตุนี้จึงต้องบากหน้าไปเชิญครูมวยเคราดกเฝิงเปียว บอสระดับบิ๊กคนนี้ลงจากเขามาช่วย

"พี่เปียว พี่เจี้ยนเซ่อ! ให้น้องหานคนนี้ไปลองเชิงไอ้ขี้ขลาดฝั่งตรงข้ามเอง บิดาจะขวิดมันให้ไส้แตก!"

น้องร่วมสาบานคนหนึ่งของไอ้กุ๊ยใหญ่ซุน เสนอตัวขอออกศึกประมือกับฉินตงฟางเป็นคนแรก

ชายหนุ่มเลือดร้อนคนนี้รูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน หัวโล้นเกรียนเป็นมันวับ สีหน้าเย็นชาเหี้ยมเกรียม

เขาอ้างว่าตัวเองฝึกฝนวิชาหัวเหล็กกล้าจนเก่งกาจไร้เทียมทาน เพียงแค่ประมือคราเดียวก็ทำให้คนขวัญผวา!

ด้วยเหตุนี้จึงได้ฉายาว่า "เถี่ยโถวหาน"

"ดี ระวังตัวด้วยนะน้องหาน! ได้ยินมาว่าไอ้แซ่ฉินนั่นมันค่อนข้างเจ้าเล่ห์"

"วางใจเถอะพี่เจี้ยนเซ่อ ฉันนี่แหละเชี่ยวชาญการปราบผีพรายตัวเล็กๆ นักเชียว เหอะๆ!"

เถี่ยโถวหานยกยิ้มเย็นชาอย่างทะนงตน พลางตบอกแน่นปึ้กของตัวเองเสียงดังสนั่น

ต่อหน้าเพื่อนร่วมศึกกว่า 30 คน เขารีบถอดเสื้อกางเกงและรองเท้าออกอย่างรวดเร็ว

แล้วอ้อมไปยังบริเวณน้ำตื้นของแม่น้ำฮุ่ยจี้

จากนั้นก็ชูเสื้อผ้าขึ้นเหนือหัว ค่อยๆ ก้าวลุยน้ำที่ลึกถึงระดับอก ข้ามไปยังฝั่งตรงข้ามเพื่อเปิดศึกกับฉินตงฟาง...

จากตรงวังพรายน้ำไปยังสะพานยังเหลือระยะทางอีกตั้งหลายลี้ ทั้งยังไม่มีเรือหรือแพ ตอนนี้จะข้ามแม่น้ำได้ก็มีแต่วิธีเดินลุยน้ำไปเท่านั้น

ฉินตงฟางยืนมองอย่างสุขุมอยู่บนฝั่งตะวันออก

เขาไม่ได้ลอบกัดเถี่ยโถวหานที่อยู่ในน้ำ ด้วยการขว้างปาก้อนหินใส่เพื่อทำให้บาดเจ็บหรือสลบเหมือด

ในเมื่อตัวเองยังไม่ตกอยู่ในอันตราย ก็ควรจะแฟร์ๆ และทำตัวให้สมเป็นลูกผู้ชายเข้าไว้

"ซุนเจี้ยนเซ่อ! คืนนี้พวกเรามาสู้กันตามกฎยุทธภพของคนรุ่นก่อนดีไหม?"

ฉินตงฟางเอ่ยถามเสียงดัง ตกลงกติกากับคู่อริที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

"เหอะ ใครจะไปรักษากฎเฮงซวยพวกนั้นกับมึง! คืนนี้มีกฎเพียงข้อเดียวเท่านั้น นั่นคือพวกกูต้องหักแขนหักขามึงให้พิการ ไอ้ฉินตงฟาง!" ซุนเจี้ยนเซ่อหัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง

เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อล้างความอัปยศเมื่อวันก่อนให้สิ้นซาก!!!

อีกอย่าง คืนนี้ไอ้กุ๊ยใหญ่ซุนก็มั่นใจเต็มร้อยว่าจะต้องชนะ

ต่อให้ฉินตงฟางจะซ่อนพรรคพวกไว้ในดงข้าวโพดฝั่งตะวันออกแล้วมันจะทำไม?

บิดาไม่เพียงแต่เรียกคนโหดมาถึง 30 กว่าคน

ในกระเป๋ากางเกงยังพกของจริงมาด้วยโว้ย!

ถึงคราวจำเป็นแค่กูควักมันออกมา

ก็จะทำให้พวกมึงทุกคนที่เดินสองขาข้ามมา ต้องนอนหงายหลังกลับไปทั้งหมด...

ทว่ากลับนึกไม่ถึง

ว่าเฝิงเปียวชายเคราครึ้มจะเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ:

"ลูกผู้ชายฝั่งตรงข้าม! สมัยนี้คนที่รักษากฎเก่าแก่ของยุทธภพมีไม่มากแล้ว ข้อนี้ของเอ็งนับว่าใจถึงและแฟร์ดี!"

ซุนเจี้ยนเซ่อขมวดคิ้วหันไปมองพี่เปียว

ตกลงมึงอยู่ฝ่ายไหนกันแน่วะเนี่ย?

ส่วนครูมวยเฝิงเปียวก็ยึดตามกฎโบราณ ประกาศกติกาการวิวาทออกมาเสียงดังฟังชัด

"ข้อแรก! หมาหมู่รังแกคนน้อยถือว่าชนะไม่สมศักดิ์ศรี ฝั่งพวกเอ็งรุมได้มากสุดแค่สองต่อหนึ่ง! ส่วนข้าจะดวลเดี่ยวตัวต่อตัวกับยอดฝีมือเท่านั้น!"

กฎยุทธภพข้อนี้ฟังดูเผินๆ เหมือนจะ "ยุติธรรม" แต่ความจริงฉินตงฟางเสียเปรียบเต็มประตู

เพราะยังไงคืนนี้เขาก็มาตัวคนเดียว

หากชายฉกรรจ์ 32 คนของฝ่ายศัตรูใช้แผนกองโจรผลัดกันขึ้นชก

อีกประเดี๋ยวคงผลาญแรงของฉินตงฟางจนหมดเกลี้ยง และต้องพ่ายแพ้อย่างน่าอนาถ...

"ข้อสอง! ขอแค่ไม่ตีกันตาย ใครโร่ไปแจ้งความคือไอ้ลูกหมาขี้ขลาด ทุกคนมีสิทธิ์ตามล่าฆ่ามันได้!"

"ข้อสาม! ตีกันเสร็จไม่ว่าใครแพ้ใครชนะ ห้ามไปล้างแค้นหรือแตะต้องคนในครอบครัวฝ่ายตรงข้าม..."

ซุนเจี้ยนเซ่อได้ยินก็แค่นเสียงเบะปาก โกรธจนตาแทบถลน

แต่เพราะยังยำเกรงพี่เปียวเคราดก เขาจึงยอมสงบปากสงบคำไว้ก่อน

ฉินตงฟางมองไปยังเฝิงเปียวที่อยู่ฝั่งตรงข้าม พยักหน้าพลางตะโกนตอบไปว่า:

"เอาสิ สหายก็นับเป็นลูกผู้ชายใจถึงเหมือนกัน งั้นก็ว่ากันตามกฎเดิม!"

เวลานี้เถี่ยโถวหาน ชายหนุ่มร่างกำยำวัย 24 ปี เดินลุยน้ำมาถึงดงต้นอ้อริมฝั่งตะวันออกแล้ว

เขากลัวว่าฉินตงฟางที่อยู่บนที่สูงจะพุ่งลงมาลอบโจมตี

จึงค้อมตัวแอบอยู่ในดงต้นอ้อเพื่อสวมเสื้อผ้า...

"น้องหานใช่ไหมล่ะ มึงขึ้นมาใส่ข้างบนก็ได้นี่หว่า ไปแอบตรงนั้นไม่ทิ่มก้นแย่เรอะ!"

ฉินตงฟางเอ่ยทักทายคู่ต่อสู้อย่างกระตือรือร้น ราวกับกำลังต้อนรับเพื่อนเก่า

เถี่ยโถวหานชะงักอึ้งไป พลางขมวดคิ้ว

เขาลูบหัวโล้นมันวับของตัวเองแล้วพึมพำ: "เชี่ยไรวะ? ยอดฝีมือผู้โดดเดี่ยวเรอะมึง!"

กูไปรู้จักมึงตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉินตงฟางฉินซีฟางอะไรนี่ เรียกซะสนิทสนมเชียว?

ดูท่าไอ้กุ๊ยน้อยแห่งหมู่บ้านอวิ๋นหยางคนนี้ คงไม่ธรรมดาจริงๆ!

เถี่ยโถวหานรีบสวมเสื้อผ้ารัดเข็มขัดอย่างรวดเร็ว

"บังอาจมาซ้อมลูกพี่เจี้ยนเซ่อของกู! ไปตายซะเถอะไอ้โง่..."

สิ้นเสียงคำรามต่ำ เขาก็กำหมัดพุ่งเข้าใส่ฉินตงฟางที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร

รูปร่างสูงใหญ่กว่าเมตรแปดสิบของเถี่ยโถวหาน ทั้งล่ำสันบึกบึนกว่าฉินตงฟางมากโข

แขนยาวดั่งวานรพร้อมกำปั้นเหล็ก ทรงพลังมหาศาล!

ตูม—

ลมหมัดอันเยือกเย็นหวีดหวิวซัดเข้ามา

พุ่งตรงเข้าหายอดอกของฉินตงฟาง!

ฉินตงฟางไม่กล้าปะทะตรงๆ

เสี้ยววินาทีที่เบี่ยงหัวเอี้ยวตัวหลบ เขาก็เหวี่ยงหมัดสวนกลับไปที่ท้ายทอยอีกฝ่ายทันควัน!

แต่กลับคาดไม่ถึง

ว่าประสบการณ์ต่อสู้จริงของเถี่ยโถวหานจะโชกโชนไม่แพ้กัน!

พอเห็นว่าโจมตีพลาดเป้า เขาก็รีบก้มหัวเอี้ยวตัวหลบอย่างว่องไว

ขณะหลบมวยปาจี๋ของฉินตงฟางพ้น

ด้วยความกระหายชัยชนะ เขาก็งัดท่าไม้ตายสุดยอดออกมา นั่นคือวิชาหัวเหล็กกล้าไร้เทียมทาน!

บนสังเวียนที่ผ่านมา เถี่ยโถวหานเคยใช้ท่านี้พุ่งชนชายฉกรรจ์ล้มคว่ำมานับไม่ถ้วน

คนที่พ่ายแพ้ใต้เงื้อมมือเขา ล้วนกระดูกหักส่งเสียงร้องโหยหวนคาที่ทั้งนั้น...

"ล้มไปซะมึง!!!"

เถี่ยโถวหานคำรามลั่น

พลันทำตัวราวกับกระทิงตกมัน ก้มหน้าก้มตากำหมัดพุ่งชนไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง!

เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนขึ้นมา

หัวโล้นใหญ่โตไม่ต่างจากลูกกระสุนปืนใหญ่!

พุ่งกระแทกเข้าใส่หน้าอกและหน้าท้องของฉินตงฟางอย่างดุดัน...

แม่เจ้าโว้ย?

ขืนโดนมึงชนเข้าเต็มเปา บิดาคงได้กระเด็นตกวังพรายน้ำข้างหลังแน่!

แม้ฉินตงฟางจะไม่เคยรู้จักเถี่ยโถวหานมาก่อน

แต่ดูจากฉายากับท่าทางแล้ว ก็เดาได้ไม่ยากว่าหัวของไอ้หมอนี่ต้องแข็งมากแน่ๆ!

เพื่อไม่อยากเปลืองแรง ฉินตงฟางจึงรีบโยกตัวหลบ พลางแกล้งออกหมัดล่อหลอกมัน

"บิดาจะทุบหัวหมาๆ ของมึงให้เละ!"

แต่ฉินตงฟางก็แค่ดีแต่ปาก ไม่ได้กะลงมือจริง

ปากก็ตะโกนด่า มือก็ชกหลอกใส่อากาศ แล้วสืบเท้าถอยหลบเป็นรูปตัวเอสอย่างพลิ้วไหว

ค่อยๆ ล่อให้เถี่ยโถวหานที่โถมแรงมาเต็มเหนี่ยว ถลำตามมาจนถึงริมตลิ่งแม่น้ำข้างตัว

จากนั้นก็ออกหมัดหลอกล่ออีกหน แล้วดีดตัวพุ่งทะยานออกไป

พริบตาเดียวก็เบี่ยงตัวไปหลบอยู่หลังต้นหลิวแก่ต้นนั้น...

เถี่ยโถวหานยั้งตัวไว้ไม่ทัน

"โคร

หัวสุดยอดที่เคยไร้พ่ายของเขา พุ่งชนเข้าใส่ต้นไม้อย่างจังโดยไม่ทันตั้งตัว

ลำต้นสั่นสะเทือนไหวไปทั้งต้น!

เปลือกไม้หลุดกระเด็นออกมาแผ่นใหญ่!

ใบไม้ร่วงกราวลงมาราวกับสายฝน...

"อ๊าก... ซี้ด!!"

ความเจ็บปวดทำให้ไอ้งั่งนั่นแยกเขี้ยวแสยะฟัน ใบหน้าเย็นชาบิดเบี้ยวผิดรูป

เถี่ยโถวหานยกมือขึ้นกุมหัวตามสัญชาตญาณ

เลือดสดๆ ไหลทะลักผ่านซอกนิ้ว อาบไปทั่วใบหน้า...

ในจังหวะที่มันกำลังเห็นดาวระยิบระยับ มึนงงตาลายอยู่นั้น

สายตาของฉินตงฟางก็สาดประกายเฉียบคม ฉวยโอกาสพุ่งตัวเข้าไปทันควัน

ซัดหมัดมวยปาจี๋อันเจนจัดเข้าใส่ไปหลายที จนศัตรูต้องกุมท้องร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด...

"ไสหัวไปซะ ไอ้หน้าซื่อบื้อ!"

เสี้ยววินาทีที่ฉินตงฟางตะคอกเสียงต่ำ เขาก็ตวัดลูกถีบขึ้นทันที

"ผัวะ!!!"

ถีบส่งเถี่ยโถวหานกระเด็นตกแม่น้ำด้านหลังไปเต็มๆ...

และจุดที่มันบาดเจ็บร่วงลงไปในน้ำ ก็คือบริเวณวังพรายน้ำที่ผู้คนต่างหวาดผวาจนหน้าถอดสี!!

การต่อสู้ดำเนินไปเพียงครึ่งนาทีสั้นๆ เท่านั้น

ฉินตงฟางก็สยบแนวหน้าสุดแกร่งของฝ่ายศัตรู ไอ้เถี่ยโถวหานที่เคยอวดเบ่งคับฟ้าลงได้ราบคาบ...

จากนั้นเขาก็ตบมือเบาๆ อย่างสบายอารมณ์

ตะโกนข้ามน้ำไปบอกพวกกุ๊ยทั้ง 31 คนที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ฝั่งตรงข้ามว่า "ขอเชิญรายต่อไป!"