ตอนที่ 92 ศึกใหญ่วังพรายน้ำ ลุยเดี่ยวปะทะ 32 ชายฉกรรจ์

เขาเดินมาถึงลานบ้านดินมุงจากทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ

"ไอ้ยง!"

ฉินตงฟางตะโกนเรียกพลางผลักประตูเดินเข้าไปในลานบ้าน

แต่กลับพบว่าไอ้ยงไม่ได้อยู่ที่นี่

บนพื้นหน้าประตูห้อง มีกระสอบปุ๋ยสีขาววางอยู่ใบหนึ่ง

ด้านในอัดแน่นไปด้วยกับดักเหล็กขนาดใหญ่ มีมากถึงยี่สิบสามสิบอันเลยทีเดียว!

นี่คือของที่เมื่อวานฉินตงฟางกำชับให้ไอ้ยงช่วยไปขอยืมมาจากคนในหมู่บ้าน

ข้างกระสอบสีขาวบนกำแพงดิน มีมีดตัดฟืนด้ามยาวปลายขอวางพิงอยู่เล่มหนึ่ง

คมมีดสะท้อนแสงเย็นวาบใต้เงาจันทร์กระจ่างฟ้า!

มีดเก่าคร่ำครึเล่มนี้ เห็นได้ชัดว่าไอ้ยงเพิ่งลับมาใหม่ๆ...

ฉินตงฟางหยิบขึ้นมาดู พลางขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ!

ดูท่าเพื่อนสมัยเด็กคงรู้เรื่องที่เขาต้องเปิดศึกกับก๊วนซุนเจี้ยนเซ่อมาจากเพื่อนฝูงแล้วสินะ

ถึงขนาดเตรียมอาวุธป้องกันตัวไว้ให้ ช่างเป็นน้องชายที่รู้ใจจริงๆ!

แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้ไอ้ยงวิ่งแจ้นไปไหนแล้ว...

ฉินตงฟางเองก็ไม่มีเวลาจะตามหา

เขาสะพายกับดักเหล็กพวกนั้นขึ้นหลัง ถือมีดตัดฟืนที่ส่องประกายวาววับ แล้วสาวเท้ายาวๆ ก้าวออกจากประตูรั้วไป

ท่ามกลางแสงจันทร์สว่างจ้าดุจกลางวัน เขาเดินลัดเลาะผ่านไร่นาผืนแล้วผืนเล่า จนกระทั่งมาถึงริมแม่น้ำฮุ่ยจี้

พอถึงตรงนี้ ฉินตงฟางจึงค่อยผ่อนฝีเท้าลง

เขาค่อยๆ ย่องเข้าใกล้จุดนัดสู้กับไอ้กุ๊ยซุนอย่างระมัดระวัง... นั่นคือหาดทรายริมน้ำตรงวังพรายน้ำ!

แม้ตอนนี้จะเพิ่งราวๆ สามทุ่ม ยังอีกนานกว่าจะถึงเวลานัดหมายตอนห้าทุ่ม

แต่เรื่องการระแวดระวังจะประมาทไม่ได้เด็ดขาด!

ฉินตงฟางต้องคอยระวังตัวไว้ เพื่อไม่ให้ตกเป็นเป้าดักซุ่มโจมตีของศัตรู...

ยังดีที่แถวนี้ไม่มีแม้แต่เงาคน

ทั้งยังไม่มีร่องรอยน่าสงสัยเลยสักนิด

"พวกมึงคงคิดว่ากูจะนัดสู้บนหาดทรายโล่งเตียนฝั่งตะวันตกสินะ? ฝันไปเถอะ บิดาจะพาพวกมึงอ้อมโลกข้ามไปดวลกันในดงไร่นาฝั่งตรงข้ามโน่น!"

ฉินตงฟางคิดแผนร้ายในใจ มุมปากยกยิ้มขึ้นบางๆ

เขาอ้อมไปยังเขตน้ำตื้น ก่อนจะถอดเสื้อกางเกงและรองเท้าออก

จากนั้นก็ชูเสื้อผ้าข้าวของทั้งหมดไว้เหนือหัว

แล้วค่อยๆ ก้าวลุยสายน้ำที่กว้างกว่า 20 เมตร จนกระทั่งข้ามมาถึงฝั่งตะวันออกที่มีดงต้นอ้อพัดไหว

คืนนี้เขาต้องสู้เพียงลำพัง

ในขณะที่อีกฝ่ายยกพวกมาเพียบ!

ฉินตงฟางจำเป็นต้องชิงยึดชัยภูมิที่ได้เปรียบเอาไว้ก่อน

แล้วค่อยหาทางจูงจมูกพวกศัตรูให้เดินตามเกม...

แบบนั้นถึงจะมีโอกาสชนะ!

บนตลิ่งฝั่งตะวันออกตรงบริเวณวังพรายน้ำ

มีไร่ถั่วลิสงและข้าวโพดที่โตเต็มที่ขึ้นแน่นขนัด กลิ่นหอมสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ของพืชผลลอยมาแตะจมูก

ฉินตงฟางวางกระสอบและมีดตัดฟืนลงตรงหัวคันนา

สวมเสื้อผ้าและรองเท้ากลับเข้าไปใหม่อย่างเรียบร้อย

จากนั้นก็ทำตามแผนที่วางไว้ หิ้วกระสอบป่านที่ใส่กับดักเหล็กเดินลึกเข้าไปในดงไร่ถั่วลิสงอันกว้างขวาง...

เขาโน้มตัวนั่งยองๆ ลงบนพื้นทรายร่วนซุย

สองมือขุดหลุมเล็กๆ อย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว

ค่อยๆ ฝังกับดักเหล็กขนาดใหญ่ลงไปในหลุมทีละอัน ก่อนจะเอาใบข้าวโพดและใบถั่วลิสงมากลบพรางตาไว้

การศึกไม่หน่ายกลอุบาย!

เขาต้องวางกับดักเตรียมไว้ก่อน เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน

ถ้าซุนเจี้ยนเซ่อมีสัจจะในยุทธภพพอ

ยอมให้พรรคพวกของมันมาดวลตัวต่อตัวกับเขา หรือกระทั่งสองรุมหนึ่งก็ยังไหว!

แต่ถ้าไม่เป็นอย่างนั้นล่ะก็...

งั้นบิดาก็ต้องล่อพวกมึงมาตรงนี้ จัดการรวบตึงในคราวเดียว แล้วค่อยกระโจนเข้าไปซัดด้วยมวยปาจี๋!

การ "วางกับระเบิด" ของฉินตงฟางในยามนี้ ดูราวกับกำลังจัดวางค่ายกลเขาวงกต

เขานำกับดักหนูติดหนามแหลมเหล่านั้นไปวางไว้กลางไร่ถั่วลิสง โดยเลียนแบบผังค่ายกลแปดทิศ

หากศัตรูถูกล่อเข้ามาในดงกับระเบิดนี้ ต้องย่ำฝีเท้าพิสดารเท่านั้นถึงจะไม่โดนหนีบจนขาเป๋!

แต่นั่นมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

เพราะมีเพียงฉินตงฟางคนเดียวเท่านั้นที่รู้จังหวะก้าวหลบกับดัก

ไร่ถั่วลิสงที่วางกับดักใหญ่นี้ ก็นับเป็นปราการด่านที่สองที่เขาสร้างขึ้นมา

ยามถูกพวกไอ้กุ๊ยใหญ่ซุนล้อมกรอบสังหาร จะได้ใช้เป็นที่ล่อศัตรูและเอาไว้หนีเอาชีวิตรอด!

ส่วนปราการธรรมชาติขนาดใหญ่ด่านแรกที่ฉินตงฟางเล็งไว้ คือแม่น้ำฮุ่ยจี้ที่ไหลเชี่ยวกรากไม่หยุดหย่อน

โดยเฉพาะวังพรายน้ำที่ลึกถึงสิบเมตรตรงนั้น...

ปราการสองด่านนี้ คาดว่าคืนนี้คงสำแดงปาฏิหาริย์ ช่วยให้เขาคว้าชัยชนะท่ามกลางความเสี่ยงได้อย่างงดงาม!

หลังจัดวางกับดักเหล็กหลายสิบอันเสร็จเรียบร้อย

ฉินตงฟางก็นำมีดตัดฟืนไปซ่อนไว้ในดงข้าวโพดใกล้ๆ

ถ้าฝ่ายศัตรูไม่พกอาวุธมา เขาก็จะไม่ควักของพรรค์นี้ออกมาใช้เหมือนกัน

ไม่อย่างนั้นถ้าฟันกันจนถึงตาย เรื่องวิวาทครั้งนี้คงบานปลายใหญ่โตแน่!

คืนนี้ฉินตงฟางไม่ได้กะมาฆ่าคน

แต่จะใช้ทุกวิถีทางเล่นงานพวกซุนเจี้ยนเซ่อจนยอมสยบราบคาบ

ทำให้ตัวเองกลายเป็นเงาดำฝังใจไอ้กุ๊ยใหญ่นั่นไปตลอดชีวิต!

ตอนนี้ฉินตงฟางยังไปหาดินก้อนใหญ่กับหินก้อนเล็กๆ มาสุมไว้ข้างตัวเพื่อใช้เป็นคลังกระสุนสำรอง

เมื่อทุกอย่างเตรียมการพร้อมสรรพ

เขาก็นั่งลงใต้ต้นหลิวแก่ริมฝั่งตะวันออก สูบบุหรี่อย่างสบายอารมณ์

ในใจไม่มีความตื่นเต้นแม้แต่น้อย

ซ้ำยังรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาหน่อยๆ เสียด้วยซ้ำ...

อย่างไรเสีย ในชาติก่อนของเขา

ก็เคยผ่านศึกหนักทั้งเล็กใหญ่มาแล้วนับสิบครั้ง

อาศัยเพียงเลือดร้อนที่พุ่งพล่านไม่ยอมถอย กับวิชามวยเด็ดขาดรุนแรงไม่กี่กระบวนท่าไว้ป้องกันตัว ก็เป็นดั่งแม่ทัพไร้พ่ายมาได้ตลอดรอดฝั่งอยู่แล้ว!

พอถึงเวลาสี่ทุ่มกว่า

ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำ ในที่สุดก็มีขบวนจักรยานโผล่มาแต่ไกล!

ด้านหลังยังมีเงาดำกำยำอีกกลุ่มใหญ่ถือมีดถือไม้ซอยเท้าวิ่งตามมาติดๆ...

"ซัดพวกมันให้จมดินไปเลยโว้ยพวกเรา! ศึกนี้ต้องสร้างชื่อให้พวกเราดังกระฉ่อน!"

"ต้องล้างแค้นแทนเจี้ยนเซ่อให้ได้! ไอ้สวะแห่งหมู่บ้านอวิ๋นหยางกระจอกๆ มันจะไปมีน้ำยาอะไร!"

"แต่อย่าลงมือถึงตายนะเว้ย จำไว้! ตีให้เจ็บให้พิการได้ แต่อย่าฆ่าคน..."

ดูท่าพวกมันคงลำพองใจว่าในกลุ่มมีแต่คนเหี้ยมเกรียม จึงมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะต้องชนะแน่นอน!

สายลมตะวันตกพัดโชยมาวูบหนึ่ง

ดงต้นอ้อริมแม่น้ำตรงที่ลุ่มด้านหน้าของฉินตงฟางไหวเอนไปมาไม่หยุด

เสียงก่นด่าท้าทายของศัตรูที่ดังลอยมาจากฝั่งตรงข้ามแว่วเข้าหูอย่างชัดเจน

ฉินตงฟางนั่งนิ่งอยู่ตรงหัวแปลงถั่วลิสงฝั่งนี้

ม่านตาหดแคบลง มุมปากผุดรอยยิ้มเย็นชา

จ้องเขม็งไปยังขบวนกุ๊ยกลุ่มใหญ่ที่มืดทะมึนตรงหน้า...

น่าจะมีสัก 30 กว่าคนได้!

แม้รูปร่างจะสูงต่ำอ้วนผอมต่างกันไป

แต่วาจาและท่าทางของแต่ละคนล้วนแผ่ซ่านไอความดุร้ายป่าเถื่อนออกมาอย่างชัดเจน

ทีแรกฉินตงฟางคิดว่าไอ้โล้นซุนเจี้ยนเซ่อน่าจะสังเกตเห็นง่ายที่สุดใต้แสงจันทร์!

แต่นึกไม่ถึงเลย

ว่าข้างกายมันยังมีพวกหัวล้านอยู่อีกตั้งหลายคน...

แสงจันทร์ขาวนวลราวกับเนื้อเงินในคืนไหว้พระจันทร์ สาดกระทบหัวของพวกมันจนสะท้อนเงาวาววับ

เผลอๆ คงเป็นเพื่อนร่วมคุกที่ซุนเจี้ยนเซ่อไปรู้จักตอนติดตารางกระมัง...

ก็ยุคนี้ นอกจากคนแก่คนเฒ่าแล้ว ประชาชนคนดีๆ ทั่วไป ใครเขาจะอยากไว้ทรงผมนักโทษดัดสันดานแบบนั้นกัน!

พอ "กองทหารม้า" ของพวกศัตรูมาถึงหาดทรายริมน้ำ

ต่างก็พากันกระโดดลงจากจักรยาน แล้วปล่อยล้มทิ้งไว้บนพื้นอย่างไม่ไยดี

พร้อมกับถกแขนเสื้อขึ้น รับท่อนไม้และมีดที่พรรคพวกส่งต่อมาให้

ก่อนจะยกพวกปรี่เข้ามายังริมน้ำตรงวังพรายน้ำอย่างดุดันเอิกเกริก

"หือ? ไอ้เด็กเวรฉินตงฟางไม่กล้ามานี่หว่า!"

"ฉันบอกแล้วใช่ไหมพี่เจี้ยนเซ่อ พวกเราขู่จนมันขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว!"

"รอดูอีกหน่อย ถ้าเลยเวลานัด มันก็เป็นแค่ไอ้ขี้ขลาดตาขาว ถึงตอนนั้นก็ยอมให้พวกเราบดขยี้ตามใจชอบแล้ว!"

"ใช่! พ้นห้าทุ่มเมื่อไหร่ พวกเราจะไปเล่นงานคนในครอบครัวมันกับไป๋ลี่ผิง! บังอาจมาทำร้ายน้องเจี้ยนเซ่อของฉัน คิดว่าหดหัวเป็นเต่าแล้วจะรอดเรอะ? ไอ้โง่เอ๊ย..."

ซุนเจี้ยนเซ่อที่เคยโดนฉินตงฟางซ้อมจนน่วม ตอนนี้หน้าตายังคงเขียวช้ำ เดินขากะเผลกอยู่

"ถ้าไอ้สวะนั่นกล้าหลอกต้มกูล่ะก็ กูจะทำให้ครอบครัวมันอยู่มิสู้ตายเลยคอยดู!!"

ซุนเจี้ยนเซ่อกัดฟันด่ากราด หักข้อนิ้วดังกร๊อบแกร๊บ

"หึๆ! ฝูงหมูโง่ตาถั่ว สายตาแค่นี้ยังกล้าสะเออะมาสู้กับคุณปู่เรอะ?"

พลันมีเสียงหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา ดังแว่วมาจากใต้ต้นหลิวแก่ฝั่งตรงข้าม

"เข้ามาเลยหลานเจี้ยนเซ่อ กูมารอมึงตั้งนานแล้ว! วันนี้จะสู้กันแบบไหนล่ะ ตามกฎเก่าของยุทธภพไหม?"

ฉินตงฟางเอ่ยเสียงดังฟังชัด พลางลุกขึ้นยืนจากฝั่งตะวันออก

หา?!

กองทัพศัตรูอันมืดทะมึนต่างขมวดคิ้วตกตะลึง

ทำไมไอ้หมอนั่นถึงมาคนเดียวล่ะ?

แถมมันข้ามไปอยู่อีกฝั่งของวังพรายน้ำตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!

"ฉิบหาย ไอ้ขี้ขลาดฉินตงฟาง! มึงนัดกับกูไว้ที่หาดทรายวังพรายน้ำไม่ใช่เรอะ แล้วเสือกหนีข้ามไปฝั่งนู้นหมายความว่ายังไงวะ?!"

ซุนเจี้ยนเซ่อยกแขนที่เต็มไปด้วยรอยแผลบุหรี่จี้ ชี้ข้ามน้ำไปยังศัตรูพลางขมวดคิ้วคำรามลั่น

"ตั้งแต่เด็กกูก็บอกให้มึงหัดเรียนหนังสือเยอะๆ นะไอ้กุ๊ยซุน แต่มึงเสือกจะไปเลี้ยงแกะ! เห็นไหมล่ะ ไร้การศึกษาขึ้นมาเลยใช่ไหม?"

ฉินตงฟางยืนผายมือทั้งสองข้างอยู่บนฝั่งตะวันออก ตะโกนตอบข้ามแม่น้ำฮุ่ยจี้ไปอย่างฉะฉาน

"ฝั่งตะวันตกเป็นหาดทราย แล้วฝั่งนี้ไม่ใช่หาดทรายหรือไงวะ? เลิกพล่ามไร้สาระได้แล้ว รีบข้ามมาไวๆ เถอะ กูจัดการมึงเสร็จจะได้รีบกลับบ้านไปนอน"

ฉินตงฟางพูดพลางยกมือตบปากหาวหวอดๆ อย่างเกียจคร้าน

เหล่าศัตรูสุดแกร่งทั้ง 32 คน: "..."

ไอ้สวะไม่รักชีวิตจากหมู่บ้านเล็กๆ อย่างอวิ๋นหยางคนนี้ มันชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว!

ทั้งสองฝ่ายยังไม่ทันได้เปิดฉากปะทะ

ไอ้กุ๊ยใหญ่ซุนแห่งตลาดกู่หวยซู่ ก็โดนไอ้คนเสเพลฉินจากหมู่บ้านในหุบเขายั่วโมโหจนหน้าเขียว ปวดหน่วงไปทั้งเป้ากางเกง!

"บัดซบ!!!" ซุนเจี้ยนเซ่อเดือดดาลจนแทบระเบิด

หาดทรายกว้างขวางฝั่งตะวันตกออกจะเหมาะกับการรุมยำขนาดนี้

มึง ไอ้เศษสวะ เสือกหาเรื่องอ้อมโลกหนีไปฝั่งตรงข้าม!

แถมยังไปยืนอยู่บนหาดทรายเล็กเท่าฝ่ามือ ตรงหัวคันนาผืนนั้น...

นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่?!

"ระวังจะมีแผนลวงนะพี่เจี้ยนเซ่อ ฉันได้ยินมาว่าฉินตงฟางมันก็ไม่ใช่คนดีอะไรเหมือนกัน!"

"...เหมือนกันงั้นเรอะ? มึงคิดว่ากูไม่ใช่คนดีด้วยหรือไงวะ?!"

"ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะลูกพี่..."

ลิ่วล้อรีบฉีกยิ้มประจบ

แต่ในใจกลับด่าแม่มันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

อย่างมึงเนี่ยนะซุนเจี้ยนเซ่อเป็นคนดี?

พี่ชายแท้ๆ เพิ่งตายไป แต่มึงเสือกคิดจะขืนใจพี่สะใภ้ม่ายพราวเสน่ห์...

ถ้าไม่ใช่เพราะเพื่อนสนิทกูเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับมึงล่ะก็ คืนนี้กูไม่ถ่อมาหรอกโว้ย!

"ไม่ต้องพล่ามแล้ว ข้ามน้ำไปลุยเลย! หักแขนหักขามันให้หมด!!"

ซุนเจี้ยนเซ่อโบกมือหนา สั่งการให้คนทั้ง 32 คนบุกตะลุยเข้าใส่คนเพียงคนเดียว