ตอนที่ 91 ค่ำคืนวันไหว้พระจันทร์ บรรยากาศตึงเครียด

ฉินตงฟางใจกระตุกวูบ

เขารีบก้าวเข้าไปในห้องโถงทันที...

"ไอ้ตัวขายขี้หน้าพรรค์นั้น ยังต้องชดใช้กรรมอยู่ในคุกอีกตั้งปีกว่า!"

ฉินตงฟางได้ยินเข้าก็ชะงักไป

คนที่นั่งสะอึกสะอื้นตัดพ้อเสียงแผ่วอยู่ในห้องฝั่งตะวันตกไม่ใช่เซวียชิ่น แต่กลับเป็นฉินฟางผู้เป็นพี่สาว!

"อย่าว่าแต่วันไหว้พระจันทร์เลยแม่ ต่อให้รอจนถึงวันตรุษจีน พวกเด็ก ๆ ก็ไม่มีทางได้เห็นหน้าพ่อหัวขโมยบัดซบของพวกมันหรอก! ตอนนี้ฉันคิดเสียว่ามันตายไปแล้ว..."

ผู้เป็นแม่กับเซวียชิ่นนั่งอยู่ข้าง ๆ คอยเอ่ยปลอบเธอเบา ๆ

ชายที่ฉินฟางทั้งร้องไห้ทั้งก่นด่าอย่างเจ็บแค้น จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากสามีของเธอที่ถูกตัดสินจำคุกเพราะคดีลักเล็กขโมยน้อย

ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน

พี่เขยของฉินตงฟางกัดฟันตัดสินใจว่าจะให้ลูกทั้งสามคนที่ผอมแห้งเหมือนกิ่งไม้ และเคยร้องไห้งอแงอยากกินเนื้ออยู่หลายครั้ง ได้กินเนื้อจนพุงกางเต็มคราบสักมื้อ!

ดึกสงัดในคืนนั้น พี่เขยแอบย่องไปยังหมู่บ้านที่เป็นอริกับหมู่บ้านเอ้อร์หู

แล้วตีหมาตัวใหญ่ของบ้านผู้ใหญ่บ้านจนตาย!

ก่อนจะแบกกลับมาตุ๋นให้พวกเด็ก ๆ กินที่บ้าน...

พวกโก่วเซิ่งนั่งแทะเนื้อหอมกรุ่นเปื่อยนุ่มชุ่มน้ำซุปจากหม้อใบนั้น พลางหลั่งน้ำตาด้วยความสุขล้นพ้น!

และเรื่องที่น่ากระอักกระอ่วนใจที่สุดก็คือ

แม้แต่ครอบครัวของฉินตงฟางก็พลอยได้ส่วนแบ่งจากของโจรชิ้นนี้ไปด้วยอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่

ตอนที่พี่เขยหิ้วถุงเนื้อหมาพะโล้มาให้ เขาบอกว่าหมาบ้านเพื่อนตาย เลยแบ่งเนื้อมาให้ครึ่งหนึ่ง...

"เฮ้อ"

ฉินตงฟางถอนหายใจออกมาเบา ๆ

เขาเอ่ยกับพี่สาวที่นั่งปาดน้ำตาอยู่ข้างเตียงว่า "พี่เขยโดนตัดสินโทษหนักเกินไป แค่ลักเล็กขโมยน้อยจะติดคุกตั้งปีกว่าได้ยังไง เป็นเพราะเจ้าของหมามีเส้นสายต่างหาก"

"อย่าร้องไห้เลยพี่ อีกสองสามวันผมจะไปเยี่ยมเขา แล้วจะหาทางช่วยให้ผัวพี่ได้ลดโทษออกจากคุกมาให้เร็วที่สุด!"

แม้พี่เขยจะยากจนข้นแค้น ทั้งยังทำตัวเหลวไหลไปบ้าง

แต่เขากลับดีกับฉินตงฟางมาโดยตลอด

แถมยังกตัญญูกับแม่เฒ่าทางฝั่งนี้มากเช่นกัน!

"ที่บ้านขาดเขาไปไม่ได้จริง ๆ พี่เป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ทั้งต้องทำไร่ไถนาทั้งต้องเลี้ยงลูก จนซูบผอมทรุดโทรมดูไม่จืดแล้ว..."

พอมองใบหน้าพี่สาวที่ร่วงโรยเกินวัย ฉินตงฟางก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาในใจ

แต่เฉิงอวี้จือผู้เป็นแม่พอได้ยินคำพูดของเขา กลับหันมาตวาดใส่เสียงเย็น

"เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ! ถ้ายังไม่ยอมทำการทำงาน แกเองก็มีแววจะได้เข้าไปนอนในคุกเหมือนกันนั่นแหละ นี่ยังจะคิดช่วยให้พี่เขยแกได้ลดโทษออกจากคุกอีก คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?"

เซวียชิ่นเองก็พลอยหน้าแดงด้วยความอับอาย

เธอเบะปากค้อนใส่ฉินตงฟางตาคว่ำ พลางถอนหายใจบ่นอุบว่า

"เฮ้อ วันนี้เขายังไม่ได้แตะเหล้าสักหยดเลยแท้ ๆ ขี้โม้ขึ้นมาอีกแล้วนะ"

ฉินตงฟาง "..."

"ผมพูดจริงนะ คิดหาวิธีดี ๆ ออกแล้วจ้ะเมียจ๋า พี่ก็รอฟังข่าวดีจากน้องชายคนนี้ได้เลย!"

ปากของฉินฟางพึมพำตอบรับว่าดี แต่สีหน้ากลับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เธอรู้สึกอยู่ตลอดว่าพักนี้ตงฟางดูเพี้ยน ๆ พิลึก ไม่ค่อยจะปกติเอาเสียเลย...

คงไม่ใช่ว่าเพราะอยากกลับตัวกลับใจเลยต้องทนหักดิบอดเหล้า จนกระทบกระเทือนถึงสมองหรอกนะ?!

แต่ฉินตงฟางเอาจริงกับเรื่องนี้

เรื่องช่วยให้พี่เขยออกจากคุกโดยเร็ว เขาคิดคำนวณไว้ในหัวมาหลายวันแล้ว

รอให้เงินในมือคล่องตัวขึ้นอีกนิด ฉินตงฟางตั้งใจจะเดินทางไปเรือนจำที่พี่เขยรับโทษอยู่ แล้วใช้วิธีพิเศษพาตัวออกมาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย!

สายวันรุ่งขึ้น

ไป๋ลี่ผิงปั่นรถจักรยานฟีนิกซ์กลับมาจากการไปเยี่ยมญาติที่บ้านเดิม

"พอพ่อแม่ไม่อยู่แล้ว ฉันรู้สึกเหมือนฉันกับพี่ชายเปลี่ยนจากคนในครอบครัวกลายเป็นแค่ญาติธรรมดาไปเลยค่ะ! เจอกันแต่ละทีก็เกรงอกเกรงใจกันเสียจนใจคอไม่ดีเลย..."

แม่ม่ายสาวพราวเสน่ห์เอ่ยรำพันกับเซวียชิ่นเบา ๆ พลางหยิบถุงเล็ก ๆ ใบหนึ่งลงมาจากแฮนด์รถจักรยาน

ข้างในคือขนมไหว้พระจันทร์และขนมอบประจำเทศกาลที่เธอซื้อมาฝากย่าของย่าย่า

เซวียชิ่นบ่นเพื่อนสนิทว่าไม่ควรต้องสิ้นเปลืองเงินทองกับครอบครัวของเธอแบบนี้

ก่อนจะพยักหน้าให้ไป๋ลี่ผิงแล้วเอ่ยว่า "อืม พวกเรามาฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์ด้วยกันแบบนี้สบายใจกว่าเยอะเลยค่ะ! ย่าย่าถามหาตั้งหลายรอบแน่ะ ว่าเมื่อไหร่น้าผิงของแกจะกลับมาสักที?"

ค่ำคืนนี้ตรงกับคืนวันเพ็ญในเทศกาลไหว้พระจันทร์พอดี

ดวงจันทร์กลมโตสุกสกาวดั่งจานเงิน

ลอยเด่นขึ้นสู่ท้องนภา ราวกับถูกขุนเขาสีครามเข้ม ณ แดนไกลหนุนส่งขึ้นไป!

สมาชิกทุกคนในครอบครัวของฉินตงฟางร่วมฉลองเทศกาลอันเป็นมงคลนี้กับรุ่นพี่ไป๋ลี่ผิง

เขายกโต๊ะกินข้าวตัวเก่าซอมซ่อในห้องโถงออกมาตั้งไว้กลางลานบ้าน

ขาโต๊ะหักไปขาหนึ่งจนวางได้ไม่มั่นคง เซวียชิ่นจึงไปหาก้อนอิฐมาช่วยหนุนไว้

"ตั้งกระถางธูป จัดโต๊ะเครื่องเซ่นไหว้ ไหว้เทพจันทรากันได้แล้ว!"

แม่เฒ่านั่งกอดย่าย่าอยู่บนแคร่ไม้ตัวเล็กกลางลานบ้าน พลางยิ้มแย้มออกมาด้วยความเบิกบานใจ

"อื้อ ๆ! แย้วก็จาด้ะกินหนมไหว้พระจัน กินหนมหวานแย้ววว~"

ย่าย่านั่งแกว่งขาเรียวเล็กราวกับกิ่งไม้แห้งอยู่ริมแคร่ แหงนหน้ามองดวงจันทร์พลางตบมือน้อย ๆ

ดวงตากลมโตดำขลับทอประกายระยิบระยับ...

"แกไม่ได้สนใจพิธีไหว้พระจันทร์อะไรนั่นหรอก ในหัวมีแต่เรื่องกินทั้งนั้นแหละ" เสี่ยวจวี๋เบะปากแซวหลานสาว

"ย่าย่าก้อต้อนสนใจสิคะ งั้นพวกเราก้อรีบไหว้กันเยยสิคุณอาเล็ก!"

"จริงแท้แน่นอนจ้ะ! ต้องไหว้เสร็จก่อนเสี่ยวเหม่ยยาถึงจะได้อ้าปากหม่ำยังไงล่ะ..." ไป๋ลี่ผิงหัวเราะพลางเอ่ยหยอกเย้าเธอด้วยอีกคน

ย่าย่า "..."

พวกผู้ใหญ่นี่น่ารำคาญจริง ๆ เลยเชียว!

คนเราเค้าก้อต้องมีหน้ามีตากันบ้างน้า...

พวกเซวียชิ่นจัดแจงวางขนมไหว้พระจันทร์ ขนมส่านจื่อ ขนมกั่วจื่อ ทับทิมแดง และเหล้าลงบนโต๊ะไม้ตัวเล็กที่มีควันธูปลอยกรุ่น

ฉินตงฟางจุดเทียนแดงเล่มหนึ่ง

เขาหยดน้ำตาเทียนร้อน ๆ ลงไปสองสามหยด เพื่อยึดเทียนแดงให้ติดแน่นกับโต๊ะตัวเล็ก

พอเห็นเปลวไฟริบหรี่ทำท่าจะดับ เขาจึงทำที่บังลมง่าย ๆ มาครอบไว้

จากนั้น คนทั้งหกทั้งผู้ใหญ่และเด็กก็นั่งล้อมวงเข้าหากัน สัมผัสลมสารทฤดู ชื่นชมแสงจันทร์พลางพูดคุยหยอกล้อกันไป...

ราตรีเยียบเย็นดั่งสายน้ำ

แสงจันทร์สีเงินนวลผ่องกระจ่างตา

หญิงชราเฉิงอวี้จือมองดูพวกเด็ก ๆ โดยเฉพาะลูกชายคนเล็กที่เคยเป็นอันธพาลแต่กลับตัวกลับใจเป็นคนดีแล้ว เธอกอดรัดย่าย่าไว้ในอ้อมอกพลางเผยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา

"ชีวิตความเป็นอยู่ตอนนี้ดีขึ้นมากจริง ๆ ได้กินทั้งขนมไหว้พระจันทร์ ขนมส่านจื่อ แล้วก็ขนมหวาน นาน ๆ ทียังได้ลิ้มรสเนื้อกระต่ายเนื้อปลาฝีมือตงฟางอีกด้วย!"

แม้เสื้อผ้าซอมซ่อบนร่างของเธอจะมีรอยปะชุนอยู่สองสามแห่ง สองแก้มสีเหลืองคล้ำจะตอบซูบจนบุ๋มลึก แต่เธอก็ยังคงเปี่ยมล้นไปด้วยความซาบซึ้งและพึงพอใจในชีวิต

"ลองนึกย้อนไปถึงยุคที่ข้าวยากหมากแพงสิ ผู้คนขุดผักป่าจนเหี้ยนเตียน แทะเปลือกไม้จนเกลี้ยง สุดท้ายพอไม่มีอะไรจะกิน ก็ต้องหอบลูกจูงหลานหาบกระจาดอพยพหนีความอดอยากไปต่างมณฑลกันเป็นแถว! ตลอดเส้นทางนั้นน่ะ มีทั้งผู้ใหญ่และเด็กอดตายไปตั้งเท่าไหร่... เฮ้อ ช่างน่าเวทนานัก!"

พูดไปพูดมา ขอบตาของแม่เฒ่าก็พลันแดงรื้น

ถึงแม้ชีวิตความเป็นอยู่ในปัจจุบันจะยังไม่นับว่าร่ำรวย การได้กินเนื้อและข้าวสารแป้งสาลีชั้นดีบ่อยขึ้นสักสองสามมื้อยังคงเป็นความปรารถนาของครอบครัวคนยากจนอย่างพวกเขา

แต่อย่างน้อยที่สุดทุกครัวเรือนก็ยังพอกินอิ่มท้อง ไม่มีใครต้องอดอยากจนล้มตายอีกต่อไปแล้ว!

ในสายตาของคนรุ่นก่อนที่ผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านความเป็นความตายและความทุกข์ยากมาอย่างโชกโชน

วันคืนในปัจจุบันที่มีมันเทศกับแป้งข้าวโพดให้กินทุกวัน ไม่ต้องทนหิวโหยทรมานอีกต่อไป ย่อมถือเป็นช่วงเวลาอันแสนวิเศษดั่งที่เคยเฝ้าฝันไว้ในอดีตแล้ว!

"พวกคุณย่ากล้ากินเปลือกไม้จนหมดเกลี้ยงเยยเหรอคะ? แย้วต้นไม้จาอยู่ยังไงล่ะ! ทำไมมะให้คุงพ่อของคุณย่าไปจับกระต่ายป่า จับปลาตัวใหญ่ ๆ มาทำเนื้ออาหย่อย ๆ ให้กินแย้วล่ะคะ?"

"พรืด!"

"คิก คิก คิก..."

ทุกคนต่างพากันหัวเราะร่วน ขบขันในความไร้เดียงสาของย่าย่าที่ทำหน้างุนงง

"หลานสาวตัวน้อยของย่าคนนี้ ไม่เพียงแต่น่ารักน่าเอ็นดู จิตใจยังแสนดีเหลือเกิน รู้จักสงสารแม้กระทั่งต้นไม้ใบหญ้า!"

เฉิงอวี้จือดึงมือน้อย ๆ อันผอมบางของย่าย่าขึ้นมา ลูบคลำด้วยความรักใคร่เอ็นดู

ฉินตงฟางที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะตัวเล็กจึงเอ่ยเยินยอเหล่าหญิงงามทั้งรุ่นใหญ่รุ่นเล็กในบ้านด้วยรอยยิ้ม "ใช่แล้วครับ มีใครบ้างล่ะที่ไม่สวยแถมยังจิตใจดี"

"คืนนี้ถ้าจะหาผู้หญิงขี้เหร่ในบ้านของผมล่ะก็ อย่าหวังว่าจะหาเจอเลยครับ! ห้าสาวน้อยใหญ่ล้วนงดงามดั่งนางฟ้า หน้าตาผ่านเกณฑ์กันทุกคน"

เฉิงอวี้จือเห็นว่าลูกชายเอาตัวเองเข้าไปเหมารวมกับเขาด้วย

ก็อดไม่ได้ที่จะเบะปากส่งเสียงฮึดฮัดเบา ๆ พลางค้อนขวับใส่ฉินตงฟางไปวงใหญ่

เจ้าเด็กคนนี้เดี๋ยวนี้หัดปากหวาน เอาแต่พูดจาประจบเอาใจให้คนอื่นดีใจเก้อไปเรื่อย!

"หน้าแก่ ๆ ของแม่น่ะอย่าเอาไปยุ่งด้วยเลย เดี๋ยวจะไปถ่วงแข้งถ่วงขาพวกนางฟ้าตัวน้อยเสียเปล่า ๆ..."

พอได้ยินคำพึมพำอย่างจริงจังของเธอ ทุกคนก็อดหัวเราะไม่ได้

นึกไม่ถึงเลยว่าหญิงชราคนนี้จะมีอารมณ์ขันหน้าตายกับเขาด้วยเหมือนกัน...

"รีบมาไหว้พระจันทร์กันเถอะ! ขืนคุยกันต่อ หลานสาวฉันคงน้ำลายยืดกันพอดี"

เฉิงอวี้จือเอ่ยยิ้ม ๆ พลางยันกายลุกขึ้นจากม้านั่งตัวเล็ก

เสี่ยวจวี๋ไปหาเสื่อมาผืนหนึ่ง แล้วปูลงบนลานบ้านที่อาบแสงจันทร์สว่างไสว

ด้านหน้ามีโต๊ะเครื่องเซ่นไหว้วางอยู่ ด้านหลังปูด้วยเสื่อผืนยาว

สตรีทั้งห้าทั้งรุ่นใหญ่รุ่นเล็กคุกเข่าเคียงข้างกันอยู่บนเสื่อกก

สองมือประสานไว้ที่หน้าอก แหงนมองดวงจันทร์กลมโตสุกสกาวบนฟากฟ้า ต่างคนต่างตั้งจิตอธิษฐานขอพรเงียบ ๆ ในใจ...

ก่อนจะกราบไหว้คารวะเทพจันทราด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

แต่พิธีนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉินตงฟาง

เพราะตามธรรมเนียมโบราณที่สืบทอดกันมาแต่ช้านานระบุไว้ว่า "ชายไม่ไหว้พระจันทร์ หญิงไม่เซ่นเตาไฟ"

อย่างไรเสีย ในวังจันทราอันหนาวเหน็บก็มีพี่สาวฉางเอ๋อสถิตอยู่ หากผู้ชายไปกราบไหว้บูชา เกรงว่าจะเกิดจิตอกุศลคิดมิดีมิร้ายต่อนางฟ้าขึ้นมาได้ง่าย ๆ...

ส่วนเทพเตาไฟนั้นก็เป็นบุรุษรูปงาม หากสตรีไปกราบไหว้บูชา คนโบราณก็มองว่าเป็นการลบหลู่ต่อเจ้าเตา และไม่ถูกต้องตามธรรมเนียม

ทั้งสองข้อนี้ล้วนมีไว้เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหาเรื่อง "ชายหญิงไม่พึงแตะต้องเนื้อตัวกัน" ทั้งนั้น

ทุกคนในบ้านทั้งเด็กและผู้ใหญ่ร่วมกินขนมไหว้พระจันทร์ ทับทิม และขนมอบพลางชมจันทร์จนเสร็จสิ้น จากนั้นก็แยกย้ายกลับเข้าสู่อาณาเขตของตนเอง...

ตอนนี้แคร่ไม้เล็ก ๆ กลางลานบ้านก็คืออาณาเขตของฉินตงฟาง

เขานอนนิ่งอยู่บนแคร่ครู่หนึ่ง

พอกะเวลาว่าได้จังหวะเหมาะแล้ว ก็ค่อย ๆ ย่องออกจากบ้านไปอย่างเงียบเชียบ...

มุ่งหน้าไปยังที่พักนอกหมู่บ้านของเอ้อย่งเพื่อเอาอาวุธ

เตรียมตัวไปลุยเดี่ยวถล่มกองทัพอันธพาลของซุนเจี้ยนเซ่อ!