ตอนที่ 90 เป่ายิ้งฉุบชนะเรียบ ช่วยคนจนตรงจุดต้องยกให้เขา

ฉินตงฟางกำลังควงตะหลิวผัดกับข้าวอยู่ในกระทะใบย่อม

อาศัยจังหวะที่พี่สาวและคนอื่น ๆ ไม่อยู่ในครัว หันไปกระซิบกับเซวียชิ่นเบา ๆ:

"เมียจ๋า เธอหาจังหวะเหมาะ ๆ ไปล้างสมองคนแก่อย่างแม่เราหน่อยสิ อย่าให้แม่มาคอยฉุดแข้งฉุดขาตอนพวกเราทั้งบ้านกำลังจะรวยเลย"

"หืม หมายความว่ายังไงคะ?" เซวียชิ่นที่กำลังนวดแป้งทำหมั่นโถวขาวถึงกับชะงักไป

"เธอก็ช่วยให้ความรู้แม่เรื่องการค้าต่างประเทศหน่อยสิว่า ตัวเพียงพอนมันส่งออกหาเงินตราต่างประเทศได้ แล้วเนื้อของมันก็ยังรักษาโรคช่วยชีวิตคนได้อีก! เครดิตฉันมันไม่ดี ขืนฉันไปบอกคนแก่อย่างแม่ แกไม่มีทางเชื่อหรอก"

"อ๋อ... คุณนี่รู้จักตัวเองดีจังเลยนะคะ"

เซวียชิ่นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำเหน็บแนมพลางพยักหน้ารับ

แม้เธอจะใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านกลางหุบเขาแห่งนี้มาหลายปีแล้ว

แต่เนื้อแท้แล้วเธอก็คือหญิงสาวผู้มีความรู้ ที่เรียนจบชั้นมัธยมปลายมาจากเมืองใหญ่แถบเจียงหนาน

นับตั้งแต่ตามฉินตงฟางไปสำนักการค้าต่างประเทศประจำอำเภอมาหนหนึ่ง

เธอก็กล้ากัดฟันสนับสนุนให้สามีออกไปล่าตัวเพียงพอนหาเงินแล้ว!

แม้พอนึกถึงเรื่องเล่าอันน่าสะพรึงกลัวเหล่านั้น เซวียชิ่นจะยังคงหวั่นใจอยู่ลึก ๆ ก็ตาม...

แต่ความปรารถนาที่จะให้คนเฒ่าคนแก่และเด็ก ๆ ในครอบครัวได้กินอิ่มนุ่งอุ่น มีชีวิตความเป็นอยู่อันสุขสบาย ก็เพียงพอที่จะลบล้างความกังวลใจเหล่านั้นไปจนหมดสิ้น!

ฉินตงฟางง่วนอยู่ในครัวอยู่นานสองนาน...

กับข้าวหน้าตาน่ากินกลิ่นหอมกรุ่นก็ทยอยยกออกจากเตาไปจานแล้วจานเล่า!

ส่วนอาหารจานหลักชั้นเลิศในวันนี้ คือหมั่นโถวแป้งหมักสีขาวพูนตะกร้าใหญ่

นี่คือหมั่นโถวที่เซวียชิ่นกับพวกพี่สาวช่วยกันหมักแป้งและนวดซ้ำไปซ้ำมา ก่อนจะนึ่งจนสุกใหม่ ๆ จากกระทะใบยักษ์!

ก้อนแป้งขาวอวบร้อน ๆ ส่งควันกรุ่น ดูเนียนนุ่มกลมกลึงน่ากิน

ซ้ำเนื้อในยังเรียงตัวเป็นชั้น ๆ ใช้มือฉีกกินทีละชั้นได้

รสสัมผัสทั้งนุ่มฟู ทั้งเด้งสู้ฟัน และเคี้ยวเพลินเป็นพิเศษ!

พอกัดหมั่นโถวขาวลงไปคำเล็ก ๆ

กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวสาลีปนรสหวานละมุนบางเบาก็กระจายฟุ้งไปทั่วทั้งปากทันที...

พวกเจ้าหนูโก่วเซิ่งพี่น้องพากันเบิ่งตากว้าง

จ้องมองหมั่นโถวขาวที่เพิ่งออกจากเตาตาไม่กะพริบ!

รวมถึงกับข้าวแต่ละจานที่ฉินตงฟางตั้งอกตั้งใจปรุงจนทั้งหอม ทั้งน่ากิน ครบทั้งรูปและรส...

เด็ก ๆ ทำท่าเหมือนหัวขโมยตัวน้อยที่เพิ่งขุดเจอก้อนทองคำแท่ง

ต่างพากันกัดนิ้วตัวเองจนน้ำลายสอ

"เช็ดเป็ด..."

โก่วเซิ่งตาเป็นประกายอุทานออกมา แล้วก็รีบเอามือตะปบปากตัวเอง ถอยกรูดไปข้างหลังสองสามก้าว

กลัวว่าจะโดนแม่หวดก้นเอาอีกเพราะพูดจาหยาบคาย...

พอขึ้นโต๊ะอาหาร บรรดาป้า ลุงเขย ลูกพี่ลูกน้อง รวมถึงพวกเจ้าหนูโก่วเซิ่ง ต่างก็พากันร้องอุทานไม่ขาดปาก!

"พุทโธ่เอ๋ย! ตงฟางทำกับข้าวโต๊ะนี้ออกมา หน้าตาก็ดี รสชาติก็ยอดเยี่ยมจริง ๆ เว้ย!"

"ว้าว... แค่ก น้ารองเก่งชะมัดเลย! ง่ำ ๆๆ... แม่งโคตรอร่อยเลยเว้ย!!"

"เมื่อก่อนพี่สะใภ้เซวียชิ่นยังบ่นว่าแต่งกับลูกพี่ลูกน้องฉันแล้วขาดทุนอยู่ไม่ใช่เหรอ? คราวนี้คงแอบยิ้มกริ่มแล้วล่ะสิ! พี่ตงฟางนี่คมในฝักจริง ๆ..."

บรรดาญาติสนิทมิตรสหายทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ต่างพากันยิ้มแย้มอย่างมีความสุขและอิ่มอกอิ่มใจ ชื่นชมในเสน่ห์ปลายจวักของฉินตงฟางกันยกใหญ่!

"มา ทุกคนชนแก้วให้กับการกลับเนื้อกลับตัวของตงฟางหน่อย!" ลุงเขยใหญ่ประคองแก้วเหล้าขึ้นด้วยมืออันสั่นเทา

เวลานี้เขาตื้นตันใจจนขอบตาแดงก่ำ ไม่ต่างจากป้าและพี่สาวของฉินตงฟางเลยสักนิด

"พี่ผมแกเลิกเหล้าแล้วครับลุงเขย มา เดี๋ยวไอ้ยงชนเป็นเพื่อนพวกน้าเอง!" ไอ้ยงที่ใบหน้าแดงปลั่ง ดึงแขนเสื้อขึ้นอย่างกระฉับกระเฉง

"เอื๊อก..."

ฉินตงฟางก้มมองจอกเหล้าใบจิ๋วบนโต๊ะ พลางลอบกลืนน้ำลายลงคอ

รีบสาวข้าวเข้าปากไปไม่กี่คำ แล้วก็หน้าแดงก่ำรีบลุกพรวดขึ้นยืน

"ผมไปดูหน่อยว่าต้มซุปปลาสดได้ที่หรือยัง พวกน้าดื่มกันตามสบายเลยนะ!"

สุราล่วงไปสามจอก กับข้าวพร่องไปห้าอย่าง

พวกผู้ชายที่เริ่มกรึ่มได้ที่ก็ตั้งวงประชันร่ำสุราเป่ายิ้งฉุบ...

"ดี ดี สองเราเพื่อนเกลอ! หนึ่งใจนับถือ หกหกหกโว้ย!"

"สนิทชิดเชื้อ เข้ามาชิดเชื้อ! หัวแถวห้าคน แดงเถือกทั้งโต๊ะโว้ย!"

"..."

ฉินตงฟางยกชามซุปปลาใบใหญ่เดินเข้ามา

แล้วนั่งลงข้าง ๆ ก้มหน้าก้มตากินข้าวลูกเดียว...

กลิ่นสุราหอมฟุ้งยั่วยวนใจลอยมาแตะจมูกเป็นระลอก

เสียงประชันร่ำสุราอันคึกคักดังก้องไม่ขาดสาย!

งานเลี้ยงที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเหล้าหอมหวนกับบรรยากาศอันแสนครื้นเครงเช่นนี้...

ย่ามันเถอะ!

นี่มันทรมานคนเป็น ๆ ชัด ๆ...

"แฮ่ม"

เซวียชิ่นหันไปมองสามีที่กำลังนั่งเกาหัวเกาหูอย่างกระสับกระส่าย เธอก้มหน้ากระแอมเบา ๆ ด้วยความเคอะเขิน

ก่อนจะเบ้ปากกระซิบด้วยน้ำเสียงเจือแววดูแคลนเล็กน้อยว่า:

"ถ้าทนไม่ไหวจริง ๆ ก็จิบสักสองสามคำสิคะ เทศกาลใหญ่ทั้งที! ขอแค่อย่าเมาแล้วอาละวาดก็พอ..."

หือ?

มันจะดีจริง ๆ เรอะ?!

ฉินตงฟางถูไม้ถูมือ ใจเต้นตูมตาม

แต่พอนึกขึ้นได้ว่าร่างกายวัยหนุ่มร่างนี้ พอได้แตะเหล้าทีไรก็เบรกไม่อยู่ทุกที

เมื่อก่อนถ้าไม่ได้เมาหัวราน้ำแล้วลงไม้ลงมือซ้อมเมียสาวแสนสวยผู้เย็นชาสักยก ก็เหมือนการดื่มเหล้ามื้อนั้นยังไม่บรรลุเป้าหมายชอบกล...

ฉินตงฟางรีบกัดฟันส่ายหน้าหวือ: "ไม่ล่ะ เธออย่ามาชักศึกเข้าบ้าน ล่อลวงให้ฉันทำบาปเลย"

ฉันจะต้องเคี่ยวกรำพลังความแน่วแน่ทางศีลธรรมทั้งน้ำตาให้จงได้!

เซวียชิ่นค้อนขวับใส่เขาทีหนึ่ง แล้วเบ้ปากไม่พูดไม่จา

บนผนังกลางห้องโถง มีรูปภาพสีซีดจางแขวนอยู่แผ่นหนึ่ง

ผู้นำอาวุโสผมหวีเสยไปด้านหลังในภาพวาด กำลังแย้มยิ้มอย่างสง่าผ่าเผยและเปี่ยมด้วยความเมตตา

ในยามนี้ดูเหมือนแม้แต่ท่านผู้นั้น

ก็ยังพลอยปลาบปลื้มใจที่ฉินตงฟางกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดีได้เช่นกัน!

...

อาหารมื้อใหญ่แสนโอชะในวันนี้ ปรนเปรอบรรดาญาติมิตรผู้ยากจนจนอิ่มหนำสำราญ

หลังจากกินดื่มกันจนอิ่มหนำ

ทุกคนก็ทยอยลุกขึ้นด้วยรอยยิ้ม

ร่ำลาเจ้าของบ้านด้วยความอาลัยอาวรณ์แล้วพากันกลับเรือน...

หลังจากเดินส่งน้าโต่วจื่อกับหูซิ่งเอ๋อร์จนพ้นประตูรั้วบ้าน

ฉินตงฟางก็ยืนอยู่ตรงมุมเงียบ ๆ พลางเอ่ยชักชวนให้อีกฝ่ายเข้าร่วมตำหนักปราบเซียนหวงของตนอย่างกระตือรือร้น!

"น้าครับ ให้ผมสอนน้าจับตัวเพียงพอนหาเงินดีไหม? น้าไปรับจ้างซ่อมรองเท้าในเมืองต้องตากแดดตากลม เงินทองก็ได้ไม่กี่สตางค์ แถมยังปล่อยให้น้าสะใภ้ซิ่งเอ๋อร์ต้องนอนเฉาอยู่โยงเฝ้าบ้านคนเดียวอีก..."

ฉินตงฟางเริ่มดำเนินแผนการช่วยเหลือคนยากจนอย่างตรงจุดให้แก่ครอบครัวของน้าโต่วจื่อ

แบบนี้ยังช่วยขยายเครือข่ายธุรกิจรับซื้อตัวเพียงพอนของตัวเองได้อีกด้วย ได้ประโยชน์ร่วมกันทั้งสองฝ่ายชัด ๆ!

"เอ่อ คือ... อาชีพนี้มันจะเหมาะกับน้าเรอะตงฟาง?"

ฉินโต่วจื่อผู้ซื่อสัตย์และขี้ขลาด ส่ายหน้าโบกมือปฏิเสธไปตามสัญชาตญาณ

ความกล้าหาญของเขายังเทียบไม่ได้กับเหล่าติงตังวัยเจ็ดขวบด้วยซ้ำ...

ยิ่งไม่ต้องไปเทียบกับเอ้อย่งที่จนกรอบจนไม่มีปัญญาแต่งเมียเลย

"คืนนั้นน่ะ น้าสะใภ้ของแกเพิ่งโดนพิษของพญาเพียงพอนเล่นงานจน... แทบจะเป็นบ้าตายไปเลยนะ!"

ฉินโต่วจื่อหน้าถอดสี กระตุกมุมปากกล่าว

"เธอบอกว่าคืนนั้นถ้าไม่ได้แกช่วยไว้ตงฟาง ก็คงเอาชีวิตไม่รอดไปแล้ว! ถ้าขืนให้น้าไปเจอพญาเพียงพอนเข้าอีกล่ะก็ คงได้..."

ฉินตงฟางเบ้ปากยิ้มเจื่อน: "น้าโต่วจื่อคิดการใหญ่เกินไปแล้ว ถ้าเจอะพญาเพียงพอนเข้าจริง ๆ แล้วน้าจับมันได้ก็รวยเละสิครับ! ตัวเพียงพอนตั้งหลายพันตัวถึงจะมีจ่าฝูงโผล่มาสักตัวนะนั่น"

หูซิ่งเอ๋อร์เบ้ปากใส่สามีอย่างไม่สบอารมณ์: "ดูความขี้ขลาดตาขาวของแกสิ!"

"แต่ซิ่งเอ๋อร์จ๊ะ ไอ้ตงฟางมันไปจับตัวเพียงพอนที่สุสานร้างเลยนะ..."

"ไม่จำเป็นต้องไปที่สุสานเสมอไปหรอกครับ แถวริมน้ำ พงหญ้า หรือตามถ้ำ ก็มีโอกาสดักจับพวกหัวขโมยไก่ได้ทั้งนั้นแหละ"

ถึงอย่างไรตอนที่พ่อยังมีชีวิตอยู่ น้าโต่วจื่อก็นับถือพ่อเหมือนพี่ชายแท้ ๆ มาโดยตลอด

ต่อให้เห็นแก่หน้าตาเฒ่า ฉินตงฟางก็อยากดูแลครอบครัวของพวกเขาให้ดีอยู่แล้ว

"อีกอย่างน้ามีหน้าที่แค่ดักจับอย่างเดียว ได้มาเมื่อไหร่ก็เอามาขายให้ผม ไม่ต้องลงมือฆ่าเองหรอก เดือนหนึ่งหาเงินได้ตั้งเป็นร้อยหยวนเชียวนะ!"

หูซิ่งเอ๋อร์ได้ยินเข้า ตาเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที

"อุ๊ย? หาเงินได้เยอะขนาดนั้นเชียวเหรอ... นั่นมันเท่ากับเงินที่แกซ่อมรองเท้าตั้งเกือบครึ่งปีเลยนะ!"

ว่าแล้วเธอก็ตบแขนสามีฉาดใหญ่ ถลึงตาเขียวปั๊ดกดเสียงต่ำใส่ว่า

"ไอ้คนไม่ได้เรื่องเอ๊ย! ตงฟางมีบุญคุณกับบ้านเราทั้งบ้าน เขาจะมาหลอกแกหรือไง? ไม่ตั้งหน้าตั้งตาหาเงินแล้วจะเอาที่ไหนมารักษาโรคน่าอายของแกเล่า!"

ฉินโต่วจื่อหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู

ได้แต่ชำเลืองมองภรรยาด้วยสีหน้าน่าเวทนา

ในใจคิดว่า ร่างกายของพวกเราสองคน ใครกันแน่ที่มีปัญหาก็ยังไม่รู้เลยแท้ ๆ...

"เอาอย่างนี้สิฉินโต่วจื่อ ให้น้องชายฝั่งบ้านเดิมฉันไปดักจับพวกขโมยไก่เป็นเพื่อนแกด้วย พากันตามตงฟางไปกอบโกยเงินก้อนโต! บ้านน้องชายฉันก็จนจนแทบไม่มีข้าวกรอกหม้ออยู่เหมือนกัน..."

"งั้น... งั้นก็ได้ ฉันฟังเมียจ้ะ!" ในที่สุดช่างซ่อมรองเท้าฉินก็ยอมใจอ่อน กัดฟันพยักหน้ารับคำ

ฉินตงฟางคลี่ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

"แบบนั้นก็เยี่ยมเลยครับ จะได้ขยายขอบเขตไปทางบ้านเดิมของน้าสะใภ้ซิ่งเอ๋อร์ด้วย ไม่ต้องมาแย่งพื้นที่หากินกับพวกลูกศิษย์ของผม! ไว้น้าค่อยไปเอาเครื่องไม้เครื่องมือที่บ้านไอ้ยงนะ ให้มันบอกน้าเองว่าจะต้องทำยังไงบ้าง"

"ได้เลย! ขอบใจแกมากนะตงฟาง... งั้นพวกเราขอตัวกลับก่อนล่ะ!"

โต่วจื่อกับซิ่งเอ๋อร์เอ่ยลาเขาแล้วเดินจากไปด้วยความซาบซึ้งใจ...

ตำหนักปราบเซียนหวงของฉินตงฟาง มีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนแล้ว!

ในวันข้างหน้า

พวกเหล่าติงตัง ไอ้ยง และน้าโต่วจื่อ

จะเปิดฉากปฏิบัติการกวาดล้างครั้งใหญ่ที่สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งในและนอกหมู่บ้านอวิ๋นหยาง!

เป้าหมายต่อไปของฉินตงฟางก็คือ——

คืนพรุ่งนี้ จะต้องสยบก๊วนอันธพาลของซุนเจี้ยนเซ่อให้ราบคาบ

เพื่อขจัดเสี้ยนหนามในอนาคตให้แก่รุ่นพี่ไป๋ลี่ผิงและครอบครัวของตัวเองให้สิ้นซาก!

เขากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัวพลางเดินกลับเข้าบ้าน

แต่กลับได้ยินเสียงหญิงสาวสะอึกสะอื้นแว่วออกมาจากห้องฝั่งทิศตะวันตก...

ฉินตงฟางขมวดคิ้ว รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาทันที

เมื่อครู่นี้ญาติมิตรยังอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาอย่างรื่นเริงอยู่แท้ ๆ!

ทำไมจู่ ๆ เซวียชิ่นถึงได้ร้องไห้ขึ้นมาอีกล่ะเนี่ย?!