ตอนที่ 89 ย่าย่าตกโอ่งน้ำ ไต่สวนฉินตงฟาง

คนที่เห็นเสี่ยวจวี๋แอบนัดพบกับคุณชายลูกเศรษฐีจากตลาดตำบล ก็คือนางแม่มดปากร้ายหม่าเยี่ยนเหมยแห่งหมู่บ้านเหอเจียไจ้นั่นเอง!

ที่ดินทำกินของบ้านเธออยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำฮุ่ยจี้พอดี

วันนี้ตอนที่หม่าเยี่ยนเหมยปั่นจักรยานมาดูพืชผลริมแม่น้ำ ก็บังเอิญเห็นเจี่ยไอ้กั๋วกำลังจูงจักรยาน "ฟีนิกซ์ 28" คันใหม่วิ่งตามเสี่ยวจวี๋เข้าพอดี...

หนุ่มสาวทั้งสองคนไม่ได้สนิทกับหม่าเยี่ยนเหมย จึงไม่ทันได้สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย

แต่นางยักษ์ขมูขีอ้วนปากจัดคนนี้ กลับรู้เรื่องราวความเป็นไปของเสี่ยวจวี๋และเจี่ยไอ้กั๋วเป็นอย่างดี

เมื่อหวนนึกถึงเรื่องไม่กี่วันก่อนที่เธอพาผัวไปทวงหนี้พนันกับฉินตงฟางไม่สำเร็จ ซ้ำยังโดนไอ้กุ๊ยเสเพลนั่นตบหน้าไปหนึ่งฉาด!

แถมตอนท้ายเหอต้าโก่วก็ยังแพ้พนันยับเยินอีกด้วย...

ไฟแค้นที่สุมแน่นอยู่ในอกของหม่าเยี่ยนเหมยก็พลันลุกโชนขึ้นมาทันใด!

เธอจึงรีบปั่นจักรยานบึ่งกลับไปยังหมู่บ้านเหอเจียไจ้

มุ่งตรงไปยังบ้านของเหอต้าเหว่ย ลูกชายคนโตของเศรษฐีประจำหมู่บ้านเป็นที่แรก ก่อนจะรีบคาบข่าวไปบอกด้วยสีหน้าประจบสอพลอว่า

"ต้าเหว่ย ป้ามีเรื่องใหญ่จะมาบอก! เจี่ยไอ้กั๋วน้องชายลูกพี่ลูกน้องของเธอที่อยู่ถนนสายใต้ตรงตลาดตำบลกู่หวยซู่น่ะ ได้ยินว่าจะได้บรรจุทำงานกินเงินเดือนหลวงอยู่รอมร่อแล้วไม่ใช่เหรอ! แต่เขากลับไปคบหากับฉินเสี่ยวจวี๋แห่งหมู่บ้านอวิ๋นหยาง น้องสาวของไอ้สารเลวฉินตงฟางนั่นน่ะสิ..."

หม่าเยี่ยนเหมยรู้ดี

ว่าเหอต้าเหว่ยเองก็ไม่สบอารมณ์กับฉินตงฟางอย่างมากเช่นกัน!

เมื่อคืนตอนที่เขานำพวกชายฉกรรจ์แห่งหมู่บ้านเหอเจียไจ้ยกพวกไปจับขโมยหมาที่หมู่บ้านอวิ๋นหยาง

ก็เกือบจะวางมวยกับไอ้หนุ่มจนๆ หัวแข็งน่ารังเกียจอย่างฉินตงฟางมาแล้ว...

"เชี่ยเอ๊ย! น้องสาวไอ้สวะฉินนั่นเป็นตัวอะไร ถึงได้กล้ามาเสนอหน้าคู่ควรกับน้องชายลูกคนรวยอนาคตไกลของกู? ไอ้ไอ้กั๋วมันเป็นบ้าไปแล้วรึไง!"

เหอต้าเหว่ยทั้งโกรธแค้นและเหยียดหยาม

"งั้นไป ป้าไปบ้านน้ากับผม เดี๋ยวต้องเอาเรื่องโง่ๆ ที่ไอ้กั๋วทำไปฟ้องพ่อแม่มันให้รู้เรื่อง! นังเด็กปากจัดฉินเสี่ยวจวี๋นั่นรับเข้ามาไม่ได้เด็ดขาด..."

ตัวแสบทั้งสองคนพกพาความแค้นที่มีต่อฉินตงฟาง

รีบปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปยังถนนสายใต้ของตลาดตำบลกู่หวยซู่อย่างกระตือรือร้นทันที

เพื่อไปหาพ่อแม่ของเจี่ยไอ้กั๋วแล้วก่อเรื่องป่วน...

"...ใช่ค่ะ เมื่อกี้ฉันเห็นกับตาสองข้างเลยว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนเดียวของพวกคุณ กำลังพลอดรักกับฉินเสี่ยวจวี๋อยู่ริมแม่น้ำ! ทั้งกอดทั้งจูบกัน นังเด็กบ้านนอกใจกล้าหน้าด้านคนนั้น ยังทำท่าดุร้ายใส่ไอ้กั๋วบ้านคุณอีกต่างหาก!"

หม่าเยี่ยนเหมยใส่สีตีไข่นินทาว่าร้ายเสี่ยวจวี๋จนน้ำลายแตกฟอง

"น้ารอง น้าเขย! นังเด็กนั่นมันก็แค่เด็กสาวบ้านนอกยากจนจากหมู่บ้านอวิ๋นหยาง ทั้งหัวหมอเอาแต่ใจ ไร้การศึกษา ที่บ้านยังมีพี่ชายเป็นอันธพาลสารเลวชั่วช้าอีก เสื่อมเสียชื่อเสียงไปหมด! นังเด็กบ้านนอกอย่างฉินเสี่ยวจวี๋ จะไปคู่ควรกับน้องชายของผมที่เพียบพร้อมสมบูรณ์แบบขนาดนั้นได้ยังไงกัน..."

เหอต้าเหว่ยเองก็ช่วยใส่ไฟอย่างออกรสออกชาติเช่นกัน

ทำท่าทีราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำ ล้วนเป็นไปเพื่อผลประโยชน์ของน้องชายทั้งสิ้น

"ว่าไงนะ?!"

พ่อแม่ระดับเศรษฐีหมื่นหยวนของเจี่ยไอ้กั๋ว โกรธจนตบโต๊ะผึงลุกพรวดขึ้นมา

"แล้วลูกชายฉันอยู่ไหน ไปตามตัวมันมาถามให้รู้เรื่องซิ! เป็นถึงนักเรียนจบอาชีวะ อีกเดี๋ยวก็จะได้บรรจุทำงานที่มีหน้ามีตาแล้ว มันดันไปมั่วกับนังเด็กบ้านนอกไร้การศึกษาเนี่ยนะ?!"

"เมื่อกี้ไอ้กั๋วเพิ่งเข้าเมืองไปเยี่ยมอาจารย์ บอกว่าจะไปคุยเรื่องการจัดสรรงานน่ะ... ไม่ต้องห่วงหรอกตาเฒ่าเจี่ย พอลูกชายกลับมา ฉันจะสั่งให้มันอยู่ห่างๆ จากนังตัวดีนั่นให้เด็ดขาด! ไม่ดูเงาหัวตัวเองเลยว่าเป็นใคร คางคกริอยากจะกินเนื้อหงส์ ชิ!"

แต่พ่อแม่ที่ชอบวางตัวสูงส่งของเจี่ยไอ้กั๋วจะไปรู้ได้อย่างไร ว่าคนที่อยากกินเนื้อหงส์น่ะคือลูกชายของพวกเขาเองต่างหาก

หมอนั่นถูกความงดงามและบุคลิกเฉพาะตัวของเสี่ยวจวี๋สะกดจนยอมสยบแทบเท้า กลายเป็นทาสรักคอยประจบเอาใจอันดับหนึ่งของเธอไปตั้งนานแล้ว...

เสี่ยวจวี๋ยังทำเป็นไม่ค่อยจะแยแสเจี่ยไอ้กั๋วด้วยซ้ำ

รังเกียจว่าเขานิสัยนุ่มนิ่มเกินไป เป็นพวกติดแม่ไม่รู้จักโต

ไม่มีกลิ่นอายความเป็นลูกผู้ชายเหมือนอย่างพี่เล็กของเธอเลยสักนิด...

พอไม่สบอารมณ์เข้าหน่อย เธอก็ใช้ฝีปากคมกริบดั่งอาบยาพิษ ตอกกลับจนเจี่ยไอ้กั๋วหน้าชาไร้ทางสู้!

แต่หนุ่มลูกคนรวยดีกรีการศึกษาสูงที่ยอมสยบเป็นทาสรักคนนั้นกลับไม่โกรธเคืองเลยสักนิด

กลับมองว่านี่แหละคือเสน่ห์อันน่าหลงใหลของเสี่ยวจวี๋...

ยามนี้ที่บ้านของฉินตงฟาง

ฉินเอ้อย่งนั่งยองๆ ขอดเกล็ดผ่าท้องปลาอยู่ข้างคันโยกน้ำบาดาล

หูซิ่งเอ๋อร์นั่งอยู่หน้าเตาไฟคอยช่วยใส่ฟืน

อาโต่วจื่อกำลังนั่งยองๆ เล่น "หมากตาราง" เป็นเพื่อนลุงเขยรองของฉินตงฟางอยู่ในลานบ้าน

มันคือการละเล่นฝึกสมองที่วาดเส้นแนวนอนห้าเส้นแนวตั้งห้าเส้นลงบนพื้นอย่างง่ายๆ แล้วใช้ก้านไม้ขีดไฟแทนตัวหมาก

ผู้ใหญ่และเด็กในแถบนี้ต่างเล่นเป็นกันทุกคน...

พวกญาติๆ พอได้ยินว่าตอนนี้ฉินตงฟางกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดีแล้ว วันนี้ต่างก็พูดคุยหัวเราะกับเขาอย่างเป็นกันเอง

ไม่ได้ทำท่ารังเกียจหรือคอยหลบหน้าไอ้กุ๊ยคนนี้เหมือนแต่ก่อนอีกต่อไปแล้ว...

ส่วนย่าย่ากำลังเล่นซ่อนแอบอยู่กับพวกลูกพี่ลูกน้องทั้งสามคน

ตอนนี้แม่หนูน้อยนึกว่าตัวเองฉลาดหลักแหลมเหลือเกิน

วิ่งแจ้นเข้าไปตรงมุมลับตาข้างกำแพงลานบ้าน

ก่อนจะกัดฟันเหยียบกองอิฐก้อนเล็กๆ ปีนเข้าไปซ่อนตัวในโอ่งน้ำเปล่าใบหนึ่ง...

โอ่งดินเผาใบนั้นมีรอยร้าวแถมน้ำยังรั่วซึม เซวียชิ่นถึงได้ยกออกมาทิ้งไว้นอกห้องครัว

ผลปรากฏว่าย่าย่าเล่นซ่อนแอบชนะจริงๆ

ผ่านไปตั้งนานก็ยังไม่มีใครหาตัวเธอเจอเลยสักคน!

แต่แม่หนูน้อยพยายามอยู่หลายหน เค้นแรงทั้งหมดที่มีตั้งแต่เกิดมา ก็ยังปีนออกจากโอ่งลึกใบนั้นไม่ได้...

ย่าย่าทั้งตกใจทั้งสิ้นหวัง เหนื่อยจนทิ้งตัวลงไปนั่งจ้ำเบ้าอยู่ก้นโอ่ง

"ฮือๆ แง... ใครก็ได้ช่วยด้วย! ช่วยหนูด้วย..."

เจ้าตัวเล็กปาดน้ำตาพลางร้องไห้โฮด้วยความลนลาน

ลานบ้านที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม พลันเงียบกริบลงทันตา

บรรดาญาติๆ รีบพากันกรูเข้าไปดู...

ถึงได้เห็นว่ามีโอ่งน้ำใบหนึ่งตั้งอยู่ตรงมุมลานบ้าน

และข้างในโอ่งใบนั้น ก็มีคนนั่งอยู่คนหนึ่ง...

วันนี้บ้านของฉินตงฟางคึกคักเป็นพิเศษ อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันอบอุ่นชื่นมื่น!

แม่เฒ่าที่แต่เดิมเอาแต่มองลูกชายคนเล็กพลางถอนหายใจและคอยถลึงตาใส่ไม่หยุด ก็พลอยคล้อยตามบรรยากาศอันอบอุ่นนี้ไปด้วย

เธอไม่ได้เปิดฉากโมโหใส่ฉินตงฟางต่อหน้าพวกญาติและเพื่อนบ้าน

แต่กลับเรียกเขาเข้าไปในห้องฝั่งตะวันตก แล้วกดเสียงต่ำเอ็ดว่า

"คนในหมู่บ้านต่างพากันพูดว่าแกฆ่าเซียนหวงไปตั้งเยอะแยะ! เพื่อนบ้านเก่าแก่ที่รู้จักกันมาหลายสิบปีพวกนั้น วันนี้แม้แต่แม่เขายังไม่ยอมทักด้วยเลย มีแต่คนทำหน้าบึ้งตึงกลอกตาใส่ฉัน! มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่ตงฟาง? เห็นคำพูดของแม่เป็นลมพัดผ่านหูใช่ไหม!"

ฉินตงฟางเตรียมรับมือไว้อยู่แล้ว จึงรีบขมวดคิ้วเบะปากร้องโอดครวญด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจทันที

"โธ่แม่ ผมโดนใส่ร้ายนะ! ผมแค่อยากให้ครอบครัวเรามีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ตอนกลางคืนเลยเอาแมวไม้ไปดักจับกระต่ายป่า แล้วบังเอิญจับได้ตัวเพียงพอนเข้าสองตัวแค่นั้นเอง!"

"ผมรู้ว่าแม่ถือสาเรื่องพวกนั้น ก็เลยเห็นแก่หน้าแม่ ปล่อยพวกเซียนหวงไปตรงนั้นเลยทันที! แถมยังอวยพรให้พวกมันอายุยืนหมื่นๆ ปี ไปขโมยไก่กินได้เยอะๆ ด้วยซ้ำ..."

หญิงชราขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าเผยทั้งความกระอักกระอ่วนใจและความคลางแคลงใจระคนกัน

"พูดจาเข้าทีอย่างกับพ่อพระผู้ใจบุญงั้นแหละ! เหอะ แกเป็นคนยังไง มีหรือแม่จะไม่รู้?"

ฉินตงฟาง: "..."

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจู่ๆ ใครจะไร้เหตุผล เอาชื่อเสียงฉาวโฉ่ว่าเป็นตัวหายนะแห่งอวิ๋นหยางมาสวมหัวให้แก ถ้าไม่มีลมคลื่นมันจะมาจากไหน!"

ฉินตงฟางพยักหน้าเออออตาม "แม่มองคนขาดจริงๆ ครับ มันมีลมจริงๆ นั่นแหละ!"

"ก็ปากพล่อยๆ ของฉีเอ้อร์อิงนั่นแหละที่คอยพัดกระพืออยู่เบื้องหลัง หล่อนคิดจะขโมยแมวไม้ที่ผมไปวางไว้ตามทุ่ง แต่ดันขโมยไม่สำเร็จ แถมยังโดนกับดักหนีบเท้าเข้าให้อีก! ก็เลยผูกใจเจ็บลูกชายแม่ แล้วเริ่มปล่อยข่าวลือใส่ร้ายผม..."

เฉิงอวี้จือฟังแล้วก็ขมวดคิ้วชะงักไป

"เฮ้อ เป็นหล่อนจริงๆ สินะ... วันนี้ได้ยินพี่สะใภ้กุ้ยฉินของแกพูดแบบนั้นในหมู่บ้าน ฉันยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อเลย!"

"แกไม่ได้ฆ่าตัวเพียงพอนก็ดีแล้ว ไอ้ตัวพรรค์นั้นมันเจ้าเล่ห์จะตาย เพื่อความร่มเย็นเป็นสุขของบ้านเรา แกอย่าได้ไปล่วงเกินมันเชียวนะ!"

ฉินตงฟางพยักหน้าหงึกๆ ด้วยสีหน้าขึงขังจริงจัง

วันข้างหน้าเพื่อไม่ให้แม่ต้องอกสั่นขวัญแขวน และไม่ต้องถูกพวกเพื่อนบ้านที่ทั้งโง่เขลาทั้งขี้อิจฉาพวกนั้นกีดกันเย็นชาใส่

ตนคงลงมือล่าพวกมันด้วยตัวเองไม่ได้อีกแล้วจริงๆ!

ยังดีที่เขายังมีเหล่าศิษย์แห่งวิหารกวาดล้างสีเหลืองที่สามารถออกศึกอย่างลับๆ ได้...

ต่อไปภายภาคหน้า ตนก็แค่ทำหน้าที่เป็นพ่อค้าคนกลางรับซื้อ นอนรอรับเงินสบายๆ ก็พอ!

อีกอย่าง ทางร้านขายยาจี้เหรินถังในตัวอำเภอ

อีกไม่นานก็คงจะนำ "สูตรยาสมุนไพรประจำตระกูล" อย่างแผ่นแปะคลายเอวเสริมเส้นเอ็นออกสู่ตลาดได้แล้ว

พอกอเอี๊ยะสรรพคุณมหัศจรรย์นี้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ส่วนแบ่งที่ผู้เฒ่าไป๋จะแบ่งให้เขาก็คงเป็นกอบเป็นกำไม่น้อยเลยทีเดียว!

"งั้นผมไปทำกับข้าวก่อนนะแม่! วันคืนอันยากลำบากของบ้านเรากำลังจะผ่านพ้นไปแล้ว..."

ฉินตงฟางพึมพำด้วยรอยยิ้ม แล้วหมุนตัวเดินเข้าครัวไป