ตอนที่ 88 เสี่ยวจวี๋ก็มีหนุ่มตามตื๊อแล้วเหมือนกัน ช่างดีจริง

"เที่ยงนี้นายช่วยฉันรับรองแขกด้วยนะไอ้ยง ตอนนี้พี่เลิกเหล้าแล้ว คงไปร่วมวงดื่มกับพวกลุงเขยกับลูกพี่ลูกน้องไม่ได้"

"อ้าว... ได้สิครับพี่! งั้นผมขึ้นเขาไปล่ากระต่ายป่ามาเพิ่มเป็นกับข้าวเนื้อจานใหญ่ให้เราก่อนดีกว่า!"

ฉินเอ้อย่งหันหลังกลับอย่างกระตือรือร้น ตั้งใจจะกลับบ้านไปเอาคันธนูกับลูกศรที่ทำขึ้นเอง...

"ไม่ต้องหรอก วันนี้ฉันซื้อเนื้อมาเยอะแล้ว เดี๋ยวเราสองคนค่อยไปทอดแหจับกุ้งจับปลาที่แม่น้ำกัน ให้พวกนายได้ลิ้มลองฝีมือทำกับข้าวของพี่ดูบ้าง!"

ฉินตงฟางดึงตัวฉินเอ้อย่งไว้ ไม่ยอมให้เขาขึ้นไปล่าสัตว์บนเขาซีหลิ่ง

ได้ยินมาว่าช่วงนี้บนเขามีหมูป่าตัวใหญ่เพ่นพ่านอยู่หลายตัว อันตรายไม่ใช่เล่น

"พี่ ตอนนี้พี่ไม่ใช่แค่เลิกเหล้าอย่างเดียวนะเนี่ย... แต่ยังทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอครับ?"

ฉินเอ้อย่งรู้สึกว่าจู่ๆ อีกฝ่ายก็เปลี่ยนไปมากเหลือเกิน

ทั้งกิริยาท่าทางและแววตา ไม่มีเค้าความเสเพลเหลวไหลในอดีตหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย...

ฉินตงฟางยิ้มรับโดยไม่ตอบคำถาม

เขาตั้งใจจะค่อยๆ "ปลูกฝัง" เพื่อนเล่นคนนี้เสียก่อน

เพื่อดึงฉินเอ้อย่งให้ลงเรือลำเดียวกันบนเส้นทางหาเงินด่วนนี้ไปด้วยกัน!

"จริงสิไอ้ยง พอดีที่พักของนายอยู่ห่างไกลผู้คน เอาอุปกรณ์ทำมาหากินของฉันไปเก็บไว้ที่นั่นก่อน อย่าให้แม่ฉันกลับมาเห็นเข้าล่ะ"

เพื่อไม่ให้เป็นที่สะดุดตาคนอื่น

ทั้งสองจึงนำแมวไม้และเหยื่อที่ล่ามาได้ใส่ลงในกระสอบป่านผืนใหญ่

ช่วยกันแบกมุ่งหน้าไปยังลานบ้านชาวนาอันทรุดโทรม แถบทุ่งนาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือนอกหมู่บ้าน

กระท่อมดินมุงหญ้าคาผุพังสองห้องบนที่ดินจัดสรรแห่งนี้ คือมรดกตกทอดที่ฉินเอ้อย่งได้รับมาจากตาของเขา

หญ้าคาบนหลังคาเก่าจนดำเกรียม ประตูหน้าต่างชำรุดทรุดโทรมจนมีลมพัดโกรกผ่านได้รอบทิศ

หลังจากพี่ชายแต่งงาน บ้านก็คับแคบแออัด ฉินเอ้อย่งที่ยังเป็นหนุ่มโสดจึงต้องแยกตัวมานอนที่นี่ทุกคืน

ในอดีตเวลาที่ฉินตงฟางกลัดกลุ้มอัดอั้นตันใจ บางครั้งหลังลงไม้ลงมือกับเซวียชิ่นแล้ว ในใจเขาก็ไม่ได้รู้สึกดีเลย

แต่ด้วยทิฐิจึงไม่ยอมก้มหัวขอโทษภรรยา...

เขามักจะไปเซ็นเหล้ามาจากร้านขายของชำตรงหัวมุมหมู่บ้าน แกล้มกับถั่วปากอ้าทอดสักห่อและเต้าหู้หมักเค็มสักสองสามชิ้น มาหาฉินเอ้อย่งที่นี่เพื่อดื่มเหล้าย้อมใจ

ดื่มกันจนดึกดื่นค่อนคืน สองพี่น้องก็นอนคลุมโปงหลับไปด้วยกันในกระท่อมหญ้าคาหลังนี้...

"ไอ้ตัวเพียงพอนี่มันขายได้เงินจริงๆ เหรอพี่? ทั้งเหม็นทั้งสาบขนาดนี้ ใครเขาจะกินมันลงล่ะครับ!"

ฉินเอ้อย่งวางกระสอบป่านลงในห้องเล็กข้างห้องนอน พลางชี้ไปที่เหยื่อข้างในแล้วเอ่ยถาม

"อืม ตัวหนึ่งขายได้ตั้งหลายหยวนเชียวนะ นายไม่กินแต่คนชอบกินมีถมเถไป" ฉินตงฟางเอ่ยเย้า

"...มีราคาขนาดนั้นเลยเหรอครับ?!" ฉินเอ้อย่งได้ยินแล้วตาเป็นประกายวาววับ

ฉินตงฟางพยักหน้าจริงจัง ถือโอกาสชักชวนทันที "กล้าเรียนรู้จากฉันมั้ยล่ะ ไปจับไอ้พวกหัวขโมยไก่พวกนี้มาหาเงินก้อนโตกัน?"

ฉินเอ้อย่งลังเลเพียงครู่เดียวเท่านั้น...

ก็ยืดคอขึ้น ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำหนักแน่นว่า

"มีอะไรไม่กล้าล่ะครับ! ขอแค่พี่บอกว่าทำได้ ผมก็ลุยได้แน่นอน!"

ด้วยสายสัมพันธ์พี่น้องที่ผูกพันกันมาเนิ่นนานหลายปี

ฉินเอ้อย่งจึงเชื่อมั่นในตัวเพื่อนเล่นผู้เปี่ยมด้วยน้ำใจคนนี้อย่างไร้เงื่อนไข...

ฉินตงฟางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เผยรอยยิ้มร่าเริงออกมา

"ดี ตำหนักปราบเซียนหวงของฉันมีขุนพลเพิ่มมาอีกคนแล้ว!"

ฉินเอ้อย่งฟังไม่ถนัดว่าเขาพึมพำอะไร ได้แต่หันหลังไปหยิบถังน้ำกับแหจับปลาในบ้านออกมา...

จากนั้นทั้งสองก็เดินเคียงข้างกันมุ่งหน้าไปยังแม่น้ำฮุ่ยจี้เพื่อทอดแหจับกุ้งหาปลา

ตลอดทาง

ฉินตงฟางค่อยๆ ถ่ายทอดประสบการณ์ล่าสัตว์ที่สอนเหล่าติงตังในวันนี้ให้แก่เพื่อนเล่นฟังอย่างใจเย็น

"พอนายจับตัวเพียงพอนได้ก็เอามาขังไว้ในห้องเล็กก่อน แอบบอกฉันเงียบๆ สักคำ แล้วรอพี่มารับซื้อ"

"ได้เลยครับ!" ฉินเอ้อย่งพยักหน้าหนักแน่น แววตาเปล่งประกายความหวังที่จะได้ลืมตาอ้าปากสร้างฐานะ

ตั้งแต่ได้ยินคนในหมู่บ้านพูดกันว่า พี่ตงฟางจับตัวเพียงพอนจนร่ำรวย อันที่จริงฉินเอ้อย่งก็แอบหวั่นไหวอยู่เหมือนกัน!

แต่พ่อแม่ของเขาคัดค้านหัวชนฝา เพราะกลัวว่าจะชักนำภัยพิบัติมาสู่ครอบครัว...

ฉินเอ้อย่งจึงเอ่ยกระซิบสำทับเสียงแผ่วอีกประโยคว่า "แต่ว่าเรื่องนี้ ต้องปิดพ่อกับแม่ผมไว้นะครับพี่!"

"แน่นอน รวยเงียบๆ ไปก่อน อย่าเอ็ดไปเชียว"

ฉินตงฟางพยักหน้ารับอย่างจริงจัง

"พอนายหาเงินก้อนโตได้แล้ว ค่อยดึงพ่อกับแม่มาร่วมก๊วนลุยไปด้วยกัน!"

ฉินเอ้อย่ง: "..."

พอมาถึงริมแม่น้ำสายยาวที่ไหลคดเคี้ยว

ทั้งคู่ก็ถอดเสื้อผ้าและรองเท้า เตรียมตัวลงน้ำไปทอดแหจับปลา

"เฮ้ยพี่! พี่รีบดูตรงนั้นสิ นั่นใช่เสี่ยวจวี๋กับผู้ชายคนหนึ่งรึเปล่า..."

จู่ๆ ฉินเอ้อย่งก็ชี้ไปยังฝั่งตรงข้ามแม่น้ำที่อยู่ไกลออกไป พลางอุทานออกมาเบาๆ!

ฉินตงฟางมองตามสายตาของเขาไป

แลเห็นร่างเพรียวบางของเด็กสาวคนหนึ่งอยู่รางๆ เธอสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้เล็กๆ กับกางเกงสีน้ำเงิน

สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงไว้อย่างเท่

เธอกำลังเชิดหน้าสะบัดผมเปียสองข้างไปมา ปากก็ตะเบ็งเสียงใส่ชายหนุ่มคนหนึ่งอย่างดุเดือด...

จากนั้นเธอก็สะบัดหน้าหมุนตัวเดินจากไปอย่างเย็นชา

หายลับไปจากสายตาของฉินตงฟาง...

ส่วนชายหนุ่มในชุดวอร์มคนนั้น ยืนก้มหน้านิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง

ไม่นานก็ส่งเสียงตะโกนอย่างร้อนรน พลางก้มหัวขอโทษขอโพยยกใหญ่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สุดท้ายก็รีบเข็นรถจักรยานคันใหม่ของตัวเอง วิ่งตามเด็กสาวไปอย่างลนลาน...

"หืม? ดูไปดูมาเหมือนน้องสาวฉันจริงๆ ด้วย! เมื่อกี้เธอยังอยู่ที่บ้านอยู่เลยไม่ใช่เหรอ..." ฉินตงฟางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

หรือว่าเสี่ยวจวี๋จะมีความรักเข้าแล้ว?

เจ้าหมอนั่นที่แต่งตัวดูดีมีฐานะเมื่อกี้ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกรักเขาข้างเดียว คอยตามตื๊อเอาใจชัดๆ!

น้องสาวคนสวยวัยสิบแปดปีของฉันเริ่มมีคนมาคอยตามเอาอกเอาใจแล้ว ช่างดีจริงๆ

ดูจากท่าทางหยิ่งยโสเอาแต่ใจของเธอเมื่อกี้ คงไม่มีทางเสียเปรียบหมอนั่นแน่นอน

"กลับบ้านไปคงต้องซักไซ้เสี่ยวจวี๋ให้ละเอียดซะแล้ว ตอนนี้เริ่มลงมือทำงานกันก่อนเถอะ!"

ฉินตงฟางร้องเรียกเพื่อนเล่นให้กระโดดลงไปในสายน้ำอันเย็นฉ่ำ

เขาให้ฉินเอ้อย่งยืนทอดแหอยู่ตรงน้ำตื้นเพื่อดักจับกุ้งและปลาตัวเล็กๆ...

ส่วนตัวเองดำดิ่งลงไปยังเขตน้ำลึกเพื่อจับปลาตัวใหญ่!

...

พอเสร็จงาน ทั้งคู่ต่างก็ได้ปลามาเต็มไม้เต็มมือ

ฉินตงฟางโยนปลาตัวใหญ่ลงไปในถังน้ำ

"ฟู่ว..."

เขาใช้สองมือปาดหยดน้ำบนหัวและใบหน้าออก แล้วหันไปมองหาดริมแม่น้ำตรงวังพรายน้ำ

ฉินตงฟางขมวดคิ้วครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะสั่งความกับฉินเอ้อย่งเรื่องหนึ่ง

"สองวันนี้ นายลองไปหยิบยืมกับดักใหญ่ๆ ในหมู่บ้านมาให้เยอะหน่อยนะ ดีที่สุดคือกับดักล่าสัตว์แบบที่มีหนามแหลมนั่นแหละ! จากนั้นก็เอาไปเก็บไว้ที่ที่นายพักอยู่ รอพรุ่งนี้ค่ำๆ ฉันจะไปเอา"

ตอนนี้ครอบครัวของฉินตงฟางแทบจะถูกคนทั้งหมู่บ้านตัดขาดอยู่แล้ว

ตัวเขาเองไม่สามารถออกหน้าไปขอยืมของจากบ้านไหนได้อีก...

ฉินเอ้อย่งพยักหน้าอย่างงุนงง "ได้ครับ... พี่ นี่พวกเรากำลังจะลงมือลุยงานใหญ่ ทำธุรกิจจับตัวเพียงพอนกันจริงๆ ใช่ไหมครับ?!"

"ใช่ ลุยงานใหญ่!" มุมปากของฉินตงฟางยกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา

ตอนที่ทั้งสองหิ้วกุ้งและปลากลับมาถึงบ้าน

แม่เฉิงอวี้จือก็กลับมาจากบ้านยายแล้ว

กำลังนั่งอยู่บนเตียงไม้ตัวเล็กในลานบ้าน พูดคุยกับพวกญาติๆ ด้วยรอยยิ้ม...

แต่พอเห็นลูกชายคนเล็กที่เพิ่งกลับมาจากการทอดแหจับปลา สีหน้าของแม่เฒ่าก็พลันบึ้งตึงลงทันใด ถลึงตาใส่ฉินตงฟางอย่างดุดันหนึ่งที

"กลับมาแล้วเหรอครับแม่! จะถลึงตาใส่ทำไมเล่า อย่าไปหลงเชื่อข่าวลือมั่วซั่วในหมู่บ้านพวกนั้นเลย..."

ฉินตงฟางแย้มยิ้มสดใส รีบเอ่ยดักคอแม่ไว้ก่อน

ในเวลานี้เขารู้ดีแก่ใจ

แม่คงต้องทนรับความเย็นชาและสายตาดูถูกจากพวกเพื่อนบ้านในหมู่บ้านมาเหมือนกันแน่ๆ!

คงจะนึกเคียดแค้นลูกชายอย่างเขาที่เป็น "มือพิฆาตเซียนหวง" เข้าแล้วใช่ไหมล่ะ?

ไม่เป็นไรหรอกครับแม่

คอยดูเถอะ เดี๋ยวผมจะหลอกล่อ...

ไม่สิ ปลอบใจแม่ยังไง!

ในครัว เซวียชิ่น ฉินฟาง และเสี่ยวจวี๋ต่างล้างและหั่นเตรียมวัตถุดิบทั้งหมดไว้เรียบร้อยแล้ว

ต่างเฝ้ารอให้ยอดพ่อครัวอันธพาลประจำบ้านกลับมาจับกระทะควงตะหลิว!

"ตอนนี้ฉันชักจะเสียใจขึ้นมาแล้วสิ ไม่น่าโชว์ฝีมือทำกับข้าวขั้นเทพเลย ต่อไปจะนอนรอกินข้าวเฉยๆ คงยากแล้วล่ะ"

ฉินตงฟางนั่งยองๆ ล้างมืออยู่ข้างคันโยกน้ำบาดาล พลางเบ้ปากบ่นอุบอิบแกล้งทำเป็นน้อยใจ

"พอเถอะพี่เล็ก! นับว่าเป็นบุญที่ฮวงซุ้ยบรรพบุรุษบ้านเราปล่อยควันเขียวออกมาแท้ๆ ถึงทำให้พวกเรามองเห็นข้อดีในตัวพี่ได้สักข้อหนึ่ง รีบไปโชว์ฝีมือให้พวกญาติๆ ดูเดี๋ยวนี้เลยไป"

เสี่ยวจวี๋กำผักชีเดินเข้ามา ก้มตัวลงล้างผักหน้าคันโยกน้ำบาดาล พลางพูดจาฉอดๆ อย่างคล่องปาก

ฉินตงฟางถลึงตาใส่น้องสาว แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มเย็นชาว่า

"เมื่อกี้แกข้ามไปอีกฝั่งของแม่น้ำทำไม? สารภาพมาซะดีๆ โทษหนักจะได้กลายเป็นเบา ขัดขืนโดนหนักแน่!"

"หืม?" มือที่กำลังล้างผักของเสี่ยวจวี๋ชะงักไปทันที

คิ้วเรียวขมวดมุ่น สีหน้าเริ่มมีพิรุธขึ้นมาทันใด

"ฉัน...ไม่ได้ไปสักหน่อย พี่ตาฝาดไปเองแล้วมั้ง!"

พูดจบเธอก็สะบัดผักชีที่เปียกโชก แล้วหันหลังเดินกลับเข้าครัวไปทันที...

แต่เสี่ยวจวี๋กลับนึกไม่ถึงเลยว่า

เรื่องที่เธอไปพบหน้าใครคนหนึ่งริมแม่น้ำในวันนี้ ไม่เพียงแต่จะถูกพี่เอ้อย่งกับพี่เล็กเห็นเข้าลางๆ เท่านั้น

แต่ยังถูกคู่อริต่างหมู่บ้านของฉินตงฟางบังเอิญมาเห็นเข้าเต็มสองตาอีกด้วย

และในตอนนี้

คนคนนั้นก็กำลังคิดจะใช้เรื่องนี้มาก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมา...