ตอนที่ 87 คนตัวเล็กผู้มีน้ำใจ แสงสว่างในความมืดมน

เสี่ยวจวี๋ยืนอยู่ในลานบ้านของพี่ชาย พอเงยหน้าขึ้น

ก็สังเกตเห็นชายหนุ่มขี่จักรยานคันใหม่คนนั้น กำลังแอบอยู่ตรงหัวมุมกำแพงริมทางเดินในหมู่บ้าน

สองมือของเขาจับแฮนด์รถไว้ พลางมองมาที่เธอแต่ไกล...

วินาทีที่สายตาสบกัน ชายหนุ่มก็รีบก้มหน้าหลบด้วยความขัดเขิน

เสี่ยวจวี๋ เด็กสาวรูปร่างผอมเพรียวหน้าตาสะสวย ขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าแดงซ่านด้วยความอาย

เธอถลึงตาใส่หมอนั่นอย่างดุๆ ไปทีหนึ่ง!

ก่อนจะดึงเปียผมตัวเองแก้เขิน แล้วหันไปบอกลาพวกญาติๆ

"ป้าใหญ่ ป้ารอง พวกป้าคุยกับพี่สะใภ้แล้วก็พี่สาวฉันไปก่อนนะคะ ฉันจะไปดูหลังบ้านหน่อยว่าแม่กลับมารึยัง!"

เสี่ยวจวี๋เอ่ยปากด้วยท่าทางเก้อเขิน พอพูดจบก็วิ่งพรวดพราดพ้นประตูรั้วไป...

ฉินตงฟางกำลังกระซิบกระซาบถามหูซิ่งเอ๋อร์เรื่องพญาเพียงพอนอยู่

จึงไม่ได้สนใจว่าน้องสาวออกจากบ้านไปแล้ว...

ตอนนั้นเอง หูซิ่งเอ๋อร์ก็กระซิบบอกเสียงเบา "กับดักเหล็กอันใหญ่สองอันที่เธอวางไว้ที่บ้านฉันน่ะ ไม่มีวี่แววอะไรเลยนะตงฟาง"

"ครับป้า พญาเพียงพอนไม่ได้จับง่ายขนาดนั้น เดี๋ยวผมค่อยหาทางสืบหารังของมันอีกที!"

ฉินตงฟางพยักหน้าพูด แววตาเปล่งประกายวูบหนึ่ง

ถ้าจับบอสใหญ่แห่งวงการเพียงพอนตัวนั้นได้ละก็ ตัวเขาคงรวยเละเทะแน่!

"อ้าว! พี่ตงฟาง..."

ชายหนุ่มร่างกำยำปรากฏตัวขึ้นนอกประตูบ้าน บนใบหน้ามีรอยยิ้มซื่อๆ พลางโบกมือเรียกเสียงเบา

พอเห็นว่าเป็นฉินเอ้อย่ง เพื่อนเล่นในหมู่บ้านที่โตมาด้วยกัน ฉินตงฟางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเอ่ยทัก "เข้ามาในบ้านสิวะไอ้ยง ทำไมทำตัวลับๆ ล่อๆ แบบนั้น?"

ฉินเอ้อย่งเกาหัวแก้เก้อ ในกระเป๋าเสื้อตุงไปด้วยของบางอย่าง ก่อนจะเดินเข้ามาในลานบ้าน

เขาเอ่ยทักทายพวกญาติๆ บ้านฉินตงฟางก่อน แล้วจึงควักบุหรี่ออกมาเดินแจกพวกผู้ชายจนครบทุกคน...

จากนั้นฉินเอ้อย่งถึงได้หยิบเหล้าขาว "เซี่ยโจวเหลียงเยี่เย่" สองขวดออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วนำไปวางไว้บนโต๊ะไม้สี่เหลี่ยมเก่าซอมซ่อในห้อง

"นี่เหล้าดีที่ญาติเอามาฝาก ให้พี่ตงฟางไว้รับรองพวกลุงเขยกับพวกพี่น้องลูกพี่ลูกน้องเถอะครับ พ่อผมไม่ดื่มเหล้า!"

การกระทำนี้ของฉินเอ้อย่ง ทำให้ทั้งเซวียชิ่น ฉินฟาง และพวกคุณป้าต่างรู้สึกอบอุ่นหัวใจ

ส่วนฉินตงฟางยืนอยู่ในลานบ้าน สายตาจับจ้องเหล้าชั้นดีสองขวดนั้นอยู่ไกลๆ พลางกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ...

"ใช้ได้นี่หว่าไอ้ยง สี่สิบหกองศาแบบนี้รสชาติดีนะเนี่ย หรูหรากว่าเหล้าที่ฉันซื้อมาเลี้ยงแขกวันนี้ซะอีก!" ฉินตงฟางพึมพำกับตัวเอง

ในยุคสมัยนี้ แค่ยอมจ่ายเงินสักหยวนสองหยวน ก็ซื้อเหล้าหมักจากธัญพืชแท้ๆ รสชาติดีได้ขวดหนึ่งแล้ว

รสสัมผัสนุ่มละมุนกลมกล่อม หอมติดคอยาวนาน

ดื่มแล้วก็ไม่เมาหัวราน้ำจนปวดหัวด้วย...

ร่างกายหนุ่มแน่นของฉินตงฟางนี้เคยติดเหล้ามาก่อน

ตอนนี้เขาต้องสะกดความอยากในใจเอาไว้ แล้วพยายามยืนให้ห่างจากเจ้าสิ่งนั้นไว้จะดีกว่า

"พี่สมกับเป็นขุนศึกในวงเหล้าจริงๆ มองปราดเดียวจากไกลๆ ก็รู้แล้วว่ากี่ดีกรี!"

ฉินเอ้อย่งยกนิ้วโป้งเอ่ยยกย่องฉินตงฟาง แล้วดึงแขนเขาเบาๆ ชวนกันเดินออกมานอกประตูรั้ว

ฉินเอ้อย่งเป็นคนซื่อตรงและรักพวกพ้อง ปีนี้อายุยี่สิบปี ตั้งแต่เด็กก็ชอบวิ่งตามเล่นกับพี่ตงฟางมาตลอด

พ่อของเขาเป็นเขยแต่งเข้าบ้านในหมู่บ้านอวิ๋นหยาง เดิมทีฉินเอ้อย่งเลยใช้นามสกุลจ้าวตามพ่อ

ต่อมา ลูกของเขยแต่งเข้าอย่างเขามักถูกด่าว่าเป็นคนนอกแซ่ ซ้ำยังถูกเพื่อนบ้านในหมู่บ้านรังเกียจและกลั่นแกล้ง ฉินเอ้อย่งจึงเปลี่ยนมาใช้นามสกุลตามแม่

แต่ฉินตงฟางไม่เคยรังเกียจเขาเลยแม้แต่น้อย ทั้งสองจึงเป็นเพื่อนเล่นที่เติบโตมาด้วยกันอย่างสนิทสนม

ยามนี้ฉินเอ้อย่งยืนอยู่ตรงหัวมุมกำแพงบ้าน ถามฉินตงฟางด้วยเสียงเบา

"พี่ ได้ยินว่าพี่จะเปิดศึกกับซุนเจี้ยนเซ่อที่ตลาดเหรอครับ? แล้วทำไมไม่บอกผมสักคำ ไม่เห็นไอ้เอ้อย่งคนนี้เป็นพี่น้องแล้วรึไง?!"

ชายหนุ่มขมวดคิ้วจนหน้าดำหน้าแดงด้วยความร้อนใจ

ในแววตามีทั้งความกังขาและไม่พอใจ!

ฉินตงฟางตบไหล่เพื่อนเล่นคนนี้หนักๆ พลางแสร้งยิ้มสงบนิ่งแล้วตอบว่า

"ไม่มีอะไรหรอกน่า! เรื่องกระทบกระทั่งเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างฉันกับไอ้กุ๊ยใหญ่ซุนนั่น เราเคลียร์กันเงียบๆ จบไปแล้ว"

แต่ก้นบึ้งของหัวใจฉินตงฟาง กลับมีกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่าน

น้องชายคนนี้ นิสัยซื่อตรงแน่นแฟ้นเหมือนมัดกล้ามบนตัว แข็งแกร่งและพึ่งพาได้มากกว่าไอ้กุ๊ยพี่เทาที่เอาแต่พูดแต่ไม่เคยทำเยอะ

มีเรื่องทีไร หมอนี่ลุยจริงตลอด...

ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่าฉินตงฟางจะชี้ไปทางไหน ฉินเอ้อย่งก็พร้อมลุยไปทางนั้นเสมอ!

แต่คราวนี้กำลังคนของทั้งสองฝ่ายต่างกันลิบลับเกินไป

ฉินตงฟางไม่ได้คิดจะดึงพี่น้องที่ดีคนไหนมารับเคราะห์แทนตัวเองเลยแม้แต่น้อย

"พี่อย่ามาโกหกผมเลย! ผมมีเพื่อนคนหนึ่งอยู่ที่หมู่บ้านชีหลี่อิ๋ง เดิมทีก็ถูกซุนเจี้ยนเซ่อเรียกตัวให้ไปเข้าพวกด้วย พอได้ยินว่ามีเรื่องกับใคร เขาก็รีบหาข้ออ้างปฏิเสธทันที"

ฉินเอ้อย่งเผลอกำหมัดแน่น กดเสียงต่ำลงพลางขมวดคิ้วเอ่ย

"เพื่อนผมบอกว่า ซุนเจี้ยนเซ่อเที่ยวส่งข่าวบอกพวกเพื่อนอันธพาลของมันไปทั่ว อย่างน้อยก็เรียกพวกขาโหดมาได้ตั้งสามสิบกว่าคนแน่ๆ! แล้วทางฝั่งเราล่ะพี่ ตอนนี้รวบรวมคนช่วยได้กี่คนแล้ว?"

"หือ? ฮ่าๆ" ฉินตงฟางหัวเราะแก้เก้อ

ฝั่งเราน่ะเหรอ... ก็มีพี่คนนี้คนเดียว ลุยเดี่ยวไงล่ะ

แต่เพราะกลัวว่าเพื่อนจะกังวล เขาเลยไม่กล้าบอกความจริงกับฉินเอ้อย่ง

ได้แต่กุเรื่องโกหกเพื่อปลอบใจแทนว่า "เรื่องนี้ไว้ค่อยคุยกัน วันเทศกาลแท้ๆ! ฉันกำลังให้คนกลางช่วยเคลียร์ให้อยู่ รับรองว่าเลี่ยงการตีกันได้แน่ ไม่ต้องห่วงหรอกน่าไอ้ยง"

วันนี้การที่สองสามีภรรยาอาโต่วจื่อและฉินเอ้อย่งยอมมาหาถึงบ้าน

ทำให้ครอบครัวของฉินตงฟางรู้สึกซาบซึ้งใจเหลือเกิน!

ในเวลานี้ ไม่ว่าคนแก่หรือคนหนุ่มทั่วทั้งหมู่บ้าน

ต่างพากันมองว่าตัวเขา ฉินใจกล้า เป็นตัวเสนียดจัญไรกันหมด!

ทุกคนต่างพากันหลีกเลี่ยงครอบครัวของเขาให้ไกล ราวกับกลัวจะพลอยติดร่างแหไปด้วย...

และในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้

เพื่อนบ้านและญาติสนิทมิตรสหายเพียงไม่กี่คนนี้ กลับยอมทนรับแรงกดดันจากคำครหาและสายตาดูแคลน ยอมถูกคนทั้งหมู่บ้านตัดขาด เพียงเพื่อหอบหิ้วของขวัญมาหาเขาถึงบ้าน...

นี่สินะที่เขาเรียกว่า ยามยากถึงจะเห็นน้ำใจจริง!

แม้ชีวิตในบางครั้งจะไม่ได้สมดั่งใจนึกไปเสียหมด

แต่ในซอกมุมอันมืดมน ก็ยังมีแสงสว่างและความอบอุ่นหลงเหลืออยู่บ้าง

"พ่อหนูย่าย่า!"

เซวียชิ่นที่ขอบตาแดงเรื่อเล็กน้อย เดินมาหน้าประตูรั้วพลางส่งเสียงเรียกเบาๆ

"คุยกันเสร็จแล้วอย่าเพิ่งให้เอ้อย่งกลับนะ เที่ยงนี้อยู่กินข้าวด้วยกันที่บ้านนี่แหละ กับข้าวเตรียมไว้เยอะเลย!"

วันนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกญาติและเพื่อนบ้าน แม่คนสวยเซวียไม่ได้เรียกชื่อสามีตรงๆ อีกต่อไป แต่เปลี่ยนมาเรียกด้วยสรรพนามใหม่แทน

ฉินตงฟางอมยิ้ม พยักหน้ารับอย่างรู้กัน

"ได้เลยแม่หนูย่าย่า สองผัวเมียอาโต่วจื่อก็ต้องอยู่ต่อด้วยนะ จะได้ช่วยบ้านเราต้อนรับแขก!"

เซวียชิ่นหน้าแดงพลางค้อนตาเขียวใส่เขาไปทีหนึ่ง

คำเรียกดูแก่ชะมัด...

ฉันเพิ่งจะอายุยี่สิบเอ็ดเองนะ!

ตอนนั้นเอง มีเพื่อนบ้านสองสามคนเดินผ่านมาทางถนนสายใต้ของหมู่บ้าน

พอเห็นว่าบ้านฉินตงฟางมีคนกล้าเอาขนมไหว้พระจันทร์มาให้อีก ทั้งยังส่งเสียงพูดคุยหัวเราะกันในลานบ้านอย่างครึกครื้น!

ชายหญิงกลุ่มนั้นก็เบ้ปากแค่นเสียงฮึ ก้มหน้าสุมหัวซุบซิบนินทากันทันที

"ผัวเมียฉินโต่วจื่อกับไอ้ทึ่มจ้าวเอ้อย่งนั่น ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วรึไง!"

"คอยดูเถอะ กล้าไปสุงสิงใกล้ชิดกับตัวซวยที่เที่ยวฆ่าเซียนหวงแบบนั้น ไม่มีทางได้จุดจบที่ดีหรอก!"

"..."

จุดที่ฉินตงฟางยืนอยู่นั้นค่อนข้างไกล จึงได้ยินไม่ถนัดว่าพวกเพื่อนบ้านบนถนนใหญ่กำลังซุบซิบอะไรกัน

แต่พอเห็นสีหน้าเหยียดหยามของคนพวกนั้น ก็รู้ได้ทันทีว่าคงไม่ใช่เรื่องดีแน่!

ฉินตงฟางที่ทนพวกชาวบ้านมานาน ในที่สุดก็เหลืออด ตาเบิกกว้างตวาดเสียงเข้มออกไป

"ใครหน้าไหนมันกล้าฟังไม่ได้ศัพท์แล้วเอามากระพือข่าว นินทาว่าร้ายกูอีกล่ะก็ พ่อจะอัญเชิญเสี่ยวยวี่ไปสิงอยู่บ้านมันแบบถาวรเลย แล้ววันหน้าถ้ากูฆ่าเซียนหวงหรือเซียนดำตัวไหนได้ กูจะโยนลงไปในหม้อข้าวพวกมึงให้หมด!"

หา?!

คำพูดนั้นทำเอาพวกชอบนินทาตกใจจนเงียบกริบ รีบก้มหน้าสาวเท้าหนีไปอย่างรวดเร็ว...

จริงด้วยสิ!

ฉินตงฟางไอ้คนบ้าบิ่นไม่กลัวตายคนนี้ ไม่ใช่แค่เข่นฆ่าเซียนหวงไปเป็นร้อยเป็นพันตัวเท่านั้นนะ

ได้ยินมาว่าจู่ๆ เขาก็มีวิชาขับไล่ผี แถมยังเคยทำพิธีช่วยหูซิ่งเอ๋อร์ตอนที่ถูกเสี่ยวยวี่เข้าสิงมาแล้วด้วย!

ไอ้ขี้เมาผีพนันอันธพาลคนนี้ ตอนนี้ช่างดูลึกลับน่ากลัวเสียจริง...

เวลานี้ฉินตงฟางแอบตั้งปณิธานไว้ในใจเงียบๆ

จะต้องพาอาโต่วจื่อ ฉินเอ้อย่ง และเหล่าติงตัง คนตัวเล็กๆ ที่ชาวบ้านอวิ๋นหยางพากันดูถูกเหยียดหยาม แต่กลับเปี่ยมด้วยน้ำใจและคุณธรรมพวกนี้ ก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งความร่ำรวยจากการ "เข่นฆ่าเซียนหวง" ให้หมดเลยคอยดู!

กูจะทำให้พวกคนใจแคบเห็นแก่ตัวอย่างพวกมึงต้องอิจฉาจนร้องไห้ เสียใจจนวัยทองหมดประจำเดือนไปเดี๋ยวนั้นเลย!