ตอนที่ 86 เช็ดเป็ดไอ้โจรน้อย! ไร้หัวจิตหัวใจ สุขใจทวีคูณ

พี่สาวกับเซวียชิ่นไม่มีทางล่วงรู้ได้เลย

ว่าฉินตงฟางกับหลานชายคนโตอย่างหลี่เผยหลิน เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมาจริง ๆ!

ประธานฉินในชาติก่อน

เคยฟูมฟักโก่วตั้น หลานชายผู้ขยันขันแข็งและใฝ่ดีคนนี้ จนก้าวขึ้นเป็นผู้บริหารระดับสูงของตงฟางกรุ๊ป และเป็นขุนพลเอกคู่ใจของตน

ด้วยความที่เด็กคนนี้เปี่ยมไปด้วยความสามารถ ทั้งยังซื่อสัตย์กตัญญู

ฉินตงฟางผู้สูญเสียภรรยาและลูกสาวไปอย่างแสนสาหัส จึงรักใคร่โก่วตั้นประหนึ่งลูกแท้ ๆ และหมายมั่นให้เป็นทายาทผู้สืบทอดในอนาคต!

แต่เพราะธุรกิจเพื่อชาติของฉินตงฟางเติบโตรุดหน้าอย่างรวดเร็วในแวดวงเทคโนโลยีขั้นสูง จนไปกระทบผลประโยชน์หลักของกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ในประเทศศัตรูเข้า

ทำให้พวกประเทศต้าซีและชาวตงเต่าเคียดแค้นชิงชังเขาเข้ากระดูกดำ

บรรดาคู่แข่งสุดอำมหิตต่างหมายหัว อยากจะกำจัดฉินตงฟางให้พ้นทางโดยเร็ว!

ทว่ายังไม่มีโอกาสเหมาะให้ลงมือเสียที...

จนกระทั่งต่อมา เมื่อหลี่เผยหลิน (ไอ้โก่วตั้น) ในฐานะรองประธานแห่งตงฟางกรุ๊ป เดินทางไปต่างประเทศเพื่อเข้าร่วมการประชุมสุดยอดเทคโนโลยีนานาชาติ

ในที่สุดพวกศัตรูก็สบจังหวะ จับมือกันล้างแค้นอย่างกวาดล้างทำลายล้าง...

หลังจากที่ฉินตงฟางต้องสูญเสียเซวียชิ่นกับย่าย่าไปอย่างแสนเจ็บปวด

เขายังต้องมาสูญเสียหลานชายคนโตที่รักเหมือนลูกแท้ ๆ ไปอีกคน!

ทายาทสืบทอดที่ตงฟางกรุ๊ปฟูมฟักมานานหลายปี ไม่หลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว...

ในเวลาต่อมา เพื่อแก้แค้นให้โก่วตั้น

ฉินตงฟางที่หัวใจแหลกสลายยอมทุ่มเงินเรือนหมื่นล้าน!

ระดมเส้นสายและอิทธิพลบารมีทั้งหมดที่มี ตลอดจนยอดฝีมือระดับประเทศ

ตามเช็กบิลพวกศัตรูที่มีส่วนเกี่ยวข้อง ทั้งชาวประเทศต้าซีและชาวตงอิ๋ง ให้พวกมันต้องชดใช้ด้วยชีวิตหมา ๆ อันโสมมจนหมดสิ้น!

แม้แต่บริษัทสัญชาติตงอิ๋งแห่งนั้นที่ฟาดฟันกับตงฟางกรุ๊ปมาหลายปี ก็โดนท่านประธานฉินทุ่มไม่อั้น สั่งสอนลงโทษจนกลายเป็นอัมพาตพังพินาศไปตามกัน

ก่อนที่ฉินตงฟางในวัยห้าสิบแปดปีจะสิ้นลม

เขาได้ยกทรัพย์สินเรือนแสนล้านและกิจการอันเกรียงไกร บริจาคให้แก่ฮวาเซี่ยไปทั้งหมด!

เหลือไว้เพียงไม่กี่พันล้านเพื่อแจกจ่ายให้พี่สาวและบรรดาญาติ ๆ เท่านั้น

ในยามนี้

เรื่องราวในอดีตผุดขึ้นมาในใจของฉินตงฟางอย่างแจ่มชัด...

หลากอารมณ์ประดังประเดเข้ามาจนน้ำตาเอ่อคลอเบ้าอย่างไม่อาจกลั้น!

วางใจเถอะนะโก่วตั้น

เด็กดีผู้ซื่อสัตย์และกตัญญู!

ชาตินี้

น้าจะไม่พาเอ็งก้าวเข้าสู่วงการธุรกิจอีกเป็นอันขาด...

"อ้าว น้ารอง ทำไมพอเห็นหน้าพี่ฉัน น้าถึงดีใจจนร้องไห้ขนาดนั้นล่ะจ๊ะ? ไม่ทักทายฉันเลยสักคำ!"

โก่วเซิ่งน้องชายของโก่วตั้น เห็นฉินตงฟางตาแดงก่ำมีน้ำตาคลอเบ้า ก็พลอยตกอกตกใจไปด้วย

"อ๋อ... ไม่มีอะไร ไม่มีอะไรหรอก เมื่อกี้แมลงตัวเล็ก ๆ มันบินเข้าตาน้าน่ะ"

ฉินตงฟางสูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ก่อนจะฝืนยิ้มแห้ง ๆ ออกมา

พลางดึงหลานชายคนรองกับหลานสาวเข้ามากอดเบา ๆ

"น้าสะใภ้เล็กเก็บทับทิมสีแดงไว้ให้พวกเอ็งตั้งครึ่งต้นแน่ะ รีบไปเด็ดกันเร็วเข้า ประเดี๋ยวค่อยหอบกลับไปกินเล่นที่บ้าน!"

พอได้ยินคำสั่งของฉินตงฟาง

เด็กทั้งสามก็ส่งเสียงร้องเฮลั่น หันขวับวิ่งกรูไปยังต้นทับทิมต้นนั้นทันที...

"ไอ้โก่วเซิ่งเอ็งขี้โกงนี่หว่า! ลูกที่ใหญ่ที่สุดนั่นพี่เล็งไว้ก่อนนะ!"

"โธ่เอ๋ย เรื่องมากจริงพวกผู้หญิงเนี่ย ใครคว้าได้ก็เป็นของคนนั้นสิวะ!"

พี่น้องแย่งชิงกันพัลวัน แทบจะวางมวยกันอยู่รอมร่อ

ต้นทับทิมต้นเตี้ยต้นนั้นโดนรุมทึ้งจนน่าเวทนา!

เพียงชั่วพริบตาเดียว

กิ่งก้านก็หักเปาะแปะไปหลายกิ่ง...

"แม่เจ้าประคุณเอ๋ย พวกเอ็งถอนต้นไม้บ้านน้ากลับไปเลยไป๊! โจรป่ายกพวกมาเองชัด ๆ!"

ฉินฟางผู้เป็นพี่สาวตาเขียวปั๊ดส่งเสียงเอ็ดตะโร

อับอายขายหน้าแทนลูกทั้งสามจนหน้าแดงก่ำ

"ช่างเถอะน่าพี่ เด็ก ๆ มันมีความสุขก็พอแล้ว"

ฉินตงฟางยิ้มเจื่อน ยังถอนตัวออกจากความทรงจำอันแสนเศร้าไม่หลุดเสียทีเดียว...

โก่วเซิ่งเลิกเสื้อซับในตัวเก่าที่เป็นรูตรงพุงขึ้น แล้วหอบทับทิมผลโต ๆ เอาไว้เต็มอก!

บนใบหน้าเล็ก ๆ ปรากฏรอยยิ้มอิ่มอกอิ่มใจ

ก่อนจะย่องกระมิดกระเมี้ยนทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ ไปที่หน้าประตูห้องครัว

ชะเง้อคอดูข้างในพร้อมกับพี่สาว...

"เช็ดเป็ด! น้าสะใภ้เล็กกำลังหั่นเนื้ออยู่ด้วยว่ะ!!"

"อุ๊ย... เนื้อชิ้นเบ้อเริ่มเลย!"

คำอุทานแหวกแนวของหลานชายคนรอง ทำเอาใบหน้ารูปไข่ของเซวียชิ่นร้อนผ่าวด้วยความเคอะเขิน...

"กูบอกกี่ทีแล้วว่าอย่าพูดจาหยาบคาย!"

ฉินฟางยกเท้าเตะก้นโก่วเซิ่งไปทีหนึ่ง...

ลานบ้านชาวนาพลันอลหม่าน ไก่บินเด็กร้อง โกลาหลครึกครื้นเป็นบ้า!

ผ่านไปได้ไม่ทันไร

เจ้าตัวแสบอย่างโก่วเซิ่งก็หลอกล่อเอาลูกอมกับเงินเศษหนึ่งเหมาของย่าย่าไปจนเกลี้ยง...

พอความแตกเข้า

ก้นก็โดนแม่ฟาดฝ่ามือใส่ไปอีกยกใหญ่!

เจ้าตัวปาดน้ำมูกแหกปากร้องลั่น ทำหน้าเบะเตรียมจะปล่อยโฮ...

ทว่าย่าย่ากลับรู้สึกผิดและไม่สบายใจแทน

หนูน้อยขมวดคิ้วเดินเขย่งเท้าเข้าไป ลูบไหล่พี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนรองอย่างเก้ ๆ กัง ๆ พลางเอ่ยปลอบเสียงหวาน:

"ขอโทดนะจะพี่โก่วเซิ่ง ย่าย่าไม่ได้ตั้งไจฟ้องนะ! พี่เล่นกะย่าย่า ย่าย่าให้ตังพี่ น่านม่ะด้ายเรียกหลอกซักกะหน่อย..."

ช่วงสองวันนี้เด็ก ๆ ในหมู่บ้านต่างพากันเมินใส่ย่าย่า แกอยากมีเพื่อนเล่นเหลือเกิน

เซวียชิ่นเองก็รีบวิ่งออกมาจากครัว

นั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าเจ้าหนูโก่วเซิ่งเพื่อปลอบประโลม...

พลางควักเศษเหรียญไม่กี่เหมาออกจากกระเป๋า แจกจ่ายให้เด็ก ๆ ไป

โก่วตั้น โก่วเซิ่ง และเหม่ยเฟิ่ง ที่ซอมซ่อไม่ต่างจากเหล่าติงตัง พลันส่งเสียงโห่ร้องดีใจกันยกใหญ่~

หมุนตัววิ่งแน่บมุ่งหน้าไปยังร้านขายของชำท้ายหมู่บ้านทันที...

เกือบจะชนเสี่ยวจวี๋ที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในลานบ้านจนล้มคว่ำ

"น้าเล็ก..."

"น้าเล็กจ๋า! ฮิฮิ~"

เด็กทั้งสามทักทายเสี่ยวจวี๋อย่างลวก ๆ แล้วโกยแน่บต่อไปยังศูนย์การค้าแห่งหมู่บ้านอวิ๋นหยาง...

เสี่ยวจวี๋ขมวดคิ้วหมุนตัวกลับมาอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

มองดูพวกเด็กบ้าเสื้อผ้าขาดวิ่นเหล่านั้น พลางพึมพำทอดถอนใจ:

"เมื่อกี้ยังแหกปากร้องเหมือนหมูโดนเชือดอยู่แท้ ๆ พอเห็นเงินเข้าหน่อยก็ตาวาวเชียวนะ? ช่างไร้หัวจิตหัวใจ สุขใจทวีคูณจริง ๆ!"

ตอนสิบโมงกว่า ๆ ในช่วงสาย

ป้ากับอาหญิงทั้งสองของฉินตงฟางพร้อมครอบครัว ก็พากันปั่นจักรยานบุโรทั่ง ลากเกวียนลากมาเยี่ยมญาติเช่นกัน

"ป้า! ลุงเขย, ลูกพี่ลูกน้อง..."

คนในบ้านกำลังยิ้มแย้มทักทายบรรดาญาติ ๆ

พลันแลเห็นฉินโต่วจื่อช่างซ่อมรองเท้ากับหูซิ่งเอ๋อร์สองสามีภรรยา ถือขนมไหว้พระจันทร์และผลไม้ ก้าวข้ามธรณีประตูบ้านเข้ามาด้วย!

ฉินตงฟางหันไปมองแล้วชะงักไปนิด

ขยิบตากล่าวแซวซิ่งเอ๋อร์ผู้ยังคงมีเสน่ห์สะพรั่งว่า:

"คนสวยรุ่นเดอะอย่างเธอ เป็นถึงน้าสะใภ้จะเอาขนมไหว้พระจันทร์มาให้ฉันมันจะเหมาะเรอะ?"

การหยอกเย้ากับพี่สะใภ้หรือน้าสะใภ้ในหมู่บ้าน ถือเป็นธรรมเนียมบ้านนอกที่ไม่ถือสากัน แถมยังแฝงไว้ด้วยความสนิทสนมกลมเกลียว

หูซิ่งเอ๋อร์ผู้มีรูปร่างบอบบางหน้าแดงระเรื่อ แสร้งทำทีดุฉินตงฟางด้วยความขัดเขิน: "ไปให้พ้นเลย ทำเป็นเล่นไม่รู้เวล่ำเวลา!"

น้าโต่วจื่อทักทายทุกคนเสร็จ ก็หันไปพูดกับเสี่ยวจวี๋:

"หลานสาวตัวน้อยอยู่นี่เองเรอะ! มิน่าล่ะ พวกเราแวะเอาขนมไหว้พระจันทร์ไปให้แม่ของเธอที่ลานบ้านหลัง ถึงเห็นประตูปิดล็อกอยู่"

หูซิ่งเอ๋อร์เดินเลี่ยงผ่านตัวฉินตงฟางไปด้วยความรู้สึกผิดเล็ก ๆ พลางก้มหน้าเอียงอายกล่าวทักทายพวกญาติ ๆ...

ฝ่ายสามีของเธอก็สบโอกาสดึงตัวฉินตงฟางไปคุยข้าง ๆ แล้วกระซิบบอก

"หลานชายนี่เก่งจริง ๆ เลยนะ! เมื่อวานฉันไปร้านจี้เหรินถังในอำเภอมา เพื่อดู...ไอ้โรคนั่น พอท่านผู้เฒ่าไป๋ได้ยินว่าฉันเป็นน้าของแก แกก็ต้อนรับขับสู้ดีเป็นบ้าเลยล่ะ!"

"ท่านผู้เฒ่าบอกว่าเพื่อความรอบคอบ แกจะเอา...ตัวอย่างส่งไปตรวจที่โรงพยาบาลให้อีกที! อีกสองวันก็รู้ผลแล้ว"

ฉินตงฟางยิ้มพลางพยักหน้า "ก็ดีแล้วล่ะครับ น้ากับน้าสะใภ้ก็ค่อย ๆ ตรวจคัดกรองกันไปดูว่าที่ดินแปลงไหนมันมีปัญหา ถ้าตาเฒ่าไป๋จิ้งเต๋อรักษาไม่หาย พอพ้นเทศกาลแล้วพวกน้าก็ค่อยเข้าไปโรงพยาบาลใหญ่ในเมืองก็แล้วกัน"

"อืม ๆ คราวนี้พวกเราค่อยพอมองเห็นความหวังขึ้นมาหน่อย! เพียงแต่เงินห้าสิบหยวนที่ยืมแกมานั่น... น้าคงยังไม่มีปัญญาคืนให้ในเร็ววันนี้หรอกนะ" ฉินโต่วจื่อหน้าแดงพลางก้มหน้างุด

เขารู้สึกซาบซึ้งใจต่อฉินตงฟางเป็นล้นพ้น ไม่ต่างจากหูซิ่งเอ๋อร์ที่มองตรงมาทางนี้

"ไม่เป็นไรหรอกครับน้า ผมจับเซียนหวงตั้งเป็นพันตัว รวยจะตายอยู่แล้วนี่? ถ้าเงินค่ารักษาไม่พอก็บอกผมได้เลย!"

หูซิ่งเอ๋อร์เดินอย่างเหนียมอายเข้ามาใกล้คนทั้งสอง

เธอก้มหน้าขยำชายเสื้อ พลางเอ่ยปลอบฉินตงฟางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน:

"เฮ้อ ตงฟางก็พูดไปเรื่อย นั่นมันพวกคนใจร้ายในหมู่บ้านอิจฉาแกหรอก ถึงได้กุเรื่องปล่อยข่าวโคมลอยไปทั่ว"

"คนเฒ่าคนแก่บอกว่า เพียงพอนที่บำเพ็ญตบะจนเป็นเซียนแล้วกลายเป็นสีขาวปลอดนั่นต่างหากถึงจะเรียกว่าเซียนหวง! นี่ตั้งเป็นพันตัว จะไปหาเซียนตัวใหญ่มาจากไหนกันมากมายขนาดนั้นเล่า..."

ฉินตงฟางคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ

เขามองดูหูซิ่งเอ๋อร์พลางพยักหน้าทอดถอนใจ "ฉันเดินทางผ่านหมู่บ้านมาตั้งหลายแห่ง คนที่เข้าใจโลกที่สุดก็ยังคงเป็นแม่นางหูคนนี้นี่เอง!"

จากนั้นก็แอบกระซิบถามหูซิ่งเอ๋อร์ที่กำลังหน้าแดงซ่านว่า "จริงสิครับน้า กับดักสองอันที่ผมไปดักไว้ที่บ้านน้ามีวี่แววอะไรบ้างไหม? จับพญาเพียงพอนได้หรือยังล่ะครับ?"

บอสใหญ่ตัวนั้นน่ะของล้ำค่าเลยเชียวนะ!

ในขณะที่ทั้งสองสามคนกำลังก้มหน้าคุยกันอยู่นั้น

กลับไม่มีใครสังเกตเลยว่า ริมถนนในหมู่บ้านนอกประตูรั้ว มีชายหนุ่มมาดภูมิฐานคนหนึ่ง

กำลังคร่อมอยู่บนรถจักรยานคันใหม่เอี่ยม ชะเง้อมองเข้ามาในบ้านของฉินตงฟางแต่ไกล...

สายตาอันเร่าร้อนของเขา จับจ้องแน่วแน่ไปยังเสี่ยวจวี๋ หญิงสาวแสนสวยวัยสิบแปดปีอยู่ตลอดเวลา!