ตอนที่ 85 ก่อตั้งตำหนักปราบเซียนหวง พบหน้าเจ้าโก่วตั้น

แต่สิ่งที่ทำให้ฉินตงฟางรู้สึกละอายใจก็คือ

เด็กชายวัยเจ็ดขวบอย่างเหล่าติงตังไม่ได้มีความคิดชั่วร้ายเหมือนอย่างเขาเลย...

พอเห็นฉินตงฟางจะควักเงินให้ยืมไปจ่ายค่าเทอม เหล่าติงตังก็รีบคว้ามือเขาไว้ทันที

ใบหน้าตอบดำผุดผ่องเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เขาส่ายหน้าไปมาอย่างแรงพลางเอ่ยว่า "ไม่! ไม่ต้องหรอกครับ... ถ้าตงฟางให้ผมยืมเงิน ผมก็ยังไม่มีปัญญาหามาคืนให้อยู่ดี!"

"พาผมไปจับตัวเพียงพอนหาเงินค่าเทอมเถอะนะครับ ขอร้องล่ะ! ที่จริงนี่ก็เป็นความคิดของพี่รองผมเหมือนกัน แต่เขา...เขาไม่กล้าบากหน้ามาคุยกับพี่เอง"

ฉินตงฟางชะงักมือที่กำลังจะควักเงินทันที

เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เรื่องนี้ดูเข้าท่าและไว้ใจได้อยู่นี่หว่า!

อย่างไรเสียพี่รองของเหล่าติงตังก็เป็นเด็กหนุ่มวัยสิบสามสิบสี่ปีแล้ว

เด็กยากจนในชนบทมักจะทรหดอดทนและติดนิสัยรักอิสระแบบบ้าน ๆ อยู่แล้ว

สำหรับคนที่ใจกล้าหน่อย การออกไปจับตัวเพียงพอนกลางทุ่งตอนดึกดื่นก็ไม่ได้นับเป็นเรื่องคอขาดบาดตายอะไรสักนิด!

แต่ฉินตงฟางไม่ได้ตกปากรับคำในทันที

เขาแกล้งพูดหยั่งเชิง ชี้แจงผลได้ผลเสียให้เหล่าติงตังฟังอย่างชัดเจนก่อน

"การจับตัวเพียงพอน่ะมันหาเงินได้จริง ๆ นั่นแหละ แต่ตอนนี้คนทั้งหมู่บ้านกำลังนินทาว่าร้ายฉันอยู่นะ! หาว่าฉันเข่นฆ่าเซียนหวงไปตั้งเป็นพัน ๆ ตัว จนไม่มีใครอยากจะสุงสิงคบค้าสมาคมกับครอบครัวฉันแล้ว พวกนายไม่กลัวถูกตราหน้าว่าเป็นตัวหายนะของหมู่บ้านอวิ๋นหยางหรอกเหรอ?"

"ผมรู้ครับตงฟาง แต่พวกผมไม่กลัว! ขอแค่หาเงินให้ได้กินอิ่มท้อง มีเงินจ่ายค่าเทอมได้เข้าเรียน! อย่าว่าแต่ตัวเพียงพอนเลย ต่อให้เป็นภูตผีปีศาจเทวดานางไม้ ผมกับพี่รองก็กล้าจับทั้งนั้นแหละ!"

ฉินตงฟางชะงักไปเล็กน้อย

เขามองเด็กชายวัยเจ็ดขวบที่มีแววตามุ่งมั่นแน่วแน่คนนี้ แล้วพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น!

ดูท่าอาติงตังผู้ยากจนข้นแค้นคนนี้ ก็คงไม่ต่างอะไรจากตัวเขาในอดีตเลย

ในเมื่อชีวิตมันจนตรอกจนแทบไม่มีอะไรจะกินอยู่แล้ว

ก็ไม่มีอะไรให้ต้องกลัวว่าจะสูญเสียอีกต่อไป

จะไปกลัวหอกอะไรล่ะวะ!

"ถ้าอย่างนั้นก็ตกลง นายรอเดี๋ยวนะ"

ฉินตงฟางที่นั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมกำแพงลุกขึ้นยืน

เขาหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องเก็บฟืน แล้วหยิบเอาแมวไม้ที่ตัวเองประดิษฐ์ขึ้นมาตัวหนึ่ง

"นี่คือกรงดักรุ่นใหม่ที่ฉันคิดค้นขึ้นมา ยังไม่ทันได้ไปยื่นขอจดสิทธิบัตรระดับชาติเลย เอาไปวางดักบนพื้นทรายจับตัวเพียงพอนได้ผลดีมาก!"

"วันนี้ฉันมอบให้อาเล็กเอาไปทดลองใช้ดูก่อนหนึ่งอัน ถ้าหากสามารถทำยอดได้ถึงเกณฑ์ประเมินละก็ ฉันจะมอบอันที่สองและอันที่สามให้พวกนายสองพี่น้องเพิ่มอีก!"

"เยี่ยมไปเลยครับ!"

ใบหน้าตอบของเหล่าติงตังแดงก่ำด้วยความตื่นเต้นดีใจ

เขายื่นสองมือออกไปรับด้วยความเคารพเลื่อมใสยิ่ง

เขากัดฟันอุ้มแมวไม้ที่ทั้งหนักและใหญ่สำหรับตัวเขาเอาไว้ ราวกับได้รับมอบคทาแห่งองค์จักรพรรดิอย่างไรอย่างนั้น สีหน้าท่าทางขึงขังจริงจังเป็นที่สุด!

แต่แล้วเขากลับเอ่ยถามคำถามที่ไม่ค่อยจริงจังออกมาข้อหนึ่ง...

"แต่ว่าตงฟางครับ พวกเราจะไปจับตัวเพียงพอนกันไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงต้อง...ไปตีไก่ป่าปิ้งห่านอะไรนั่นด้วยล่ะครับ?"

"หา?" ฉินตงฟางถึงกับยืนงงเป็นไก่ตาแตก

ทำยอดได้ถึงเกณฑ์ประเมิน...

ไปตีไก่ป่าปิ้งห่านเนี่ยนะ?!

"..."

"อะแฮ่ม นึกไม่ถึงเลยนะว่าอาติงตังจะเป็นคนทะลึ่งตึงตังเหมือนกันนะเนี่ย! ความหมายของฉันก็คือ... ขอดูว่าพวกนายสองพี่น้องจะจับตัวเพียงพอนได้มากพอไหม ถ้าทำผลงานจนฉันพอใจ ถึงจะแจกอุปกรณ์ดักสัตว์ให้พวกนายเพิ่มฟรี ๆ ต่างหากล่ะ"

"อ๋อ! พวกเราจะตั้งใจพยายามทุ่มเททำงานอย่างสุดชีวิตแน่นอน นายวางใจได้เลยนะตงฟาง!"

ฉินตงฟางส่งยิ้มพลางพยักหน้ารับ

เขาบอกให้เหล่าติงตังวางแมวไม้ลงบนพื้นเพื่อพักเหนื่อยก่อน แล้วเข้ารับการอบรมเบื้องต้นก่อนเริ่มงานสักเล็กน้อย

"อีกอย่างพวกนายสองพี่น้องกลับไปลองค้นหากับดักหนูที่บ้านดูด้วยนะ อันนั้นก็เอามาประยุกต์ใช้งานได้เหมือนกัน..."

ในวันนี้การที่เหล่าติงตังไม่เกรงกลัวต่อแรงกดดันรอบข้าง ยอมบากหน้ามาหาเขาถึงบ้านเพื่อกราบตัวขอเป็นศิษย์เรียนรู้วิชา ฉินตงฟางจึงรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่ไม่น้อย!

เขาจึงนั่งยอง ๆ ลงข้างกายศิษย์เอกรุ่นแรกคนนี้

ถ่ายทอดเคล็ดลับและข้อควรระวังในการล่าตัวเพียงพอนให้ฟังด้วยตัวเอง...

ทั้งเรื่องวิธีสังเกตกลิ่น การตามหารูรัง ตลอดจนวิธีหลบเลี่ยงการโดนพ่นแก๊สพิษใส่

รวมไปถึงวิธีใช้งานอุปกรณ์ดักจับสัตว์ในรูปแบบต่าง ๆ ตามสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน...

เหล่าติงตังตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ พยักหน้ารับหงึก ๆ ไม่หยุด!

ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ

เขาราวกับมองเห็นประตูบานใหญ่แห่งความมั่งคั่งสีทองอร่าม กำลังเปิดอ้าต้อนรับตัวเขาและครอบครัวอันยากจนข้นแค้นอย่างกึกก้อง!

ด้านในประตูบานนั้น ช่างมีสิ่งน่าอัศจรรย์ใจมากมายเหลือเกิน...

เวลานี้ฉินตงฟางเองก็แอบกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจเช่นกัน

การปรากฏตัวของเด็กหนุ่มผู้กล้าหาญคนนี้

ประจวบเหมาะกับแผนการที่เขานึกไว้ในใจพอดีเป๊ะเลยนี่หว่า!

เดิมทีเขาก็กำลังคิดจะมองหาตัวแทนที่ไว้ใจได้สักสองสามคน ช่วยกันออกไปดักจับตัวเพียงพอนทั้งในและนอกหมู่บ้าน แล้วแอบเอามาขายให้เขาเงียบ ๆ อยู่แล้ว

หากเป็นเช่นนี้

นอกจากจะได้นอนกินกำไรส่วนต่างจากการเป็นพ่อค้าคนกลางอย่างสบายอุราแล้ว!

ยังช่วยให้แม่ไม่ต้องคอยอกสั่นขวัญแขวน แล้วตามมาขัดขวางไม่ให้ผม "เข่นฆ่าเซียนหวง" อีกด้วย...

"จำไว้ให้ขึ้นใจนะ นี่คือคัมภีร์ลับสร้างความร่ำรวยของสำนักเรา ห้ามเอาไปเที่ยวโพนทะนาบอกคนนอกเด็ดขาด!"

"ได้เลย! ฉันเข้าใจแล้วตงฟาง!" เหล่าติงตังตื้นตันจนน้ำตาคลอเบ้า

จากนั้นก็ยืดตัวขึ้นยืนตรงแหน่ว

เบิกตาดำขลับกว้างขึ้นแล้วเอ่ยถามอย่างขึงขังว่า "แล้วสำนักของพวกเราเนี่ย... มีชื่อว่าอะไรเหรอครับ?"

ฉินตงฟางขมวดคิ้ว พลางเกาหัวแกรก ๆ

กระแอมไอแห้ง ๆ ก่อนจะแถไปเรื่อยว่า "ตำหนักปราบเซียนหวง! ตอนนี้ฉันเป็นเจ้าตำหนักใหญ่ ส่วนนายคือรองเจ้าตำหนัก"

กวาดล้างพวกตัวเพียงพอนในบ้านเกิดให้เกลี้ยง อย่าปล่อยให้พวกมันมีโอกาสย่องไปไหว้ปีใหม่ขโมยไก่ของชาวบ้านอีกไงล่ะ!

"เอ๋? ผะ...ผมเป็นถึง...รองเจ้าตำหนักเลยเหรอครับเนี่ย?!"

คุณอาวัยเจ็ดขวบถึงกับรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งหัวขึ้นมาทันควัน

ตื่นเต้นจนใบหน้าตอบซูบแดงก่ำ เนื้อตัวสั่นระริกไปหมด!

ได้ตำแหน่งใหญ่โตขนาดนี้เชียวเหรอ?

แต่นี่ฉันยังเป็นแค่เด็กอยู่เลยนะเนี่ย...

"อืม ต่อไปถ้าอาติงตังกับพี่ชายของนายจับตัวเพียงพอนได้ ก็จัดการทำให้มันตายซะก่อน แล้วเอาไปแขวนเก็บไว้ตรงจุดที่มีลมโกรกในบ้าน รอให้ฉันไปแอบรับซื้อในคืนเดือนมืดลมแรงก็แล้วกัน"

"รับทราบครับ! ท่านเจ้าตำหนัก!!!"

เหล่าติงตังอุ้มแมวไม้ตัวยาวขึ้นมา พลางก้มคำนับฉินตงฟางอย่างนอบน้อมทั้งน้ำตาคลอเบ้า

เสียงตะโกนปนสะอื้นไห้ของเขา ดังกึกก้องกังวานไปทั่วฟ้า!

ทำเอาฉินตงฟางที่อยู่ข้าง ๆ รวมถึงเซวียชิ่นกับย่าย่าที่อยู่ไกลออกไปพลอยสะดุ้งโหยงไปตาม ๆ กัน

เหล่าติงตังค่อย ๆ ก้าวถอยหลังออกจากประตูรั้วบ้านไปด้วยความเคารพนอบน้อม

ก่อนจะเดินจากไปด้วยน้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจที่เอ่อล้นคลอเบ้า...

คนในหมู่บ้านที่เดินสวนกับเด็กน้อยท่าทางเหมือนขอทานคนนี้ตามทาง ต่างพากันเอ่ยปากถามด้วยสีหน้าดูแคลนปนความอยากรู้อยากเห็นว่า

"อ้าว! เหล่าติงตัง วันนี้ไม่ได้ไปเกาะกินเลี้ยงฟรีตามโต๊ะจีนหมู่บ้านอื่นหรอกเรอะ? แล้วที่กอดอยู่นั่นมันตัวประหลาดอะไรกันน่ะ?"

เหล่าติงตังจำคำสั่งสอนของเจ้าตำหนักฉินเมื่อครู่ได้ขึ้นใจ จึงยึดหลักพูดไปสองไพเบี้ยนิ่งเสียตำลึงทอง

ได้แต่กอดแมวไม้ตัวใหญ่ไว้แน่นพลางส่งเสียงหายใจฟืดฟาด แล้วก้มหน้าก้มตาจ้ำอ้าวต่อไป ไม่ยอมเหลียวมองใครหน้าไหนทั้งสิ้น!

"ติงตัง เจ้ากอดอะไรอยู่น่ะ?"

เดินไปได้ไม่ไกลนัก ก็ดันเจอเข้ากับป้าสะใภ้แท้ ๆ ที่เอ่ยทักขึ้น

เหล่าติงตังเห็นว่าเลี่ยงไม่ตอบไม่ได้แล้ว จึงหัวเราะแหะ ๆ พลางว่า "ป้าลองทายดูสิ..."

ทางด้านบ้านของฉินตงฟางในเวลานี้

พี่สาวที่เดินเท้ามาจากหมู่บ้านเอ้อร์หูเพื่อมาเยี่ยมญาติ ได้มาถึงหน้าประตูรั้วลานบ้านแล้ว

ฉินฟางคล้องตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่ไว้ที่แขน บนของฝากมีผ้าขนหนูลายดอกไม้คลุมเอาไว้

ด้านหลังของพี่สาวที่มีสีหน้าอิดโรย ยังมีเด็กน้อยในชุดปะชุนเดินตามมาอีกสามคน

"ตงฟาง เซวียชิ่น! แม่พวกเรากลับมาจากหมู่บ้านเฉิงจวงหรือยังล่ะ?"

ฉินฟางคลี่ยิ้มออกมาอย่างดีอกดีใจ แล้วพาลูก ๆ เดินเข้ามาในลานบ้าน

"พี่มาแล้วเหรอคะ! คิดว่าอีกสักพักแม่ก็น่าจะกลับมาแล้วล่ะค่ะ พรุ่งนี้ก็จะเป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์แล้วนี่นา"

เซวียชิ่นเอ่ยยิ้ม ๆ พลางรีบจูงย่าย่าเดินออกไปต้อนรับ

พร้อมกับหันไปเอ็ดฉินตงฟางเสียงเบา "คุณยืนเหม่ออะไรอยู่กลางลานบ้านน่ะ ไม่รู้จักไปช่วยรับตะกร้าจากพี่มา พี่เขาเดินเท้ามาตั้งหลายลี้แล้วนะ..."

แต่ฉินตงฟางในเวลานี้ กลับมีสีหน้าเหม่อลอยขึ้นมาอย่างกะทันหัน

คำพูดของภรรยาเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาไปหมด...

เขาสาวเท้าไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย ตรงดิ่งเข้าไปหาโก่วตั้น หลานชายคนโตวัยเจ็ดขวบกว่า

ในสายตามีเพียงเด็กคนนั้นคนเดียวเท่านั้น...

ฉินตงฟางย่อตัวลงนั่งยอง ๆ ตรงหน้าโก่วตั้น ขอบตารื้นแดงขึ้นมาฉับพลัน ก่อนจะดึงตัวเด็กน้อยเข้ามากอดไว้แน่น!

"เผยหลิน! เผยหลิน เจ้า... เจ้าสบายดีใช่ไหมลูก?" น้ำเสียงของเขาสั่นเครือจนแทบสะอื้น

เจ้าหนูโก่วตั้นวัยเจ็ดขวบ มีชื่อจริงตามทะเบียนเรียนว่าหลี่เผยหลิน

การที่ฉินตงฟางทำเช่นนี้กะทันหันโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้เด็กน้อยตกใจกลัวจนตัวสั่นเทิ้ม!

โก่วตั้นหน้าแดงก่ำพลางเกาหัวอย่างงุนงง "น้าสอง... ผม... ผมก็สบายดีนี่ครับ"

พี่สาวเองก็ถึงกับมึนงงกับภาพผิดวิสัยตรงหน้านี้เช่นกัน!

เธอขมวดคิ้วมองฉินตงฟางพลางถามด้วยความสงสัย "ทำไมฉันรู้สึกว่าวันนี้ตงฟาง... ดูไม่ค่อยปกติเลยล่ะ? เมาหัวราน้ำมาอีกแล้วเรอะ?!"

เซวียชิ่นรับตะกร้าไม้ไผ่อันหนักอึ้งมาจากมือของเธอ

พลางส่ายหน้าด้วยสีหน้างุนงง "เปล่านี่คะ เขาเลิกเหล้ามาได้ตั้งหลายวันแล้วค่ะ"

ฉินฟางมองน้องชายพลางเบ้ปาก สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกแล้วเอ่ยว่า

"เผยหลินอะไรกันเล่า! ปกติก็เรียกเขาว่าโก่วตั้นมาตลอดไม่ใช่เรอะ? แกเป็นน้าแท้ ๆ เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ ทำไมจู่ ๆ ถึงได้มาทำตัวเกรงอกเกรงใจกับเด็กเมื่อวานซืนแบบนี้ขึ้นมาได้ล่ะเนี่ย?"