ตอนที่ 84 ไม่เชื่ออาถรรพ์เสียอย่าง! ยอดคนมาเยือนเพื่อกราบเป็

หลังจากส่งฮั่วอวิ๋นหลงผู้มีวิชาหมัดมวยติดตัวกลับไปแล้ว

ฉินตงฟางก็เดินตรงเข้าไปในโรงเก็บฟืนของบ้านตน

หอบเอาแมวไม้และกับดักเหล่านั้นออกมา ลอบออกไปจับตัวเพียงพอนอย่างเงียบเชียบ...

เกวียนกระดานไม้ยาวที่ยืมมาจากบ้านผู้ใหญ่บ้าน วันนี้ลูกสาวตัวอ้วนของบ้านนั้นก็วิ่งมาลากกลับไปแล้ว

ตอนนั้นพอยัยตัวอ้วนเห็นว่าเกวียนลากยังอยู่ดี ก็เอามือทาบอกด้วยสีหน้าโล่งอกพลางบอกว่า "แหม ตกอกตกใจหมดเลยพี่ตงฟาง! รถยังอยู่ก็ดีแล้ว แม่ฉันกังวลจนนอนไม่หลับทั้งคืนเลย..."

ดังนั้นในเวลานี้

ฉินตงฟางจึงทำได้เพียงแบกขึ้นบ่าและหิ้วเครื่องมืออันหนักอึ้งเหมือนเมื่อสองสามคืนก่อน เพื่อออกไปลุยงานดึกตามทุ่งรกร้างและสุสาน

พอเดินพ้นหมู่บ้านอวิ๋นหยางที่ถูกความมืดมิดกลืนกิน แขนของเขาก็เมื่อยล้าปวดระบมไปหมดจนแทบทนไม่ไหว...

ยังดีที่คงต้องลำบากอย่างนี้อีกแค่ไม่กี่วัน

ช่างไม้หลัวกำลังเร่งมือทำโอที ช่วยต่อเกวียนกระดานไม้ตัวใหม่ให้บ้านเขาอย่างกระตือรือร้น!

ดึกสงัดวางแมวไม้

รุ่งสางออกไปเก็บกู้

ครั้งนี้ฉินตงฟางจับเหยื่อมาได้แค่ 3 ตัว

ผลงานสู้สองคืนก่อนไม่ได้ด้วยซ้ำ!

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะดวง

หรือเพราะพวกตัวเพียงพอนโดนเขาจับจนขยาดและเริ่มระวังตัวกันมากขึ้นแล้วกันแน่

ฉินตงฟางขนเครื่องมือและเหยื่อกลับเข้าบ้านแล้วนำไปซ่อนไว้

วันนี้เป็นวันขึ้นสิบสี่ค่ำเดือนแปดตามปฏิทินจันทรคติแล้ว!

ถึงเวลาต้องเตรียมต้อนรับญาติ ๆ ที่จะนำขนมไหว้พระจันทร์มาส่งให้ถึงบ้าน

ฉินตงฟางจึงสะพายตะกร้าไม้ไผ่ออกจากบ้านแต่เช้าตรู่ ไปเดินตลาดเพื่อซื้อเนื้อซื้อเหล้า!

วันนี้ไม่เพียงแต่พี่สาวอย่างฉินฟางจะพาลูก ๆ มาเท่านั้น

อาสาวทั้งสองคนกับอาเขยก็จะนำขนมไหว้พระจันทร์มาส่งที่อวิ๋นหยางตามธรรมเนียมปฏิบัติของทุกปีเช่นกัน

แม้ว่าปู่กับย่าของฉินตงฟางจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่ก็ยังมีปู่รองกับปู่สามอยู่

พอถึงช่วงเทศกาลปีใหม่หรือวันหยุด อาสาวและพี่สาวก็จะมาเยี่ยมเยียนผู้อาวุโส รวมถึงแม่ของเขาด้วยทุกครั้ง

แต่พอฉินตงฟางสะพายตะกร้าที่เต็มไปด้วยกับข้าวกลับมาถึงหมู่บ้าน ก็ต้องเจอกับสายตาค้อนขวับและการเดินหลบเลี่ยงของเพื่อนบ้านอีกตามเคย

พอทุกคนเห็น "มือสังหารเซียนหวง" อย่างเขา ก็พากันขมวดคิ้วเดินเลี่ยงไปไกลทันที!

ปากก็พึมพำด้วยความโกรธระคนเสียดายที่เขาไม่เอาถ่าน

"อย่าไปดูที่มันซื้อทั้งเนื้อซื้อทั้งเหล้า ใช้เงินมือเติบอย่างเพลิดเพลินเลย พอถึงเวลาเวรกรรมตามทันละก็ จะได้ร้องไห้ขี้มูกโป่ง!"

"ถูกแล้ว ไอ้ตัวหายนะอย่างฉินใจกล้ามันไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจริง ๆ เซียนหวงตั้งเป็นพันตัว มันยังกล้าลงมืออำมหิตได้ลงคอ!"

"..."

ไม่ว่าจะเป็นชายหญิง คนแก่หรือเด็ก ต่างก็พากันหลบเลี่ยงฉินตงฟางราวกับเห็นตัวเสนียดจัญไร!

ในเสียงก่นด่าด้วยความโกรธแค้นของคนเหล่านั้น เห็นได้ชัดว่ามีกลิ่นอายของความอิจฉาริษยาปะปนอยู่ด้วย...

คนเราไม่ได้กังวลเรื่องความยากจน แต่กังวลเรื่องความไม่เท่าเทียมกันต่างหาก

ถ้าทุกคนร่วมทุกข์ร่วมยากจนกรอบไปด้วยกันก็ไม่เป็นไร เพราะยังไงก็ไม่มีใครได้ดีไปกว่าใคร

แต่ถ้าจู่ ๆ มีบ้านไหนครอบครัวหนึ่งชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้นมากะทันหัน คนอื่น ๆ รอบตัวก็จะเริ่มทำใจยอมรับไม่ได้ขึ้นมาทันที...

วันนี้หลังจากเซวียชิ่นกับย่าย่าตื่นนอนล้างหน้าแปรงฟันแล้ว ก็ไม่กล้าก้าวเท้าออกจากบ้านเลย

เพราะกลัวว่าจะต้องไปเจอกับท่าทีเย็นชาและการตั้งแง่รังเกียจของเพื่อนบ้านในละแวกนั้น!

ไป๋ลี่ผิงขอตัวแยกจากสองแม่ลูกชั่วคราว ปั่นจักรยานเอาขนมไหว้พระจันทร์ไปส่งให้พี่ชายและพี่สะใภ้ทางบ้านเดิมของตน...

ท่าทีประสาทของเพื่อนบ้านในหมู่บ้านช่วงสองวันนี้ ทำให้ในใจของฉินตงฟางรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างยิ่ง

บังอาจมาทำเป็นไม่สนใจไยดีคนบ้านฉันงั้นรึ?

อีกไม่นานพวกมึงจะต้องเอื้อมไม่ถึงพวกกูแน่!

ระหว่างที่ซื้อกับข้าวกลับมาบ้าน ฉินตงฟางขมวดคิ้วพลางตัดสินใจอย่างเงียบ ๆ ในใจ

คอยดูเถอะพวกชาวบ้านเอ๊ย!

อีกไม่กี่วัน กูจะทำให้ทุกคนต้องร้องห่มร้องไห้วิ่งมาประจบสอพลอไอ้ตัวหายนะแห่งหมู่บ้านอวิ๋นหยางคนนี้ให้ได้

ถึงเวลานั้น ต่อให้พวกมึงจะคุกเข่าโขกหัวกราบไหว้อ้อนวอน ขอให้กูถ่ายทอดเคล็ดลับจับตัวเพียงพอนหาเงินก้อนโต ก็อย่าหวังว่ากูจะยอมใจอ่อนเลย!

แต่สิ่งที่ทำให้ฉินตงฟางต้องแปลกใจก็คือ

แผนการของเขายังไม่ทันได้เริ่มลงมือ ก็มียอดคนตาทิพย์รู้ล่วงหน้า วิ่งแจ้นมาหาถึงบ้านเพื่อร้องขอ "พาข้าไปรวยด้วยคน" เข้าจริง ๆ เสียแล้ว!

ฉินตงฟางหิ้วตะกร้ากับข้าวไปวางไว้ในครัว นำน้ำมัน เกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู รวมถึงเนื้อและไข่ที่เพิ่งซื้อมา จัดวางแยกเป็นหมวดหมู่อย่างเป็นระเบียบ...

ตอนนั้นเอง ตรงหน้าประตูรั้วบ้าน ก็มีร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งโผล่มาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ

ที่แท้ก็คือเหล่าติงตังวัยเจ็ดขวบนั่นเอง!

เสื้อคลุมตัวยาวสกปรกมอมแมมบนร่างเจ้าหนู มองแทบไม่ออกแล้วว่าเดิมทีเป็นสีอะไร

ขนาดเสื้อเห็นได้ชัดว่าใหญ่กว่าตัวผอมกะหร่องของเขาไปตั้งสองสามเบอร์

คงเป็นเสื้อผ้าเก่าที่ตกทอดมาจากพวกพี่ชายเป็นแน่

เหล่าติงตังเดินเลาะกำแพงเข้ามาในลานบ้าน แววตาสั่นไหว สีหน้าแฝงความหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย...

แต่วันนี้เพื่อมาพบไอ้คนเสเพลฉิน

เขาถึงขนาดยอมแหกกฎ ล้างหน้าล้างตาที่ผอมโซดำกร้านจนสะอาดสะอ้าน ไม่มีน้ำมูกไหลยืดเลยแม้แต่น้อย!

"เหล่าติงตัง? เหล่าติงตัง วันนี้นายไม่ได้ไปกินโต๊ะจีนเหรอ?"

พอย่าย่าเห็นว่ามีแขกมาบ้าน ก็ตบมือน้อย ๆ อย่างดีใจ ร้องทักเหล่าติงตังในชุดเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งด้วยน้ำเสียงแจ่มใส

เหล่าติงตังก้มหน้าขมวดคิ้วมองย่าย่า พลางส่งยิ้มเจื่อนอย่างกระอักกระอ่วน...

ยัยเด็กนี่เปิดโปงคนอื่นได้ไม่ดูตาม้าตาเรือจริง ๆ!

เพิ่งเจอกันก็แฉปมด้อยของกูเสียแล้ว...

เซวียชิ่นที่กำลังก่อไฟอุ่นกับข้าวที่เหลืออยู่ในครัว โพกผ้าสีแดงเดินออกมายังลานบ้าน

รีบเอ่ยเอ็ดลูกสาวทันทีว่า "อุ๊ย ย่าย่า! ต้องเรียกเขาว่าคุณปู่เล็กสิจ๊ะ ไปเรียกเหล่าติงตังได้ยังไงกัน"

"แหะ ๆ ไม่เป็นไร หลาน...สะใภ้ ตงฟางอยู่บ้านไหม?"

แม้จะเป็นอาติงตังที่แก่แดดเกินวัย แต่พอได้เห็นหญิงงามหยาดเยิ้มเปี่ยมสง่าราศีถึงเพียงนี้ ก็ยังอดเขินจนดวงหน้าเล็ก ๆ แดงระเรื่อไม่ได้

กระทั่งคำพูดยังพลอยติด ๆ ขัด ๆ ไปหมด...

"อยู่จ้ะ"

เซวียชิ่นยิ้มพลางร้องตะโกนบอกเสียงใส "ฉินตงฟาง มีคนมาหาแน่ะค่ะ"

จากนั้นก็บอกให้ย่าย่าไปหยิบลูกอมมาให้เหล่าติงตังสักสองสามเม็ด...

คุณอาเล็กติงตังซาบซึ้งใจจนล้นพ้น

ขอบตาพลันแดงเรื่อขึ้นมาทันใด!

เด็กยากจนที่มักจะพาพวกน้องชายและน้องสาว ไปตระเวนกินโต๊ะจีนขอข้าวกินตามหมู่บ้านใกล้เคียงคนนี้

แม้ว่าจะอยู่ในจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารของหมู่บ้านอวิ๋นหยางทั้งหมู่บ้าน!

ทว่าก็เหมือนกันกับทุกคนในครอบครัว

ที่ได้ตกต่ำลงไปอยู่ก้นบึ้งที่สุดของห่วงโซ่แห่งการดูถูกเหยียดหยามมาตั้งนานแล้ว...

คนในหมู่บ้านต่างมองเหล่าติงตังด้วยความเหยียดหยามและรังเกียจเดียดฉันท์

คิดว่าเขาจนแล้วยังไร้ยางอาย ไร้ศักดิ์ศรี!

กระทั่งคนในครอบครัวอันยากจนข้นแค้นของเหล่าติงตัง ก็พลอยต้องถูกเลือกปฏิบัติและเหยียดหยามตามไปด้วย...

พอเห็นว่าเซวียชิ่นที่มาจากเมืองใหญ่กลับเป็นคนดีมีเหตุผลและรู้กาลเทศะถึงเพียงนี้

ไม่ได้รังเกียจเดียดฉันท์เด็กเนื้อตัวมอมแมมที่คอยเที่ยวขอข้าวกินไปวันๆ อย่างเขาเลยสักนิด...

ในใจของเหล่าติงตังที่กร้านโลกเกินวัย พลันมีกระแสธารอันอบอุ่นระอุขึ้นมาสายหนึ่ง

กระแสความอบอุ่นนั้นแล่นปราดขึ้นสู่ดวงตาและจมูกตรงๆ...

จนทำให้เขาแสบจมูกขึ้นมา คล้ายกับน้ำตาลูกผู้ชายเกือบจะร่วงเผาะลงมาให้เห็น!

นับตั้งแต่วินาทีนี้เอง

ที่เหล่าติงตังกัดฟันตั้งปณิธานเอาไว้

โตขึ้นฉันจะต้องหาเงินให้ได้เยอะๆ!

แล้วก็หาผู้หญิงที่สวย รู้ความ แถมจิตใจดีเหมือนเมียของตงฟางมาเป็นเมียให้ได้สักคน!

"ฮิๆ ฉันไม่กินหรอก เธอเอาไปกินเถอะ"

คุณปู่รุ่นราวคราวเจ็ดขวบหน้าแดงก่ำพลางเบี่ยงตัวหลบย่าย่าไปเล็กน้อย ไม่ยอมรับลูกอมที่หลานสาวตัวน้อยหน้าตาน่ารักยื่นส่งมาให้

ยามอยู่ข้างนอกเขาอาจจะยอมละทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อตระเวนขอข้าวกินน้ำกินได้

แต่พอกลับมาถึงถิ่นหมู่บ้านอวิ๋นหยางมันไม่เหมือนกันแล้ว ยังไงหน้าตาลูกผู้ชายก็ต้องรักษาไว้ก่อน!

เหล่าติงตังพูดขอบคุณใครไม่ค่อยเป็น

แค่สีหน้าเบะปากเหมือนจวนเจียนจะร้องไห้นั้น ก็บ่งบอกถึงความซาบซึ้งใจที่มีต่อสองแม่ลูกเซวียชิ่นอย่างเต็มเปี่ยมแล้ว

ฉินตงฟางที่เดินออกมาจากครัวตั้งนานแล้วยิ้มกริ่มพลางเอ่ย "รับไปกินเถอะน่า หลานสาวตัวน้อยอุตส่าห์กตัญญูต่ออาทั้งที!"

ฉินตงฟางล้างมือพลางหยิบผ้ามาเช็ด พร้อมกับส่งสายตาเป็นสัญญาณให้ย่าย่า

ให้ลูกสาวยัดลูกอมนมกระต่ายขาวสองสามเม็ดนั้นใส่ลงไปในกระเป๋าเสื้อของเหล่าติงตัง

"มีธุระอะไรจะคุยกับผมเหรอครับคุณอา? มาๆ พวกเราไปคุยกันตรงโน้นดีกว่า!"

ฉินตงฟางเอ่ยยิ้มๆ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงตาค้างของเซวียชิ่น แล้วชวนเหล่าติงตังเดินไปที่มุมหนึ่งในลานบ้าน

ชายสองคนนั่งยองๆ อยู่บนพื้นตรงมุมห่างออกไป แล้วเริ่มกระซิบกระซาบกัน...

แน่นอนว่าฉินตงฟางจำเป็นต้องหลบเลี่ยงเมียตัวเอง

ถึงจะสามารถเปิดอกคุยส่วนตัวกับผู้ร่วมขบวนการใน "คดีป้อนขี้แพะใส่ปากฉีเอ้อร์อิง" คนนี้ได้

อ้าว?

คนสวยเซวียยืนมองจนตาค้าง

เดี๋ยวนี้ขอบเขตการคบเพื่อนของไอ้คนเสเพลฉิน มันขยายวงกว้างไปถึงแวดวงเด็กๆ แล้วเหรอเนี่ย?

นั่นมันเด็กอายุแค่หกเจ็ดขวบเองไม่ใช่หรือไงกัน!

แม้แต่ย่าย่าเองก็ยังขมวดคิ้วมุ่น ทำหน้าตางุนงงสงสัยอย่างยิ่ง...

เหล่าติงตังยังหาว่าหนูเด็กเกินไป แล้วไม่ยอมเล่นกับหนูเลยนะ!

แล้วปะป๊าโตจนป่านนี้แล้ว ทำไมถึงยอมไปเล่นกับเขาได้ล่ะเนี่ย?!

ทางด้านมุมกำแพงทิศตะวันตกเฉียงใต้ของลานบ้าน

เหล่าติงตังกำลังเอ่ยปากด้วยเสียงแผ่วเบาเพื่อวิงวอนขอร้องฉินตงฟาง

"ได้ยินว่านายจับตัวเพียงพอนจนรวยเละแล้ว พาฉันไปด้วยคนได้ไหมตงฟาง? ให้ฉันเป็นลูกมือคอยช่วยอะไรก็ได้..."

ฉินตงฟางชะงักไป

อดไม่ได้ที่จะพินิจมองเจ้าเด็กเมื่อวานซืนคนนี้ใหม่อีกครั้ง

พลางขมวดคิ้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย "เมื่อวานอาติงตังเพิ่งจะบอกผมอยู่หยกๆ ไม่ใช่เหรอครับว่าคุณอายังเป็นเด็กอยู่น่ะ!"

"ก็นายเองก็เคยพูดเหมือนกันไม่ใช่เหรอ...ว่าฉันไม่ใช่เด็กธรรมดาทั่วไปน่ะ"

ฉินตงฟาง "..."

"ขอร้องล่ะตงฟาง บ้านฉันมันจนจนไม่รู้จะจนยังไงแล้วจริงๆ! แม่ฉันยังหาเงินมาจ่ายค่าเล่าเรียนให้พวกเราไม่พอเลย ฉันเองก็อยากไปโรงเรียนเหมือนกันนะ!"

ในเมื่อเหล่าติงตังมีพี่น้องตั้งหกเจ็ดคน

ถึงแม้ว่าในยุคสมัยนี้ ค่าเล่าเรียนและค่าใช้จ่ายจิปาถะของเด็กแต่ละคนจะตกแค่ไม่กี่หยวนก็ตาม

แต่พอค่าใช้จ่ายของเด็กตั้งหลายคนมารวมกันเข้า มันก็กลายเป็นภาระหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่ครอบครัวยากจนข้นแค้นนั้นจะแบกรับไหวอยู่ดี!

"อาติงตังคิดถูกแล้วล่ะครับ คนเราอายุเพิ่งจะเจ็ดขวบจะไม่ไปโรงเรียนได้ยังไง! เอาอย่างนี้ไหมล่ะ เดี๋ยวผมให้ยืมเงินค่าเล่าเรียนไปก่อน"

ฉินตงฟางพูดพลางยกแขนขยับขาเตรียมจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง

ทว่าพอลองคิดดูอีกที

เดี๋ยวก่อนสิ!

เจ้าเด็กนี่คงไม่ได้เจ้าเล่ห์ร้ายกาจเหมือนตัวเขาเองหรอกใช่ไหม?

หรือว่ามันคิดจะอาศัยเรื่องที่กุมชะนักติดหลังกรณีฉีเอ้อร์อิงเอาไว้ แล้วบุกมาถึงบ้านเพื่อรีดไถกรรโชกทรัพย์ฉันแบบอ้อมๆ กันแน่เนี่ย?