ตอนที่ 83 พี่ใหญ่ดุดันดั่งหมาป่า เลือดร้อนซัดเข้าแผ่นอก

กลางดึกสงัดใต้แสงจันทร์กระจ่างฟ้า

ชายขโมยหมาวัยสามสิบกว่าปีกระโดดขึ้นมาจากหลุมใต้ดินในบ้านของฉินตงฟาง

เขายังมีไหวพริบดีเยี่ยม ก้มลงหยิบบันไดไม้ตัวเล็กจากพื้น แล้วค่อยๆ หย่อนกลับลงไปอย่างเบามือ...

ก่อนจะช่วยฉินตงฟางปิดฝาหลุมเก็บมันเทศจนเรียบร้อย

ชายคนนี้ไม่ได้สูงใหญ่กำยำอะไรนัก

แต่ทั่วทั้งร่างกลับดูคล่องแคล่วว่องไวและเฉียบขาด

ดูจากท่วงท่าฝีมือเมื่อครู่ ก็น่าจะมีของจริงติดตัวอยู่ไม่น้อย

ฉินตงฟางยืนกอดอกอยู่ข้างๆ ลอบสังเกตหัวขโมยหมาอย่างเงียบเชียบ

แสงจันทร์สว่างจ้าราวกับกลางวัน สาดกระทบใบหน้ากร้านแดดอันแน่วแน่มั่นคงของชายคนนั้น

หากยึดตามคำที่ว่าโหงวเฮ้งเกิดจากใจแล้วละก็

เจ้าหมอนี่ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนชั่วร้ายจริงนั่นแหละ

"ตอนนี้คนจากหมู่บ้านเหอเจียไจ้ยังถือไม้ดักอยู่ตามทางแยกแถวนี้ อย่าเพิ่งออกไปเลย! มาสิ ฉันจะนั่งคุยเป็นเพื่อนพี่สักประเดี๋ยว"

ฉินตงฟางเอ่ยเสียงเบา พลางเดินนำไปยังเตียงไม้ตัวเล็กกลางลานบ้าน

ก่อนจะช่วยกันยกเตียงไม้ตัวเล็กนั้นกับชายคนดังกล่าวอย่างเงียบกริบ ย้ายออกไปให้ห่างอีกหน่อย

นำไปวางไว้หน้าประตูโรงเก็บฟืนตรงมุมทิศตะวันออกเฉียงใต้ แล้วนั่งลง

"เรื่องคืนนี้...ขอบใจนายมากจริงๆ นะน้องชาย!"

ชายคนนั้นควักบุหรี่ตรา "เจียงหนาน" ออกมายื่นให้ฉินตงฟาง พลางก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ น้ำเสียงเปี่ยมล้นไปด้วยความซาบซึ้ง

บนท่อนแขนของเขาเผยให้เห็นรอยสักรูปมังกรเขียวลายเส้นหยาบๆ ตัวหนึ่ง

มองดูก็รู้ทันทีว่าใช้เข็มเย็บผ้าจุ่มหมึกแล้วค่อยๆ สักลงไปทีละจุด เป็นงานฝีมือทำเองล้วนๆ

เมื่อชายคนนั้นเห็นว่าตอนที่ฉินตงฟางรับบุหรี่ไป ได้ก้มมองแขนของตนพลางชะงักไปเล็กน้อย

จึงรีบลดแขนลงแล้วเอ่ยด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนใจว่า

"ทำให้นายต้องขำแล้วน้องฉิน ถึงตัวพี่จะมีรอยสัก แต่จริงๆ แล้วพี่...ไม่ได้เป็นคนเลวหรอกนะ"

ทัศนคติของผู้คนในยุคทศวรรษ 1980 ที่มีต่อรอยสัก ยังไม่ได้เปิดกว้างเหมือนในยุคนี้เลยแม้แต่น้อย

ทุกคนต่างคิดว่าคนที่มีรอยสักติดตัว ก็คือตัวแทนของความเสื่อมทรามและการก่ออาชญากรรม!

"เข้าใจครับ คนมีรอยสักก็ใช่ว่าจะเป็นอันธพาลไปเสียหมดทุกคนนี่"

ฉินตงฟางรับกลักไม้ขีดที่ชายคนนั้นยื่นส่งมา จุดบุหรี่แล้วเอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า "งักฮุยก็ยังมีรอยสักเลย"

"หืม?!"

ร่างผอมเล็กทว่าแน่นหนาแข็งแรงของชายคนนั้น พลันสะท้านไหวขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

เตียงไม้ตัวเล็กใต้ร่างของพวกเขาทั้งสองจึงส่งเสียง "เอี๊ยดอ๊าด" แผ่วเบาตามไปด้วย...

"จริงด้วยสิ! ทำไมกูถึงคิดไม่ถึงจุดนี้นะ..."

น้ำเสียงแผ่วต่ำของชายคนนั้นแฝงความตื่นเต้นเอาไว้ เขาเผลอยืดอกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ที่แท้ทายาทชาวนายากจนแปดชั่วโคตรอย่างกู

ก็ยังมีจุดร่วมเดียวกันกับมหาบุรุษผู้ต่อต้านพวกจินที่มีรอยสักคำว่า "จงรักภักดีพลีชีพเพื่อชาติ" อยู่เหมือนกันนี่หว่า!

ในชั่วพริบตานั้น เขากลับรู้สึกว่าเจ้ามังกรเขียวที่ดูขี้เหร่บนแขนตน พลันดูสง่างามเท่ระเบิดขึ้นมาเป็นกอง

"น้องตงฟาง พี่เป็นคนจากหมู่บ้านสือหลี่พู่ที่อยู่หลังเขานู่น ชื่อฮั่วอวิ๋นหลง...เรื่องคืนนี้ ต้องขอบใจนายจริงๆ นะ!"

ชายคนนั้นกล่าวด้วยความตื้นตันใจ พลางลุกขึ้นโค้งคำนับให้ฉินตงฟางอย่างสุดซึ้งอีกครั้ง

"วันหน้าถ้ามีเรื่องอะไรที่ต้องให้พี่ช่วย ก็สั่งมาได้เลยนะน้องชาย! พี่ไปทำงานเป็นบอดี้การ์ดให้เจ้านายในเมืองใหญ่ ฝีมือด้านอื่นไม่มีหรอก แต่เรื่องต่อยตีนี่พอฟัดพอเหวี่ยงได้อยู่..."

พอฮั่วอวิ๋นหลงพูดถึงตรงนี้ ก็กำหมัดแน่นอย่างไม่ยอมแพ้ ข้อต่อนิ้วมือลั่นกร๊อบแกร๊บชัดเจน

"คืนนี้เป็นเพราะพวกหมู่บ้านเหอเจียไจ้มันยกโขยงกันมาตั้งหลายสิบคน แถมในมือยังมีอาวุธกันทุกคน พี่ถึงได้ตกอยู่ในสภาพ...ทุลักทุเลขนาดนี้!"

เมื่อนึกถึงสถานการณ์คับขันเมื่อครู่ ในใจของฮั่วอวิ๋นหลงก็ยังรู้สึกหวาดเสียวย้อนหลังอยู่บ้าง

คืนนี้หลังจากที่เขาพกมีดสั้นกระโดดข้ามรั้วเข้าไปในบ้านของศัตรูอย่างเศรษฐีเหอแล้ว

ก็ได้แทงเจ้าหมาป่าตัวใหญ่สารเลวนั่นจนตายคาที่เสียก่อน!

เดิมทีตั้งใจจะจัดการคนไปพร้อมกันด้วย...

แต่เสียงร้องโหยหวนของหมาดุตัวนั้น ดันปลุกคนบ้านตระกูลเหอให้ตื่นขึ้นมาเสียก่อน

ยังดีที่ฮั่วอวิ๋นหลงมีวิชาติดตัว ถึงได้เผ่นหนีออกจากที่เกิดเหตุมาได้อย่างรวดเร็ว

นึกไม่ถึงเลยว่าบ้านเศรษฐีเหอในหมู่บ้านของพวกมันจะตะโกนเรียกพวกได้ง่ายดายขนาดนั้น แถมยังไหวตัวกันไวยิ่งนัก!

อีกฝ่ายดุร้ายราวกับหมาป่าและเสือ ต่างถือท่อนไม้ในมือไล่ล่าเขามาตลอดทางจนถึงหมู่บ้านอวิ๋นหยาง...

"ถ้าไม่ได้น้องตงฟางยื่นมือเข้าช่วยอย่างกล้าหาญ ช่วยชีวิตพี่ใหญ่คนนี้เอาไว้อย่างมีน้ำใจละก็! เมื่อกี้พี่คงโดนล้อมกรอบอยู่ในหมู่บ้านพวกนาย แล้วโดนพวกมันรุมเอาไม้ฟาดจนพิการไปแล้วแน่ ๆ..."

ฮั่วอวิ๋นหลงกดเสียงต่ำ เอ่ยออกมาด้วยสีหน้าซับซ้อน

ยามนี้ ภายในใจของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังครอบครัวเศรษฐีเหอ ทั้งยังซาบซึ้งในบุญคุณของน้องชายแปลกหน้าคนนี้อย่างถึงที่สุด!

หากไม่มีฉินตงฟางคอยปกป้องไว้ เมื่อกี้เขาคงโดนซ้อมจนบาดเจ็บแล้วถูกส่งตัวเข้าโรงพักไปแล้วแน่ ๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น หากชื่อเสียงอันฉาวโฉ่ว่าเป็นหัวขโมยหมาแพร่งพรายออกไป พี่ฮั่วคนนี้ก็คงไม่มีหน้าไปพบใครในบ้านเกิดได้อีกชั่วชีวิต...

"นั่งลงเถอะครับ! เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ หมาบ้านเศรษฐีเหอกัดลูกพี่จนบาดเจ็บเหรอ?"

ฉินตงฟางนั่งสูบบุหรี่อยู่ริมเตียง เอ่ยถามเสียงเบา

"ใช่ หลายวันก่อนเมียพี่พาลูกชายคนเล็กวัยสามขวบมาเดินตลาดนัดใหญ่ที่กู่หวยซู่"

"พอเดินผ่านตึกฝรั่งหลังนั้นในหมู่บ้านเหอเจียไจ้ หมาป่าตัวใหญ่ที่บ้านเหอต้าเหว่ยเลี้ยงไว้ก็กระโจนมากัดขาลูกพี่จนเลือดอาบไปหมด..."

ฮั่วอวิ๋นหลงกลับมานั่งลงที่ริมเตียงไม้ตัวเล็กอีกครั้ง สูบบุหรี่พลางเล่าเรื่องด้วยเสียงแผ่วต่ำ น้ำเสียงเริ่มทวีความโกรธเกรี้ยวขึ้นเรื่อย ๆ

"พี่ไปเจรจาขอความเป็นธรรมกับพวกมัน แต่บ้านตระกูลเหอกลับอาศัยว่ามีเงินมีอำนาจ ทำตัวกร่างใส่! แม้แต่ค่ายาของลูกก็ไม่ยอมชดใช้ แถมยังคิดจะเรียกคนมารุมซ้อมพี่อีก แม่มันเอ๊ย! ในเมื่อสู้กับเศรษฐีเหอซึ่ง ๆ หน้าไม่ได้ พี่ก็จะลอบฆ่าพวกมันในที่ลับให้หมด!"

ตัวพี่ฮั่วเองก็เป็นคนมีวิชาหมัดมวยอยู่แล้ว คืนนี้ด้วยความเดือดดาล จึงปีนกำแพงเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลเหอเพื่อคิดบัญชีแค้น...

"ฆ่าหมาดุบ้านมันให้ตาย เอาเนื้อมาตุ๋นบำรุงกระดูกบำรุงเนื้อให้ลูกชายผอมกะหร่องของพี่ที่โดนกัด มันเป็นแค่ก้าวแรกของแผนการพี่เท่านั้น! คืนนี้ถ้าไม่โดนพวกมันจับได้เสียก่อน พี่จะเอาชีวิตคนบ้านเศรษฐีเหอไปด้วยแน่!"

ฮั่วอวิ๋นหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ พลางกัดฟันกรามแน่น

"พี่ชายนี่นับเป็นโจรผู้ผดุงคุณธรรมแท้ ๆ คุณน่ะยอมหักไม่ยอมงอ ความรักของพ่อยิ่งใหญ่ดั่งขุนเขาจริง ๆ"

ฉินตงฟางมองเขาด้วยสายตาชื่นชม พลางทอดถอนใจออกมาจากก้นบึ้ง

สองพ่อลูกอ่อนหัวแข็งเหมือนกัน นั่งกระซิบกระซาบกันอยู่ข้างเตียงไม้เล็ก ๆ ในลานบ้านใต้แสงจันทร์...

กลายเป็นว่ายิ่งคุยก็ยิ่งถูกคอกันมากขึ้นเรื่อย ๆ

"เสียดายจริง ๆ ที่พวกเราเพิ่งมารู้จักกัน น้องตงฟาง เพื่อนคนนี้พี่ขอคบไปตลอดชีวิตเลยนะ!"

ฮั่วอวิ๋นหลงยื่นมือทั้งสองข้างออกมาอย่างตื่นเต้น คว้ากุมมือของฉินตงฟางไว้แน่น

แรงบีบดั่งคีมเหล็กทำเอามือขวาของฉินตงฟางเจ็บแปลบขึ้นมาทันที...

"พี่ชายนี่สมกับเป็นคนมีวิชาจริง ๆ แรงมือพี่เยอะเกินไปแล้ว รีบปล่อยก่อนเร็ว!"

"อ๊ะ พี่ตื่นเต้นเกินไปหน่อยน่ะน้องชาย! ขอโทษทีนะ..."

ฉินตงฟางดึงมือที่ถูกฮั่วอวิ๋นหลงบีบจนแดงก่ำออกมา แล้วสะบัดเบา ๆ สอง

จากนั้นก็พลันมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว...

ชวนพี่ใหญ่คนเหล็กคนนี้มาเป็นกำลังเสริม ช่วยตัวเองไปสู้กับกองทัพอันธพาลของซุนเจี้ยนเซ่อจะดีไหมนะ?

แต่พอลองคิดดูอีกที

คืนมะรืนที่ตนเองนัดดวลกับอันธพาลใหญ่อย่างซุนเจี้ยนเซ่อ มันตรงกับคืนวันไหว้พระจันทร์พอดิบพอดี

ส่วนฮั่วอวิ๋นหลงที่ไปเป็นบอดี้การ์ดอยู่แถวเมืองเจียงหนานซึ่งเป็นบ้านเดิมของเซวียชิ่น การกลับมาเยี่ยมบ้านเกิดในครั้งนี้ ก็เพื่อจะได้อยู่ฉลองเทศกาลกับลูกเมียอย่างมีความสุขไม่ใช่หรือ...

ตัวเองเพิ่งจะช่วยชีวิตพี่ฮั่วมาได้โดยบังเอิญแท้ ๆ หากจะรีบร้อนชวนเขาไปช่วยต่อยตี มันย่อมไม่เหมาะสมอย่างเห็นได้ชัด

อีกอย่างพวกของซุนเจี้ยนเซ่อก็มีคนมากมาย

ต่อให้ฮั่วอวิ๋นหลงยอมตกลงไปช่วย แต่น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ สองมือหรือจะสู้สิบมือ มีหวังคงโดนซ้อมจนหน้าบวมปูดไปด้วยกันแน่...

สู้เราออกศึกคนเดียว แล้วหาวิธีใช้ปัญญาประลองกับกองทัพอันธพาลพวกนั้นจะดีกว่า!

"ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว พี่ฮั่วรีบกลับบ้านเถอะครับ ฉันยังต้องไปเข้ากะดึกอีก"

ฉินตงฟางยังคงเป็นห่วงงานจับตัวเพียงพอนของตน จึงกระซิบบอกเร่งเร้า

"อ้าว? น้องตงฟางยังมีงานทำอีกเหรอเนี่ย ไปเข้ากะที่ไหนกัน?" ฮั่วอวิ๋นหลงชะงักไปเล็กน้อย

"ริมแม่น้ำ ทุ่งรกร้าง แล้วก็ป่าช้าครับ"

"...น้องชายล้อเล่นแล้ว ฮะ ๆ ถ้าอย่างนั้นไว้พบกันใหม่นะ! บุญคุณของนาย พี่จะสลักไว้ตรงนี้ไม่มีวันลืม!"

ฮั่วอวิ๋นหลงเอ่ยเสียงหนักแน่น พลางยกกำปั้นทุบลงบนกล้ามอกของตัวเองดังอั้ก ๆ

พี่ใหญ่มีสง่าราศีดุดันดั่งหมาป่า เลือดร้อนซัดเข้าแผ่นอกดังสนั่น!

นี่คือยอดคนผู้ยึดถือคำว่าคุณธรรมนำหน้าอย่างแท้จริง

"ไม่เป็นไรหรอก เรื่องขี้ผงแค่นี้เอง แล้วเจอกันใหม่ครับพี่ฮั่ว!"

ฉินตงฟางก็ยิ้มพลางประสานมือคำนับตอบฮั่วอวิ๋นหลงที่เปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งใจ

จากนั้นก็มองเขาหันกลับไปเปิดประตูลานบ้าน แล้วก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาเดินจากไปใต้แสงจันทร์...