ตอนที่ 82 จอมโจรลึกลับ ตกหลุมเก็บมันเทศกลางดึก

ฉินตงฟางนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงไม้แคบ ๆ กลางลานบ้าน

ด้วยรูปร่างสูงโปร่ง ขาและปลายเท้าของเขาจึงยื่นเลยพ้นเตียงออกมาอย่างช่วยไม่ได้...

ฟากฟ้ายามราตรีเป็นสีน้ำเงินเข้ม พระจันทร์กลมโตสว่างกระจ่างตา

สาดประกายแสงขาวนวลเย็นเยียบลงมาเป็นระลอก...

ราวกับผ้าโปร่งสีเงินบางเบาที่แผ่คลุมทั่วทั้งหมู่บ้านเล็ก ๆ กลางหุบเขา

กลิ่นหอมเย็นชื่นใจของดอกหอมหมื่นลี้ในเดือนแปด โชยรวยรินมาจากที่ใดก็สุดรู้

แม้กระทั่งเสียงเรไรที่กรีดร้องระงมกับเสียงหมาเห่าประปราย ก็ยังฟังดูไพเราะเสนาะหูยิ่งนัก

บรรยากาศอันแสนคุ้นเคยและบริสุทธิ์สดชื่นเช่นนี้ ทำให้จิตใจของฉินตงฟางสงบลงอย่างประหลาด...

กี่หมื่นครั้งในความฝันกันนะที่เขาได้หวนคืนสู่บ้านเกิด!

นับตั้งแต่ได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งบนผืนแผ่นดินมาตุภูมิแห่งนี้ ห่างไกลจากมหานครอันอึกทึกจอแจที่มีแต่เสียงเครื่องยนต์กึกก้อง ฉินตงฟางก็ไม่เคยนอนไม่หลับหรือฝันร้ายสะเปะสะปะอีกเลย

สามารถเข้าสู่ห้วงนิทราอันล้ำลึกได้อย่างง่ายดาย...

แม้ร่างกายของชายหนุ่มผู้นี้จะดูผอมแห้ง แต่ก็เปี่ยมล้นไปด้วยพลังแห่งชีวิตใหม่อันกระปรี้กระเปร่าด้วยเหตุนี้เอง!

เขานอนรออย่างอดทนจนกระทั่งถึงช่วงดึกสงัด

ฉินตงฟางยันตัวลุกขึ้นจากเตียงไม้ เตรียมจะไปหยิบแมวไม้และกับดักในโรงเก็บฟืน...

แต่จู่ ๆ กลับได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกและเสียงฝีเท้าสับสนอลหม่าน ดังแว่วมาจากทิศทางต่าง ๆ นอกบ้าน

"ตื่นกันให้หมดเร็ว ออกมาช่วยกันจับไอ้หัวขโมยหมา!"

"รีบไปดักหน้ามันไว้! มันวิ่งไปทางปากตรอกแล้ว..."

"จับตัวมันให้ได้ ตีมันให้ตายไปเลย!!"

เสียงคำรามเกรี้ยวกราวดุดันดังมาจากทั้งถนนของหมู่บ้านทางทิศใต้ และจากก้นตรอกลึกทางทิศเหนือของบ้านฉินตงฟาง

เห็นได้ชัดว่าพวกชาวบ้านแยกย้ายกันออกเป็นหลายสาย เพื่อไล่ล่าล้อมกรอบโจรผู้กำแหงรายนี้

ฉินตงฟางพุ่งพรวดออกจากประตูรั้วบ้านไปทันที...

แต่กลับเกือบจะชนเข้ากับเงาดำร่างหนึ่งอย่างจัง!

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการไล่ล่าจากหลายทิศทาง โจรผู้นั้นจึงลนลานจนไม่ทันดูตาม้าตาเรือ

ถึงกับผลุบแวบเดียว มุดหลบเข้ามาในบ้านของฉินตงฟางเสียอย่างนั้น...

แต่เคราะห์ร้ายยิ่งนัก

เขาเพิ่งวิ่งเลาะตามมุมกำแพงในลานบ้านไปได้เพียงไม่กี่ก้าว คิดจะแอบในที่ลับตา

"ตูม!!"

กลับร่วงผล็อยลงไปในหลุมดินใต้ดินอันลึกชัน

อ้าวเฮ้ย?!

ฉินตงฟางที่หมุนตัวตามเข้ามา อดไม่ได้ที่จะหลุดขำพรืดออกมา

ตอนเย็นที่เราลงไปหยิบมันเทศ ลืมปิดฝาหลุมหรือนี่?

อย่างนี้ก็พอดีเลย จับตะพาบในไหชัด ๆ!

ฉินตงฟางรีบคว้าท่อนไม้ออกมาท่อนหนึ่ง ยืนคุมเชิงอย่างทะมึนอยู่เหนือปากหลุมเก็บมันเทศ

หัวขโมยฝีเท้าคล่องแคล่วว่องไวคนนั้น พอคิดจะปีนบันไดไม้ขึ้นมา ก็เกือบจะโดนฟาดกระบองใส่กบาลเข้าให้!

"น้องชาย! พี่ไม่ใช่คนเลวหรอก ขอร้องละ ปล่อยพี่ไปสักครั้งเถอะนะ?"

เขาหลบเข้าไปอยู่ลึกสุดในหลุมใต้ดินอันมืดสลัว เอ่ยวิงวอนเสียงแผ่วต่ำ

"หมาป่าของบ้านเศรษฐีเหอมันกัดลูกชายคนเล็กของพี่จนบาดเจ็บ พวกมันยังอาศัยอำนาจบาตรใหญ่รังแกคนอีก! กูนี่แหละถึงต้องมาจัดการหมานรกตัวนั้น กะว่าจะลากกลับไปตุ๋นให้ลูกกิน บำรุงร่างกายที่ผอมจนหนังหุ้มกระดูกแถมยังเจ็บตัว..."

ฉินตงฟางได้ฟังก็ชะงักไป

เพื่อแก้แค้นไอ้คนรวยไร้คุณธรรมแห่งหมู่บ้านเหอเจียไจ้คนนั้น เขาถึงยอมกัดฟันมาเป็นขโมยหมางั้นรึ?

ถ้าอย่างนั้นพี่ชายก็ทำได้สะใจดีนี่หว่า!

ในฐานะคนที่เป็นพ่อคนเหมือนกัน ฉินตงฟางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเห็นใจขึ้นมา

"งั้นก็นอนสงบเสงี่ยมอยู่ตรงนั้นไปก่อน รอใต้เท้าคนนี้เปิดศาลไต่สวน!"

เขาเอ่ยทิ้งท้ายด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วจึงชักบันไดไม้เล็ก ๆ นั้นขึ้นมาจากหลุมใต้ดินที่ลึกสี่ถึงห้าเมตร

จากนั้นก็ปิดฝาหลุมอันหนักอึ้งลงไปเสียงดังโครม

แถมยังยกก้อนหินก้อนหนึ่งมาทับเอาไว้ด้วย!

ก่อนจะปัดไม้ปัดมืออย่างอารมณ์ดี แล้วเตรียมหันหลังเดินออกไปดูสถานการณ์ข้างนอก

"เกิดอะไรขึ้นคะฉินตงฟาง? บ้านไหนโดนขโมยขึ้นเหรอคะ?"

เซวียชิ่นกับไป๋ลี่ผิงถูกเสียงเอะอะปลุกจนตื่นเสียแล้ว

ทั้งสองเปิดไฟหลอดกลม คว้าเสื้อคลุมเดินออกมายืนถามอยู่หน้าประตูห้องโถง

"ไม่มีอะไรหรอก รีบไปนอนต่อเถอะ เรื่องในหมู่บ้านพวกเราอย่าไปยุ่งเลยครับ"

ฉินตงฟางหันไปบอกภรรยาและรุ่นพี่สาวด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ

"ก็จริงนะเซวียชิ่น ตอนนี้คนในหมู่บ้านอวิ๋นหยางก็ค่อนข้าง...ตั้งแง่รังเกียจบ้านพวกเธออยู่ด้วย เราอย่าไปสนใจเลย"

ไป๋ลี่ผิงกระซิบเสียงเบา พลางพาเพื่อนรักดึงประตูปิดลงอีกครั้ง

ฉินตงฟางหันหลังเดินออกจากบ้าน

พลางดึงประตูลานบ้านปิดตามหลัง

แต่กลับเห็นว่าตรงทางแยกหน้าประตูใหญ่บ้านตัวเอง มีผู้คนมายืนล้อมออกันอยู่เนืองแน่นจนดูชุลมุนวุ่นวายไปหมด

"เฮ้ย! แกเห็นไอ้ขโมยหมาเมื่อกี้นี้ไหมวะ?!"

ชายหนุ่มแต่งตัวภูมิฐานคนหนึ่งเอ่ยถามฉินตงฟางด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโสเย็นชา

เขาคือลูกชายของเศรษฐีประจำหมู่บ้านเหอเจียไจ้ นักธุรกิจหนุ่มวัยยี่สิบกว่าปีนามเหอต้าเหว่ย

ในมือของคุณชายเหอกำท่อนเหล็กหนาเตอะเอาไว้ท่อนหนึ่ง

ด้านหลังยังมีคนตระกูลเหออีกกลุ่มใหญ่ถือท่อนไม้และเครื่องมือทำกินกรูตามมา

เวลานี้ เพื่อนบ้านผู้มีน้ำใจบางคนของหมู่บ้านอวิ๋นหยางก็ถือไม้ถือกระบองตามมามุงดูด้วยเช่นกัน...

แต่ไม่ว่าจะเป็นพี่ไห่จวินหรือชาวบ้านคนอื่น ๆ ต่างก็ไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าใกล้ฉินตงฟางมากเกินไป

นับตั้งแต่มีชื่อฉาวโฉ่ว่าเป็น "มือสังหารเซียนหวงนับพันตัว" เขาก็กลายเป็นตัวซวยที่ใคร ๆ ต่างพากันหลีกเลี่ยงจนไม่อยากเฉียดกรายเข้าใกล้!

พอเห็นท่าทางวางก้ามอวดเบ่งของลูกชายเศรษฐีเหอ ฉินตงฟางก็ชักไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

"อย่างแรกเลยนะ กูไม่ได้ชื่อเฮ้ย"

เขาล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง เลิกคิ้วขึ้นเชิดหน้ามองอย่างเย็นชา

เพราะกลัวจะรบกวนลูกและเมีย ฉินตงฟางจึงกดเสียงต่ำ พลางขยับถอยไปด้านข้างอีกสองสามก้าว

"อีกอย่าง พวกมึงคนหมู่บ้านเหอเจียไจ้ถืออาวุธมาจับขโมย แต่ดึกดื่นค่ำมืดดันแห่กันมาถึงในหมู่บ้านพวกกู มันหมายความว่ายังไงวะ?"

บ้านเศรษฐีเหอมีเงินทองและเส้นสายอยู่บ้างในแถบนี้ พ่อลูกคู่นี้จึงมีนิสัยเย่อหยิ่งจองหอง ซ้ำยังคอยข่มเหงกดขี่ชาวบ้านอวิ๋นหยางที่ยากจนกว่าอยู่เสมอ

เดิมทีฉินตงฟางก็เหม็นขี้หน้าพวกมันอยู่แล้ว!

สิ้นเสียงพูดอันเย็นชา เขาก็แบมือยื่นออกไปตรงหน้าของเหอต้าเหว่ยทันที

"พ่อคนรวย เสียงแหกปากของพวกมึงทำลูกสาวกูตกใจ จ่ายค่าทำขวัญมาซะ!"

หา?!

เหอต้าเหว่ยพลันหน้าดำหน้าแดงขึ้นมาทันควัน ลำคอพองหนา เบิ่งตาตี่ ๆ เสียจนกลมโต

"เฮ้ย...ไอ้ฉินตงฟาง มะ...มึงนี่มัน!"

เขาชี้นิ้วใส่หน้าฉินตงฟาง โกรธจัดจนมุมปากกระตุกไม่หยุด

เหอต้าเหว่ยเคยได้ยินมาบ้างว่าไอ้คนเสเพลแห่งหมู่บ้านอวิ๋นหยางคนนี้ค่อนข้างรับมือยาก

แต่นึกไม่ถึงเลยว่าฉินตงฟางจะหน้าด้านหน้าทนได้ถึงขนาดนี้!

"มึงอะไรของมึง ยกพวกจากหมู่บ้านเหอเจียไจ้บุกมาจับขโมยถึงอวิ๋นหยาง แถมยังมาล้อมอยู่หน้าประตูบ้านกู มึงกำลังดูถูกใครกันแน่วะ แม่มึงเอ๊ย?!"

พอเห็นว่าทั้งสองฝ่ายจวนเจียนจะเปิดศึกปะทะกันอยู่รอมร่อ...

เพื่อนบ้านอย่างพี่ไห่จวินจึงกัดฟัน รีบแทรกตัวออกมาจากฝูงชนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

"โอ๊ย ต้าเหว่ย! ทำไมเอ็งไม่รีบพาคนไปตามจับไอ้โจรขโมยหมาเล่า จะมาเอาเรื่องเอาราวกับตงฟางทำไมกัน? เมื่อกี้ข้าเหมือนจะเห็นเงาดำนั่น...วิ่งพ้นหมู่บ้านเราไปแล้วนะ!"

ฉินไห่จวินผู้ซื่อสัตย์สุจริตมาโดยตลอดจำใจต้องเอ่ยคำโกหกออกมา พลางชี้มือไปทางปากทางเข้าหมู่บ้านทิศตะวันตก

แม้ในใจจะรู้สึกไม่อยากข้องแวะกับฉินตงฟางอยู่บ้างเหมือนกัน

แต่ยามนี้เขากลับยิ่งกลัวว่า ไอน้องชายข้างบ้านที่ไม่ยอมให้ใครเอาเปรียบคนนี้ จะไปงัดข้อกับพวกหมู่บ้านเหอเจียไจ้ จนกลายเป็นศึกตะลุมบอนใหญ่โตขึ้นมาน่ะสิ!

ถึงอย่างไรฝ่ายนั้นก็มีคนมากกว่า

แถมในมือยังถืออาวุธกันครบมืออีกด้วย...

"รีบไปกันเถอะพี่ต้าเหว่ย พวกเราต้องรีบไปจับขโมยนะ!"

คนจากหมู่บ้านเหอเจียไจ้จึงรีบช่วยเกลี้ยกล่อมทายาทเศรษฐี เพื่อหาทางลงให้แก่พวกพ้องของตนเอง

"ฮึ่ม!"

เหอต้าเหว่ยสะบัดแขนเสื้อแค่นเสียงเย็นชา ถลึงตาใส่ไอ้หนุ่มยากจนปากกล้าอย่างฉินตงฟางแวบหนึ่ง

จากนั้นก็พาสมุนแยกย้ายออกเป็นหลายสาย วิ่งตึงตังไปคนละทิศละทางเพื่อตามล่าตัวหัวขโมยหมาต่อ...

"ตงฟางเอ๊ย..."

ฉินไห่จวินมองเพื่อนบ้านจอมเสเพลพลางขมวดคิ้ว เอ่ยปากขึ้นมา

"เฮ้อ!"

สุดท้ายก็ได้แต่ก้มหน้าถอนหายใจอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แล้วหันหลังเดินกลับบ้านไป

ฉินตงฟางมองดูเพื่อนบ้านรุ่นพี่วัยสี่สิบกว่าปีที่ถูกชีวิตอันยากเข็ญกดทับจนหลังเริ่มค่อมงอ ในใจก็อดทอดถอนใจด้วยความเวทนาไม่ได้

พี่ไห่จวินเป็นคนซื่อที่รู้จักคำว่าญาติมิตรน้ำใจ

ที่ทำแบบนี้ คงเพราะใจหนึ่งอยากจะตักเตือน แต่อีกใจก็รู้ดีว่าพูดไปก็คงไร้ประโยชน์...

ความจริงฉันก็อยากจะถอนหายใจเหมือนกันนะ พี่ชาย!

ขอเพียงผู้นำครอบครัวหน้าซีดเซียวเพราะขาดสารอาหารอย่างพี่ ยอมคิดให้ตก ก้าวข้ามกรอบความคิดแบบเดิม ๆ ได้

แล้วมาขอให้น้องชายคนนี้สอนวิชาจับตัวเพียงพอนสร้างเนื้อสร้างตัว...

ยังจะต้องทนใช้ชีวิตลำบากตรากตรำ คอยแทะก้อนแป้งข้าวโพดประทังชีวิตไปพร้อมกับคนเฒ่าคนแก่และเด็ก ๆ ในบ้านทุกเมื่อเชื่อวันอยู่อีกหรือ?

ฉินตงฟางขมวดคิ้วเดินกลับเข้าบ้าน ลงกลอนประตูลานบ้านแน่นหนา

จากนั้นก็เดินมาที่ปากหลุมเก็บมันเทศ ยกก้อนหินและแผ่นไม้ปิดฝาออก

เอ่ยกับชายที่อยู่ข้างในเบา ๆ ว่า "ปีนขึ้นมาได้แล้ว"

แต่หลุมดินเก็บมันเทศนั้นลึกตั้งสี่ถึงห้าเมตร!

บันไดไม้เล็ก ๆ ที่เดิมทีเอาไว้ใช้ปีนขึ้นลง ก็เพิ่งจะถูกฉินตงฟางดึงขึ้นมาเมื่อครู่นี้เอง...

การทำเช่นนี้เห็นได้ชัดว่าเขาตั้งใจสั่งสอนให้อีกฝ่ายได้อับอาย

ไม่ว่าอย่างไร พฤติกรรมลักเล็กขโมยน้อยก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าเชิดหน้าชูตาอยู่ดี

ขนาดพี่เขยของฉันยังต้องติดคุกเพราะเรื่องพรรค์นี้ จนทำให้พี่สาวต้องอับอายขายหน้าแทบจะเงยหน้าไม่ขึ้นในหมู่บ้านของพวกเขาเลย!

"น้องชาย...นายชื่อฉินตงฟางใช่ไหม? ขอบพระคุณมากจริง ๆ!"

ชายวัยสามสิบกว่าปียืนอยู่ในหลุมดินแคบ ๆ เงยหน้าขึ้นประสานมือคำนับฉินตงฟางด้วยความซาบซึ้ง น้ำเสียงเปี่ยมล้นไปด้วยความสำนึกในบุญคุณ

หลุมเก็บมันเทศขุดอยู่ริมกำแพงด้านในของลานบ้าน

เมื่อครู่นี้เขาจึงพอจะได้ยินบทสนทนาระหว่างฉินตงฟางกับเหอต้าเหว่ยที่หน้าประตูลานบ้านอยู่แว่ว ๆ...

ในชั่วพริบตาต่อมา

กลับเห็นชายคนนั้นถีบเท้าส่งตัวขึ้นจากพื้นอย่างแรง

พลันกระโดดตัวลอยขึ้นมาจากหลุมเก็บมันเทศ!

เขายื่นมือแตะขอบหลุมดินไว้

ชั่วพริบตาก็กระโดดข้ามพ้นหลุมใต้ดินที่ลึกสี่ถึงห้าเมตรขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย!

ร้ายกาจขนาดนี้เชียว?

ฉินตงฟางมองดูแล้วถึงกับขมวดคิ้วอึ้งไป

ที่แท้ก็เป็นคนมีวิชาหมัดมวยนี่เอง!

เขาจึงอดไม่ได้ที่จะกวาดสายตามองสำรวจหัวขโมยหมาที่ไม่ธรรมดาผู้นี้ใหม่อีกครั้ง...