ตอนที่ 81 น้าคะ! ไอ้คนเสเพลฉินไม่ได้ตีหนูมาหลายวันแล้วนะ

ได้ยินบทสนทนาระหว่างลูกสาวกับลูกไก่ทั้งสามตัว เซวียชิ่นก็ทั้งขำทั้งเอ็นดูจนทำตัวไม่ถูก

"ข้าวของลูกเจี๊ยบกับของที่ย่าย่ากินไม่เหมือนกันสักหน่อยนี่ลูก!"

เซวียชิ่นเอ่ยเสียงหวาน พลางเดินกลับเข้าห้องไปหยิบข้าวฟ่างสีเหลืองทองออกมาหนึ่งกำมือ

มือเรียวสะบัดเบา ๆ โปรยเมล็ดข้าวฟ่างลงบนพื้นลานบ้าน

"จิ๊บ ๆ ๆ"...

ลูกไก่ตัวน้อยน่ารักส่งเสียงร้องอย่างร่าเริง พลางส่ายหัวดุ๊กดิ๊กวิ่งกรูเข้ามาเหมือนก้อนขนปุยสีเหลือง

พวกมันก้มหน้าก้มตาใช้จะงอยปากแหลมจิกกินเมล็ดพืชบนพื้นอย่างเอร็ดอร่อย...

ย่าย่านั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าแม่ไก่น้อยทั้งสามตัว แล้วเอ่ยเตือนเสียงเบาว่า

"โธ่เอ๊ย ฮวาฮวาเธอกินช้า ๆ หน่อยสิ เดี๋ยวก็ติดคอตายหรอก!"

หล่อนตั้งชื่อให้ลูกเจี๊ยบพวกนั้นครบทุกตัวแล้ว

ดวงตะวันคล้อยลับเหลี่ยมเขาทางทิศประจิม แสงอัสดงสาดทอประกายงดงามจับตา

ควันไฟหุงต้มลอยเอื่อยออกมาจากแต่ละหลังคาเรือน~

แว่วเสียงสุนัขเห่าหอนสะท้อนมาจากที่ไกล ๆ เป็นระยะ

ทุกสิ่งทุกอย่างในหมู่บ้านบนเขาอวิ๋นหยางช่างดูสงบเงียบและงดงามยิ่งนัก...

แสงอาทิตย์ยามอัสดงอาบทั่วลานบ้านชาวนาจนกลายเป็นสีทองอร่าม

กิ่งก้านของต้นทับทิมต้นเตี้ยข้างแปลงผัก ยื่นยาวออกไปจรดชายคาห้องครัว~

บนกิ่งเต็มไปด้วยผลทับทิมขนาดเท่ากำปั้นห้อยระย้า

มีทั้งสีเขียวปนแดง แดงแซมเหลือง บางลูกถึงขั้นปริแตกจนเห็นเนื้อข้างใน

แต่ฉินตงฟางไม่ได้ให้เซวียชิ่นเด็ดลงมาจนหมด

พรุ่งนี้พี่สาวคงจะพาลูกทั้งสามคนหอบหิ้วขนมไหว้พระจันทร์มาเยี่ยมแม่ที่บ้าน

ในฐานะคนเป็นน้า ฉินตงฟางต้องเตรียมผลไม้สด ๆ ที่เด็ดกินจากต้นได้ทันที ไว้ให้พวกเด็กซนเป็นลิงเป็นค่างที่น่าสงสารพวกนั้นสักหน่อย

ทั้งยังเป็นการเก็บความสนุกในการเด็ดกินไว้ให้พวกหลาน ๆ ด้วย...

"ซ่า~"

เวลานี้ฉินตงฟางอยู่ในครัว กำลังโน้มตัวผัดพริกเส้นใส่ไข่อย่างขะมักเขม้น

พริกเส้นเรียวยาวสีเขียวสดที่ปลูกไว้กินเอง ผัดคลุกเคล้าเข้ากับไข่ไก่บ้านสีเหลืองทอง ส่งกลิ่นหอมเผ็ดร้อนฟุ้งกระจายไปทั่ว

"ใช้ได้เลยนี่พวกเรา! ลีลาการผัดกับข้าวดูเข้าท่าไม่เบา แถมกลิ่นยังเตะจมูกอีก พี่น่ะชอบกินเผ็ดที่สุดเลย!"

ไป๋ลี่ผิงที่นั่งคุมฟืนอยู่หน้าเตา อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นมาชะโงกดูอาหารในกระทะ

ชั่วพริบตาต่อมา

ดวงตาของหล่อนก็เป็นประกายด้วยความทึ่ง น้ำลายสอขึ้นมาทันที...

"พริกเส้นผัดไข่เสร็จเรียบร้อยพร้อมขึ้นโต๊ะแล้วครับ!"

ฉินตงฟางตักกับข้าวที่สีสัน หน้าตา และกลิ่นหอมครบเครื่องจานนี้ขึ้นมา แล้วหันไปวางไว้บนเขียง

จากนั้นก็เทหมูสามชั้น สาหร่ายคอมบุ และต้นกระเทียมลงในกระทะน้ำมันร้อน ๆ ตามลำดับ ลงมือปรุงอาหารจานเนื้อจานถัดไปที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ...

ส่วนเมนูเด็ดตบท้าย ก็คือน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาหางปลา และต้มผักกาดดองเนื้อปลาช่อนเกือบเต็มหม้อใหญ่!

ทั้งปลาตัวโต พริกเส้น ผักชี และอื่น ๆ ในวันนี้ ล้วนเป็นวัตถุดิบฟรีที่หามาได้เองแทบทั้งสิ้น

แต่กลับทำให้ย่าย่ากับไป๋ลี่ผิงอยากอาหารจนต้องกลืนน้ำลายเอื๊อก...

"ให้ตายสิ ฝีมือทำกับข้าวของฉินตงฟางนี่ร้ายกาจจริง ๆ! แบบนี้ดีกว่าไปเสียเงินกินตามร้านอาหารในตลาดตั้งเยอะ พ่อครัวมืออาชีพยังสู้ไม่ได้เลยมั้งเนี่ย!"

แม่ม่ายไป๋กะพริบดวงตาดอกท้อหยาดเยิ้ม หันไปเอ่ยชมกับเซวียชิ่นด้วยความทึ่ง

ตอนนี้ในหม้อใบเล็กกำลังเดือดปุด ๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวนชวนกินของเนื้อปลา...

ฉินตงฟางโรยผักชีสีเขียวสดลงไป พลางคุยโม้ด้วยรอยยิ้มว่า "นั่นมันแน่อยู่แล้วสิครับ ฉายายอดพ่อครัวของผมไม่ได้ตั้งขึ้นมาเล่น ๆ เสียหน่อย"

"เชอะ! ตั้งขึ้นมาเองล่ะสิไม่ว่า..." รุ่นพี่สาวเบะริมฝีปากสีแดงระเรื่อ

ฉินตงฟางใช้แขนเสื้อปาดเหงื่อเม็ดละเอียดบนหน้าผาก แล้วเริ่มตักปลาใส่ลงในกะละมัง

หญิงงามเซวียทอดสายตามองดูภาพสามีที่กำลังง่วนทำอาหารด้วยรอยยิ้ม พลันรู้สึกใจลอยไปชั่วขณะ...

หล่อนอยากจะเขียนจดหมายไปหาน้าสาวที่เจียงหนานจริง ๆ เพื่อบอกข่าวดีครั้งใหญ่นี้ให้ญาติสนิทแดนไกลได้รับรู้!

น้าคะ...ฉันไม่ได้โมโห ไม่ได้โดนไอ้คนเสเพลฉินลงไม้ลงมือทุบตีมาหลายวันแล้วนะคะ...

หากคราวนี้เขาจะยอมกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดีได้อย่างหมดจดจริง ๆ ละก็

ความอยุติธรรมและความเหนื่อยยากที่ฉันเคยทุ่มเทยอมทนมาทั้งหมดในอดีต ก็คงคุ้มค่าแล้ว

ฉินตงฟางยกหม้อขึ้นแล้วตักเนื้อปลาใส่ชาม พลางตะโกนเรียกเสียงนุ่ม "ล้างมือแล้วมากินข้าวกันได้แล้วครับสหายทั้งหลาย!"

"ว้าวว้าว ย่าย่าหิวจะแย่อยู่แย้ว! ได้กินหมั่นโถวสีขาวกับเนื้อแย้ว!!"

ลูกสาวตัวน้อยวิ่งรี่เข้ามาเกาะขอบประตูห้องครัว มองดูอาหารเลิศรสส่งกลิ่นหอมฟุ้งด้วยแววตากระหายอยาก~

กัดนิ้วมือเรียวเล็กของตัวเองเบา ๆ น้ำลายหยดแหมะมุมปากอย่างห้ามไม่อยู่...

ย่าย่าที่ท้องน้อย ๆ ร้องจ๊อก ๆ อย่างบ้าคลั่ง จ้องเขม็งไปที่หมั่นโถวสีขาวปลอดและกับข้าวหากินยากที่มีทั้งเนื้อทั้งผักตรงหน้าอย่างตาไม่กะพริบ รู้สึกราวกับว่าตัวเองสามารถกินวัวเข้าไปได้ทั้งตัวแล้ว!

เซวียชิ่นยกกับข้าวร้อน ๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นที่สามีทำเสร็จ นำไปวางเรียงไว้บนโต๊ะตัวเล็กในห้องโถงกลาง

ก่อนจะเอ่ยกับเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเจือความเสียดายว่า "แม่สามียังไม่กลับมาจากบ้านญาติเลยค่ะ คืนนี้เสี่ยวจวี๋ก็ต้องไปเข้าเวรดึกที่โรงงานทอผ้าอีก ทั้งสองคนเลยไม่มีวาสนาได้กินของอร่อยเลย..."

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าพอย่าย่าของย่าย่ากลับมาถึงบ้าน คงจะต้องเข้ามาขัดขวางไม่ให้ฉินตงฟางออกไปล่าตัวเพียงพอนเป็นแน่ เซวียชิ่นก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเรียวงามเข้าหากันเบา ๆ

ช่องทางหาเงินพิเศษของครอบครัวเรา คราวนี้คงต้องสะดุดหยุดลงแล้วสินะ...

ต่อไปคงต้องกลับมาใช้ชีวิตอย่างประหยัดมัธยัสถ์กันอีกแล้ว

"อ้อจริงสิ เซวียชิ่น!"

ไป๋ลี่ผิงพลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

"วันก่อนเธอซื้อผ้ามา แล้ววานให้ฉันช่วยตัดชุดใหม่ให้คุณป้ากับเสี่ยวจวี๋ไม่ใช่เหรอ? ของคุณป้าฉันตัดเสร็จแล้วเลยเอาติดมือมาด้วย แต่ของเสี่ยวจวี๋ยังเหลืออีกครึ่งหนึ่งยังเย็บไม่เสร็จน่ะ"

"เร็วขนาดนี้เชียวเหรอคะ! ถ้างั้นก็ไม่รีบหรอกค่ะพี่ลี่ผิง พวกเรากินข้าวกันก่อนเถอะค่ะ!"

เซวียชิ่นยกชามกับตะเกียบเข้ามาในห้องโถงกลาง พลางเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มแย้มแจ่มใส

มื้ออาหารอันโอชะสุดอลังการที่ฉินตงฟางรังสรรค์ขึ้นมาในครั้งนี้

ไม่เพียงแต่จะพิชิตกระเพาะอาหารของสามสาวงามสัญชาติจีนได้เท่านั้น ทว่ายังช่วยสร้างความอบอุ่นให้แก่หัวใจของพวกหล่อนด้วย...

"งั่ม ๆ ๆ... หอมจัง~ อะหย่อยที่สุดเลย! ปะป๊าของหนูเก่งกาจที่สุดแย้ว!"

"ปะป๊าของหนูนี่ต้องยอมรับเลยว่าทำให้คนมองด้วยสายตาใหม่จริง ๆ ไหนให้น้าลองคิดดูซิ ว่าจะชมเจ้าหมอนี่ยังไงดีนะฮึ!"

แม่ม่ายไป๋ที่เพิ่งเคยได้ลิ้มรสรสมือการทำอาหารของฉินตงฟางเป็นครั้งแรก เอ่ยหยอกเย้าย่าย่าไปพลาง ตักอาหารรสเลิศเข้าปากไปพลาง

"อืม! เข้าครัวทำกับข้าวก็เลิศ ออกนอกบ้านก็ไม่อายใคร เลี้ยงดูครอบครัวก็ไหว แถมยังสู้กับพวกนักเลงได้อีก!"

"จุ๊ ๆ ๆ รุ่นน้องจอมเสเพลของพี่คนนี้ เดี๋ยวนี้เปลี่ยนไปจนหล่อเหลาเอาการ ไม่ใช่แบบธรรมดา ๆ ซะแล้วสิเนี่ย!"

ความทึ่งและชื่นชมที่ไป๋ลี่ผิงมีต่อฉินตงฟาง ได้ขยายขอบเขตจากเสน่ห์ปลายจวักลามไปถึงตัวตนทั้งหมดของเขาแล้ว

ในดวงตาดอกท้อฉ่ำน้ำที่หล่อนทอดมองไปยังอดีตแฟนหนุ่ม ก็เริ่มมีประกายระยิบระยับแวววาวเพิ่มขึ้นมาอีกระลอกหนึ่ง...

"อะแฮ่ม"

เซวียชิ่นใบหน้างามแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย หล่อนปรายตามองฉินตงฟางแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเตือนเพื่อนสนิทขึ้นลอย ๆ ว่า "ผู้ชายคนนี้น่ะชมสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้หรอกนะคะ เดี๋ยวจะเหลิงจนลอยติดเพดานเอา"

ฉินตงฟาง "ครูเซวียพูดแบบนี้ได้ยังไงกันครับ..."

"ก็จริงนะ ผู้ชายจะตามใจไม่ได้ ยิ่งตามใจยิ่งเสเพลจนเคยตัว!" ไป๋ลี่ผิงพยักหน้าเห็นพ้องต้องกัน

ม่านราตรีเริ่มโรยตัวลงมา

ชายหนึ่งหญิงสามกินอิ่มหนำสำราญท่ามกลางเสียงพูดคุยหัวเราะหยอกล้อ

บนใบหน้าของทั้งผู้ใหญ่และเด็กในยามนี้ ต่างก็เปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขและความอิ่มเอมใจ

ถึงอย่างไรการได้กินอิ่มนอนอุ่น ก็คือความปรารถนาเรียบง่ายร่วมกันของผู้คนในยุคสมัยนี้แล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น กับข้าวกับปลาที่นำมาใช้เลี้ยงต้อนรับไป๋ลี่ผิงในค่ำคืนนี้ ทั้งเอร็ดอร่อยและอุดมสมบูรณ์ถึงเพียงนี้ แทบจะทัดเทียมกับสำรับอาหารของพวกข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ในเมืองได้แล้วด้วยซ้ำ!

เซวียชิ่นเก็บกวาดชามและตะเกียบบนโต๊ะอาหาร พลางเอ่ยบอกแม่ม่ายไป๋ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

"เดี๋ยวพี่ลี่ผิงไปนอนที่เตียงของฉินตงฟางนะคะ ฉันจัดการปูที่นอนไว้ให้พี่เรียบร้อยแล้ว พวกเราจะได้นอนคุยกันด้วย"

ฉินตงฟางขมวดคิ้วประท้วง "เพิ่งมาถึงก็ยึดรังคนอื่นเลยเหรอครับเนี่ย?"

"พวกคุณสาวงามทั้งสามคนไปเบียดกันเถอะ คืนนี้พวกเราจะได้คุยกันได้ไงครับ!"

ไป๋ลี่ผิงส่งยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเอ่ยว่า "ก็ดูเอาสิ น้องสาวฉันออกจะใจกว้างและมีน้ำใจขนาดนี้! อิจฉาตาร้อนล่ะสิฉินตงฟาง?"

"พอมาคิดดูก็รู้สึกเกรงใจอยู่เหมือนกันนะ ตอนกลางวันนายเพิ่งจะช่วยงานใหญ่ของพี่ไปแท้ ๆ คืนนี้พี่ยังจะมาขัดจังหวะเรื่องพรรค์นั้นของนายกับครูเซวียเขาอีก... คิกคิก"

เซวียชิ่นที่กำลังก้มตัวเก็บเศษกับข้าวตกใจจนร่างบางสะท้าน ใบหน้ารูปไข่แดงก่ำลามไปถึงใบหู

"นี่ พูดจาเลอะเทอะอะไรต่อหน้าเด็กกันน่ะลี่ผิง!"

หล่อนใช้ศอกกระทุ้งเพื่อนสนิทข้างกายเบา ๆ พลางก้มหน้าส่งเสียงเอ็ดด้วยความเขินอาย

"น้าผิงคะ เรื่องพรรค์นั้นคือเรื่องอะไรเหยอคะ?"

ย่าย่าผู้ฉลาดเฉลียวและรักการเรียนรู้ แหงนหน้าเล็ก ๆ ขึ้นมาเอ่ยถามด้วยความงุนงง

"เอ่อ... เด็กผู้หญิงอย่ามาซักไซ้เรื่องผู้ใหญ่สิจ๊ะ!"

"อ๋อ!"

ฉินตงฟางย้ายมานอนบนแคร่ไม้ตัวเล็กกลางลานบ้าน

สาวงามรุ่นใหญ่รุ่นเล็กทั้งสามคนในห้องฝั่งตะวันตก ยังคงกระซิบกระซาบคุยกันเจื้อยแจ้วไม่หยุด...

มีเสียงหัวเราะคิกคักสดใสของย่าย่าแว่วออกมาเป็นระยะ

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าในหมู่พวกผู้หญิง สามารถข้ามผ่านช่องว่างระหว่างวัยอันลึกซึ้ง แล้วสรรหาเรื่องมาคุยถูกคอกันได้อย่างไร?

กระทั่งฉินตงฟางเริ่มหาวหวอด ๆ

พวกหล่อนในห้องนอนถึงค่อยหยุดคุย แล้วพากันผล็อยหลับไป...

แต่ฉินตงฟางยังไม่กล้าหลับ

เขารอให้ถึงเวลาดึกสงัด เพื่อจะได้ออกไปล่าตัวเพียงพอนต่อ

ต้องรีบอาศัยช่วงที่แม่ยังไม่กลับมาจากบ้านยาย ออกไปกอบโกยเงินที่สุสานร้างกลางทุ่งกว้างให้ได้เยอะ ๆ!