ตอนที่ 80 หญิงงามสัญชาติจีนในลานบ้านชาวนา

อันที่จริงเซวียชิ่นเองก็เพิ่งก้าวเข้าบ้านมาเหมือนกัน

เธอทันได้ยินแค่ประโยคโอ้อวดนั้นของฉินตงฟางเท่านั้น

แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งขู่ฉินตงฟางกับพี่ลี่ผิง อดีตคู่รักวัยแรกแย้มคู่นี้ให้ตกใจเล่นเสียหน่อย!

"ม่าม้า ม่าม้า! รีบมาดูเร็วเข้า! ปะป๊าหนูจับปลาตัวเบ้อเริ่มได้ด้วย..."

ครั้นได้ยินเสียงร้องอย่างดีอกดีใจของลูกสาว เซวียชิ่นถึงค่อยลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ

ความระแวงแคลงใจที่ผุดขึ้นมาลึก ๆ พลอยมลายหายไปด้วย...

ใช่สิ ที่บ้านยังมีทหารตัวน้อยของฉันอยู่นี่นา

พวกเขาคงไม่กล้าทำอะไรเกินเลยจนน่าเกลียดต่อหน้าเด็กหรอก...

ฉินตงฟางผลุบหายเข้าไปในครัว แล้วหยิบผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ผืนเล็กของภรรยามาผูก

เขาวางปลาช่อนตัวใหญ่ที่ล้างสะอาดลงบนเขียง ก่อนจะกระชับมีดทำครัวสับหัวตัดหางทิ้งอย่างคล่องแคล่ว!

จากนั้นจึงแล่เนื้อปลาแยกออกเป็นสองซีก เผยให้เห็นเนื้อสดใหม่ขาวจั๊วะด้านใน

คมมีดแนบขนานไปตามท้องปลา บรรจงเลาะก้างใหญ่ออกอย่างระมัดระวัง แยกเนื้อแยกก้างออกจากกันอย่างหมดจด...

ท้ายที่สุดก็นำเนื้อปลาที่แล่เสร็จแล้วใส่ลงในกะละมังใบเล็ก

โรยเกลือ ผักกาดดอง พริกไทยป่น และเหล้าขาวราคาถูกที่เหลือจากคราวก่อนลงไปเล็กน้อย แล้วใช้มือคลุกเคล้าให้เข้ากัน

อาศัยช่วงเวลาที่หมักเนื้อปลาช่อนทิ้งไว้

ฉินตงฟางก็หยิบหมูสามชั้นที่เซวียชิ่นซื้อกลับมา ล้างน้ำสองสามครั้งแล้วเริ่มลงมีดหั่นเป็นชิ้นบาง

ฝีไม้ลายมีดช่ำชอง สีหน้าท่าทางตั้งอกตั้งใจยิ่งนัก!

เนื้อสดชั้นมันสลับเนื้อแดงอย่างลงตัว ถูกหั่นเป็นชิ้นบางสม่ำเสมอกองย่อม ๆ กองหนึ่ง

หั่นแบบนี้จะผัดง่าย ทั้งยังเข้าเนื้อเข้าเครื่องได้เป็นอย่างดี

ไป๋ลี่ผิงยืนเกาะขอบประตูครัวมองดูจนอึ้งกิมกี่ไปเลย

"ให้ตายสิ! ทำกับข้าวดูเป็นมืออาชีพขนาดนี้เชียว ไอ้คนเสเพลฉินนี่จะกลับเนื้อกลับตัวกลายเป็นผู้ชายแสนดีเอาใจเก่งจริง ๆ แล้วเหรอเนี่ย?"

เซวียชิ่นถือขันเคลือบใบใหญ่ที่มีตัวอักษร "ซวงสี่" สีแดงหรา เดินมาที่คันโยกน้ำบาดาลเพื่อรองน้ำล้างมือ

เธอขมวดคิ้วเรียวงามพลางถอนหายใจเบา ๆ "เฮ้อ ก็กลัวว่าหางกระต่ายจะยาวได้ไม่นานน่ะสิคะ พี่คอยดูเถอะว่าจะทำตัวดีไปได้สักกี่น้ำ"

ฉินตงฟางได้แต่ยิ้มแหยอย่างกระอักกระอ่วนใจ

ดูถูกใครกันครับครูเซวีย?

พอหั่นหมูสามชั้นเสร็จ

เห็นว่าน้ำในตุ่มใกล้จะแห้ง ฉินตงฟางจึงหิ้วถังออกไปรองน้ำเพิ่ม...

พอก้าวพ้นออกมาที่ลานบ้าน เขากลับต้องตะลึงกับความงดงามของภรรยาตัวเองอีกคำรบ!

เห็นเพียงเซวียชิ่นกำลังเงยหน้าเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูที่พาดอยู่บนราวตาก

ชายเสื้อตัวสั้นร่นขึ้นตามท่วงท่ายกแขน เผยให้เห็นเอวคอดกิ่วขาวผ่องไร้อาภรณ์บดบังวับ ๆ แวม ๆ...

ขาวเนียนดั่งหิมะ

บอบบางจนแทบจะโอบรอบได้ด้วยมือเดียว

เอวมดไซส์กระดาษเอสี่ของเซวียชิ่น ดูบอบบางและคอดกิ่วกว่าไป๋ลี่ผิงที่ค่อนข้างมีน้ำมีนวลอย่างเห็นได้ชัด

ฉินตงฟางโยกน้ำใส่ถังไปพลาง

ทอดสายตาชื่นชมสองสาวงามหยาดเยิ้มกลางลานบ้านชนบทไปพลาง

เขาว่ากันว่าการได้มองสาวงามช่วยเจริญหูเจริญตา ดีต่อสุขภาพร่างกาย ทั้งยังช่วยให้อายุยืนยาวและชะลอวัยได้ชะงัด

คนหนึ่งทรวดทรงสะโอดสะอง กิริยานุ่มนวลอ่อนหวาน ส่งกลิ่นอายหอมละมุนโชยมาจาง ๆ

อีกคนรูปร่างสูงเพรียวอวบอิ่ม เผ็ดร้อนฉะฉาน เต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนใจชวนมอง

ฉินตงฟางทอดสายตามองภรรยาและรุ่นพี่สาว อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชมเบา ๆ

"พอมีนโยบายปฏิรูปและเปิดประเทศเข้าหน่อย เดี๋ยวนี้เพื่อนร่วมชาติที่บูชาต่างชาติบางคน พอพูดถึงคนอเมริกันเชื้อสายจีนขึ้นมาทีไร ก็ทำหน้าตาอิจฉาตาร้อนยกย่องบูชาเป็นบ้าเป็นหลัง ราวกับยอมก้มหัวเป็นหลานให้เขายังไงอย่างงั้น! ที่จริงแล้วถ้าเทียบกับสองสาวงามสัญชาติจีนอย่างพวกคุณ คนพวกนั้นจะไปนับเป็นตัวอะไรได้กันล่ะ!"

หญิงงามสัญชาติจีนงั้นเหรอ?

เซวียชิ่นกับเพื่อนสนิทเลิกคิ้วเรียวงามขึ้นเล็กน้อย ต่างฝ่ายต่างหันมาสบตากัน

ก่อนจะหน้าแดงก่ำแล้วค้อนขวับใส่ฉินตงฟาง ทั้งขวยเขินทั้งแอบพึงพอใจอยู่ลึก ๆ...

หมอนี่เปลี่ยนไปมากจริง ๆ เดี๋ยวนี้ถึงขั้นหัดชมคนได้อินเตอร์ทันสมัยขนาดนี้แล้วเชียว!

"ปะป๊าาา—"

ย่าย่าตัวน้อยส่งเสียงอืออา เริ่มทวงความสนใจอย่างแง่งอนขึ้นมาเบา ๆ

"อะแฮ่ม พูดถึงสาวงามรุ่นใหญ่สองคนเสร็จแล้ว คราวนี้ขอเชิญทัศนาสาวงามสัญชาติจีนตัวน้อยประจำบ้านผมกันต่อเลยครับ!"

ถึงอย่างไรฉินตงฟางก็เป็นคนหัวไวและเจ้าเล่ห์มาแต่ไหนแต่ไร

เขารีบเชิดคางส่งสายตาไปทางลูกสาววัยสามขวบกว่าทันที แล้วเริ่มเอ่ยคำป้อยอด้วยรอยยิ้ม

"ดวงตากลมโตเป็นประกาย ฟันขาวเรียงสวย จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากแดงระเรื่อ แม้กระทั่งใบหน้าจิ้มลิ้มกับผมยาวเจือประกายทองนิด ๆ ก็ล้วนสะท้อนถึงสไตล์โกอินเตอร์ที่มีเฉพาะในชนชาติผิวเหลืองของเรา..."

"พรืด!" ไป๋ลี่ผิงหันหน้าหนี เอามือปิดปากหัวเราะคิก

"คิกคิกคิก..." ย่าย่าเอามือน้อย ๆ ปิดหน้าด้วยความเขินอาย ก่อนจะทิ้งตัวลงกลิ้งหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุขอยู่บนเตียงแคร่ไม้กลางลานบ้าน

คำหวานป้อยอยังคงเป็นจุดอ่อนของผู้หญิงทุกคน ไม่ว่าจะรุ่นใหญ่หรือรุ่นเล็ก

เซวียชิ่นเบะปากอย่างพูดไม่ออก พลางปรายตามองค้อนสามีไปทีหนึ่ง

ก่อนจะเดินไปนั่งลงตรงขอบเตียง แล้วชวนเพื่อนสนิทคุยสัพเพเหระ

"วันนี้ฉันลองเดินดูรอบ ๆ ตลาด ถึงได้เห็นว่ามีคนเปิดร้านตัดเสื้อผ้าเยอะขึ้นเรื่อย ๆ จริงด้วยค่ะ! มิน่าล่ะ กิจการของพี่ลี่ผิงถึงได้...สู้เมื่อก่อนไม่ได้เลยสักนิด"

"ก็ใช่น่ะสิ" แม่ม่ายไป๋ถอนหายใจเบา ๆ พลางควานหาเชือกผูกผมสีแดงเส้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

มือช่วยมัดผมเปียชี้ฟ้าน่ารักสองข้างบนผมสีเหลืองทองน้อย ๆ ของย่าย่าไปพลาง ปากก็เริ่มระบายความอัดอั้นออกมาเบา ๆ ไปพลาง

"คนทำอาชีพเดียวกันแย่งลูกค้ากันดุเดือดมาก ค้าขายแย่ลงทุกวัน! เดิมทีฉันก็กลุ้มใจจะแย่อยู่แล้ว วันนี้ยังต้องมาเจอไอ้สัตว์นรกตัวนั้นทำรุ่มร่ามใส่อีก..."

"ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่พ่อแม่สามีที่ดีกับฉันมาตลอดละก็ ฉันคงแจ้งความจับซุนเจี้ยนเซ่อเข้าซังเตไปแล้ว จะไม่ขอย้อนกลับไปเหยียบบ้านหลังนั้นอีก ร้านตัดเสื้อผ้าแม่ก็ไม่เอาแล้วด้วย!"

ฉินตงฟางเทน้ำถังหนึ่งลงไปในตุ่มน้ำในครัว

พอหิ้วถังเปล่าหมุนตัวเดินกลับออกมา ก็เอ่ยปากปลอบใจรุ่นพี่สาวที่กำลังทอดถอนใจเบา ๆ

"พอซุนเทาเสียชีวิตไป ในฐานะภรรยา พี่ก็คือผู้รับมรดกลำดับที่หนึ่งของบ้านหลังนั้นแท้ ๆ เรื่องอะไรจะต้องยอมให้น้องสามีสารเลวมาข่มเหงจนต้องหนีออกมาด้วยล่ะครับ?"

"คนที่สมควรไสหัวออกไปคือซุนเจี้ยนเซ่อต่างหาก! วางใจเถอะครับลี่ผิง วันนี้ผมอัดมันจนขยาดไปแล้ว พอมันรักษาแผลหายเมื่อไหร่ มันจะต้องไสหัวไปจากตลาดตำบลกู่หวยซู่แน่นอน"

หลังจากเอ่ยคำปลอบใจยกใหญ่ไปแล้ว

ฉินตงฟางก็อดไม่ได้ที่จะขบเขี้ยวเคี้ยวฟันคิดในใจ

มะรืนนี้จะต้องอัดไอ้กุ๊ยใหญ่ซุนให้ยอมสยบราบคาบให้ได้เลยเชียว!

ถึงตอนนั้นเราถึงจะมีสิทธิ์และมีบารมีมากพอที่จะบีบให้มันไสหัวไปให้พ้นจากบ้านเกิด...

ศึกประลองครั้งนี้มีแต่ต้องชนะเท่านั้น

มันเกี่ยวพันถึงเรื่องที่ว่าในอนาคตรุ่นพี่สาวจะยังรักษาสิทธิ์ในบ้านหลังนั้นไว้ได้หรือไม่

แถมยังส่งผลกระทบต่อความปลอดภัยของคนแก่และเด็กที่บ้านตัวเองด้วย!

"เอ่อ..."

ไป๋ลี่ผิงกับเซวียชิ่นขมวดคิ้วมองเขา

ทั้งคู่ต่างเผยแววตาเคลือบแคลงสงสัยและไม่สบายใจ ต่อคำพูดโอ่อ่าเกินจริงของฉินตงฟาง

เขาโยกน้ำใส่ถังไปพลาง โบกไม้โบกมือวาดวิมานในอากาศให้รุ่นพี่สาวฟังไปพลาง

"แล้วก็ร้านตัดเสื้อที่ซบเซาของพี่นั่นน่ะ ช่วงนี้ก็ประคองตัวไปก่อนแล้วกันนะครับ รอให้พวกเราสะสมเงินทุนได้สักก้อนก่อน เดี๋ยวผมจะคอยชี้แนะให้ลี่ผิงเปิดโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าขนาดย่อมขึ้นมาสักแห่งเลย!"

สำหรับอดีตประธานกรรมการบริหารอย่างฉินตงฟางแล้ว ทั้งสายตาในการมองหาลู่ทางทำเงินและประสบการณ์ล้วนมีพร้อมสรรพ

ตอนนี้ขาดเพียงแค่เงินทุนตั้งต้นก้อนโตสักก้อนเท่านั้น

ถ้าไม่มีต้นทุน ก็ยากจะหากำไรได้อยู่แล้ว!

และด้วยเหตุนี้เอง

บรรดาโครงการใหญ่ยักษ์ที่ฉินตงฟางตกผลึกมาจากหน้าหนังสือพิมพ์ จึงจำต้องพับเก็บไว้ในก้นบึ้งหัวใจเป็นการชั่วคราว

"เหอะ? ยิ่งคุยก็ยิ่งกู่ไม่กลับแล้วนะ นายเนี่ยนะจะมาชี้แนะให้พี่เปิดโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า..."

ไป๋ลี่ผิงแค่นหัวเราะ ก่อนจะหันไปสบตากับเซวียชิ่นแล้วพร้อมใจกันส่งค้อนวงใหญ่ให้เขาทีหนึ่ง

ฉินตงฟางไม่สนใจท่าทีดูแคลนของพวกหล่อน เขาหิ้วถังน้ำเดินกลับเข้าไปในครัว

จัดการตักน้ำทีละถังเติมจนตุ่มน้ำใบใหญ่เต็มปรี่...

จากนั้นก็กระโดดลงไปในห้องใต้ดินตรงมุมกำแพงลานบ้าน หยิบเอามันเทศออกมาสองสามหัวเพื่อต้มน้ำแกงหวาน

ส่วนเซวียชิ่นก็เดินไปที่แปลงผักเล็ก ๆ ของบ้าน โน้มตัวลงเก็บผักสดตามฤดูกาลมาจำนวนหนึ่ง

"พอแล้วน่าฉินตงฟาง คุณไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะ เดี๋ยวฉันเตรียมผักก่อนเองค่ะ"

เซวียชิ่นรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง แก้มจึงแดงระเรื่อพลางแย่งตะกร้าล้างผักมาจากมือของสามี

"งั้นเดี๋ยวพี่ไปช่วยก่อไฟที่เตาฟืนเอง ให้ไอ้คนเสเพลฉินมาคอยปรนนิบัติรับใช้แบบนี้ ชักจะรู้สึกไม่ชินยังไงชอบกลแฮะ!"

ไป๋ลี่ผิงที่กำลังก้มตัวช่วยเซวียชิ่นเด็ดผัก มองสำรวจฉินตงฟางด้วยความสงสัยพลางเอ่ยขึ้น

เมื่อยามอาทิตย์ใกล้อัสดง

สายลมแห่งฤดูใบไม้ร่วงที่พัดมาเป็นระลอกก็เริ่มเย็นสบายขึ้นมา

ภายใต้เสียงเร่งเร้าของลูกสาวที่ร้องว่า "ปะป๊าหนูหิวข้าวแล้ว" ฉินตงฟางก็เดินเข้าครัวไปง่วนทำอาหารอย่างขะมักเขม้น...

เซวียชิ่นหั่นผัก

รุ่นพี่สาวคุมเตาฟืน

ส่วนเขาเป็นคนถือตะหลิวคุมกระทะเอง!

หม้อใบใหญ่ชั้นล่างกำลังเคี่ยวน้ำข้าวต้มมันเทศ ส่วนชั้นบนก็นึ่งหมั่นโถวสีขาวร้อน ๆ เอาไว้

หมั่นโถวแป้งสาลีสีขาวไม่กี่ลูกนั้น เซวียชิ่นยอมควักกระเป๋าซื้อมาจากตลาดเป็นกรณีพิเศษเพื่อเลี้ยงต้อนรับเพื่อนสนิทโดยเฉพาะ!

กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวสาลีอันน่าสูดดม ไม่นานก็ลอยอบอวลลอดผ่านช่องฝาหม้อออกมาเป็นระลอก ๆ~

ย่าย่านอนคว่ำอยู่บนเตียงแคร่ไม้ในลานบ้าน

พลิกเปิดหนังสือนิทานภาพเรื่อง "เจ็ดพี่น้องน้ำเต้า" ไปมาอย่างใจลอย...

จมูกน้อย ๆ สูดดมฟุดฟิดพลางพึมพำชื่นชม "ว้าว หอมจังเลย!"

ลูกเจี๊ยบตัวน้อยสีเหลืองขนปุกปุยสามตัวในบ้าน ร้องจิ๊บ ๆ พลางวิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบตัวเจ้านายตัวน้อยเอาไว้

ย่าย่าก้มตัวมองพวกมันด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความสงสารเอ็นดู "

"พวกจะอี้หิวพุงกิ่วแย้วไจ้หม้าย? งั้นหนูก็หิวเหมือนกันน้า! ยอปะป๊าทำของอะหย่อยเสย็ดก่อนนะ เด็กดี!"