ตอนที่ 79 คุณป๊ะป๋าขา! อย่าฆ่าน้าผิงนะ

"แง้~ ม่าม้า..."

หนูน้อยย่าย่าที่นอนอยู่กลางลานบ้านสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเอะอะ ขยี้ตาพลางอ้าปากร้องไห้จ้า

"โอ๋ๆ พ่ออยู่นี่แล้วลูก!"

ฉินตงฟางรีบถลาเข้าไป อุ้มลูกสาวตัวน้อยขึ้นมาจากเตียงแคร่ไม้

พลางปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ไม่ร้องนะคนเก่ง ไม่ร้องๆ มามะย่าย่า ไปดูสิว่าพ่อจับปลาช่อนตัวเบ้อเริ่มมาให้หนูด้วย!"

จังหวะนั้นแม่ม่ายไป๋ที่ก้มหน้าก้มตาจัดแจงเสื้อผ้า ใบหน้างามแดงซ่าน ก็ก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำ

เธอเคาะส้นรองเท้าคัตชูเบาๆ เพื่อให้ขากางเกงสีดำทิ้งตัวลงมาตามทรง

แต่ยังคงก้มหน้าก้มตาเดิน รู้สึกอับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี...

ฉินตงฟางเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจไม่น้อย

เมื่อครู่นี้ต้องโทษตัวเองที่สะเพร่าเลินเล่อเกินไปแท้ๆ...

ดันลืมไปเสียสนิทว่ารุ่นพี่ไป๋มาพักอยู่ที่บ้านด้วย

ดูท่าต่อไปเวลาจะเดินไปห้องน้ำ คงต้องแกล้งกระแอมไอส่งสัญญาณไปตลอดทางเสียแล้ว...

"ลี่ผิง เพื่อนรักของเธอไปไหนเสียล่ะ?" ฉินตงฟางแสร้งถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

แม่ม่ายไป๋เงยหน้าเบะริมฝีปากสีชาด ก่อนจะตวัดสายตาค้อนขวับใส่เขาอย่างเย็นชา

ตอบกลับด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวระคนอับอายว่า "หนีตามผู้ชายชู้ไปแล้วย่ะ!"

ฉินตงฟาง "..."

"ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะแอบดูเธอสักหน่อย รุ่นพี่อย่าทำตัวใจแคบขี้งอนไปหน่อยเลยน่า?"

ไป๋ลี่ผิง "!!!"

ไอ้สารเลวเอ๊ย แกเรียกเรื่องแบบนี้ว่าใจแคบเรอะ?

ให้คุณหนูอย่างฉันมาแก้ผ้าล่อนจ้อนต่อหน้าแก ถึงจะเรียกว่าเป็นคนใจกว้างใช่ไหมห้ะ?!

เธอโกรธจนพวงแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาในพริบตา ได้แต่กลอกตาบนใส่เขาอย่างเหลืออด

ฉินตงฟางยังคงบ่นพึมพำหน้าตาเฉยต่อไปว่า "ก็แค่... ไอ้ตรงนั้นเองไม่ใช่เหรอ ทำเหมือนกับคนอื่นเขาไม่มีงั้นแหละ"

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าในอ้อมแขนยังกอดลูกสาวอยู่ เขาจึงไม่ได้หลุดปากพูดคำว่า "ก้น" ออกไปตรงๆ

อย่างไรเสียไป๋ลี่ผิงก็เป็นทั้งรุ่นพี่ และยังเป็นรักแรกในวัยหนุ่มของเขา

แม้ว่าในตอนนั้นเธอจะทั้งไร้เดียงสาและหัวโบราณ ไม่ยอมมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผมก่อนแต่งงานก็เถอะ...

แต่การจับมือถือแขนเดินเล่นริมแม่น้ำ หรือนั่งกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันบนพื้นหญ้าอะไรเทือกนั้น...

เรื่องที่คู่รักหนุ่มสาวทั่วไปควรจะทำกัน ก็ล้วนแต่เคยผ่านมาหมดแล้วทั้งสิ้น

ด้วยเหตุนี้ฉินตงฟางจึงไม่รู้สึกว่า การที่ตนได้เห็นบั้นท้ายขาวผ่องอวบอัดของหล่อนมันจะเป็นเรื่องใหญ่อะไรนักหนา

"หุบปากไปเลยนะ! เห็นแก่ที่อยู่ต่อหน้าย่าย่าหรอก ฉันถึงไม่อยากจะด่าแก"

พูดจบไป๋ลี่ผิงก็กำหมัดน้อยๆ แน่น แล้วนิ่งเงียบไปชั่วครู่

ก่อนจะจ้องเขม็งไปยังฉินตงฟางแล้วเอ่ยอย่างเย็นชา "เซวียชิ่นออกไปซื้อเนื้อที่ตลาด หล่อนบอกว่าคืนนี้ถ้าหวังจะพึ่งพาปลากระจอกๆ ของไอ้คนจรจัดฉินอย่างแกละก็ คงเชื่อถือไม่ได้หรอก!"

"พูดจาแบบนี้ได้ยังไง ตอนนี้น่ะฉันเชื่อถือได้จนแม่ของความเชื่อถือยังต้องร้องไห้กลางดึกเลยนะ" ฉินตงฟางเบ้ปากบ่นด้วยความไม่พอใจ

"หา?"

"ก็เชื่อถือได้จนตัวตายน่ะสิ"

"พรืด..."

แม่ม่ายไป๋ก้มหน้ากลั้นขำไม่อยู่ ความอับอายบนใบหน้าเริ่มจางหายไปบ้างแล้ว

เธอค้อนใส่ฉินตงฟางทั้งที่ใบหน้ายังแดงก่ำ

แล้วจูงมือน้อยๆ ของย่าย่า เดินตรงไปดูปลาตัวใหญ่ข้างปั๊มโยกน้ำบาดาล

ฉินตงฟางรีบวิ่งแน่บเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำทันที...

"ป๊ะป๋าของหนูนี่ คราวนี้ทำตัวพึ่งพาได้จริงๆ เชียวนะ! แค่ไปอาบน้ำในแม่น้ำ ก็จับปลาช่อนตัวเบ้อเริ่มขนาดนี้กลับมาได้ด้วย!"

"ใช่แล้วค่ะใช่แล้ว! ป๊ะป๋าของหนูเก่งสุดยอดไปเลยค่ะน้าผิง!"

ย่าย่าพูดด้วยความตื่นเต้นดีใจ ทั้งยังกางแขนผอมแห้งราวกับกิ่งไม้ทั้งสองข้างออก วาดเป็นวงกลมใหญ่ในอากาศประกอบไปด้วย

"ทำท่าแบบนี้หมายความว่ายังไงจ๊ะ เสี่ยวเหม่ยยา?"

ไป๋ลี่ผิงแกล้งเลียนเสียงเด็ก เอ่ยถามด้วยความสงสัยระคนเอ็นดู

"ก็ป๊ะป๋าของหนูเก่งขนาดนี้เลยน่ะสิคะ! ไม่สิ เก่งกว่าท้องฟ้าซะอีก..."

แม่ม่ายไป๋เบะปากจนพูดไม่ออก

"จ้าๆ ยกยอป๊ะป๋าขี้เกียจสันหลังยาวของหนูจนลอยขึ้นฟ้าไปเลยนะ!"

หล่อนบ่นพึมพำเบาๆ แล้วหมุนตัวเดินไปหยิบกะละมังออกมาจากในครัวใบหนึ่ง

ค่อยๆ จับปลาตัวใหญ่ที่กำลังดิ้นกระแด่วๆ เพราะขาดออกซิเจนอยู่บนพื้นหย่อนลงไปในกะละมังอย่างกล้าๆ กลัวๆ

แล้วก้มตัวลงยกคันโยกขึ้น เริ่มโยกน้ำบาดาลใส่ลงไปในกะละมัง...

"เอี๊ยดอ๊าด เอี๊ยดอ๊าด..."

รอยต่อระหว่างท่อนเหล็กยาวกับตัวปั๊มโยกน้ำหลวมไปนิด จึงส่งเสียงดังเป็นจังหวะจะโคน

ยามที่ฉินตงฟางทำธุระเสร็จแล้วเดินออกมา ก็อดไม่ได้ที่จะชะงักงันไปเล็กน้อย

ยามที่รุ่นพี่สาวก้มตัวโก่งบั้นท้ายโยกน้ำ ผมดัดลอนคลื่นเล็กๆ ทันสมัยของหล่อนก็แกว่งไกวไปมาพร้อมกับหน้าอกหน้าใจที่กระเพื่อมไหว

ลี่ผิงในยามนี้ดูสะสวยยิ่งกว่าช่วงวัยรุ่นสาวเสียอีก ทั้งเรือนร่างยังเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนของหญิงสาวเต็มวัย

ไม่รู้เหมือนกันว่าแม่ม่ายสาวที่สุกงอมราวกับลูกท้อหวานฉ่ำคนนี้ วันข้างหน้าจะไปตกเป็นลาภปากของผู้ชายคนไหนกันนะ?

เมื่อเห็นฉินตงฟางขมวดคิ้วจ้องมองมาที่ตนตาไม่กะพริบ

ใบหน้ารูปไข่ของไป๋ลี่ผิงที่เพิ่งจะสงบลงได้ไม่ทันไร ก็พลันปรากฏริ้วรอยแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง "ถุย! ถ้ายังกล้ามองสุ่มสี่สุ่มห้าอีกล่ะก็ แม่จะควักลูกตาหมาๆ ของแกทิ้งซะ!"

หล่อนรีบยืดกายอันสูงโปร่งอวบอัดขึ้นทันควัน เอ่ยเอ็ดด้วยความอับอายแกมเย็นชา

"เธออย่าหันหน้ามาโยกน้ำตรงหน้าฉันสิลี่ผิง มุมนี้มันดูน่าอึดอัดพิกลอยู่นะ"

ฉินตงฟางรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง แล้วโบกไม้โบกมือให้ไป๋ลี่ผิงอย่างมีมาดสุภาพบุรุษ

เมื่อเห็นท่าทางที่แสร้งทำเป็นรังเกียจรังงอนของเขา แม่ม่ายสาวพราวเสน่ห์กลับเบะปากดูแคลน "เหอะ เสแสร้ง!"

"พวกผู้ชายเฮงซวยอย่างพวกแกน่ะ มีคนไหนบ้างที่ไม่กินในชามแล้วคอยมองในหม้อ จะมาแกล้งตีหน้าซื่อทำไมกัน"

ฉินตงฟางไม่สนใจคำถากถางของหล่อน

เขาหมุนตัวเดินเข้าครัวไปหยิบมีดทำครัวขึ้นสนิมเล่มนั้นออกมา เตรียมจะลับมีดเพื่อเชือดปลา!

ย่าย่าเห็นท่าทางแบบนั้นเข้าก็เบิกตากว้างตกอกตกใจยกใหญ่

"อ๊า ป๊ะป๋า... ป๊ะป๋าอย่าฆ่าน้าผิงของหนูนะ!"

ไป๋ลี่ผิง "..."

"หือ?" ฉินตงฟางเองก็เหวอไปเหมือนกัน ทั้งขำทั้งขันจนทำหน้าไม่ถูก "ลูกสาวฉันไปเอาตรรกะแบบนี้มาจากไหนเนี่ย?"

จากนั้นเขาก็ถกแขนเสื้อขึ้น ชูมีดทำครัวขึ้นมาแกว่งไปมาใส่รุ่นพี่สาว

"ทำเอาตอนนี้ถ้าฉันไม่ฆ่าน้าผิงของหนูขึ้นมาจริงๆ คงรู้สึกเสียหน้าแย่เลยนะเนี่ย!"

"พรืด... ไปให้พ้นเลยนะ ตาแก่ลามกไม่รู้จักโต!"

ไป๋ลี่ผิงยกเรียวขายาวขึ้นมา เตะเข้าที่ก้นของฉินตงฟางไปทีหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าหล่อนสามารถฟื้นคืนความคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงดั่งเช่นวันวานได้อย่างรวดเร็ว ในใจของฉินตงฟางก็ลอบโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

รุ่นพี่แม่ม่ายสาวพราวเสน่ห์ผู้อาภัพคนนี้

ในที่สุดก็หลุดพ้นจากเงามืดแห่งความชอกช้ำที่ถูกไอ้อันธพาลซุนรังแกมาได้ชั่วคราวแล้ว...

ฉินตงฟางนั่งยองๆ ลงหน้าปั๊มโยกน้ำบาดาล เริ่มลงมือชำแหละปลาช่อนหนักสี่จินตัวนั้น

"ลี่ผิงเอ๊ย ฉันรับหน้าที่ฆ่าปลาแล้ว เดี๋ยวเธอเป็นคนลงมือทำกับข้าวนะ?"

"ทำไมฉันต้องทำด้วยยะ? ฉันเป็นแขกของบ้านแกนะ!"

ดวงตาดอกท้อของรุ่นพี่สาวตวัดค้อนขวับ ปฏิเสธทันควัน

"ได้ยินเซวียชิ่นบอกว่าตั้งแต่แกกลับเนื้อกลับตัว แม้กระทั่งเสน่ห์ปลายจวักก็ยังเก่งกาจขึ้นมาด้วยงั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นฉันก็ต้องขอลิ้มลองดูให้รู้แจ้งเห็นจริงเสียหน่อยแล้วว่าจริงหรือมั่ว!"

หล่อนนั่งลงบนเตียงแคร่ไม้กลางลานบ้าน พลิกดูหนังสือนิทานภาพของย่าย่าไปพลาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงแจ่มใสกังวาน

"อีกอย่าง แกไม่ใช่คนบอกเองหรอกเหรอว่าจะเลี้ยงข้าวฉันน่ะ? เพราะฉะนั้นคืนนี้ก็จงแสดงฝีมืออยู่ที่บ้านให้เต็มที่ซะ! ถ้าทำได้จนเจ้คนนี้พอใจ ฉันถึงจะยอมพิจารณาช่วยเกลี้ยกล่อมเซวียชิ่น ให้ระงับใจไม่เขี่ยไอ้คนเหลวไหลอย่างแกทิ้งไปชั่วคราว!"

ฉินตงฟางเบะปากหัวเราะร่า "เหอะ เพื่อนรักของเธอในตอนนี้จะตัดใจทิ้งฉันลงได้ยังไง?"

"ฉันเดาว่าหลังจากหล่อนไปซื้อเนื้อที่ตลาดเสร็จแล้ว ก็คงต้องแวะซื้อธูปกำหนึ่งเดินเลี้ยวเข้าศาลเจ้าแม่ เพื่อขอบพระคุณเทพยดาฟ้าดินที่ดลบันดาลให้หล่อนได้มาพบเจอกับยอดชายแสนดีหาตัวจับยากอย่างฉันแน่นอน"

แม่ม่ายไป๋เบิกตาสวยกว้าง รู้สึกเอือมระอาเหลือจะเอ่ย

ปากน้อยๆ ยื่นออกมาจนแทบจะผูกลาไว้ได้ตัวหนึ่งอยู่แล้ว...

"ไอ้ผู้ชายหลงตัวเองเอ๊ย แกนี่มันหน้าหนาไร้ยางอายเกินเยียวยาจริงๆ!"

ทว่าในจังหวะนั้นเอง

เซวียชิ่นก็ใช้ท่อนแขนคล้องตะกร้าผัก เดินก้าวย่างอย่างสง่างามอ่อนช้อยผ่านประตูรั้วลานบ้านเข้ามา

ใบหน้ารูปเมล็ดแตงโมขึ้นสีแดงระเรื่อ จ้องเขม็งไปยังสามีพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

"อะแฮ่ม... ช่างหน้าหนาจริงเชียวนะ! เวลาจะคุยโม้โอ้อวดตัวเองน่ะช่วยเบาเสียงลงหน่อยไม่ได้หรือไง ยังมีหน้ามาบอกว่าฉันไปจุดธูปกราบไหว้ขอบคุณสวรรค์อีกเหรอ?"

ฉินตงฟางกับไป๋ลี่ผิงหันขวับไปมองทันที ทั้งสองต่างชะงักอึ้งไป

หรือว่าเซวียชิ่นจะกลับมาตั้งนานแล้ว?

เมื่อกี้แอบดูพวกเราอยู่ตรงซุ้มประตูรั้วบ้านหรือเปล่าเนี่ย?

"เธอยังได้ยินอะไรอีกบ้างน่ะ?" แม่ม่ายไป๋หลุดปากถามเพื่อนสนิทออกไปทันที

หือ?

คนงามเซวียขมวดคิ้วเรียวงามเข้าหากันเล็กน้อย

หล่อนเอาตะกร้าผักไปวางไว้ในครัวก่อนเป็นอย่างแรก

ก่อนจะเดินกลับออกมาพร้อมรอยยิ้มแฝงความนัย แกล้งตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ทั้งเรื่องที่ควรได้ยินและไม่ควรได้ยิน ฉันได้ยินหมดทุกอย่างแล้วล่ะค่ะ"