ตอนที่ 78 ยอมสละชีวิตเพื่อเพื่อนแท้พึ่งพาไม่ได้

มาถึงวังพรายน้ำแล้ว

เวิ้งน้ำลึกก้นทรายที่แค่ได้ยินชื่อก็ชวนให้ขวัญผวาแห่งนี้ ทำอะไรคนว่ายน้ำเก่งกาจอย่างฉินใจกล้าไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

หลังดำผุดดำว่ายอยู่ใต้น้ำได้ครู่หนึ่ง...

เขาก็ได้ของดีเกินคาดติดมือมาจนได้!

แม้โชคจะไม่เข้าข้างถล่มทลายเหมือนคราวก่อน

แต่ก็ยังควานจับปลาช่อนตัวเขื่องหนักราวๆ สี่จินมาได้ตัวหนึ่ง!

ฉินตงฟางใช้นิ้วเกี่ยวกระพุ้งแก้มปลาไว้แล้วเดินขึ้นฝั่ง

โยนมันลงในหลุมทรายที่ขุดเตรียมไว้ล่วงหน้า...

จากนั้นจึงหยิบเสื้อผ้าสะอาดออกจากย่าม สวมใส่ทั้งชั้นในชั้นนอกจนเรียบร้อย

แล้วเดินสำรวจไปมาบนหาดทรายริมฝั่งอยู่สองสามรอบ ดูลาดเลาชัยภูมิสำหรับการต่อสู้ในคืนวันมะรืนอย่างถี่ถ้วน

หลังขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างรอบคอบรอบหนึ่ง

ฉินตงฟางก็ยัดปลาช่อนกับเสื้อผ้าที่ใส่แล้วลงในย่าม แล้วยิ้มร่าหิ้วกลับเข้าหมู่บ้านไป...

"อ้าว ตงฟาง! ธุรกิจตัวเพียงพอนี่ไปได้สวยเชียวนะ ไอ้หมอนี่ดูมีชีวิตชีวาฮึกเหิมเชียว!"

ชายคนนี้คือฉินเทา ชายโสดที่อาศัยอยู่ตรงหัวมุมหมู่บ้าน เขาเป็นเพื่อนก๊วนอันธพาลที่แก่กว่าฉินตงฟางไม่กี่ปี

รูปร่างเขากำยำล่ำสัน หน้าตาดุดันเหี้ยมเกรียม

ซ้ำยังเป็นพวกชอบก่อเรื่องก่อราวอยู่เป็นประจำ

เมื่อก่อนฉินตงฟางมักจะกอดคอดื่มเหล้ากับพี่เทาบ่อยๆ แถมยังเคยช่วยเขาลุยศึกวิวาทหนักๆ มาแล้วถึงสองหน...

"ธุรกิจอะไรกันล่ะพี่ ผมก็แค่จับไอ้พวกหัวขโมยไก่มาหาเงินจุนเจือครอบครัวประทังชีวิตไปวันๆ จนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้วเนี่ย"

ฉินตงฟางยิ้มพลางยื่นบุหรี่ให้อีกฝ่ายมวนหนึ่ง แล้วตอบอย่างถ่อมตน

ในใจพลันรู้สึกซาบซึ้งในตัวฉินเทาขึ้นมาเล็กน้อย...

ยังไงเสียก็เป็นเพื่อนแท้ร่วมเป็นร่วมตายของตัวเองสินะ!

ในยามที่ชาวบ้านทั้งชายหญิงในหมู่บ้านต่างรังเกียจเดียดฉันท์และมองครอบครัวเราเป็นตัวกาลกิณีกันหมด

พี่เทากลับยังกล้าเข้ามาทักทายพูดคุยกับตนอยู่เลย

อีกฝ่ายรับบุหรี่หงเหมยที่ฉินตงฟางยื่นให้ แล้วเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่อว่า

"ได้ยินมาว่า แม่ม่ายสาวช่างตัดเสื้อคนสวยที่ตลาดตำบลกู่หวยซู่คนนั้น วันนี้ย้ายเข้ามาอยู่บ้านเอ็งแล้วเหรอวะ? ฝีมือไม่เบานี่หว่าน้องชาย!"

เขาพูดพลางปล่อยหมัดชกลงบนหน้าอกฉินตงฟางเบาๆ แววตาฉายประกายอิจฉาตาร้อน

"อย่าคิดเพ้อเจ้อไปเรื่อยสิพี่เทา! วันนี้น้องสามีของไป๋ลี่ผิงมารังแกเธอเข้า บังเอิญผมไปเจอพอดี ก็เลยซัดไอ้หมอนั่นไปยกใหญ่ แล้วพาไป๋ลี่ผิงกลับมาพักผ่อนคลายเครียดที่บ้านพร้อมกับเมียผมนี่แหละ"

"น้องสามีของแม่ม่ายพราวเสน่ห์คนนั้น... ไม่ใช่ซุนเจี้ยนเซ่อหรอกเรอะ? ตงฟาง เอ็งกล้าลงไม้ลงมือกับมันเชียวเรอะ?!"

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของฉินเทากระตุกขึ้นมาเบาๆ แววตาฉายรอยหวาดผวาขึ้นมาวูบหนึ่ง

"ไอ้ตงฟาง เอ็งนี่มันไอ้หนุ่มเลือดร้อนไม่ดูตาม้าตาเรือจริงๆ! ฝ่ายนั้นเขาเพิ่งเรียนจบหลักสูตรพ้นคุกออกมาเชียวนะเว้ย แถมยังมีพรรคพวกฝีมือฉกาจคอยหนุนหลังอีกเป็นพรวน เอ็งไม่กลัวมันจะมาล้างแค้นเอาหรือไงวะ?"

ฉินตงฟางเห็นพี่เทามีปฏิกิริยาเช่นนี้ สีหน้าก็ฉายแววประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย

จึงแกล้งพูดยั่วแหย่ไปว่า "พวกเพื่อนของซุนเจี้ยนเซ่อต่อยตีเก่ง แล้วพวกเราพี่น้องมันกระจอกงอกง่อยนักหรือไงล่ะ? พี่เทา พี่เป็นลูกผู้ชายตัวคนเดียว ไม่มีภาระครอบครัวมาคอยผูกมัด จะไปกลัวห่าเหวอะไรวะ!"

อย่างไรเสีย ฉินตงฟางก็เคยออกหน้าทำศึกดุเดือดแทนเพื่อนคนนี้มาแล้ว ครั้งหนึ่งถึงกับต้องบาดเจ็บเลือดตกยางออกเพื่อช่วยเขา...

ยิ่งไปกว่านั้น พี่เทายังเคยกอดคอเขาในวงเหล้าพร้อมกับให้คำมั่นสัญญาเอาไว้ว่า—

"ตงฟาง พวกเราน่ะสนิทกันถึงขั้นยอมตายแทนกันได้โว้ย! วันหน้าถ้ามีเรื่องอะไรเอ็งแค่เอ่ยปากมา พี่พร้อมยอมสละชีวิตเอาตัวเข้าแลกเพื่อเอ็งได้โดยไม่ปริปากบ่นสักคำ!"

แต่ในเวลานี้

ฉินตงฟางกลับพบว่าพี่เทาขมวดคิ้วแน่น นิ่งเงียบไม่ยอมปริปาก

เขาจึงยิ้มพลางลองหยั่งเชิงดู "ไอ้ก๊วนซุนนั่นมันกร่างมากจริงๆ วันนี้โดนผมอัดจนเกือบพิการ มันยังกล้านัดผมดวลยกพวกตีกันอีก..."

"เฮ้ย อย่าหาทำเชียวนะเว้ย!"

พี่เทารีบยกมือขึ้นมาตัดบทเขาทันควัน ดูท่าทางจะกลัวฉินตงฟางเอ่ยปากขอให้ช่วยเหลือเหลือเกิน...

"ซุนเจี้ยนเซ่อมันเป็นขาใหญ่จอมโหดที่มีชื่อเสียงกระฉ่อนในตลาดตำบลกู่หวยซู่เลยนะ หมู่บ้านอวิ๋นหยางของเราก็อยู่ใกล้ตลาดแค่นิดเดียว เดินไปไหนมาไหนก็ต้องเจอะเจอกันอยู่ดี พี่แนะนำว่าเอ็งไปยอมอ่อนข้อก้มหัวให้มันเสียจะดีกว่า!"

หือ?

หัวคิ้วของฉินตงฟางขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย

ไหนล่ะที่เคยบอกว่าจะยอมสละชีวิตเอาตัวเข้าแลกเพื่อพี่น้อง?

นี่น่ะหรือพี่เทาอันธพาลตัวพ่อผู้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรของกู!

"เรื่องตีกันคราวนี้ลุยไม่ได้เด็ดขาดนะตงฟาง! ยอดคนต้องรู้จักโอนอ่อนตามสถานการณ์ เอ็งยอมก้มหัวรับผิดกับไอ้หัวโจกซุนไปสักครั้ง ให้เรื่องมันจบๆ ไปเถอะ..."

พอได้ยินว่าคู่กรณีของฉินตงฟางคือซุนเจี้ยนเซ่อ พี่เทาก็หมดสิ้นความองอาจห้าวหาญในวันวานไปทันที

เขาลืมสิ้นทั้งคำคุยโตที่เคยตบอกฉาดๆ ว่าพร้อมจะยอมสละชีวิตเพื่อพี่น้อง

และจำไม่ได้แม้แต่น้อยว่าฉินตงฟางเคยออกหน้าช่วยเขาสู้ศึกมาถึงสองครั้ง จนถูกฝ่ายตรงข้ามที่มีพวกมากกว่ารุมตีจนแขนบาดเจ็บ...

"เอ็งไม่ต้องมาขมวดคิ้วใส่ข้าหรอกตงฟาง กับพวกซุนเจี้ยนเซ่อน่ะจะใช้อารมณ์วู่วามไม่ได้เด็ดขาด! รีบไปจัดโต๊ะจีนดีๆ เลี้ยงเหล้าขอขมามันซะ แล้วหาคนกลางมาช่วยไกล่เกลี่ย สลายความบาดหมางไปก็สิ้นเรื่อง!"

"ไม่ว่าใครจะถูกจะผิด แต่ประเด็นคือไอ้หมอนั่นเป็นพวกที่เราแตะต้องไม่ได้เว้ย ความพยาบาทมันสูงลิบลิ่ว! ไม่เชื่อเอ็งลองไปบอกเรื่องนัดตีกันกับพวกพี่สามหรือจื้อหย่วนดูก็ได้ พรรคพวกก็ต้องพูดแบบเดียวกับข้านี่แหละ..."

ฉินตงฟางเผยรอยยิ้มขื่นออกมา

เขายกมือขึ้นห้ามคำเกลี้ยกล่อมของเพื่อนสนิท ที่ฟังดูดีแต่แท้จริงแล้วไร้ประโยชน์สิ้นดี

นี่น่ะหรือแผนการอันยอดเยี่ยมของพี่?

คนดีย่อมถูกคนชั่วข่มเหง เรื่องแค่นี้พี่เทาจะไม่เข้าใจเชียวหรือ?

ทำแบบนั้นรังแต่จะยิ่งส่งเสริมให้ไอ้อันธพาลซุนมันเหิมเกริมหนักข้อขึ้น จนขึ้นมาเหยียบหัวข่มเหงรังแกครอบครัวของฉันกับไป๋ลี่ผิงตามอำเภอใจน่ะสิ!

"พี่เทาไม่ต้องตื่นเต้นไปหรอก เดิมทีผมก็ไม่ได้กะจะชวนพวกพี่ไปช่วยตีรันฟันแทงอยู่แล้ว แค่คุยเล่นเรื่อยเปื่อยเฉยๆ"

ฉินตงฟางยิ้มเยาะตัวเองบางๆ เพื่อหาทางลงให้แก่ตนเอง

พวกพี่สามกับจื้อหย่วนต่างก็มีลูกมีเมียมีครอบครัวต้องดูแล ฉินตงฟางจึงไม่ได้คิดจะลากเพื่อนฝูงกลุ่มนั้นมาร่วมศึกอยู่แต่แรกแล้ว

ยิ่งเห็นว่าแม้กระทั่งฉินเทายังมีท่าทีแบบนี้ เขาก็ยิ่งไม่อยากดึงใครเข้ามารับเคราะห์ไปด้วย

"ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะโว้ย! ตงฟาง..."

พี่เทาหลบสายตา สีหน้ากลายเป็นกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาทันควัน

"ถ้าคู่ต่อสู้ของเอ็งเปลี่ยนเป็นคนอื่นล่ะก็ พวกข้าพร้อมลุยซัดมันให้จมดินแน่!"

ฉินตงฟางยิ้มบางๆ "อืม ลาก่อนนะเพื่อน"

สิ้นเสียง เขาก็หิ้วย่ามผ้าแล้วหมุนตัวเดินจากไป...

ระหว่างเดินกลับบ้านตามเส้นทางสายเดิมที่คุ้นเคย ในใจพลันรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมา

ซ้ำยังเจือปนไปด้วยความเปล่าเปลี่ยวเวิ้งว้างอยู่จางๆ

การแสวงหาผลประโยชน์และหลีกเลี่ยงภยันตราย ย่อมเป็นสัญชาตญาณดั้งเดิมของมนุษย์ทุกคน

แม้กาลเวลาจะหมุนย้อนกลับมาในปี 1986 ยุคสมัยอันซื่อตรงจริงใจที่คนหนุ่มสาวส่วนใหญ่ยังมีเลือดร้อนสูบฉีด พร้อมจะออกหมัดและยอมควักเงินช่วยเหลือเพื่อนฝูงก็ตาม

แต่น้ำใจนักเลงของสหายก๊วนอันธพาลของข้า ก็ยังคงเหมือนกับชาติก่อนไม่มีผิดเพี้ยน คือต้องเลือกช่วงเวลา และต้องเลือกดูหน้าคู่ต่อสู้ด้วย...

บัดนี้เมื่อฉินตงฟางย้อนนึกถึงชีวิตในชาติที่แล้ว

ประสบการณ์ที่ตนเองยอมเอาชีวิตเข้าแลก ออกหน้าลุยดะแทนเพื่อนฝูงพวกนี้อย่างบ้าบิ่น เพียงเพราะความเลือดร้อนจึงพุ่งทะยานเข้าสู่ดงศัตรู สู้ยิบตาจนถึงหยดสุดท้าย...

พอนึกย้อนไปแล้วก็รู้สึกว่ามันช่างโง่เง่าเต่าตุ่นและน่าขันสิ้นดี

ชาติก่อนพอกูเจริญรุ่งเรืองขึ้นมาแล้วไม่ยอมเกื้อหนุนพวกมึง ซ้ำยังทำตัวห่างเหินเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน สรุปแล้วมันถูกต้องที่สุดแล้วจริงๆ!

เอาเถอะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็ไม่คิดจะเรียกใครหน้าไหนทั้งนั้นแหละ

มะรืนนี้ฉันจะขอลุยเดี่ยวกับก๊วนอันธพาลของซุนเจี้ยนเซ่อด้วยตัวเองคนเดียว!

ฉินตงฟางเดินกลับมาถึงบ้าน

พบว่าย่าย่ายังคงนอนหลับปุ๋ยอยู่บนแคร่ไม้ตัวเล็กกลางลานบ้านอย่างแสนสบาย...

เขาจึงย่องเท้าเบาๆ วางย่ามผ้าใบเล็กลงข้างปั๊มโยกน้ำบาดาล

แล้วเดินตรงไปยังห้องสุขาของบ้านเพื่อปลดทุกข์เบา...

ทว่านึกไม่ถึงเลยว่า

ทันทีที่เลิกม่านผ้าเก่าขาดของห้องน้ำขึ้น

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับเป็นบั้นท้ายขาวผ่องอวบอัดเนียนตา...

"กรี๊ดดด..."

ไป๋ลี่ผิงที่กำลังนั่งยองๆ ปัสสาวะอยู่ข้างใน ใบหน้ารูปไข่แดงก่ำจนแทบจะมีหยดเลือดซึม รีบลุกพรวดขึ้นมากรีดร้องด้วยความตระหนกตกใจ

เสียงกรีดร้องของหล่อนดังประสานเข้ากับเสียงร้องอุทานตาโตของฉินตงฟาง

"ไอ้คนลามกจกเปรต! จะเข้ามานี่ไม่คิดจะส่งเสียงบอกล่วงหน้ากันสักคำเลยหรือไงห้ะ?!"

แม่ม่ายสาวพราวเสน่ห์เบิกตากลมโต จ้องเขม็งด้วยความอับอายระคนเคียดแค้น...

"อ๊ะ เสียมารยาทแล้ว! รุ่นพี่ทำธุระต่อเถอะครับ เชิญต่อเลย"

ฉินตงฟางดึงสติกลับมาจากความตกตะลึง รีบปล่อยมือที่เลิกม่านผ้าลงทันที

"ลี่ผิงนี่สมกับที่แซ่ไป๋จริง ๆ..."

เขาพึมพำอย่างเก้อเขิน แล้วรีบหันหลังจ้ำอ้าวหนีออกมาอย่างรวดเร็ว

"ไป๋โคตรพ่อมึงสิ! คอยดูนะถ้าเซวียชิ่นกลับมาเมื่อไหร่ ฉันจะฟ้องให้หมดเลย ไอ้คนเสเพลฉินบัดสี!"

น้ำเสียงเย็นชาและกังวานใสของหล่อน แฝงแววอยากจะบีบคอรุ่นน้องคนนี้ให้ตายคามือ