ตอนที่ 77 พี่สะใภ้กินขี้แพะ เขาวางแผนสู้ยิบตาหลังชนฝา

หลังจากฉินตงฟางว่าจ้างตัวแทนน้อยเสร็จสรรพ

เขาก็เดินเลี่ยงไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือให้ไกลออกไปอีกหน่อย แล้วนั่งยองๆ หลบอยู่ในมุมมืดรอชมงิ้วฉากเด็ด

เหล่าติงตังกวาดตามองสำรวจไปรอบด้าน

ก่อนจะก้มลงกอบขี้แพะเม็ดกลมๆ บนพื้นขึ้นมาหนึ่งกำมือ ยกขึ้นมาจ่อจมูกแล้วสูดดมดู...

อื้ม ยังสดใหม่อยู่เลย

"ฮึ่ม... ปริ๊ด!"

เหล่าติงตังทำตามคำสั่งของผู้ว่าจ้าง เขาก้มหน้าสั่งน้ำมูกกองโตใส่ลงไปบนก้อนขี้แพะในมือ

แถมยังคลุกเคล้าไปมาสองสามที ราวกับกำลังทำสลัดผักผลไม้อย่างไรอย่างนั้น!

จากนั้นจึงค่อยเลียบไปตามโคนกำแพงบ้าน ย่องเข้าไปใกล้ป่าละเมาะแห่งนั้นอย่างเงียบเชียบ...

เวลานี้ฉีเอ้อร์อิงนอนทอดกายอยู่บนหินดัดเอว หรี่ตาลงอย่างสบายอกสบายใจ

ร่มเงาเขียวชอุ่มของแมกไม้ช่วยบดบังแสงแดด

แดดฤดูใบไม้ร่วงที่แผดเผาจึงทำอะไรหล่อนไม่ได้

สายลมเย็นพัดโชยมาวูบหนึ่ง ทำเอาแม่เฒ่าฉีเย็นสบายไปทั้งตัว!

พอคิดว่าตนป่าวประกาศจนฉินตงฟางกลายเป็น "ตัวซวยอันดับหนึ่งแห่งอวิ๋นหยาง" ไปแล้ว...

ต่อไปคนในหมู่บ้านคงพากันหลบเลี่ยงคนบ้านนั้นทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ราวกับเห็นตัวกาลกิณี!

แม้แต่หนทางจับตัวเพียงพอนสร้างฐานะของไอ้คนเสเพลฉิน ก็คงถูกบีบให้ขาดตอนลงไปด้วย...

รอยยิ้มเย็นยะเยียบผุดขึ้นบนใบหน้าอันชั่วร้ายของฉีเอ้อร์อิง

"เฮ้อ~ ค่อยโล่งอกหน่อย!"

นางแม่ม่ายตัวร้ายนอนถอนหายใจยาวอยู่ใต้ร่มไม้ พลางพึมพำรำพึงออกมา

แม้แต่เสียงจักจั่นและเสียงกบร้องระงมที่หล่อนเคยรำคาญใจมาตลอด พอได้ยินเวลานี้กลับไพเราะเสนาะหูขึ้นมาเป็นพิเศษ!

ไม่นานนัก

ฉีเอ้อร์อิงก็เคลิ้มหลับไปอย่างเป็นสุข...

เหล่าติงตังรอจนได้ยินเสียงกรนของหล่อนแว่วมา จึงค่อยย่องเข้าไปใกล้เป้าหมายอย่างเงียบกริบ

พอเห็นฉีเอ้อร์อิงนอนหงายคอพับอยู่บนหินดัดเอว แถมยังอ้าปากร้ายกาจค้างไว้ครึ่งหนึ่ง

เจ้าตัวน้อยก็ลอบดีใจอยู่ในอก!

จะได้ประหยัดแรง ไม่ต้องเอามือไปง้างปากเหม็นๆ ของแกขึ้นมาอีก

เขากวาดสายตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง

แล้วเหลียวกลับไปมองเส้นทางหลบหนีที่กะเก็งเอาไว้ล่วงหน้าอีกรอบ...

จากนั้นจึงย่อตัวลงตรงหน้าศีรษะของฉีเอ้อร์อิง ยกอุ้งมือมารน้อยๆ อันดำมะเมื่อมขึ้นมา

เหล่าติงตังสีหน้าเรียบเฉย สุขุมเยือกเย็นเป็นที่สุด

เทขี้แพะที่คลุก "น้ำสลัดสูตรผลิตเอง" ในมือกรอกใส่ปากของนังแม่ม่ายตัวร้ายฉีรวดเดียวจนหมดเกลี้ยง...

จากนั้น

ก็ใส่เกียร์หมาวิ่งแน่บไปทันที...

ลมหายใจของฉีเอ้อร์อิงสะดุดกึกขึ้นมาทันที!

รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างติดคอหอยเข้าอย่างจัง

"อื้อๆ... อ๊า!"

ฉีเอ้อร์อิงเพิ่งจะอ้าปากร้องอุทานด้วยความตกใจ

เม็ดขนมกินเล่นสูตรพิเศษก็ไหลลื่นลงสู่ลำคอ ถูกหล่อนกลืนเอื๊อกลงท้องไปโดยไม่ทันตั้งตัว...

"อุ้บ แหวะ!"

ฉีเอ้อร์อิงพลิกตัวกลิ้งลงไปกองกับพื้น

คิดจะก้มหน้าขย้อนเอาสิ่งของเหม็นหึ่งที่อัดแน่นเต็มปากคายทิ้งออกมาให้เร็วที่สุด!

แต่เพราะบนก้อนขี้แพะมีน้ำมูกเหนียวข้นของเหล่าติงตังเปรอะอยู่ ชั่วขณะนั้นจึงคายเท่าไรก็คายออกไม่หมด...

นี่มันตัวบ้าอะไรกันถึงได้เหม็นคลุ้งขนาดนี้?

แถมยังเหนียวติดฟันอีกต่างหาก?!

ครั้นพบว่าไอ้ก้อนสีดำๆ ที่ร่วงออกมาจากปากตัวเอง แท้จริงแล้วเป็นสิ่งที่แพะขี้ออกมา...

"ถุยๆๆ แหวะ... อ้วก!!!"

ฉีเอ้อร์อิงใช้สองมือยันพื้น โก่งคออ้วกเอาเป็นเอาตาย พลางเงยหน้าเบิกตากว้างมองหาตัวคนร้ายไปด้วย

แววตาของหล่อนเย็นเยียบดั่งคมมีด แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนน่ากลัว!

แต่กลับเหลือบไปเห็นเพียงเงาร่างเล็กๆ ที่วูบผ่านไปแวบเดียว วิ่งเร็วยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก...

นังตัวแสบสบถด่าอย่างเดือดดาล "ไอ้ชาติหมาเอ๊ย! ไอ้เด็กเปรตบ้านไหนมันแกล้งกู... อ้วก!"

ทว่าหล่อนมองตามไม่ทันจริงๆ ว่าเมื่อครู่เป็นใครกันแน่ที่บังอาจมาก่อเรื่องอุกอาจพรรค์นี้กับตน

ฉีเอ้อร์อิงทั้งโกรธทั้งแค้นจนแทบคลั่ง!

"กล้าเอามือสกปรกโสมมมาเล่นงานแม่มึงเรอะ? ชาติชั่วโคตรพ่อโคตรแม่มึง มึงคอยดูเถอะไอ้ลูกหมา! ถ้ากูไม่ไปขุดโคตรเหง้าบรรพบุรุษมึงขึ้นมาละก็..."

หล่อนทั้งโก่งคออ้วก ทั้งเอาปั้นเหน่งทุบพื้นด่ากราดไปด้วย

ไม่นานก็อ้วกจนหน้ามืดตาลายไปหมด

น้ำมูกน้ำตาไหลพรากเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า!

แม้ฉีเอ้อร์อิงจะสำรอกน้ำดีรสขมปร่าออกมาจนหมดไส้หมดพุง แต่ก้อนขี้แพะที่ตกถึงกระเพาะไปนานแล้วเหล่านั้น ก็ยังไม่อาจขับล้างออกมาให้สะอาดหมดจดได้อยู่ดี...

ฉินตงฟางที่นั่งยองๆ แอบดูอยู่แต่ไกล พอเห็นดังนั้นก็พยักหน้าพลางอมยิ้ม

เขาลุกขึ้นยืนอย่างพึงพอใจ ก่อนจะหิ้วย่ามผ้าใบเล็กมุ่งหน้าไปอาบน้ำที่แม่น้ำ...

หึๆ

นี่แหละคือบทเรียนเล็กๆ น้อยๆ ด่านแรก สำหรับนังปากสว่างตัวร้ายอย่างแก ที่บังอาจมาใส่ร้ายป้ายสีว่าฉัน "เข่นฆ่าเซียนหวงไปนับพันตัว"!

พอกลับไป ฉันจะเปลี่ยนวิธีล่าตัวเพียงพอนแบบลับๆ กวาดเงินเป็นกอบเป็นกำให้มากกว่าเดิมเสียเลย

ถึงเวลานั้น พวกแกนอกจากจะอิจฉาจนตาร้อนผ่าวแล้ว ยังต้องเสียใจจนกอดขาตัวเองร้องไห้โฮแน่นอน...

ตอนที่ฉินตงฟางเดินมาถึงริมแม่น้ำฮุ่ยจี้

ฉีเอ้อร์อิงที่ขาเป๋จนต้องใช้ไม้เท้าพยุง ก็ทำหน้าตาบิดเบี้ยวถมึงทึง เดินก่นด่าไปทั่วทั้งหมู่บ้านแล้ว

"ไอ้ลูกไม่มีพ่อแม่สั่งสอนบ้านไหน! กล้าเอาขี้แพะมาป้อนให้กูกิน คอยดูนะ ถ้ารู้ว่าเป็นใคร กูจะถลกหนังมึงออกมาให้หมดเลย!!!"

"ไอ้ชาติหมามีคนคลอดแต่ไม่มีคนเลี้ยงดู! เสือกกล้าเอาน้ำมูกมาป้ายบนขี้แพะอีก... อ้วก..."

ส่วนเหล่าติงตังในเวลานี้

เอามือล้วงกระเป๋าที่มีเงินห้าเหมาจากฉินตงฟาง พลางเดินอมยิ้มกระหยิ่มใจข้ามไปหมู่บ้านข้างเคียง เพื่อตามหาก๊วนเพื่อนตัวน้อยเล่นดีดลูกแก้วอย่างสำราญใจ

เขาดีดนิ้วคำนวณดูก็รู้แล้ว

ญาติผู้ใหญ่รุ่นอาวัยเจ็ดขวบผู้ไม่รักดีอย่างตน วันนี้จะต้องโดนหลานสะใภ้ตัวร้ายคนนั้นก่นด่าแช่งชักหักกระดูกอย่างสาดเสียเทเสียแน่นอน!

ตาไม่เห็นเป็นไม่มีมลทิน

หูไม่ยินก็ถือว่าบริสุทธิ์

"ตราบใดที่อาเล็กอย่างฉันไม่ได้ยิน แกก่นด่าอะไรมาก็เข้าตัวเองหมดแหละนังเฒ่าฉีเอ๊ย!"

ริมแม่น้ำฮุ่ยจี้ที่ไหลคดเคี้ยว

ฉินตงฟางถอดเสื้อผ้าออกตรงจุดที่ปลอดคน

เขามองผืนน้ำระยิบระยับใต้แสงแดดอันเจิดจ้า กางแขนทั้งสองข้างออก แล้วพุ่งหลาวดำดิ่งลงไปดั่งมัจฉาแหวกว่ายธารา~

"ตูม!"

ชั่วพริบตาที่ละอองน้ำสีขาวแตกกระจาย ร่างกายที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อไคลก็รู้สึกสดชื่นปลอดโปร่งขึ้นมาในทันใด...

ขอว่ายน้ำให้หนำใจสักพักเพื่อดับร้อนให้ตัวเองก่อน!

จากนั้นก็ขัดถูตัวอย่างจริงจังทั่วทั้งร่าง แล้วเริ่มฟอกสบู่กำมะถัน

ในยุคสมัยที่ยังไม่มีโฟมล้างหน้า แถมยังอยากประหยัดเงินค่ายาสระผมเช่นนี้

สบู่กำมะถันที่ควบคุมความมัน ยับยั้งแบคทีเรีย กำจัดรังแค แก้คัน ทั้งยังราคาถูกและดี จึงกลายเป็นของใช้จำเป็นประจำบ้าน

ใช้ล้างหน้า สระผม หรืออาบน้ำก็ล้วนแต่เข้าท่าทั้งนั้น

คนท้องถิ่นแถบนี้เรียกสบู่ประเภทนี้ว่า "อี๋จื่อ"

สบู่กำมะถันก้อนใหม่ที่บ้านฉินตงฟางเพิ่งซื้อมา เซวียชิ่นมักจะนำไปวางไว้ในตู้เสื้อผ้าแบบโบราณ

มันมีสรรพคุณวิเศษช่วยป้องกันมอดแมลงและทิ้งกลิ่นหอมติดทนนานเชียวนะ!

หรือกระทั่งยังสามารถหยิบเอาสบู่ก้อนใหม่สองก้อนไปใช้เป็นของขวัญวันแต่งงาน มอบให้ญาติสนิทมิตรสหายในหมู่บ้านได้อีกด้วย...

ฉินตงฟางฟอกสบู่กำมะถันจนทั่วเรือนร่าง

แล้วโผลงไปในสายน้ำ ล้างเนื้อล้างตัวอีกรอบ

ความเหนียวเหนอะหนะทั่วร่างมลายหายไปจนสิ้น ร่างกายพลันสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา!

ในเมื่อวันนี้อุตส่าห์มาถึงแม่น้ำฮุ่ยจี้ทั้งที

ฉินตงฟางก็ต้องแวะไปวังพรายน้ำที่อยู่ไม่ไกล เพื่อเสี่ยงจับปลาใหญ่ดูสักตั้ง!

แถมยังถือโอกาสสำรวจชัยภูมิรอบด้าน วางแผนยุทธศาสตร์และกลยุทธ์ไว้ในหัวไปด้วย...

เพื่อที่ว่าเวลาห้าทุ่มของคืนวันมะรืน

ยามต้องเปิดศึกดวลกับทัพอันธพาลของซุนเจี้ยนเซ่อที่นั่น ตนจะได้คว้าชัยในศึกหลังชนฝานี้มาครองได้!