ตอนที่ 76 จ้างอาตัวน้อยวัยเจ็ดขวบปราบแม่เสือสาว

"ได้สิ รอเดี๋ยวนะคะฉินตงฟาง"

เซวียชิ่นลุกขึ้นจากเก้าอี้ในห้องโถงบ้านตัวเอง

เธอหาเสื้อผ้าสะอาดๆ ให้สามี พร้อมทั้งผ้าเช็ดตัวและสบู่กำมะถัน ใส่รวมไว้ในย่ามผ้าแล้วยื่นให้เขา

"หัวที่กระเซอะกระเซิงของคุณนั่นด้วยนะ สระด้วยสบู่ให้สะอาดๆ หน่อยล่ะ!"

ฉินตงฟางพยักหน้ายิ้มรับ "อื้ม ขอบคุณจ้ะคนสวย"

จากนั้นก็ถือย่ามผ้าใบเล็กเดินออกมา พลางเอ่ยแซวทีเล่นทีจริงเบาๆ

"ศูนย์ซาวน่าอาบน้ำแม่น้ำฮุ่ยจี้ ยินดีต้อนรับแขกวีไอพีหนึ่งท่านครับ! เชิญคุณผู้ชายลงไปในแม่น้ำได้เลยครับ!"

เซวียชิ่นกับไป๋ลี่ผิงเพื่อนสนิทต่างขมวดคิ้วมุ่น สบตากันด้วยความงุนงง

"พีอะไรนะ?"

"ศูนย์อาบน้ำคืออะไรกันน่ะ?"

ฉินตงฟางหัวเราะหึๆ พลางก้าวพ้นประตูรั้วบ้าน

เลี้ยวซ้ายเข้าสู่ตรอกเล็กๆ ด้านใน

เดินผ่านรั้วบ้านดินของแม่ที่คล้องกุญแจไว้

แล้วเลี้ยวขวาไปตามทางสายเล็ก มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ...

เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว

เขาก็เหลือบไปเห็นพี่สะใภ้ใหญ่ฉีเอ้อร์อิงโผล่มาแต่ไกลตรงดงไม้ด้านหน้า!

เท้าของเธอพันผ้าก๊อซสีขาว มือค้ำท่อนไม้ยาว พยุงตัวเดินกะเผลกๆ ไปใต้ร่มไม้รำไร

เพื่อนบ้านที่กำลังนั่งคุยรับลมเย็นอยู่ตรงนั้น พอเห็นแม่ตัวดีฉีเอ้อร์อิงปรากฏตัวขึ้น ต่างก็รีบหาข้ออ้างหลบฉากกันจ้าละหวั่น

"อุ๊ย ฉันต้องรีบกลับบ้านไปซักผ้าแล้วล่ะ!"

"ฉันก็เย็บพื้นรองเท้าข้างนี้เสร็จพอดีเลย"

"ข้าจะไปทำกับข้าวก่อนนะ..."

พูดจบต่างก็ปัดตูดลุกหนีกันไปคนละทิศละทาง

แม้แต่ยายแก่ที่นอนเคลิ้มอยู่บน "หินดัดเอว" ก็ยังรีบพลิกตัวลุกขึ้นยืน เดินเบะปากจากไปอย่างกระฉับกระเฉง ราวกับไม่เคยปวดเอวเมื่อยขามาก่อน

หญิงปากร้ายอย่างฉีเอ้อร์อิง เดิมทีก็เป็นที่น่ารังเกียจอยู่แล้ว

เมื่อวานตอนที่อารมณ์ไม่ดี เธอก็เพิ่งจะเปิดศึกทะเลาะด่าทอกับคนอื่นในดงไม้นี้ไปยกใหญ่ เพื่อนบ้านก็ยิ่งขยาดเธอยิ่งขึ้นไปอีก!

แต่แม่ฉีในตอนนี้กลับไม่รู้สึกละอายใจ มิหนำซ้ำยังนึกกระหยิ่มภูมิใจเสียด้วย

เธอแสยะยิ้มอย่างลำพองใจพลางบ่นพึมพำ "เหอะ? แต่ละคนรู้ความกันดีจริง! รู้ว่าแม่คนนี้จะมารับลมเย็นดัดเอวสินะ"

ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่นั้น มีเตียงสานหลังเล็กสองตัวของเพื่อนบ้านวางอยู่

และยังมีลูกกลิ้งหินที่จมลงไปในดินนานหลายปี ส่วนที่โผล่พ้นผิวดินขึ้นมาเล็กน้อยถูกขัดถูจนขึ้นเงามันวับ

ชาวบ้านในหมู่บ้านที่มีอาการปวดเอวเมื่อยหลัง ก็จะมานอนหงายทับบนลูกกลิ้งหิน ให้ขากับเท้าแตะพื้น แอ่นพุงขึ้นแล้วทิ้งหัวห้อยลง เพื่อช่วยบำบัดรักษาอาการปวดเอวเรื้อรังของตัวเอง...

"หินดัดเอว" ประจำหมู่บ้านอวิ๋นหยางก้อนนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับเครื่องออกกำลังกายบริหารเอวในสวนสาธารณะยุคหลังนั่นเอง

ฉินตงฟางเห็นพี่สะใภ้ใหญ่ตัวร้ายโผล่มา ก็ขมวดคิ้วชะงักฝีเท้าที่จะมุ่งหน้าไปยังศูนย์อาบน้ำในแม่น้ำทันที

เขาเบี่ยงตัวเข้าไปยืนหลบตรงมุมบ้านหลังหนึ่ง เพื่อไม่ให้ฉีเอ้อร์อิงและชาวบ้านสังเกตเห็น

พลางยกมือลูบคางครุ่นคิด...

จะจัดการแม่ฉีนี่ยังไงดีนะ สั่งสอนให้เข็ดหลาบกับไอ้ปากพล่อยๆ ที่เที่ยวปล่อยข่าวลือมั่วซั่วใส่ร้ายฉันเสียบ้าง?

แถมยังต้องเป็นการสั่งสอนที่ไม่รุนแรง แต่สร้างความอัปยศอดสูได้อย่างเจ็บแสบที่สุดด้วย!

ตอนนี้เท้าของฉีเอ้อร์อิงก็ถูกกับดักตัวเพียงพอนของเขาหนีบจนขาเป๋ไปแล้ว

ฉินตงฟางคงไม่อาจลงไม้ลงมือกับเธอตรงๆ ได้อีก

ไม่อย่างนั้น หญิงปากจัดที่เสียเปรียบก็คงไม่เพียงแหกปากป่าวร้องไปทั่วทุกหัวระแหง เจอหน้าใครก็คงสาดโคลนใส่น้องสามีอย่างบ้าคลั่งเท่านั้น

พอกลับถึงบ้าน เธอก็คงเอาความโกรธแค้นไปลงที่พี่ชายคนโตผู้ขี้ขลาดของเขาแน่ๆ!

ขณะที่ฉินตงฟางกำลังคิดอยู่นั้น...

พอเงยหน้าขึ้นก็สังเกตเห็นเด็กชายผอมกะหร่องวัยราวเจ็ดแปดขวบคนหนึ่ง กำลังนั่งยองๆ ดีดลูกแก้วอยู่บนลานดินว่างเปล่าไม่ไกลนัก

เจ้าตัวเล็กกำลังฝึกปรือฝีมือดีดลูกแก้วอย่างเงียบๆ เล่นคนเดียวก็สนุกเพลิดเพลินได้ไม่รู้เบื่อ ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขอย่างแท้จริง

เมื่อมองดูน้ำมูกสายยาวที่ห้อยย้อยลงมาตรงหน้าเด็กคนนั้น ฉินตงฟางก็ขมวดคิ้วมุ่น แต่ตัวเด็กชายกลับไม่รู้สึกรู้สาเลยสักนิด

เขาเข้าถึงขอบเขตแห่งการลืมเลือนสิ่งรอบตัวไปเสียแล้ว...

เฮ้ย นั่นมันเจ้าติงตังไม่ใช่เรอะ!

แววตาของฉินตงฟางพลันเป็นประกายขึ้นมาทันที

เขาค่อย ๆ ก้าวตรงเข้าไปหาเด็กน้อยในชุดเสื้อผ้าขาดวิ่นคนนั้น

ขณะนี้เจ้าติงตังกำลังคุกเข่าลงข้างหนึ่ง อีกมือวางทาบไว้บนหัวเข่า

สายตาจ้องเป้าหมายเบื้องหน้าอย่างจดจ่อ ก่อนจะใช้นิ้วหัวแม่มือดีดลูกแก้วออกไปเต็มแรง...

"เป๊าะ"!

เสียงกระทบใสแว่วดังขึ้น

ลูกแก้วลูกที่ถูกเล็งพลันกลิ้งลงหลุมไปอย่างง่ายดายในพริบตา

ท่วงท่าของเจ้าติงตังช่างดูเท่เหลือเกิน

น้ำหนักการดีดลูกแก้วเรียกได้ว่าไร้ที่ติ

ฉินตงฟางชะงักฝีเท้าเล็กน้อย พลางเอ่ยชมในใจว่าทำได้สวย!

เด็กน้อยสูดน้ำมูกยาวเหยียดที่แกว่งไกวตามลมกลับเข้าไป มุมปากยกยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

จากนั้นจึงยกแขนเสื้อที่มันเยิ้มจนดูไม่ออกว่าสีอะไรขึ้นมา เช็ดคราบน้ำมูกที่ยังหลงเหลือ แล้วเริ่มเล็งดีดลูกที่สองต่อไป...

ท่วงท่าจัดเจน แม่นยำตรงเป้า

เจ้าติงตังในวัยเจ็ดแปดขวบ ก็นับเป็นบุคคลระดับตำนานคนหนึ่งของหมู่บ้านอวิ๋นหยางเช่นกัน!

บ้านเขามีลูกหลายคน รวมพี่น้องแล้วปาเข้าไปถึงหกเจ็ดคน ชีวิตความเป็นอยู่จึงลำบากยากแค้นกว่าครอบครัวทั่วไปเป็นธรรมดา

อย่าว่าแต่จะได้กินแป้งสาลีขาวหรืออาหารแตะคราบน้ำมันเลย ปกติแล้วเจ้าติงตังแทบไม่เคยกินอิ่มท้องที่บ้านเลยสักมื้อ

ฉินตงฟางไม่เคยเข้าใจเลยว่า ฉายา "ติงตัง" ของเขานี้มีที่มาจากไหน

อาจจะเป็นเพราะว่า อาติงตังคนนี้ก็เหมือนกับตัวเขา ที่บ้านต่างก็จนกรอบจนแทบจะเคาะหม้อเคาะไหดังกังวานกริ๊งกร๊างละมั้ง...

แต่คนจนมักมีลูกเล่นเยอะ

ในเมื่อยามปกติไม่มีโอกาสจะได้กินเนื้อสัตว์อย่างที่ใฝ่ฝัน เจ้าติงตังก็สร้างโอกาสขึ้นมาจนได้กินจนได้!

เขามักจะพาน้องชายและน้องสาวที่สวมเสื้อผ้าขาดวิ่นพอกัน ไปที่หมู่บ้านชีหลี่อิ๋งซึ่งอยู่ติดกัน หรือไม่ก็หมู่บ้านเอ้อร์หูที่บ้านพี่สาวของฉินตงฟางแต่งเข้าไปอยู่ หรือแม้กระทั่งบรรดาหมู่บ้านมากมายที่อยู่รายรอบในระยะสิบแปดลี้ เพื่อตระเวนไปกินเลี้ยงตามงานมงคลและงานศพ...

คนยากจนข้นแค้นอย่างเจ้าติงตัง ไม่มีทางมีเงินใส่ซองให้เจ้าภาพอยู่แล้ว

อาศัยพาน้องชายและน้องสาวเดินเนียนปะปนเข้าไปในหมู่แขกเหรื่อที่พลุกพล่าน พอเห็นโต๊ะว่างก็นั่งลง แล้วสวาปามกินดื่มกันอย่างไม่ลืมหูลืมตา

เด็กยากจนไม่กี่คนแอบไปขออาศัยกินข้าวดี ๆ สักมื้อ อย่าว่าแต่เจ้าภาพจะสังเกตเห็นได้ยากเลย ต่อให้จับได้ขึ้นมาจริง ๆ ก็คงทำใจไล่ไม่ลงอยู่ดี

เรื่องนี้ยิ่งทำให้เจ้าติงตังได้ใจและเหิมเกริมหนักข้อขึ้นไปอีก!

ได้ยินมาว่าพักนี้เขาเริ่มข้ามตำบลข้ามหมู่บ้านไปออกตระเวนแล้วด้วยซ้ำ

ในเมื่อปากน้อย ๆ ติดกินของดีไปแล้ว อาหารที่บ้านซึ่งไม่ต่างจากข้าวหมู เขาจึงกลืนไม่ลงจริง ๆ

พอไม่สบอารมณ์ขึ้นมา เจ้าติงตังเป็นต้องแวบไปกินโต๊ะจีนที่หมู่บ้านอื่น

อาศัยวิธีของตัวเองจนได้กินอิ่มพุงกางกลับมา!

รองเท้าขาดกะรุ่งกะริ่งคู่ที่สวมอยู่ เผยให้เห็นนิ้วเท้าถึงสามนิ้ว พื้นผ้าเย็บซ้อนหลายชั้นสึกจนบางเฉียบ นั่นคือหลักฐานชั้นดีของการเดินเท้าตระเวนไกลของเจ้าติงตัง

ฉินตงฟางคิดมาตลอดว่า เจ้านี่มันหัวกะทิชัด ๆ!

เพื่อให้ตัวเองรวมถึงน้องชายและน้องสาวได้กินของอร่อยสักสองสามคำ

ยามจนตรอก เจ้าติงตังกล้าพอที่จะคิดพลิกแพลงเอาตัวรอด

ยอมสลัดทิ้งทั้งหน้าตาและศักดิ์ศรีที่ชาวบ้านมองว่าสำคัญนักหนา!

ทั้งยังไม่หวั่นต่อความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าจากการรอนแรมระยะไกล...

ชาติก่อนตอนฉินตงฟางสร้างเนื้อสร้างตัวจนร่ำรวย ก็เคยช่วยผลักดันเจ้าติงตังคนนี้

ยกโรงงานเล็ก ๆ สองแห่งให้อีกฝ่ายไปบริหารเล่น ๆ ตามใจชอบ

นึกไม่ถึงว่าจะถูกอีกฝ่ายดูแลจัดการจนเจริญรุ่งเรืองเป็นล่ำเป็นสัน!

แถมต่อมายังได้แต่งงานกับนางแบบสาวอีกคนด้วย...

นาทีนี้ที่ได้เจอคนคุ้นเคยเก่าก่อน ฉินตงฟางจึงรู้สึกตื่นเต้นและซาบซึ้งใจยิ่งนัก

"อาติงตัง ดีดลูกแก้วเก่งจังเลยนะเนี่ย!"

ฉินตงฟางในวัยยี่สิบสองปีย่อตัวลงตรงหน้าเด็กเปรตวัยเจ็ดขวบที่มีน้ำมูกโป่งย้อย แววตาแฝงความนับถือเอาไว้หน่อย ๆ

เขาขยิบตาพลางส่งยิ้มสดใสพร้อมกับยกนิ้วโป้งให้!

เจ้าติงตังหันขวับมามอง แต่กลับแสดงสีหน้าเฉยชา "ฮิ ๆ ตงฟางเองเหรอ"

ก่อนจะละสายตากลับไป แล้วก้มหน้าก้มตาดีดลูกแก้วของตัวเองต่อ...

ฉินตงฟาง "..."

คุณอาตัวน้อย ช่างใจจืดใจดำเหลือเกิน

กูนี่แหละที่เปลี่ยนชะตาชีวิตของมึงมาแล้วนะโว้ย!

อ้อ ลืมไป...

ตอนนี้มันยังเป็นแค่เด็กเปรตวัยเจ็ดขวบอยู่เลยนี่หว่า

เราสองคนยังไม่ได้มีเรื่องพัวพันกันเหมือนในเวลาต่อมาเสียหน่อย

"ฮึ่ม อาติงตัง มาคุยธุรกิจกันหน่อยไหมล่ะ?"

ฉินตงฟางหัวเราะแห้ง ๆ พลางขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด

เจ้าติงตังขมวดคิ้วหันมา ชำเลืองมองเขาด้วยสายตาระแวงและเย็นชา

ก่อนจะเอ่ยเตือนเสียงเรียบ "ฉันยังเป็นแค่เด็กนะ"

เห็นได้ชัดว่าเขาก็รู้ดีว่าไอ้คนเสเพลฉินไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องดี ๆ อะไร

"แต่อาไม่ใช่เด็กธรรมดาเสียหน่อยนี่ คุณอาตัวน้อย!"

ฉินตงฟางล้วงเหรียญห้าเหมาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วแกว่งไปมาตรงหน้าเจ้าติงตัง

แกว่งจนตาของอีกฝ่ายลุกวาวเป็นประกาย ร่างผอมกะหร่องพลันสะดุ้งเฮือก!

"ฉีเอ้อร์อิงกำลังนวดเอวอยู่ตรงนั้น เห็นหรือยังล่ะ? เคลิ้มจนแทบจะหลับอยู่รอมร่อแล้ว"

"อืม ตงฟาง นายอยากให้ฉันทำอะไรก็ว่ามาสิ?"

เจ้าติงตังยกแขนเสื้อขึ้นปาดน้ำมูกก้อนโตอีกรอบ พลางจ้องเป๋งไปที่เงินห้าเหมาในมือเขาตาไม่กะพริบ แล้วถามเข้าประเด็นทันควัน

"อาทำแบบนี้นะ... เออ แล้วก็จำไว้ด้วยล่ะ อย่าทำน้ำมูกโป่งเสียของอีกล่ะ!"

"ได้ วางใจได้เลย!"

เจ้าติงตังตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ พลางดึงเงินที่หนีบอยู่ในมือฉินตงฟางติดมือไปอย่างแผ่วเบา

สาเหตุที่ต้องรับเงินก่อนทำงานทีหลัง

ก็เพราะชื่อเสียงของฉินตงฟางมันเน่าเฟะเกินไป เจ้าติงตังถึงไม่มีทางเชื่อใจเขาเด็ดขาด...