ตอนที่ 75 นับ นับ นับนิ้วเท้า

"พี่สะใภ้กุ้ยฉินไปได้ยินมาจากใครกันครับ ว่าผมฆ่าตัวเพียงพอนไปตั้งเป็นร้อยเป็นพันตัว?" ฉินตงฟางขมวดคิ้วถาม

"เรื่องนี้..."

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะก้มหน้ากระซิบบอกว่า "ก็พี่สะใภ้คนดีของพวกเธอน่ะสิ ฉีเอ้อร์อิง ไงล่ะ!"

"ตอนนี้เรื่องนี้ลือกันไปทั่วทั้งหมู่บ้านแล้ว ยังมีคนบอกอีกว่าตงฟางแกไปทำร้ายเซียนหวงมากมายขนาดนั้น เดี๋ยวจะต้องเจอผลกรรมตามสนองแน่..."

ฉินตงฟางได้ฟังก็ชักสีหน้าโมโหทันที "อีนังผู้หญิงปากสว่างน่าโดนตบปากคนนั้น เอาแต่ทำลายชื่อเสียงกูอยู่เรื่อย!"

"ผมก็แค่ใช้แมวไม้ไปดักกระต่ายป่า ถึงจะจับตัวเพียงพอนติดมาได้บ้างไม่กี่ตัวโดยบังเอิญ นั่นก็เพื่อแก้แค้นให้ไก่ในหมู่บ้านที่ตายไป แล้วก็เพื่อปกป้องหลุมศพของเสี่ยวยวี่ไม่ใช่เหรอครับ!"

ฉินตงฟางเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าซื่อตาใสราวกับไม่รู้เรื่องรู้ราว...

เพราะเขารู้ดีว่าขี้ปากคนนั้นน่ากลัวยิ่งนัก

ยามนี้เขาจำเป็นต้องพึ่งให้พี่สะใภ้กุ้ยฉินช่วยแก้ต่าง เพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของตนเองในบ้านเกิดกลับคืนมา!

แต่ว่า

เดิมทีพี่สะใภ้คนโตก็ผูกใจเจ็บและเคียดแค้นเขาอยู่แล้ว

เมื่อคืนก่อนนู้นแอบย่องไปขโมยแมวไม้กับเหยื่อของฉินตงฟางที่แปลงนาแต่ไม่สำเร็จ แถมยังถูกกับดักเหล็กที่เขาวางไว้หนีบขาจนบาดเจ็บ...

มาบัดนี้ พอยิ่งผ่านการป่าวประกาศใส่สีตีไข่อย่างสุดความสามารถของฉีเอ้อร์อิงแล้ว

ข่าวใหญ่ที่ว่า "ฉินตงฟางเข่นฆ่าตัวเพียงพอนเป็นพันตัวเพื่อหวังรวย จะนำพาภัยพิบัติครั้งใหญ่มาสู่หมู่บ้านของเรา" ก็กลายเป็นหัวข้อซุบซิบอันดับหนึ่งของหมู่บ้านอวิ๋นหยางไปเรียบร้อยแล้ว!

มีหรือที่จะมาลบล้างความผิดและแก้ต่างให้พ้นมลทินได้ง่าย ๆ ตามใจนึก...

พี่สะใภ้กุ้ยฉินถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านไป

เซวียชิ่นกับไป๋ลี่ผิงก้มหน้าเงียบงัน พลางจูงย่าย่าเดินมาจนถึงหน้าประตูรั้วบ้าน

จังหวะนั้นเอง พี่สะใภ้ไห่จวินเพื่อนบ้านข้างเคียงก็ถือกะละมังซักผ้าเดินเลี้ยวออกมาจากหัวมุมตรอกพอดี

เซวียชิ่นจึงฝืนยิ้ม เอ่ยทักทายอีกฝ่ายก่อนอย่างเป็นมิตร

"จะไปซักผ้าที่ริมสระน้ำอีกแล้วเหรอคะพี่สะใภ้?"

พี่สะใภ้ไห่จวินชะงักฝีเท้าหยุดยืนอยู่แต่ไกล

พลางเค้นยิ้มเจื่อนอย่างกระอักกระอ่วน เอ่ยทักด้วยท่าทางไม่เป็นธรรมชาติว่า

"อ๋อ... ใช่จ้ะ น้องสะใภ้พาเพื่อนสนิทมาเที่ยวบ้านงั้นเหรอ ยินดีต้อนรับช่างตัดเสื้อไป๋มาเยือนหมู่บ้านเรานะจ๊ะ!"

ทว่าในแววตาของเธอ ยามมองไปยังฉินตงฟางกลับแฝงประกายความหวาดกลัวเอาไว้อย่างปิดไม่มิด

เธอรีบพยักหน้าทักทายเซวียชิ่นกับไป๋ลี่ผิงอย่างลวก ๆ แล้วก็รีบหมุนตัวจ้ำอ้าวกลับเข้าบ้านไป ราวกับกลัวว่าจะหลบไม่ทัน...

แม้แต่ผ้าก็ไม่ไปซักมันแล้ว!

ถึงแม้ในใจของพี่สะใภ้ไห่จวินจะรู้ดีอยู่แก่ใจ

ว่าจุดเริ่มต้นของเรื่องที่ฉินตงฟาง "เข่นฆ่าเซียนหวงเป็นพันตัว" นั้น

แท้จริงแล้วก็เป็นเพราะแม่ไก่แก่ของบ้านตนเองกับบ้านของย่าย่า ถูกพวกสัตว์ร้ายเหล่านั้นกัดตายในคืนเดียวกันนั่นเอง!

แต่เรื่องเล่าอันน่าสะพรึงกลัวเกี่ยวกับตัวเพียงพอนเหล่านั้น ได้สร้างเงามืดที่หยั่งรากลึกอยู่ในจิตใจของชาวบ้านส่วนใหญ่ไปเสียแล้ว

ทุกคนจึงไม่กล้าเข้าใกล้ฉินตงฟาง ผู้เป็นมือสังหารตัวเพียงพอนที่ใจกล้าบ้าบิ่นผู้นี้เลยแม้แต่น้อย

ด้วยหวาดระแวงว่ายามที่สัตว์ร้ายอันลี้ลับเหล่านั้นมาตามล้างแค้นเขา กลิ่นอายความซวยจะพลอยติดร่างแหมาถึงตัวเองเข้าด้วย...

เวลานี้แม้แต่พวกผู้ชายในหมู่บ้านอีกสองสามคน

พอเห็นว่าครอบครัวของฉินตงฟางยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าประตูรั้วบ้าน ต่างก็พากันเบือนหน้าหนี แล้วเร่งฝีเท้าจ้ำอ้าวไปตามถนนในหมู่บ้าน

พวกเขาเดินพลางก็แอบกระซิบกระซาบนินทากันไปพลางว่า

"ไอ้ฉินใจกล้าพอล่าตัวเพียงพอนจนรวยขึ้นมา ลาภปากเรื่องผู้หญิงก็ไม่เบาเลยจริง ๆ เว้ย! ถึงขนาดไปรับแม่ม่ายพราวเสน่ห์ในตลาดมาอยู่บ้านด้วยเลยเรอะ?"

"สองคนนั้นเมื่อก่อนก็เคยคบหากันมาก่อนนี่หว่า แล้วเซวียชิ่นก็ดันเป็นเพื่อนสนิทกับแม่ม่ายไป๋อีก ต่อไปชีวิตที่มีสาว ๆ ขนาบข้างซ้ายขวาของไอ้หมอนั่น คงจะสุขสำราญพิลึก!"

"รีบเลิกอิจฉาไอ้กุ๊ยเสเพลนั่นได้แล้ว! มันไปเข่นฆ่าเซียนหวงมาตั้งเป็นพันตัวนะเว้ย แล้วมันจะมีจุดจบที่ดีได้ยังไงกัน?"

"..."

ในตอนนั้นเอง ย่าย่าก็เหลือบไปเห็นเพื่อนเล่นคนโปรดของตน นั่นก็คือเลี่ยงเลี่ยง หลานชายตัวน้อยของฉินไห่จวินที่กำลังเดินตามหลังแม่ของเขาผ่านมาพอดี

"เลี่ยงเลี่ยง! มานี่สิ ฉันเข้าเมืองไปซื้อลูกกวาดมาฝากเธอด้วยนะ!"

เธอดีใจจนกระโดดโลดเต้น พลางโบกมือน้อย ๆ ตะโกนเรียกเพื่อนซี้

"ย่าย่า..."

เสี่ยวเลี่ยงเพิ่งจะแย้มรอยยิ้มสดใส คิดจะวิ่งรี่เข้ามาหาด้วยความดีใจ

แต่กลับถูกลูกสะใภ้ของพี่สะใภ้ไห่จวินคว้าแขนเล็กๆ เอาไว้ แล้วออกแรงลากตัวเด็กน้อยออกไปทันที!

เลี่ยงเลี่ยงวัยห้าขวบหันกลับมาบอกอย่างเศร้าสร้อยว่า "แม่ของฉันไม่ให้ฉันเล่นกับเธอแล้วย่าย่า แม่บอกว่าพ่อของเธอเป็นตัวสร้างความเดือดร้อน..."

ใบหน้าซูบตอบของคนเป็นแม่พลันแดงก่ำขึ้นมาทันที

นางรีบก้มตัวลง เอามือปิดปากอันซื่อตรงของเลี่ยงเลี่ยงไว้แน่น!

ฉินตงฟางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตะโกนไล่หลังแม่ของเลี่ยงเลี่ยงไปเสียงดังว่า

"หลานสะใภ้ เธอจะเอามืออุดยังไงฉันก็ได้ยินนะเว้ย รู้จักไหมคำว่าอย่าหลงเชื่อข่าวลือแล้วก็อย่าเอาไปปล่อยต่อน่ะ? ถ้ายังสั่งสอนลูกมั่วซั่วแบบนี้อีก ฉันจะให้พ่อของเลี่ยงเลี่ยงมาจัดการสั่งสอนเธอให้เข็ดเลย!"

หงเหมยซึ่งแก่กว่าฉินตงฟางอยู่หลายปีถึงกับตัวสั่นขึ้นมาเล็กน้อย นางหันกลับมาพูดด้วยสีหน้าอมทุกข์ว่า

"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ... อาตงฟาง ตอนนี้คนทั้งหมู่บ้านเขาลือเรื่องนั้นกันทั้งนั้น! น้าจะมาโทษฉันไม่ได้หรอกนะ..."

พูดจบก็รีบจูงเลี่ยงเลี่ยงที่เดินก้าวพลางเหลียวหลังมองไม่หยุด เลี้ยวหายเข้าตรอกไปอย่างรวดเร็ว

"ฉีเอ้อร์อิง บังอาจมาทำลายเส้นทางทำมาหากินของกู คอยดูเถอะ วันข้างหน้ากูจะจัดการให้อีแม่หมูขาเป๋นั่นต้องร้องไห้ขี้มูกโป่ง!"

ฉินตงฟางล้วงกุญแจออกมาไขเปิดประตูรั้วบ้าน พลางพึมพำด้วยความหงุดหงิดใจ

เพื่อนบ้านในหมู่บ้านที่ไม่ค่อยได้เดินทางไปไหนไกลย่อมมีความคิดหัวโบราณจนยากจะยอมรับแนวทางสร้างฐานะแบบใหม่ เรื่องนี้เขาเข้าใจดี

พวกเจ้าจะฟังไม่ได้ศัพท์จับไปกระเดียดแล้วมารังเกียจกู จนพากันตั้งแง่ตีตัวออกห่างครอบครัวเราไม่กี่คน เรื่องนั้นมันไม่ได้สลักสำคัญอะไรนักหนาหรอก!

แต่อีกไม่นานแม่ของเขาก็กำลังจะกลับมาจากบ้านยายแล้วนี่สิ...

เรื่องนี้ต้องแว่วไปเข้าหูของนางอย่างแน่นอน

ถึงตอนนั้นคงทำให้แม่ต้องมารับเคราะห์ ถูกพวกเพื่อนบ้านพากันเย็นชาใส่ไปด้วยโดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่!

ยิ่งด้วยนิสัยของนางที่ยอมสู้ตายเพื่อปกป้องธรรมเนียมเก่าแก่โบราณ

ฉินตงฟางก็สังหรณ์ใจล่วงหน้าได้เลยว่า

หนทางรวยทางลัดอันแปลกใหม่ของตนเอง คราวนี้คงต้องถึงคราวดับวูบหยุดชะงักลงเสียแล้ว...

"พอได้แล้วค่ะคุณ ขาของเธอก็โดนกับดักหนีบจนเจ็บไปแล้ว จะไปถือสาหาความอะไรกับคนพรรค์นั้นกันล่ะคะ! ยังไงซะ นั่นก็เป็นพี่สะใภ้แท้ ๆ ของคุณนะ" เซวียชิ่นขมวดคิ้วจ้องสามีพลางเอ่ยเตือนเสียงเบา

ฉินตงฟางยิ้มเจื่อน ไม่ได้ตอบโต้อะไร

เขาผลักเปิดประตูรั้วบ้านหลังเล็กซอมซ่อที่ยังไม่ได้ทาแม้แต่น้ำมันวานิช แล้วเอ่ยชวนรุ่นพี่สาวว่า

"เชิญเข้ามาข้างในเถอะครับลี่ผิง! เดิมทีคืนนี้พวกเรากะว่าจะชวนคุณไปกินเลี้ยงที่ร้านอาหารเสียหน่อย ดันมาเจอเรื่องชวนปวดหัวแบบนี้เข้าจนได้!"

แม่ม่ายไป๋จูงรถจักรยานฟีนิกซ์รุ่นสองหกเดินเข้ามาในลานบ้าน ขอบตายังแดงก่ำพลางเอ่ยว่า

"จะไปกินร้านอาหารอะไรกันคะ เปลืองเงินเปล่า ๆ วันนั้นฉันก็แค่พูดตอบตกลงคุณไปส่งเดชเท่านั้นเองค่ะ"

"เรื่องในวันนี้... ต้องขอบคุณเธอมากจริง ๆ นะฉินตงฟาง! เพียงแต่ซุนเจี้ยนเซ่อ ไอ้สัตว์เดรัจฉานนั่นไม่ใช่คนที่จะไปล่วงเกินได้ง่าย ๆ เลย นายไปทำร้ายมันเข้า..."

"ไม่เป็นไรหรอกครับ" ฉินตงฟางยิ้มอย่างสุขุม

พลางรีบเอ่ยปลอบรุ่นพี่สาวและเซวียชิ่นที่กำลังกระวนกระวายใจว่า

"ไก่เห็นตีนงูงูเห็นนมไก่ต่างหากล่ะครับ ผมจัดการสั่งสอนซุนเจี้ยนเซ่อจนมันยอมสยบราบคาบไปแล้ว!"

ยังดีที่เรื่องที่เขานัดดวลกับไอ้หมอนั่นในคืนวันมะรืน พวกเธอไม่ได้ยินเข้า

มิฉะนั้น สองสาวสวยเพื่อนซี้คู่นี้คงยิ่งตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อเป็นแน่...

เซวียชิ่นขมวดคิ้วทอดถอนใจเบา ๆ พลอยรู้สึกเห็นอกเห็นใจในชะตากรรมของไป๋ลี่ผิงเป็นอย่างยิ่ง

ก่อนจะฝืนยิ้มเอ่ยขึ้นมาว่า "พี่ลี่ผิง เข้าไปดื่มน้ำในบ้านก่อนสิคะ!"

สองสาวเพื่อนสนิทจึงพากันเข้าไปนั่งในห้องโถงใหญ่ แล้วเริ่มกระซิบกระซาบปรับทุกข์กัน...

"ปะป๊า! มาเล่นนับนิ้วเท้ากันไหม?"

ย่าย่านั่งอยู่บนเตียงสานเชือกปอนุ่มนิ่มกลางลานบ้าน พลางโบกมือน้อย ๆ ร้องเรียกฉินตงฟาง

แสงแดดจ้ากลางลานบ้านสาดส่องลงมาจนตาแทบพร่า

มีเพียงเตียงตัวเล็กใต้ร่มเงาของต้นอู๋ถงเท่านั้นที่พอจะให้ความเย็นสบายอยู่บ้าง

"เอาสิลูก!"

ฉินตงฟางเดินเข้าไปหา ช่วยถอดเสื้อคลุมตัวเก่าออกจากร่างของลูกสาวที่ใบหน้าแดงก่ำเพราะความร้อน

แล้วจึงนั่งลงตรงริมเตียง

มือข้างหนึ่งโบกพัดสานจากใบตาลช่วยพัดวีให้ลูกสาวเบา ๆ ส่วนมืออีกข้างก็ลูบไล้ฝ่าเท้าน้อย ๆ อันเรียบเนียนของแก

จากนั้นก็ใช้นิ้วจิ้มสลับซ้ายขวาไปมาบนเท้าเปล่าทั้งสองข้างของย่าย่า ปากก็ท่องบทกลอนเล่นไปพลางว่า

"นับนิ้วเท้า ผ่านปีใหม่ ปีใหม่ไกล ตีชามลาย ชามลายสวย สองร้อยแปด หัวไชเท้าหนึ่งหัวแตงสองลูก..."

ย่าย่าถูกจี้ฝ่าเท้าน้อย ๆ จนรู้สึกจั๊กจี้ หัวเราะคิกคักพลางล้มตัวลงนอนกลิ้งไปบนเตียง

"คนมีเงินก็ซื้อกิน คนไม่มีเงินก็กลืนน้ำลายอยากกินจนแทบขาดใจ! นับ นับ นับนิ้วเท้า นับไปนับมาสองสามปี ครบสามปีเต็ม ดอกเบญจมาศบาน นับจนหมดทั้งแม่ของเจ้าและน้าผิง..."

ไป๋ลี่ผิงที่นั่งอยู่ในห้องโถง ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกแปร่งหูชอบกล

พวงแก้มขาวเนียนรูปไข่ของเธอพลันขึ้นสีระเรื่อ ก่อนจะหันหน้าไปทางลานบ้านแล้วแหวใส่คนทะเล้นว่า

"ถุย! หน้าไม่อายจริง ๆ เลยนะฉินตงฟาง กลอนเด็กเล่นแท้ ๆ ดึงพวกเราสองคนเข้าไปเกี่ยวด้วยทำไมเล่า..."

เขาขยิบตาพลางส่งยิ้มให้รุ่นพี่สาว อวดฟันขาวสะอาดเรียงตัวสวย

จากนั้นก็ทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ก้มหน้าหยอกล้อกับย่าย่าต่อไป

ฉินตงฟางรู้ดีว่าตอนนี้แม่ม่ายไป๋กำลังโศกเศร้าเสียใจ ถึงได้จงใจแกล้งหยอกให้เธอคลายเครียดหรอกน่า~

เพียงไม่นาน

เขาก็นับนิ้วเท้าเล่นจนลูกสาวตัวน้อยที่อ้าปากหาวหวอด ๆ ผล็อยหลับไปในที่สุด...

ฉินตงฟางดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นมาคลุมตัวให้เจ้าตัวเล็ก จากนั้นก็เดินมาที่หน้าประตูห้องแล้วเอ่ยเสียงเบาว่า

"สาวสวยทั้งสองท่านคุยกันอยู่ที่บ้านไปก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะลงไปอาบน้ำที่แม่น้ำสักหน่อย แล้วจะงมปลาตัวใหญ่ ๆ กลับมาให้พวกเรากินกัน!"

วันนี้โดนตัวเพียงพอนพ่นกลิ่นสาบเหม็นหึ่งติดตัวมาจนคลุ้ง

คงต้องใช้สบู่กำมะถันฟอกล้างเนื้อตัวให้สะอาดหมดจดเสียหน่อยแล้ว...