ตอนที่ 74 พารุ่นพี่สาวกลับหมู่บ้าน เพื่อนบ้านหลบเลี่ยงราวกับ

พอได้ยินเสียงแม่ตะโกนอยู่ข้างนอก ซุนเจี้ยนเซ่อก็โมโหจนแทบกระอักเลือด!

มารดามันเถอะ...

พวกแกคิดว่าฉินตงฟางจะสู้ฉันไม่ได้งั้นเหรอ?

วันนี้กูดันมาเจอตอเข้าให้แล้ว

นอกจากไม่ได้เปรียบสักนิด ยังเกือบจะถูกไอ้กุ๊ยตัวแสบนี่ซัดจนตายคารัง!

"รีบวิ่งหนีออกมาจากห้องเร็วเข้าลูก! เดี๋ยวพอพ่อของซุนเจี้ยนเซ่อกลับถึงบ้าน พวกเราจะตีขาหมาๆ ของมันให้หักเอง!"

แม่ของซุนเจี้ยนเซ่อร้องไห้ตะโกนอย่างร้อนรนอยู่ข้างนอก พลางช่วยเซวียชิ่นทุบประตูเสียงดังปังๆ ไม่หยุด

"ฮือๆ... เวรกรรมของตระกูลแท้ๆ! ฉันคลอดไอ้สัตว์เดรัจฉานพรรค์นี้ออกมาได้ยังไงกัน..."

หญิงชราร่ำไห้อย่างเจ็บปวดอยู่กลางลานบ้าน ก่อนจะทรุดตัวคุกเข่าลงต่อหน้าไป๋ลี่ผิงเสียงดังตุ้บ

พลางหลั่งน้ำตาอ้อนวอนลูกสะใภ้ว่า "ลี่ผิง เจ้าอย่าแจ้งความเลยนะ! แม่ไม่ได้คิดจะเข้าข้างไอ้สวะที่เลวยิ่งกว่าหมาหมูตัวนั้นหรอก!"

"แต่ว่าไอ้อันธพาลใหญ่ซุนมัน... มันเป็นพวกไม่กลัวตายจริง ๆ นะ! เรื่องนี้พวกเราอย่าให้เป็นเรื่องใหญ่โตไปเลยนะลูก รอพ่อผัวเจ้ากลับมา พวกเราจะไล่ตีมันออกจากบ้านหลังนี้ไปเลย..."

แม่ม่ายไป๋ที่กำลังขวัญหนีดีฝ่อ เมื่อครู่นี้ไม่ได้รีบไปแจ้งความก่อนแต่อย่างใด

หากแต่ร่างระหงสั่นเทิ้มพลางเอามือปิดหน้าอก วิ่งไปลานบ้านด้านหน้าเพื่อเรียกแม่สามีมาช่วยทวงความยุติธรรมให้แก่ตน!

"ไม่แล้วค่ะแม่ ฉันจะไปแต่ตัว! ไม่อยู่ในบ้านของพวกคุณอีกแม้แต่วันเดียวแล้ว..." ไป๋ลี่ผิงปาดน้ำตา สะอื้นไห้ด้วยความอัปยศอดสู

เมื่อได้ยินเสียงร้องตะโกนและการพูดคุยของพวกเธอที่หน้าประตู ฉินตงฟางก็ขมวดคิ้วชะงักไป

พลางรีบตะโกนบอกภรรยาด้วยน้ำเสียงกังวานว่า "พวกคุณรอสักครู่นะครับเสี่ยวชิ่น ผมสองคนมีเรื่องต้องคุยกันนิดหน่อย!"

"อย่ามาพูดมารดามันเพ้อเจ้อ... ฉินตงฟาง! แค่บอกมาว่ามึงกล้ารับหนังสือท้ารบของกูไหมล่ะ..."

ซุนเจี้ยนเซ่อ้อยที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นห้อง ยังคงกัดฟันท้าประลองกับคู่ต่อสู้อย่างไม่ยอมแพ้

"ได้สิ!" ฉินตงฟางใช้เท้าเหยียบมันไว้แน่น พลางพยักหน้าตกลง

ในเมื่อไป๋ลี่ผิงซึ่งเป็นผู้เสียหาย ไม่กล้าเลือกหนทาง "สะสางตามกฎหมาย" เพราะกลัวจะถูกไอ้อันธพาลใหญ่ซุนตามล้างแค้น

ฉินตงฟางในฐานะอดีตอันธพาลและผู้ยิ่งใหญ่ในภพก่อน ก็จำเป็นต้องรับสารท้าอันโอหังของซุนเจี้ยนเซ่อ้อยไว้!

ถึงอย่างไรในยุคสมัยนี้ มุมมืดที่กฎหมายเอื้อมไปไม่ถึงก็ยังมีอยู่อีกมาก

และวัยรุ่นเลือดร้อนอย่างซุนเจี้ยนเซ่อ้อย ก็ล้วนเป็นพวกบ้าบิ่นถึงพริกถึงขิง

ในเมื่อคิดจะใช้กำปั้นสะสางเรื่องนี้กันเป็นการส่วนตัวตามวิถีนักเลง

ฉินตงฟางก็ต้องประลองทั้งปัญญาและความกล้า เพื่อจัดการซัดซุนเจี้ยนเซ่อ้อยให้ยอมสยบอย่างราบคาบ!

มิฉะนั้นแล้ว ทั้งไป๋ลี่ผิงและคนในครอบครัวของเขาเอง ก็คงจะมีภัยตามมาไม่รู้จบจนไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุข

เพราะถึงอย่างไรน้องสาวอย่างเสี่ยวจวี๋ ก็ต้องเดินผ่านหน้าบ้านของซุนเจี้ยนเซ่อ้อยบนถนนสายตะวันออกเพื่อไปกลับจากทำงานทุกวัน

และด้วยนิสัยโหดเหี้ยมเจ้าคิดเจ้าแค้นของไอ้อันธพาลใหญ่ซุน มันย่อมทำเรื่องชั่วช้าได้ทุกอย่าง...

"กูไม่เคยหาเรื่องใคร แต่ก็ไม่เคยกลัวเรื่องเหมือนกัน เรื่องของรุ่นพี่ไป๋ลี่ผิง กูเข้ามายุ่งแน่นอน!" ฉินตงฟางแสดงจุดยืนอย่างเยียบเย็น

แม้ว่าเขาจะตัดสินใจกลับตัวกลับใจเป็นคนดี และไม่อยากให้ลูกเมียต้องมาคอยหวาดผวากับตนเองอีกแล้ว

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการข่มขู่คุกคามอันอุกอาจของศัตรู

ก็จำเป็นต้องออกหมัดแรกให้หนักหน่วง เพื่อป้องกันไม่ให้มีหมัดนับร้อยตามมาซ้ำเติม!

"เอาตามที่มึงบอกเลยไอ้กุ๊ยซุน นัดเวลามาแลกกันสักยก กูจะซัดจนมึงยอมจำนนจากก้นบึ้งหัวใจ! ถ้ามึงยังกล้ารังแกพี่สะใภ้มึงอีกล่ะก็ กูจะเอาชีวิตมึงแน่"

ฉินตงฟางกดเสียงให้ต่ำลงอย่างมาก

ทว่าแววตากลับเปล่งประกายดุดัน น้ำเสียงเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ

ระหว่างที่พูดก็ยังแถมลูกถีบให้ซุนเจี้ยนเซ่อ้อยไปอีกหนึ่งทีอย่างรุนแรง จนมันเจ็บปวดดิ้นทุรนทุรายไปกับพื้น...

ในยามนี้ สายตาที่พร้อมจะฆ่าคนและไอสังหารอันเยียบเย็นของฉินตงฟาง ยิ่งทำให้สีหน้าของซุนเจี้ยนเซ่อ้อยเคร่งเครียดเกร็งตัวขึ้นมา

ไอ้เด็กบ้านนอกจน ๆ จากหมู่บ้านอวิ๋นหยางคนนี้ มารดามันเถอะ... ใจแข็งแกร่งเป็นบ้าเลยว่ะ...

"ฉินตงฟาง กูจำมึงไว้ขึ้นใจแล้ว! มาดูกันว่าใครจะขนพวกพ้องมาได้มากกว่ากัน และใครจะยืนหยัดได้จนถึงวินาทีสุดท้าย!"

ซุนเจี้ยนเซ่อ้อยสะกดกลั้นความเจ็บปวดทั่วร่าง กัดฟันกรอดพลางเอ่ยขึ้น

"คืนวันมะรืนตอนห้าทุ่ม พวกเราต่างคนต่างพากำลังคนไปดวลกันที่ป้ายแบ่งเขต ใครไม่กล้าไปคนนั้นเป็นลูกหมา! แถมหลังจากนี้จะถูกคนของกูตามเล่นงานจนพิการหรือเอาให้ตายคาที่!"

ตลาดตำบลกู่หวยซู่อยู่ตรงรอยต่อระหว่างอำเภอเว่ยเป่ยกับอำเภอต้าคัง ซึ่งทั้งสองอำเภอก็ขึ้นตรงกับคนละเขตพื้นที่กัน

เวลาพวกขาใหญ่ในท้องถิ่นนัดตีกัน

จึงมักจะวิ่งไปซัดกันในเขตพื้นที่ข้างเคียงที่ห่างจากตลาดไปห้าลี้ เพื่อหลบเลี่ยงการกวาดล้างของตำรวจในบ้านเกิดตนเอง...

ฉินตงฟางได้ยินดังนั้นก็นิ่งคิดไปชั่วครู่

ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเย็นชา "ไม่ต้องถ่อไปไกลขนาดนั้นหรอก ไอ้ลูกหมา!"

"ไปเจอกันที่ริมแม่น้ำทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของตลาดตำบลกู่หวยซู่ ตรงหาดทรายแถววังพรายน้ำนั่นแหละ ซัดกันตายแล้วก็โยนลงแม่น้ำไปเลย สะดวกต่อการลอยอังคารดี"

ฉินตงฟางไม่อยากถูกอีกฝ่ายจูงจมูก และไม่คิดจะยอมเดินเข้าหลุมพรางที่พวกมันขุดล่อไว้

เขาต้องเลือกสมรภูมิที่ตัวเองได้เปรียบ ถึงจะมีโอกาสกำชัยมากกว่า!

เพราะอย่างไรเสีย เมื่อตัดสินใจตัดขาดจากก๊วนอันธพาลในอดีตแล้ว ตัวเขาก็คงหาคนมาช่วยได้ไม่กี่คน

ผิดกับอีกฝ่ายที่โอ้อวดว่ามีพี่น้องร่วมสาบานหลายสิบคน แถมทุกคนยังโชกโชนผ่านศึกหนักมาทั้งนั้น

"เอางั้นก็ได้... มึงแน่มากนี่ หึ ๆ! คอยดูแล้วกันว่าถึงตอนนั้นใครแม่งจะถูกโยนลงไปในวังพรายน้ำ!"

"อืม งั้นคืนวันมะรืนค่อยมาตัดสินชี้ขาดกัน"

ฉินตงฟางพยักหน้าอย่างทะนงตน ก่อนจะหมุนตัวเปิดประตูบ้านของไป๋ลี่ผิงเดินออกไป

"อ้าว?!"

พอเห็นว่าเขาเดินออกมาโดยไร้รอยขีดข่วนแม้แต่น้อย

ส่วนซุนเจี้ยนเซ่อกลับเอามือกุมหน้าอกด้วยความเจ็บปวด นอนจมกองเลือดอยู่กับพื้น ทุกคนต่างก็ตกตะลึงจนตาค้าง!

แม่ของมันปรี่เข้าไปตบหน้าไอ้กุ๊ยซุนฉาดใหญ่ พลางก่นด่าลูกชายว่าเลวยิ่งกว่าเดรัจฉาน...

แต่กลับถูกซุนเจี้ยนเซ่อที่บันดาลโทสะเพราะความอับอาย ถีบเข้าใส่จนล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น ได้แต่นอนร้องไห้คร่ำครวญไม่หยุด

"แม้แต่แม่บังเกิดเกล้ายังกล้าลงมือเนี่ยนะ? ช่างเป็นเศษสวะที่เพิ่งลากออกมาจากเตาเผาศพแท้ ๆ เชียว!"

พฤติกรรมชั่วช้าเกินมนุษย์ของคู่ต่อสู้ ทำลายขีดจำกัดความอดทนของฉินตงฟางจนขาดผึงอีกครั้ง

เขาไม่อาจทนดูต่อไปได้อีก พุ่งตัวกลับเข้าไปในห้องแล้วเตะซ้ำใส่ซุนเจี้ยนเซ่อสองทีซ้อนเสียงดังปัง ๆ จนมันสลบเหมือดไป...

"ฉินตงฟาง คุณบ้าไปแล้วเหรอคะ!"

"ปะป๊า..."

ทั้งเซวียชิ่นและย่าย่าต่างตกใจจนน้ำตาร่วงริน

ฉินตงฟางโอบกอดร่างอันสั่นเทาของพวกเธอไว้ พลางเอ่ยปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอยู่นานสองนาน...

ส่วนไป๋ลี่ผิงก็เก็บเสื้อผ้าข้าวของมีค่าจนเรียบร้อย แล้วนำสัมภาระไปผูกไว้บนรถจักรยานฟีนิกซ์รุ่นสองหกของตนเอง

จากนั้นจึงจูงรถจักรยาน เดินตามสองสามีภรรยาฉินตงฟางออกจากบ้านอันแสนชอกช้ำใจหลังนี้ไป...

เธอจำเป็นต้องไปพักชั่วคราวที่บ้านของเพื่อนสนิทก่อน เพื่อใช้ความสงบคิดทบทวนเส้นทางชีวิตในอนาคตของตนเองให้ดี

นับตั้งแต่พ่อแม่ของไป๋ลี่ผิงทยอยล่วงลับไป บ้านเดิมก็ตกเป็นมรดกของพี่ชายกับพี่สะใภ้

ในฐานะลูกสาวคนเล็กของบ้าน ต่อให้เธอจะกลับไป ก็ไม่มีที่ทางให้ซุกหัวนอนอีกแล้ว...

นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่แม่ม่ายไป๋ไม่ยอมก้าวเท้าออกจากบ้านอันแสนรันทดหลังนี้ในทันที แม้สามีจะด่วนจากไปหลังแต่งงานได้ไม่นาน

ยามพ่อแม่ยังอยู่ ชีวิตยังมีที่มาให้หวนนึกถึง

ยามพ่อแม่จากไป ชีวิตก็หลงเหลือเพียงเส้นทางให้มุ่งหน้ากลับไปเท่านั้น...

สองสามีภรรยาฉินตงฟางคอยพูดจาปลอบประโลมไป๋ลี่ผิงด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พลางพาเธอเดินทางจากตลาดกลับมายังหมู่บ้านอวิ๋นหยางบนเขา

ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึกแปลกใจเป็นอย่างยิ่งก็คือ

ในวันนี้ พอพวกชาวบ้านเห็นฉินตงฟางกับเซวียชิ่น ต่างก็พากันเดินหลบเลี่ยงไปแต่ไกล...

ไม่เหมือนกับในยามปกติอีกต่อไป

ที่ทุกคนจะพากันยิ้มแย้มเอ่ยทักทายครูเซวียก่อน จากนั้นก็หยอกล้อกับย่าย่าผู้น่ารักน่าเอ็นดู

มีบางคนที่เคยให้ไป๋ลี่ผิงตัดเย็บเสื้อผ้าให้ และจำหญิงสาวสวยผู้มีฝีมือประณีตคนนี้ได้ ก็เพียงแค่ส่งยิ้มพยักหน้าให้เธอ

แต่กลับทำเหมือนครอบครัวของฉินตงฟางเป็นตัวกาลกิณี ปั้นหน้าบึ้งตึงแล้วรีบหันหลังเดินหนีไปทันที!

นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?

ฉินตงฟาง เซวียชิ่น และไป๋ลี่ผิงต่างขมวดคิ้วมองหน้ากันไปมา

ในใจต่างฝ่ายต่างเต็มไปด้วยความฉงนสงสัย!

ย่าเซิ่งลี่และคนอื่น ๆ ที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงหัวมุมทางเข้าหมู่บ้าน พอเห็นว่าฉินตงฟางกลับเข้ามาในหมู่บ้าน

ก็ยิ่งตวัดสายตาเคียดแค้นไม่พอใจมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะพากันบ่นพึมพำตำหนิแล้วเดินเลี่ยงออกไป

"ไอ้คนเสเพลฉินที่ไปเข่นฆ่าเซียนหวงกลับมาแล้ว! รีบหนีไปให้ไกล ๆ มันเร็วเข้า..."

"ไอ้ฉินใจกล้าที่เป็นตัวเสนียดจัญไรนั่น มันกำลังจะนำพาหายนะมาสู่หมู่บ้านอวิ๋นหยางของเราแล้วแท้ ๆ เชียว!"

"ถุย! ต่อให้มีเคราะห์ภัยเข้ามาก็เป็นบ้านมันที่ต้องรับไปเอง พวกเราไม่ได้ไปล่าฆ่าตัวเพียงพอนกับมันสักหน่อย..."

"..."

พอได้ยินเสียงชาวบ้านซุบซิบนินทาอย่างขุ่นเคือง ฉินตงฟางกับสองสาวงามต่างก็พากันชะงักอึ้ง

ยิ่งกลัวอะไรก็ยิ่งเจอสิ่งนั้นจริง ๆ

เรื่องที่เขาล่าตัวเพียงพอนหาเงินก้อนโต แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านเร็วขนาดนี้เชียวหรือ

แถมยังทำให้แนวคิดยุคเก่ากับยุคใหม่ปะทะกันอย่างรุนแรงอีกต่างหาก...

พอนึกขึ้นได้ว่าต่อไปครอบครัวอาจถูกเพื่อนบ้านตั้งแง่รังเกียจและตัดสัมพันธ์ เซวียชิ่นก็ยิ่งขมวดคิ้วถอนหายใจด้วยความกังวล

ด้านไป๋ลี่ผิงที่ยังมีคราบน้ำตาเปื้อนหน้า เข็นจักรยานไปพลางหันไปถามอดีตคนรักว่า "ที่แท้คุณหาเงินได้... จากการจับตัวเพียงพอนจริง ๆ เหรอคะ?"

"ใช่ครับ แต่ผมดักจับพวกหัวขโมยไก่เอาหนังขนไปขาย มันมีแต่ข้อดีไม่มีข้อเสียต่อชาวบ้านเลยนะครับ!"

ฉินตงฟางผายมือทั้งสองข้างออก รู้สึกว่าตนไม่ได้รับความเป็นธรรมเอาเสียเลย

มีเพียงพี่สะใภ้กุ้ยฉินในหมู่บ้านที่กัดฟันเดินปรี่เข้ามาหาเซวียชิ่น

"เซวียชิ่น ตงฟางอยากรวยจนถึงขั้นกล้าฆ่าเซียนหวงเป็นร้อยเป็นพันตัวจริง ๆ เหรอเนี่ย โธ่เอ๋ย นั่นมันจะนำหายนะครั้งใหญ่มาให้นะ!"

พี่สะใภ้กุ้ยฉินขมวดคิ้วกระซิบเตือน สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

"คะ? ใครมากุเรื่องลือกันจนเกินจริงขนาดนี้เนี่ย..."

เซวียชิ่นได้ยินถึงกับชะงักงัน ก่อนจะหันไปสบตากับสามีอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

ฉินตงฟางเพิ่งเริ่มจับตัวเพียงพอนได้ไม่กี่วัน รวมทั้งหมดก็เพิ่งขายไปแค่สิบกว่าตัวเท่านั้นเอง!

แม้แต่ไป๋ลี่ผิงก็พลอยตกใจกับคำพูดของพี่สะใภ้กุ้ยฉินไปด้วย

"ฆ่าเซียนหวงไปเป็นพันตัวเลยเหรอ ฉินตงฟาง คุณนี่... สมกับที่ได้ฉายาว่าใจกล้าบ้าบิ่นจริง ๆ"