ตอนที่ 73 อันธพาลสองคนปิดประตูดวลเดือด

ตอนที่ไป๋ลี่ผิงเพิ่งแต่งงานได้เพียงไม่กี่เดือน

ซุนเทา สามีผู้มีฐานะทางบ้านดีและนิสัยเรียบร้อย ก็โชคร้ายติดเชื้อบาดทะยักจากแผลที่มือจนเสียชีวิตไป...

เรื่องนี้ฉินตงฟางเคยได้ยินเซวียชิ่นเล่าให้ฟังอยู่เหมือนกัน

อันที่จริงพ่อแม่สามีดีต่อแม่ม่ายไป๋มาโดยตลอด ทั้งยังรักใคร่เอ็นดูเธอเหมือนลูกสาวแท้ ๆ

ผู้เฒ่าทั้งสองเป็นคนใจกว้างและมีเมตตา

ถึงขั้นคิดจะรับลูกเขยแต่งเข้าบ้านมาอยู่กับลูกสะใภ้ม่ายคนสวยในบ้านหลังนี้ ซึ่งเคยเป็นเรือนหอของลูกชายคนโตด้วยซ้ำ!

เพราะทั้งสองไม่มีลูกสาว

ซ้ำยังเอ็นดูในความกตัญญูรู้คุณและความเฉลียวฉลาดของไป๋ลี่ผิงเป็นอย่างยิ่ง

แต่ในครอบครัวที่มีแต่คนดีนี้ กลับมีแกะดำอย่างซุนเจี้ยนเซ่อ ไอ้คนพาลที่ไม่กลัวหน้าอินทร์หน้าพรหมปะปนอยู่ด้วยคนหนึ่ง

กิตติศัพท์ความชั่วร้ายจนใครได้ยินเป็นต้องผวานั้น โด่งดังยิ่งกว่าฉินตงฟางตั้งหลายเท่า!

ทั้งกินเหล้าเมายา เล่นการพนัน และชอบใช้กำลังตีรันฟันแทง

เรื่องดี ๆ ไม่เคยแตะ แต่เรื่องระยำทำได้หมดทุกอย่าง

ซุนเจี้ยนเซ่อเองยังมีก๊วนเพื่อนนักเลงอันธพาลอยู่อีกโขยงใหญ่

ซ้ำร้ายมันยังเคยติดคุกมาแล้วด้วย...

ด้วยชื่อเสียงฉาวโฉ่กระฉ่อนไปทั่ว แถมหน้าตายังดูดุร้ายอำมหิต อายุล่วงเลยมาจนถึงยี่สิบห้าปีแล้วจึงยังหาเมียไม่ได้สักที

วันนี้ซุนเจี้ยนเซ่ออาศัยฤทธิ์เหล้าเพิ่มความกล้า ถึงได้คิดอกุศลกับพี่สะใภ้แท้ ๆ สุดเซ็กซี่ที่มันหมายปองมาเนิ่นนาน...

"ไม่ต้องกลัวนะลี่ผิง เธอรีบไปแจ้งความจับไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวนี้ก่อน เดี๋ยวฉันจะเฝ้าคุมตัวมันไว้เอง"

ฉินตงฟางดันตัวรุ่นพี่สาวออกไปนอกห้อง

"อ๊ะ... อย่าเลยนะ!"

ไป๋ลี่ผิงยกมือขึ้นกุมหน้าอก ร้อนรนจนน้ำตาไหลพราก

เธอทั้งไม่วางใจที่จะทิ้งรุ่นน้องไว้รับมือกับซุนเจี้ยนเซ่อที่ฝีมือการชกต่อยไม่ธรรมดา!

ซ้ำยังลังเลใจอย่างยิ่งว่าควรจะแจ้งความเอาเรื่องน่าอับอายในบ้านไปโพนทะนาให้คนนอกรู้ดีหรือไม่...

"แจ้งความเหรอ? เหอะ ๆ! เสื้อผ้าของนังไป๋ลี่ผิงกูยังถอดไม่ออกสักชิ้นเลย จับกูเข้าไปแล้วจะขังได้สักกี่วันกันเชียววะ?"

ซุนเจี้ยนเซ่อกุมใบหน้าบวมช้ำ พลางยันตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก

มันถ่มน้ำลายปนเลือดลงพื้นแล้วเอ่ยข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

"ถุย! ถ้ากูต้องเข้าไปติดคุกจริง ๆ ล่ะก็ พวกพี่น้องร่วมสาบานอีกหลายสิบคนของกูไม่มีทางปล่อยพวกมึงไว้แน่! แล้วพอกูได้ออกมาเมื่อไหร่ กูจะตามไปฆ่าล้างโคตรคนแก่เด็กเล็กในบ้านของพวกมึงทั้งสองครอบครัวให้เหี้ยนเลย!"

เมื่อได้ยินคำขู่เหี้ยมเกรียมของน้องสามี

ร่างบอบบางของไป๋ลี่ผิงก็สะท้านเฮือกด้วยความหวาดกลัว ทรุดฮวบลงไปนั่งร้องไห้อยู่กลางลานบ้าน...

เธอรู้ดีว่าซุนเจี้ยนเซ่อเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิตแค่ไหน

คำพูดของไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวนี้ มันไม่ได้แค่ขู่ให้กลัวเล่น ๆ แน่!

"เฮ้ย? ไอ้กุ๊ยซุน มึงนี่มันกำเริบเสิบสานจริง ๆ!" ไฟโทสะในอกของฉินตงฟางพลันลุกโชนขึ้นมา

เขาปิดประตูไม้สองบานเสียงดังปังจากด้านใน แล้วลงกลอนประตูอย่างแน่นหนาทันที

"ลี่ผิง รีบไปแจ้งความซะ ไอ้เวรนี่ปล่อยให้ฉันจัดการเอง!"

เขาตั้งใจว่าจะต้องสั่งสอนซุนเจี้ยนเซ่อให้หนัก เพื่อดับความพยศและสันดานอันธพาลของมันลงเสียก่อน

"ฮือ ๆ..."

ไป๋ลี่ผิงยันกายลุกขึ้นจากพื้นลานบ้าน แล้ววิ่งร้องไห้ออกไปด้านนอก...

เวลานี้ซุนเจี้ยนเซ่อทั้งอับอายทั้งโมโหจนแทบคลั่ง

"มึงยังกล้าเสี้ยมให้นังนั่นไปแจ้งตำรวจมาจับกูอีกเหรอ? กูจะฆ่ามึงให้ตาย ไอ้ระยำ..."

ฉินตงฟางเพิ่งลงกลอนประตูเสร็จ ยังไม่ทันได้หันกลับมาด้วยซ้ำ

ซุนเจี้ยนเซ่อก็กำหมัดแน่นพร้อมส่งเสียงด่าทอ แล้วพุ่งจู่โจมเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง!

ปึงปังตุ้บตั้บ!

ชั่วพริบตานั้น ทั้งหมัดทั้งแข้งต่างประเคนเข้าใส่กันจนเกิดเสียงหนักทึบดังขึ้นไม่ขาดสาย

อันธพาลหนุ่มเลือดร้อนสองคน ปิดประตูดวลเดือดตะลุมบอนกันไม่ยั้ง...

แต่การดวลตัวต่อตัวที่เกิดขึ้นในบ้านของไป๋ลี่ผิงครั้งนี้ ดำเนินไปอย่างดุเดือดและรวดเร็วยิ่งนัก

ผลการต่อสู้ออกมาดังนี้——

ท้ายทอยและหน้าอกของฉินตงฟางโดนหมัดซัดเข้าใส่อย่างจังคนละหมัด!

หมัดแรกเป็นเพราะซุนเจี้ยนเซ่อลอบจู่โจมจากด้านหลังได้สำเร็จ

ส่วนหมัดที่สองเป็นเพราะเขารีบร้อนจะคว่ำคู่ต่อสู้ให้เร็วที่สุด ไม่อยากให้ลูกเมียต้องเป็นห่วง จึงไม่คิดจะหลบหลีกเลยแม้แต่น้อย!

แต่เมื่อฉินตงฟางเดินหน้าบุกตะลุยออกหมัดอย่างดุดันเฉียบคม

เพียงพริบตาเดียว ซุนเจี้ยนเซ่อก็ถูกซัดจนหน้าตาบิดเบี้ยวเขียวช้ำไปหมด!

กระดูกซี่โครงแทบจะแตกละเอียด...

ฝีมือการต่อสู้อันคล่องแคล่วว่องไวที่มันเคยภาคภูมิใจนักหนา

มาวันนี้กลับใช้การอะไรไม่ได้เลยสักนิด!

ออกหมัดไปได้เพียงสองสามกระบวนท่า ก็กลายเป็นฝ่ายถูกไล่ยำอยู่ข้างเดียว...

กำปั้นเหล็กแห่งความยุติธรรมของฉินตงฟางแหวกลมดังหวึดหวือ ระดมทุบลงบนร่างของไอ้กุ๊ยใหญ่แซ่ซุนดังตุ้บตั้บราวกับห่าฝนที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อ

ก่อนจะปิดท้ายด้วยการบิดแขนซุนเจี้ยนเซ่อ ใช้ศอกกระแทกพร้อมจับทุ่มข้ามไหล่อย่างสง่างามหมดจด!

โครมคราม!!!

ซุนเจี้ยนเซ่อถูกจับทุ่มกระแทกพื้นอย่างจัง

ร่างของมันฟาดลงไปจนโต๊ะกินข้าวตัวเล็กในห้องหักสะบั้นเสียงดังเปรี๊ยะ...

"พรวด!"

มันกุมหน้าอกพลางกระอักเลือดสด ๆ ออกมาคำโต

ในหัวมีเสียงวิ้งดังอื้ออึงจนแทบระเบิด

ทั้งแขนและทั่วทั้งร่างเจ็บปวดรวดร้าวเสียดแทงจนแทบหายใจไม่ออก!

เกือบจะสิ้นใจตายคาที่ตรงนั้นแล้ว...

แม้ซุนเจี้ยนเซ่อกับฉินตงฟางจะรู้จักชื่อเสียงเรียงนามของกันและกัน ทั้งยังเป็นนักเลงเหมือนกัน แต่พวกเขากลับไม่เคยพูดคุยกันเลยแม้แต่คำเดียว

เพราะไอ้กุ๊ยซุนที่อาศัยอยู่ในตัวตำบล มักจะมองข้ามหัวดูถูกไอ้คนเสเพลฉินจากหมู่บ้านเล็ก ๆ มาโดยตลอด

มันหยิ่งผยองและคิดอยู่เสมอว่า

ฉินตงฟางเทียบชั้นกับตนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย...

แต่หลังผ่านศึกในวันนี้ไป

ซุนเจี้ยนเซ่อก็จำต้องเปลี่ยนความคิดและมองฉินตงฟางใหม่ด้วยความตกตะลึง!

เมื่อครู่นี้ฤทธิ์เหล้าของมันสร่างหายไปจนหมดสิ้นแล้วอย่างชัดเจน แต่ไม่ว่าจะพยายามปล่อยหมัดเตะขาอย่างไร ก็เอาชนะคู่ต่อสู้ตรงหน้าไม่ได้เลยสักนิด!

ไอ้กุ๊ยใหญ่แซ่ซุนที่นอนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้นเกิดโทสะแล่นพล่าน เลือดลมตีขึ้นหน้าจนใบหน้าชั่วร้ายแดงก่ำและบิดเบี้ยวผิดรูป

มันเอามือกุมหน้าอกพลางกัดฟันสูดหายใจรวบรวมเรี่ยวแรงอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะพ่นน้ำลายปนเลือดออกจากปาก แล้วเค้นเสียงสั่นเครือที่เปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังออกมา

"ซี๊ด... อ๊าก! แซ่ฉิน มึงแอบไปฝึก... ฝึกวิชามาใช่ไหมวะ!"

ซุนเจี้ยนเซ่อเองก็ผ่านสมรภูมิการต่อสู้มาโชกโชน

จึงมองออกทันทีว่าฝีไม้ลายมือของฉินตงฟางไม่ธรรมดาเลยแม้แต่น้อย...

และข้อสันนิษฐานของมันก็ถูกต้องทั้งหมด

ตอนที่ฉินตงฟางอายุได้สิบกว่าขวบ

เขาเคยตามลูกพี่ลูกน้องไปร่ำเรียนวิชามวยงู ๆ ปลา ๆ สองสามกระบวนท่ามาจากปรมาจารย์พื้นบ้านในหมู่บ้านของป้าแท้ ๆ

เพลงมวยปาจี๋ที่พวกเขาฝึกฝนกันนั้น แม้จะมีเคล็ดวิชาเด็ดในการต่อสู้อยู่เพียงแค่แปดกระบวนท่าหลัก แต่กลับเรียกได้ว่าทุกกระบวนท่าล้วนอันตรายถึงชีวิต!

ในฐานะเพลงมวยโบราณที่อันตรายเป็นอันดับสองของแผ่นดินหัวเซี่ย มวยปาจี๋เน้นการผสานระหว่างท่าจับทุ่มและการเข้าปะทะอย่างดุดัน ทั้งแข็งกร้าวไร้ปรานีและเหี้ยมเกรียมนักหนา

แต่ผู้เป็นพ่อรู้ดีว่าฉินตงฟางมีนิสัยชอบใช้กำลังมาตั้งแต่เด็ก จึงกลัวว่าหลังจากเรียนรู้วิชามวยอันตรายพรรค์นั้นแล้ว จะไปก่อเรื่องใหญ่โตขึ้นมาอีก!

ในตอนนั้นฉินตงฟางเพิ่งกราบอาจารย์ได้เพียงแค่เดือนเศษ พ่อเฒ่าก็บุกไปลากคอกลับมาจากบ้านป้า ไม่ยอมให้ฝึกมวยปาจี๋ต่ออีกต่อไป...

ถึงจะเป็นเช่นนั้น

ช่วงเวลาการฝึกวิชาอันแสนสั้นในคราวนั้น ก็ทำให้ฉินตงฟางมีเรี่ยวแรงเหนือกว่าคนธรรมดาทั่วไปอยู่ไม่น้อย

แค่ต้องเปิดศึกตัวต่อตัวกับชายฉกรรจ์ร่างยักษ์สักคนสองคน ร่างสูงโปร่งของเขาก็ไม่เคยมีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

"เรื่องชกต่อย กูไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น... มึง ไอ้ระยำหน้าโง่จากหมู่บ้านบ้านนอกอวิ๋นหยาง ดันมี... โอ๊ย... มีฝีมืออยู่สองกระบวนท่าเหมือนกันนี่หว่าแม่มึงเอ๊ย! แต่งานนี้เรื่องของพวกเรายังไม่จบแค้นี้แน่..."

ซุนเจี้ยนเซ่อเบิกตาสีแดงก่ำพลางคำรามต่ำออกมา

"กูจะทำให้มึงไม่มีวันจบเอง!"

มันโดนเตะซ้ำเข้าไปเต็มแรงอีกที แทบจะถูกฉินตงฟางเตะจนสลบคาเท้า

"ซุนเทาพี่ชายมึงตายไปแล้ว ไป๋ลี่ผิงยอมทนอยู่เป็นม่ายก็เพื่อรักษาบ้านหลังนี้ไว้! มึงยังมีหน้าเอาบ้านมาข่มขู่เธอ คิดจะย่ำยีพี่สะใภ้ตัวเองอีกเหรอ? ชาติหมาเอ๊ย มึงมันเศษสวะจริง ๆ!"

ฉินตงฟางเหยียบเท้าลงบนอกของซุนเจี้ยนเซ่อ ก้มหน้าด่ากราดด้วยความเดือดดาล

"ไอ้แซ่ฉิน... โอ๊ย! มึงอย่าเพิ่งได้ใจไป วันนี้กูเมาเหล้าหรอก... แน่จริงมึงกับกูพาพี่น้องมาเปิดศึกซัดกันสักยกสิวะ!"

"ถ้ามึงล้มเจ้าถิ่นคุมถนนสายตะวันออกอย่างกูได้ ต่อไปมึงจะพูดยังไงก็ว่าตามนั้น! ไม่อย่างนั้น มึงกับครอบครัวของไป๋ลี่ผิงอย่าหวังเลยว่าจะมีวันได้อยู่อย่างสงบสุข!!"

อันธพาลสถุลประจำตลาดนัด ยังคงวางก้ามโอหังได้ถึงขนาดนี้

ตอนนี้ไอ้คนเสเพลซุนเองก็รู้ตัวดีว่า ได้มาเจอเข้ากับตอที่ทั้งดุดันและน่ากลัวเข้าให้แล้ว!

แต่แล้วจะทำไมล่ะ?

สู้ตัวต่อตัวเอาชนะมึงไม่ได้ กูก็ยังมีก๊วนอันธพาลคอยหนุนหลังอยู่อีกเพียบ!

ซุนเจี้ยนเซ่อรู้จักพวกเดนตายใจกล้าอยู่ไม่น้อย

ในหมู่พวกนั้นก็มีสหายที่เคยฝึกวิทยายุทธ์มาเหมือนกัน!

คนที่ไม่เคยเสียเปรียบใครเรื่องชกต่อยอย่างมัน วันนี้จึงรู้สึกอับอายและคับแค้นใจจนแทบอกแตก

แต่ในตอนนั้นเอง

ด้านนอกประตูก็มีเสียงสั่นเครือปนสะอื้นของเซวียชิ่นกับไป๋ลี่ผิงดังแว่วเข้ามา

"ฉินตงฟาง คุณออกมาเดี๋ยวนี้นะคะ!"

"ตงฟาง! พวกเธออย่าสู้กันอีกเลย..."

ส่วนแม่เฒ่าของซุนเจี้ยนเซ่อก็กำลังทุบประตูพลางตะโกนอย่างร้อนรนว่า

"เธอสู้ไอ้สัตว์เดรัจฉานซุนอันธพาลใหญ่นั่นไม่ไหวหรอก! รีบหนีออกมาเร็วเข้าเถอะลูก..."