ตอนที่ 72 รุ่นน้องไปยิงกระต่าย ไป๋ลี่ผิงร่ำไห้

ระหว่างที่ทั้งครอบครัวกำลังมุ่งหน้าไปยังสถานีขนส่งประจำอำเภอ

"ที่รัก เงินสี่สิบหยวนนี้คุณเอาไปเก็บไว้นะ! ส่วนอีกหกสิบหยวนให้ผมพกไว้ รอช่างไม้หลัวต่อเกวียนลากให้บ้านเราเสร็จ ค่อยเอาไปซื้อล้อคู่ใหม่"

ฉินตงฟางยิ้มพลางยื่นเงินที่ได้จากการขายต่อบุหรี่อาจือหม่าให้เซวียชิ่น

การเข้าเมืองมาขายตัวเพียงพอนในครั้งนี้

ทำให้เซวียชิ่นมีเงินเก็บเพิ่มขึ้นมามากกว่าหนึ่งร้อยยี่สิบหยวนแล้ว!

ใบหน้ารูปไข่แดงระเรื่อ เธอยื่นมือไปรับเงินมาอย่างงงๆ...

แววตาที่มองฉินตงฟางไม่มีความเย็นชาหรือรังเกียจเดียดฉันท์เหมือนแต่ก่อนหลงเหลืออยู่อีกต่อไป

แต่กลับแต่งแต้มไปด้วยประกายอันอ่อนโยนและอบอุ่นขึ้นมาหลายส่วน

เซวียชิ่นกำเงินสี่สิบหยวนไว้แน่น ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาค่อยๆ ห่อเงินไว้อย่างระมัดระวัง

จากนั้นก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ริมถนนอย่างหวาดระแวง

แล้วรีบยัดเงินลงในกระเป๋ากางเกงชั้นในแนบเนื้อ...

เพราะเคยถูกล้วงกระเป๋าที่สถานีรถไฟเซี่ยโจวมาก่อน เซวียชิ่นจึงเกิดปมฝังใจเรื่องเงินหายขึ้นมาเสียแล้ว!

พอต้องพกเงินก้อนโตหลักร้อยหยวนไว้กับตัว จึงทำให้เธออดกระวนกระวายใจไม่ได้

"ไม่ต้องกลัวหรอกที่รัก มีบอดี้การ์ดประจำตัวอย่างผมอยู่ทั้งคน" ฉินตงฟางเอ่ยปลอบอย่างอ่อนโยน พลางโอบไหล่เธอไว้

เซวียชิ่นจูงมือลูกสาวก้มหน้าเดินต่อไป ในใจพลันรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

"จริงสิฉินตงฟาง วันนี้ก็วันอาทิตย์แล้วนี่คะ!"

เธอนึกขึ้นได้ว่าสามีเคยรับปากไป๋ลี่ผิงเอาไว้ เย็นนี้ก็น่าจะพาเพื่อนสนิทไปเลี้ยงข้าวที่ร้านอาหารสักมื้อได้แล้ว

อันที่จริงเซวียชิ่นเองก็อยากขอบคุณเพื่อนสนิทคนนี้มานานแล้ว เพราะพี่ลี่ผิงคอยยื่นมือช่วยเหลือครอบครัวเธออยู่เป็นประจำ

เสียแต่ว่าเมื่อก่อนฐานะทางบ้านยากจนเกินไป จึงไม่มีปัญญาจะทำได้...

"พอกลับไปถึงตลาดตำบลกู่หวยซู่แล้ว ค่อยแวะไปบอกพี่ลี่ผิงสักคำดีไหมคะ?" เซวียชิ่นยิ้มบางๆ พลางเอ่ยถาม

"ตกลง! เรื่องที่ผมรับปากรุ่นพี่ไว้ ไม่มีทางตระบัดสัตย์แน่นอน" ฉินตงฟางมองภรรยาแล้วพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยินดี

แต่ในใจกลับนึกไปถึงท่าทางเอียงอายปนขุ่นเคืองของแม่ม่ายไป๋ที่มีต่อคำว่าวันอาทิตย์ในวันนั้นขึ้นมาเสียอย่างนั้น...

เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปโอบเอวคอดกิ่วอันนุ่มละมุนของเซวียชิ่นไว้ตรงริมถนน

ก่อนจะยิ้มกรุ้มกริ่มกระซิบข้างหูเธอว่า "ถ้างั้นที่รัก สัปดาห์นี้... คุณพอจะมีเวลาว่างบ้างไหมล่ะ? ตอนที่ยังหนุ่มยังสาวอยู่นี่ พวกเราน่าจะรีบมีน้องชายให้ย่าย่าสักคนนะ"

เมื่อนึกถึงความไว้ตัวของภรรยาคนสวย ฉินตงฟางจึงไม่กล้าพูดคำว่า "ทำวันอาทิตย์" ออกไปตรงๆ กลัวว่าจะทำให้เธอตกใจเตลิดไปเสียก่อน

"หืม? ไปให้พ้นเลยคนลามก! ลูกสาวคนเดียวนี่คุณเพิ่งจะพอเลี้ยงดูไหวเองนะ"

เซวียชิ่นดุพลางผลักสามีออก ใบหน้ารูปไข่ขาวผ่องแดงลามไปถึงติ่งหูในพริบตา

"ฉันขอเตือนคุณไว้นะฉินตงฟาง! ถ้ายังกล้าเอาเรื่องอื่นมาอ้างคิดอกุศลกับฉันอีกล่ะก็ ฉัน... ฉันจะให้พี่ลี่ผิงเอากรรไกรมาตัดตรงนั้นของคุณทิ้งซะเลย!"

"อ้าว? ทำไมไม่ลงมือเองล่ะ เสียดายของหรือไง?" ฉินตงฟางหยอกเย้าภรรยา

"ลามก เดี๋ยวจะบิดให้เนื้อเขียวเลยนี่!" เซวียชิ่นว่าเข้าให้ด้วยความขวยเขิน พลางยื่นมือไปบิดท่อนแขนของสามีทีหนึ่ง

ตอนนี้สองแก้มของเธอแดงก่ำไปหมด

พลันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป!

จะไปยอมให้เพื่อนสนิทถือกรรไกรมาตัดตรงจุดสำคัญของสามีตัวเองทิ้งได้ยังไงกันเล่า...

ถุย ๆ!

น่าอายที่สุด...

ฉินตงฟางรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่ท่อนแขน

แต่พอได้กลิ่นกายหอมละมุนของภรรยาสาววัยยี่สิบเอ็ดปี ในใจกลับรู้สึกคันยุบยิบ ปลุกเร้าให้ความอบอุ่นซาบซ่านแล่นพล่านขึ้นมา

อาศัยจังหวะที่เซวียชิ่นยังสาวและสวยสะพรั่ง

แถมเอวของตัวเองก็ยังแข็งแรงดีอยู่แบบนี้!

คงต้องรีบเดินหน้าโครงการแห่งความสุข เพื่ออัญเชิญเพื่อนเล่นร่วมสายเลือดออกมาให้ย่าย่าสักคนจริงๆ เสียแล้ว

พวกเราไม่ได้เหมือนกับลุงโต่วจื่อและหูซิ่งเอ๋อร์เสียหน่อย ที่ไม่มีความพร้อมจะผลิตทายาท...

สามคนพ่อแม่ลูกนั่งรถโดยสารกลับมาถึงตลาดตำบลกู่หวยซู่

เซวียชิ่นนึกขึ้นได้ว่าใกล้จะถึงเทศกาลไหว้พระจันทร์แล้ว และครอบครัวก็พอจะมีเงินขึ้นมาบ้าง

เธอจึงตั้งใจว่าจะแวะซื้อผลไม้ข้างทางไปฝากเพื่อนสนิทสักหน่อย...

"เซวียชิ่น คุณกับลูกยืนซื้อของอยู่ตรงนี้ก่อนนะ ผมต้องรีบไปหาห้องน้ำเดี๋ยวนี้เลย!"

ฉินตงฟางที่นั่งรถมาตลอดทางจนปวดปัสสาวะ รีบหนีบขาสองข้างเข้าหากันแน่นพลางขมวดคิ้วกระซิบเสียงเบา

"ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย งั้นคุณรีบไปบ้านพี่ลี่ผิงก่อนเถอะค่ะ" เธอหน้าแดงระเรื่อก่อนจะถลึงตาใส่สามี

"โอเค!" ฉินตงฟางหมุนตัววิ่งหน้าตั้งตรงไปยังถนนสายตะวันออกทันที...

เมื่อเลี้ยวเข้าสู่ตรอกยาวสายนั้น

ประตูร้านตัดเสื้อของแม่ม่ายไป๋เปิดแง้มไว้เพียงครึ่งเดียว

ลูกศิษย์หญิงของเธอน่าจะกลับไปกินข้าวกลางวันที่บ้านและยังไม่กลับมา

ฉินตงฟางไม่มีเวลาแวะทักทายรุ่นพี่สาว

เขารีบพุ่งตรงไปยังห้องส้วมในลานหลังบ้านของไป๋ลี่ผิงทันที...

ขณะที่กำลังรีบปล่อยเบาอยู่นั้น

สายตาก็เหลือบไปมองทางห้องโถงใหญ่ของบ้านเธอ

แต่กลับเห็นบานประตูไม้สีแดงสดที่ติดรูปฉินฉงกับอวี้ฉือจิ้งเต๋อปิดสนิท ลงกลอนแน่นหนาจากด้านใน

"กรี๊ด... ซุนเจี้ยนเซ่อ ไอ้คนสารเลว! รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ! ไม่อย่างนั้นฉันจะร้องให้คนช่วยแล้ว!"

"ไอ้สัตว์เดรัจฉาน... ฉันเป็นพี่สะใภ้แท้ ๆ ของแกนะ!!"

เสียงร้องระคนสะอื้นด้วยความอับอายของไป๋ลี่ผิง แว่วดังออกมาจากในห้อง!

ฉินตงฟางชะงักกึกทันที

สายน้ำอันทรงพลังตรงหน้าหยุดชะงักลงกะทันหัน...

"ฉันชอบเธอ... มานานแล้วนะลี่ผิง ฉลาดหน่อยสิวะ! วันนี้ถ้าเธอไม่ยอมตามใจฉัน ก็ไสหัวออกไปจากบ้านของครอบครัวฉันซะ!"

ชายคนหนึ่งที่พูดจาลิ้นไก่สั้น ส่งเสียงข่มขู่ขึ้นมาอย่างเย็นเยียบ

ภายในห้องยังมีเสียงยื้อยุดฉุดกระชากและเสียงต่อสู้ดังแว่วออกมา...

"ไอ้เศษเดรัจฉาน!"

"โอ๊ยเชี่ยเอ๊ย! นังแพศยานี่กล้าถีบกูเหรอวะ?!"

เพียะ!!!

เสียงฝ่ามือตบฉาดใหญ่ดังสนั่น

เคล้าไปกับเสียงร่ำไห้ของไป๋ลี่ผิง...

แต่หลังจากนั้นปากของเธอก็ถูกมืออุดไว้ ได้ยินเพียงเสียงร้องขอความช่วยเหลืออู้อี้ดังลอดออกมาว่า "อื้อ ๆ ช่วยด้..."

ทว่าลูกศิษย์สาวก็ยังไม่กลับมาที่ร้านตัดเสื้อ

การถูกลวนลามด้วยฤทธิ์สุราและพละกำลังมหาศาลของไอ้กุ๊ยซุนเจี้ยนเซ่อ ทำให้เธอทั้งอับอายและไร้ทางสู้...

ในขณะที่ไป๋ลี่ผิงกำลังสิ้นหวังถึงขีดสุดนั้นเอง

พลันมีเสียงตวาดกร้าวของผู้ชายคนหนึ่งดังสนั่นขึ้นมาจากในลานบ้าน

"เปิดประตู!!"

ฉินตงฟางดึงกางเกงขึ้นเรียบร้อยแล้ววิ่งมาหยุดอยู่หน้าประตูไม้สีแดง

ปัง! ปัง!!!

สิ้นเสียงตวาดเกรี้ยวกราด เขาก็ยกเท้าถีบเข้าไปเต็มแรงอีกสองที...

จนบานประตูอันแข็งแรงเกือบจะพังครืนลงไป

"ใครแม่งรนหาที่ตายวะ ไสหัวไปให้พ้น!!"

ซุนเจี้ยนเซ่อ อันธพาลใหญ่ชื่อกระฉ่อน ตะโกนลั่นออกมาจากในห้องอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง

แต่ในจังหวะที่มันมัวแต่ยืนอึ้งอยู่นั่นเอง

ไป๋ลี่ผิงก็ไม่คิดชีวิต รีบพุ่งตัวออกจากห้องนอนไปกระชากกลอนประตูเปิดออก...

เวลานี้เส้นผมสีดำขลับของเธอยุ่งเหยิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย

ร่างสูงโปร่งอวบอิ่มสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง

บนใบหน้ารูปไข่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

ทั้งยังมีรอยฝ่ามือสีแดงก่ำปรากฏเด่นชัดอยู่อีกหนึ่งรอย!

ส่วนด้านหลังของไป๋ลี่ผิง มีชายหัวโล้นวัยยี่สิบกว่าปีคนหนึ่งวิ่งพุ่งตามออกมา

หน้าตามันเหี้ยมเกรียม ปากพ่นกลิ่นเหล้าคลุ้ง ข้อมือเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการจี้บุหรี่

"มึงเป็นตัวอะไรวะเนี่ย! ไสหัวไปซะ! กูจะเย็ด..."

ยังไม่ทันที่ซุนเจี้ยนเซ่อจะด่าจบประโยค ฉินตงฟางก็เอื้อมมือไปดันตัวรุ่นพี่สาวให้พ้นทางแล้ว

ผัวะ!!!

เขาปล่อยหมัดตรงเข้าใส่ใบหน้าดุดันของไอ้กุ๊ยซุนอย่างจัง

ซัดมันจนหงายหลังล้มตึงลงไปกองกับพื้นห้องโถงอย่างแรง

"ตง... ตงฟาง?!"

ไป๋ลี่ผิงที่ใบหน้าแดงก่ำ ฟันกระทบกันกึก ๆ เอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ

เมื่อเห็นอดีตแฟนคนแรกปรากฏตัวขึ้นราวกับร่วงลงมาจากฟากฟ้า ช่วยชีวิตเธอไว้ได้ทันท่วงที!

เธอก็อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาด้วยความโล่งอก ราวกับเพิ่งรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด...

ไป๋ลี่ผิงตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เธอยกมือขึ้นกุมสาบเสื้อเชิ้ตที่กระดุมหลุดไปสองเม็ด เผยให้เห็นผิวขาวเนียนและขอบเสื้อชั้นในสีแดงรำไร

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกหวาดผวา รีบวิ่งไปหลบอยู่ด้านหลังอดีตแฟนรุ่นน้องทันที...

ยามที่ได้กลิ่นกายจาง ๆ จากตัวของฉินตงฟาง ไป๋ลี่ผิงที่กำลังหวาดกลัวและกระวนกระวายใจกลับรู้สึกว่า นี่แหละคือกลิ่นอายความเป็นชายที่อบอุ่นและพึ่งพาได้ที่สุดในโลก

แม่ม่ายสาวพราวเสน่ห์ที่ปกติต้องแสร้งทำตัวเข้มแข็งกล้าได้กล้าเสีย

พอวันนี้ต้องเผชิญหน้ากับเดรัจฉานที่แข็งแรงกว่าอย่างน้องสามี ถึงได้รู้ตัวว่าแท้จริงแล้วเธอก็เป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่อ่อนแอและไร้ทางสู้คนหนึ่งเท่านั้น...

"ลี่ผิง ไอ้สารเลวคนนี้คิดจะขืนใจเธองั้นเหรอ?" ฉินตงฟางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาปนเดือดดาล

ร่างอันเย้ายวนของเธอสั่นระริก ขบกัดริมฝีปากสีแดงสดแน่น

ขณะพยักหน้าด้วยความอับอายและเคียดแค้น น้ำตาแห่งความอัปยศก็เอ่อล้นทะลักเบ้าตาออกมา...

"ขะ... เขาคือซุนเจี้ยนเซ่อ น้องชายแท้ ๆ ของสามีที่ตายไปแล้วของฉันเอง! พอฉันไม่ยอม... ให้ทำเรื่องบัดสีนั่น ไอ้เศษสวะนี่ก็จะ... ไล่ฉันออกจากบ้านหลังนี้..."