ตอนที่ 71 ไอ้คนเสเพลฉินคบได้ มีเรื่องลุยจริงไม่ทิ้งกัน

ฉินโต่วจื่อถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ

ใบหน้าผอมกร้านคล้ำแดดแดงก่ำจนแทบมีเลือดซึมออกมา...

โลกนี้ไม่มีหน้าต่างบานไหนกันลมได้จริง ๆ ด้วย!

เรื่องบัดสีที่ซิ่งเอ๋อร์คิดจะยืมน้ำเชื้อจากชายฉกรรจ์มามีลูกให้เขา เพิ่งตกลงกันแท้ ๆ เหตุใดถึงหลุดรอดออกไปเร็วขนาดนี้ได้?!

แผนการพิลึกพิลั่นที่ช่างซ่อมรองเท้าฉินกับภรรยาแอบคุยกันไว้ ย่อมไม่มีใครรู้กระจ่างไปกว่าตัวเขาเอง

ความตกตะลึงทำเอาเขาขมวดคิ้วแน่น

ลุงโต่วจื่อก้มหน้าลงด้วยความอับอายจนแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี...

ฉินตงฟางคอยเตือนให้ลุงโต่วจื่อรีบกินบะหมี่ตอนกำลังร้อน พลางกระซิบเสียงเบา "แต่ลุงวางใจเถอะ เรื่องบางเรื่องรู้กันแค่ลุงกับผมก็พอ"

"แค่กๆ... ขอบใจแกมากจริง ๆ นะ หลานตงฟาง! แต่บางเรื่อง ลุงก็... หน้าบางจนไม่กล้าพูดว่ะ"

ฝ่ายฉินตงฟางที่กำลังหิวโซก็สูดเส้นบะหมี่หมูเส้นเข้าปากเสียงดังซ้วบ ๆ พลางเอ่ยเตือนสติไปด้วย

"มีอะไรต้องพูดยากล่ะครับ ที่ดินตรงไหนของบ้านลุงมีปัญหา ก็แค่ไปหาหมอเฉพาะทางรักษาให้เป็นเรื่องเป็นราวก็สิ้นเรื่อง"

"ดันไปคิดวิธีน่าละอายพรรค์นั้นขึ้นมา ขืนเรื่องนี้หลุดออกไป ลุงกับป้าซิ่งเอ๋อร์จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เผลอ ๆ อาจจะกลายเป็นเรื่องคอขาดบาดตายเอาได้นะ!"

ฉินโต่วจื่อก้มหน้าก้มตากินบะหมี่หมูเส้นหอมกรุ่น แต่สีหน้ากลับกล้ำกลืนยิ่งกว่าโดนกรอกยาขม

ใบหน้าชราแดงก่ำ เขานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะส่ายหน้าแล้วถอนหายใจยาว

"เฮ้อ! โรคพรรค์นั้นจะไปรักษาหายได้ยังไง อีกอย่างพวกเราก็ไม่มีเงินทองมากมายพอจะไปหาหมอเก่ง ๆ ด้วย..."

คิ้วเรียวงามของเซวียชิ่นขมวดมุ่น มือที่กำลังป้อนบะหมี่ให้ย่าย่าชะงักไป

เธอหันไปมองผู้ชายสองคนด้วยความงุนงง...

ที่ดินทำกินมีปัญหา ถึงกับต้องสิ้นเปลืองเงินทองไปจ้างผู้เชี่ยวชาญมารักษาด้วยหรือ?

สองคนนี้ต้องกำลังพูดรหัสลับอะไรกันอยู่แน่ ๆ!

ทว่าฉินตงฟางกลับซดบะหมี่ลงคอเกลี้ยงชามอย่างรวดเร็ว แล้วคีบไข่ต้มตามเข้าไปอีกไม่กี่คำ

เขานึกถึงเมื่อครั้งที่พ่อของตนยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งสนิทสนมกลมเกลียวกับพ่อของลุงโต่วจื่อเป็นอย่างดี

ฉินตงฟางจึงตัดสินใจทำบางอย่างลงไป และนั่นก็กลายเป็นจุดเปลี่ยนชะตากรรมของตระกูลฉินโต่วจื่อไปตลอดกาล...

เขาก้มลงไปหยิบกระสอบเปล่าส่งกลิ่นสาบตรงปลายเท้าขึ้นมา

ต่อหน้าต่อตาสองแม่ลูกเซวียชิ่นและฉินโต่วจื่อที่พากันตะลึงงัน เขาล้วงเอาธนบัตรต้าถวนเจี๋ยใบใหม่ออกมาปึกใหญ่!

จากนั้นก็วางเงินลงบนโต๊ะอาหารตัวเก่าอย่างหนักแน่น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ลุง ตอนที่ผมกับเซวียชิ่นแต่งงานกัน สภาพการเงินฝืดเคืองมาก ป้าซิ่งเอ๋อร์ยังอุตส่าห์ดั้นด้นมาหาถึงบ้านเพื่อเอาเงินแปดหยวนมาให้ผมยืม! ผมรู้ดี นั่นเป็นน้ำใจที่ลุงกับป้าปรึกษากันแล้วถึงยอมเจียดให้"

"คำขอบคุณไม่ต้องพูดให้มากความ วันนี้ผมให้ลุงยืมหนึ่งร้อยหยวน เอาไปหาหมอเถอะ! อ้อใช่ ลุงลองไปให้ท่านผู้เฒ่าไป๋ที่ร้านจี้เหรินถังในอำเภอตรวจดูก่อนก็ได้ อ้างชื่อผมไปเขาคิดราคาพิเศษให้แน่นอน..."

"ตง... ฟาง!"

ขอบตาของฉินโต่วจื่อแดงก่ำ จมูกแสบโล่งจนเสียงสั่นเครือ

แล้วเขาก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะตัวเล็ก ไหล่สองข้างสั่นระริกเบา ๆ...

"นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าแกจะเหมือนกับพี่อวี้เหลียง... เป็นคนดีมีน้ำใจประเสริฐเหมือนกันไม่มีผิด..."

ฉินตงฟาง "..."

คำยกยอนี้ผมจะกล้ารับไว้ได้ยังไงกัน

ถึงอย่างไรชื่อเสียงความระยำของนักเลงอันธพาลคนนี้ก็ฉาวโฉ่ไปทั่วอยู่แล้ว...

สมัยที่พ่อเฒ่าฉินอวี้เหลียงยังมีชีวิตอยู่

ลุงโต่วจื่อซึ่งไม่มีพี่น้องร่วมสายเลือดต่างเคารพรักเขามาก วัน ๆ เอาแต่เรียกพี่ใหญ่ไม่ขาดปาก

พ่อของฉินตงฟางเป็นคนเด็ดขาด ตรงไปตรงมา จึงคอยออกหน้าเป็นเกราะกำบังให้ลุงโต่วจื่อที่ขี้ขลาดอ่อนแอในหมู่บ้านมาโดยตลอด

"แล้วอีกอย่างนะลุง ถ้าใครหน้าไหนกล้ามาแย่งทำกินบนที่ดินบ้านลุง ให้รีบมาบอกผมทันที ไม่ว่าจะเป็นใคร หลานคนนี้จะช่วยลุงซัดมันเอง!"

จังหวะนั้นเอง เซวียชิ่นก็เข้าใจแจ่มแจ้งทันทีว่า "ที่ดิน" ที่สามีพูดถึงนั้นหมายถึงอะไร...

แม้ปกติเธอแทบไม่สนใจเรื่องซุบซิบนินทาในหมู่บ้าน และไม่เคยไปนั่งจับกลุ่มคุยเรื่องใต้เตียงบ้านคนอื่นเหมือนพวกผู้หญิงปากสว่าง

ทว่าเซวียชิ่นก็พอจะเคยได้ยินกิตติศัพท์ของหูซิ่งเอ๋อร์ ป้าสะใภ้ทรงเสน่ห์คนนี้มาบ้างไม่มากก็น้อย...

ใบหน้ารูปไข่ขาวผ่องหมดจดพลันแดงซ่านขึ้นมาทันที

"อะแฮ่ม ฉันกับย่าย่าอิ่มแล้วค่ะ คุณกับคุณอาโต่วจื่อค่อย ๆ คุยกันไปนะคะ เดี๋ยวพวกเราจะออกไปซื้อลูกกวาดกัน"

เธอเอ่ยเบา ๆ แก้เก้อ พลางดึงมือย่าย่าให้ลุกขึ้นจากม้านั่ง

"ไปค่าคุณแม่!"

ลูกสาวตัวน้อยกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เดินตามเซวียชิ่นออกจากร้านบะหมี่เล็ก ๆ ไป...

"ลุงขอบใจ... ขอบใจแกมากจริง ๆ นะ ตงฟาง! หลานที่ดีของลุง!"

ฉินโต่วจื่อยกแขนเสื้อขึ้นปาดน้ำตา ขอบตายังคงแดงก่ำ

"แต่เงินเยอะขนาดนี้ ลุงไม่กล้ายืมหรอก! ขอยืมแกสักห้าสิบก่อนก็แล้วกัน..."

"เอาแบบนั้นก็ได้ครับ ถ้าไม่พอเมื่อไหร่ค่อยมาเอาเพิ่ม ต้องรักษาให้หายนะลุง เรื่องนี้เรื่องใหญ่เชียวนะ เกี่ยวพันถึงการสืบทอดสายเลือดของตระกูลลุงเลย!"

"อืม! ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะไม่มีคนสืบสกุล ลุงกับป้าของแกมีหรือจะยอม... ทำเรื่องน่าอับอายขายหน้าแบบนั้น..." ฉินโต่วจื่อพยักหน้าอย่างหนักแน่น

น้ำตาแห่งความอับอาย คับแค้นใจ และตื้นตัน ไหลรินอาบสองแก้มที่ซูบตอบของเขา...

ลุงโต่วจื่อไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย

คนที่ยื่นมือเข้าช่วยสองสามีภรรยาอย่างใจกว้างดั่งเศรษฐีเช่นนี้ จะไม่ใช่พ่อแม่ที่ยากจนข้นแค้น หรือญาติสนิทมิตรสหายใกล้ชิด

แต่กลับเป็นฉินตงฟาง

ไอ้หนุ่มเสเพลยากจนที่คนทั้งหมู่บ้านอวิ๋นหยางต่างส่ายหน้าหนี!

"แต่ตงฟาง แกไปเอาเงินเยอะขนาดนี้มาจากไหนกันล่ะ?"

ฉินโต่วจื่อขมวดคิ้ว มองเพื่อนบ้านผู้เปี่ยมน้ำใจที่สวมเสื้อผ้าปะชุนมอซอไม่ต่างจากตน พลางเอ่ยถามด้วยความกังวล

เขาไม่ได้กลับบ้านเกิดมาหลายวัน จึงยังไม่เคยได้ยินเรื่องที่ฉินตงฟางเริ่มตั้งตัวได้

"นี่เป็นเงินที่ผมได้มาจากมือคุณชายบ้านรวยคนหนึ่งครับ ถือว่าปล้นคนรวยมาช่วยคนจนก็แล้วกัน ลุงเอาไปใช้ให้สบายใจเถอะ ผมยังมีอยู่อีก!"

ฉินตงฟางยิ้มตอบ พลางยัดธนบัตรต้าถวนเจี๋ยใหม่เอี่ยมทั้งห้าใบลงในกระเป๋าเสื้อของลุงโต่วจื่อ

แล้วเก็บเงินที่เหลืออีกห้าสิบหยวนใส่กระเป๋าตัวเอง จากนั้นก็จ่ายค่าอาหารแล้วเดินออกจากร้านบะหมี่ไป

ไม่นานเขาก็ล้วงเอาบุหรี่ยี่ห้ออาจือหม่าแถวหนึ่งที่เว่ยอี้หางเพิ่งมอบให้อย่างนอบน้อม ออกมาจากกระสอบขาด ๆ

ตั้งใจจะดึงออกมาสักซองเพื่อแบ่งให้ฉินโต่วจื่อได้ลองสูบดูบ้าง...

"ไม่เอา ๆ ลุงสูบบุหรี่ไม่เป็นหรอก แกเก็บไว้สูบเองเถอะ!"

ฉินโต่วจื่อรีบโบกมือปฏิเสธจนหน้าแดง

พลางนึกชื่นชมว่าหลานตงฟางคนนี้เริ่มตั้งตัวได้ดีจริง ๆ ถึงขั้นมีบุหรี่มียี่ห้อราคาแพงสูบแล้ว!

เขารู้สึกยินดีกับชายหนุ่มผู้กลับตัวกลับใจคนนี้จากก้นบึ้งของหัวใจ

หากพี่อวี้เหลียงรับรู้ได้ในปรโลก

ก็คงจะนอนตายตาหลับได้เสียที!

ลูกชายคนเล็กของพี่ที่วัน ๆ เอาแต่เล่นการพนัน กินเหล้า ตีรันฟันแทง

ไม่เพียงแต่มีน้ำใจรักพวกพ้อง ตอนนี้ยังกลายเป็นคนเก่งมีความสามารถขึ้นมาแล้วด้วย!

หลานที่ดีอย่างตงฟาง ต่อไปสองสามีภรรยาอย่างพวกเราสมควรยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อคบหาจริง ๆ มีเรื่องทีไรมันลุยช่วยเต็มที่แน่นอน!

ฉินโต่วจื่อรู้สึกตื้นตันใจจนบอกไม่ถูก...

เขาบอกลาฉินตงฟางและเซวียชิ่นด้วยดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาแห่งความซาบซึ้ง มองตามครอบครัวพ่อแม่ลูกสามคนเดินจากไป

……

"ฉินตงฟาง วันนี้คุณไปเอาเงินอีกหนึ่งร้อยหยวนมาจากไหนกันคะ?!"

ระหว่างทางเดินไปยังสถานีขนส่งผู้โดยสารประจำอำเภอ เซวียชิ่นขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย

"ก็เว่ยอี้หางแฟนคลับตัวยงของเมียผม เห็นแก่หน้าเซวียชิ่นเลยเอามาประเคนให้ผัวคุณน่ะสิ แถมยังมีบุหรี่ดี ๆ อย่างอาจือหม่าแถวนี้อีกด้วย"

ฉินตงฟางเอ่ยยิ้ม ๆ พลางชี้ไปที่กระสอบใต้รักแร้ของตน

ตอนนี้เดินออกมาไกลจากคฤหาสน์ตระกูลเว่ยมากแล้ว

เขาถึงกล้าเล่าความจริงเรื่องบุหรี่และเงินก้อนนี้ให้เซวียชิ่นฟังตามตรง

ไม่อย่างนั้น ดูจากนิสัยของภรรยา เธอคงบังคับให้ตนเอาของพวกนี้ไปคืนเขาแน่นอน...

"คุณนี่มันจริง ๆ เลย! เฮ้อ... หน้าหนาเกินไปแล้ว!"

เมื่อเข้าใจที่มาที่ไปของเงินและบุหรี่ของฉินตงฟาง เซวียชิ่นก็หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันควัน

เธอเบะปากใส่เขาจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ...

"เงินรางวัลจากคุณชายสายเปย์ ไม่เอาก็โง่สิ พอดีเงินติดตัวผมอีกห้าสิบหกสิบหยวนนี่ ก็พอซื้อล้อสำหรับเกวียนลากคันใหม่ได้พอดี!"

"ฉันไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดกับคุณแล้วจริง ๆ! ฉินตงฟาง..."

เดิมทีในใจของเซวียชิ่นยังรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่ไม่น้อย

ที่หลังจากสามีกลับตัวเป็นคนดี วันนี้ถึงกับรู้จักตอบแทนบุญคุณคนในอดีต ยื่นมือเข้าช่วยลุงโต่วจื่อด้วยน้ำใจอันยิ่งใหญ่!

แต่พอรู้ที่มาอันน่ากระอักกระอ่วนใจของเงินหนึ่งร้อยหยวนนั่นแล้ว

ตอนนี้เธอกลับรู้สึกทั้งอายทั้งจนใจ แทบจะหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก...

ผู้ชายบ้านตัวเองคนนี้ชอบทำอะไรไม่เหมือนชาวบ้านอยู่เรื่อย ชวนให้ปวดหัวจริง ๆ!

ตอนที่พ่อแม่ลูกทั้งสามเดินผ่านห้างสรรพสินค้าประจำอำเภอ

ฉินตงฟางก็เอาบุหรี่อาจือหม่าเกรดพิเศษที่หนีบอยู่ใต้รักแร้ไปขายต่อราคาถูกทันที ได้เงินสดกลับมาสี่สิบหยวน!

ร่างกายอันอ่อนเยาว์นี้ไม่ได้ติดบุหรี่จัดอะไรนัก

ยิ่งเมื่อเทียบกับรายได้ในตอนนี้ ฉินตงฟางก็ตัดใจสูบบุหรี่ระดับพรีเมียมขนาดนั้นไม่ลง...

ถึงอย่างไร คนเราจากประหยัดไปหรูหรานั้นง่าย แต่จากหรูหราจะกลับมาประหยัดนั้นยากยิ่ง

สู้เก็บเงินไว้ทำเรื่องเป็นชิ้นเป็นอัน พาคนในครอบครัวก้าวไปสู่ชีวิตที่มั่งคั่งสุขสบายจะดีกว่า!