ตอนที่ 70 ในร้านบะหมี่เล็ก ๆ กับรหัสลับเกี่ยวกับหูซิ่งเอ๋อร์

"เฮ้! อาโต่วจื่อ?"

พอฉินตงฟางหันไปมองคนที่ร้องเรียก ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มทักทายอย่างเป็นกันเอง

ที่แท้ก็คือสามีช่างซ่อมรองเท้าของหูซิ่งเอ๋อร์นี่เอง!

เวลานี้ฉินโต่วจื่อกำลังยืนอยู่ตรงซอกกำแพงด้านนอกตลาดสดในตัวอำเภอ

ที่เอวผูกผ้ากันเปื้อนผ้าใบมอมแมมเอาไว้ พลางโบกไม้โบกมือให้เขาอย่างกระตือรือร้น!

สีหน้าของอาโต่วจื่อดูตื่นเต้นดีใจ แต่ก็ยังแฝงแววเกรงกลัวอยู่ราง ๆ...

ฉินตงฟางรีบอุ้มย่าย่าเดินตรงไปยังแผงซ่อมรองเท้าเล็ก ๆ ของเขาทันที

"คุณอา มาซ่อมรองเท้าอยู่ที่นี่เองเหรอคะ" เซวียชิ่นเดินยิ้มตามเข้ามา พลางพยักหน้าทักทายฉินโต่วจื่อเช่นกัน

ก่อนจะหันไปบอกลูกสาวที่ตื่นแล้วว่า "เร็วเข้า รีบเรียกคุณปู่สิจ๊ะ"

เมื่อถูกฉินตงฟางวางลงบนพื้น หนูน้อยย่าย่าก็ยิ้มจนตาหยี พลางมองสำรวจฉินโต่วจื่อวัยสี่สิบกว่าปีคนนี้

"คุมปู่! บนตัวคุมปู่... สกปรกจังเยยค่ะ"

เซวียชิ่นก้มมองแล้วถลึงตาใส่ลูกสาวทันควัน

"...ถึงจะสกปรกไปหน่อย แต่ฟันของคุณปู่โต่วจื่อขาวจังเลยนะคะ!"

ย่าย่าเองก็มีไหวพริบเอาตัวรอดอยู่เหมือนกัน

"โอ้โฮ หลานสาวคนสวยของปู่ช่างพูดช่างเจรจาจริง ๆ น่าเอ็นดูเหลือเกินนะเนี่ย!"

ฉินโต่วจื่อผู้ผอมกะหร่องก้มตัวลงมองย่าย่า พลางยิ้มกว้างออกมาจากใจจริงจนเผยให้เห็นฟันขาวสะอาดเต็มปาก

เขาอยากจะยื่นมือไปลูบแก้มนวลของเสี่ยวเหม่ยยาดูบ้าง แต่ก็รู้สึกว่ามือหยาบกร้านที่พันเทปกาวของตนนั้นช่างสกปรกเกินไปจริง ๆ...

มือซ้ายของอาโต่วจื่อยังถือหมั่นโถวที่แหว่งไปเกินครึ่งลูกไว้ เป็นหมั่นโถวแบบ "สองประสาน" ที่ทำจากแป้งข้าวโพดผสมแป้งสาลี

ด้านในสอดไส้ผักดองเค็มซอยเส้นสีคล้ำ

หมั่นโถวสีค่อนไปทางเหลืองที่เย็นชืดลูกนั้นดูแห้งแข็งมาก น่าจะเป็นเสบียงที่หูซิ่งเอ๋อร์เตรียมไว้ให้เขา

"เรียกปู่ทั้งทีจะให้เรียกเปล่า ๆ ได้ยังไงกันล่ะ! มามะหลานสาวตัวน้อย เอาไปซื้อลูกกวาดกินนะ!"

ฉินโต่วจื่อเอ่ยพลางยิ้มละไม เขาล้วงเงินไม่กี่เหมาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วค้อมตัวยื่นให้ย่าย่า

มันเป็นธนบัตรใบละหนึ่งเหมายับยู่ยี่สองใบ กับธนบัตรใบละห้าเฟินที่มีรูปเรือกลไฟลำยักษ์อีกหนึ่งใบ

เงินสองเหมาห้าเฟินนี้คือรายได้ทั้งหมดตลอดช่วงเช้าของฉินโต่วจื่อ เพราะในอำเภอมีช่างซ่อมรองเท้าอยู่ไม่น้อย การแข่งขันจึงค่อนข้างสูงทีเดียว

ชายวัยล่วงเลยสี่สิบที่ไร้ลูกเต้าสืบสกุล ย่อมรักและเอ็นดูเด็กจากก้นบึ้งของหัวใจเป็นธรรมดา!

ยิ่งย่าย่าทั้งน่ารักน่าเอ็นดูแถมยังรู้ความขนาดนี้ด้วยแล้ว

หนูน้อยย่าย่าอยากได้เงินสองเหมากว่านั่นอยู่หรอก แต่ก็ไม่กล้ายื่นมือออกไปรับ

เธอจึงเงยหน้าขึ้น สบตากับแม่ด้วยดวงตากลมโตดำขลับเป็นประกาย...

"อุ๊ย ไม่ต้องหรอกค่ะคุณอา เด็กยังเล็กอยู่เลย ใช้เงินไม่เป็นหรอกค่ะ!"

เซวียชิ่นหน้าแดงด้วยความเกรงใจ พลางรีบดันมือหยาบกร้านของอาโต่วจื่อที่ยื่นส่งเงินมานั้นกลับไป

ปากเล็ก ๆ ของย่าย่าคว่ำลงทันตา เธอค้อนขวับใส่แม่ด้วยความขัดใจทันที

เรื่องนี้หนูใช้เป็นจริง ๆ นะเนี่ย...

แน่นอนว่าเซวียชิ่นเองก็รู้อยู่แก่ใจดี

ลูกสาวตัวตะกละของเธอคนนี้ ต่อให้มีเงินแค่เฟินเดียวในมือ ก็คงวิ่งโร่ไปซื้อลูกอมที่ร้านขายของชำมากินแล้ว!

แต่เธอทำใจรับเงินจากหยาดเหงื่อแรงกายที่อาโต่วจื่อหามาด้วยความยากลำบากไม่ลงจริง ๆ...

เพื่อนบ้านผู้มีน้ำใจแห่งหมู่บ้านอวิ๋นหยางคนนี้ ต้องมานั่งตากแดดตากลมทั้งวันบนม้านั่งพับตัวเล็ก ๆ ริมถนนในอำเภอ อย่างมากที่สุดก็หาเงินได้แค่วันละราว ๆ หนึ่งหยวนเท่านั้นเอง

"รับไปเถอะ รับไปเถอะ อย่ารังเกียจว่ามันน้อยเลยนะ นานทีปีหนฉันถึงจะได้เจอพวกเธอทั้งบ้านในเมืองสักครั้ง!"

ฉินโต่วจื่อผู้ซื่อสัตย์หน้าแดงก่ำด้วยความร้อนรน เขายืนกรานจะให้เงินค่าขนมเด็กให้ได้

ฉินตงฟางหย่อนตัวลงนั่งบนม้านั่งตัวเล็กหน้าแผงซ่อมรองเท้า ก่อนจะหันไปยิ้มบอกลูกสาวว่า

"ถ้างั้นก็รับไว้เถอะย่าย่า รีบขอบคุณรางวัลใหญ่จากปู่โต่วจื่อของหนูเร็วเข้าสิ!"

หนูน้อยชะงักไปเล็กน้อย

ก่อนจะยื่นมือไปรับเศษเงินชุ่มคราบเหงื่อพวกนั้นมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แล้วกำไว้ในมือน้อย ๆ จนแน่น

"ขอบคุณค่ะคุมปู่โต่วจื่อ คุมปู่ใจดีจังเยย!"

"โอ้โฮ... ปากเล็ก ๆ นี่ ช่างหวานหยดย้อยจริงเชียว!"

ฉินโต่วจื่อยิ้มจนแก้มแทบปริ เขารู้สึกมีความสุขออกมาจากใจจริง

"ใจดีอะไรกัน ปู่มันไม่มีปัญญาหาเงินก้อนโตต่างหาก ไม่อย่างนั้นคงให้ใบรูปรถแทรกเตอร์สีแดงกับหนูย่าย่าไปสักใบแล้ว!"

อาโต่วจื่อหมายถึงธนบัตรสีแดงใบละหนึ่งหยวน

บนนั้นพิมพ์ภาพคนขับรถหญิงผู้ผึ่งผายสง่างาม กำลังขับรถแทรกเตอร์รุ่นตงฟางหง

เขาพูดพลางแย้มยิ้ม

แล้วดึงเอาม้านั่งพับตัวเล็กด้านหลังออกมา เชื้อเชิญให้เซวียชิ่นนั่งพักให้หายเมื่อย

"ฉันไม่เหนื่อยหรอกค่ะคุณอา คุณอารีบนั่งเถอะค่ะ มื้อเที่ยงกินอยู่แค่นี้เองเหรอคะ?"

เซวียชิ่นอดสงสารชายร่างผอมคล้ำคนนี้ไม่ได้ ที่ต้องมาร่อนเร่อยู่ในอำเภอเพียงลำพัง อาศัยการซ่อมรองเท้าหาเลี้ยงชีพไปวันๆ

"แค่นี้ก็ดีถมไปแล้ว มีทั้งหมั่นโถว มีทั้งกับข้าว มีทั้งน้ำร้อน ฮ่าๆ! พวกเธอกินข้าวกันมาหรือยังล่ะ? ในย่ามผ้านี่น้ายังมีหมั่นโถวอยู่อีกนะ!"

ฉินตงฟางรีบห้ามเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะเอี้ยวตัวไปหยิบเสบียงแห้ง

พลางยิ้มแล้วเอ่ยชวนว่า "อย่าแทะหมั่นโถวเย็นชืดเลยครับอา เดี๋ยวผมพาอาไปกินบะหมี่สักชามดีกว่า"

"อ้าว? ไม่ได้หรอก ไม่ได้เด็ดขาดตงฟาง! แกเก็บเงินไว้ใช้สร้างครอบครัวดีๆ เถอะ มีทั้งลูกทั้งเมียที่ดีขนาดนี้ พวกเราต้อง... ทำมาหากินสุจริตนะ"

ฉินโต่วจื่อยิ่งพูดยิ่งเสียงแผ่วลง ในใจเขายังแอบกลัวเพื่อนบ้านที่เป็นอันธพาลไม่เอาถ่านคนนี้อยู่บ้าง

พอสังเกตเห็นว่ารองเท้าผ้าใบหัวยางคู่เก่าซอมซ่อบนเท้าของฉินตงฟางมีรอยปริขาด เขาก็รีบวางหมั่นโถวที่แทะไปไม่ถึงครึ่งลูกลงบนห่อผ้าด้านหลังทันที

"รีบถอดรองเท้าของแกออกมาสิ ให้อาช่วยเย็บซ่อมให้ ขาดจนเห็นถุงเท้าหมดแล้วเนี่ย!"

ฉินตงฟางยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี "จริงด้วยสิครับ! ประหยัดค่าซ่อมรองเท้าไปได้อีกต่อหนึ่งแน่ะ"

เวลาล่วงเลยจนใกล้เที่ยง แดดเริ่มแผดเผาอย่างร้อนอบอ้าว

บนถนนสายหลักของตัวอำเภอเนืองแน่นไปด้วยผู้คนสัญจรไปมา

ท่ามกลางกระแสรถจักรยานหลากรูปแบบ นานๆ ทีจะมีรถยนต์คันหรูสะดุดตาแล่นผ่านสักคัน ซึ่งมักจะดึงดูดให้ผู้คนรอบข้างต้องเหลียวมองตามด้วยความสนใจ

ฉินโต่วจื่อนั่งอยู่บนม้านั่งพับตัวเล็กตรงซอกมุมกำแพง

ใบหน้าคล้ำแดดผุดพรายด้วยเม็ดเหงื่อละเอียด ควบคู่ไปกับรอยยิ้มอันซื่อบริสุทธิ์

ผ้ากันเปื้อนผืนหนามอมแมมตรงเอวคลุมพาดผ่านหัวเข่าที่คู้ชัน แล้วทิ้งชายยาวลงมาจรดหน้าแข้ง

มือผอมแห้งแตกกร้านคู่นั้นพันด้วยเทปกาวสีขาวที่เปลี่ยนสีไปแล้ว

ฉินโต่วจื่อค่อยๆ โยกเครื่องซ่อมรองเท้ารุ่นเก่าอย่างนุ่มนวล ตั้งหน้าตั้งตาเย็บรอยปริของรองเท้าผ้าใบหัวยางคู่นั้นอย่างขะมักเขม้น...

"ตึก ตึก ตึก..."

เสียงกระทบที่ไม่ได้ยินมานานเช่นนี้ กลับทำให้จิตใจของฉินตงฟางรู้สึกสงบและผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด

เซวียชิ่นจูงมือลูกสาวพลางก้มมองอาโต่วจื่อซ่อมรองเท้าด้วยรอยยิ้มซาบซึ้งใจ

ปากก็เอ่ยชมเบาๆ ว่า "มีฝีมือของคุณอากับเครื่องมือเฉพาะทางแบบนี้มันดีจริงๆ เลยนะคะ ฉันเคยใช้เข็มเล่มใหญ่เย็บให้เขาไปรอบหนึ่งแล้ว แต่มันก็ยังคอยจะปริหลุดอยู่เรื่อยเลยค่ะ"

พอซ่อมรองเท้าเสร็จเรียบร้อย

ฉินตงฟางก็นั่งสวมรองเท้าอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก พลางยืนกรานว่าจะเลี้ยงข้าวอาโต่วจื่อพร้อมกับครอบครัวสามคนของตนให้ได้!

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมท่าเดียว

เขาก็ถลึงตาขู่ช่างซ่อมรองเท้าฉินทันทีว่า "อาไม่กล้าให้เกียรติหลานคนนี้เหรอครับ?!"

"หา... ไม่ใช่ ไม่ใช่นะตงฟาง คือว่า..."

อาโต่วจื่อผู้ขี้ขลาดใจเสาะ ในที่สุดก็ยอมจำนนต่อคำสั่งของไอ้คนเสเพลฉิน

เขาหน้าแดงก่ำด้วยความกระอักกระอ่วนใจ พลางฝากแผงซ่อมรองเท้าของตนไว้ให้พี่สาวคนรู้จักที่ขายถั่วลิสงอยู่ข้างๆ ช่วยดูแลให้

แล้วก็ถูกฉินตงฟางดึงแขนลากตัวมายังร้านบะหมี่ที่อยู่ใกล้ๆ

"เอาอย่างนี้แล้วกันตงฟาง วันนี้อาขอเป็นคนเลี้ยงบะหมี่พวกแกเอง!" ฉินโต่วจื่อกัดฟันเอ่ยออกมาอย่างจริงใจ

"อาลองดูสิครับ!" ฉินตงฟางเอ่ยขู่จนมุมปากของอีกฝ่ายกระตุกเบาๆ อีกระลอก

จากนั้นเขาก็สั่งบะหมี่หมูเส้นหอมกรุ่นมาสามชาม พ่วงด้วยมะเขือเทศผัดไข่อีกหนึ่งจาน

ฉินตงฟางก้มหน้าก้มตากินบะหมี่ไปพลาง

ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมเพื่อนบ้านผู้ซื่อสัตย์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามโต๊ะตัวเล็กไปด้วยเสียงแผ่วเบา

"อาโต่วจื่อครับ ผมว่าอากลับไปอยู่บ้านเฉยๆ ดีกว่านะ หาเงินได้เท่าไหร่ถึงจะเรียกว่าพอล่ะครับ?"

เขารู้อยู่แก่ใจว่าฐานะทางการเงินของฉินโต่วจื่อกับหูซิ่งเอ๋อร์นั้น ความจริงในหมู่บ้านก็ถือว่าพอไปวัดไปวาได้ เพราะพวกเขาสองคนไม่มีภาระต้องเลี้ยงดูลูกเต้า

"ที่ดินผืนงามที่บ้านถูกปล่อยให้รกร้างว่างเปล่า โดนคนอื่นแย่งไถหว่านทำกินแทนไปหมดแล้ว อาที่เป็นผู้ชายอกสามศอกแท้ๆ ไม่รู้สึกว่ามันน่าอับอายขายขี้หน้าบ้างเหรอครับ?"

พอได้เห็นอาโต่วจื่อในตอนนี้ ฉินตงฟางถึงเพิ่งนึกย้อนความทรงจำในชาติก่อนขึ้นมาได้

เขาที่เป็นลูกชายคนเดียวกับหูซิ่งเอ๋อร์ภรรยาของเขามีลูกไม่ได้ แต่กลับอยากมีทายาทไว้สืบสกุลใจแทบขาด เพื่อไม่ให้ตระกูลต้องขาดผู้สืบทอด

ทั้งคู่จึงกัดฟันตัดสินใจเรื่องขอยืมน้ำเชื้อจากชายอื่นมาเพาะพันธุ์...

แต่บั้นปลายของครอบครัวนี้กลับน่าเวทนายิ่งนัก

หูซิ่งเอ๋อร์ขอยืมพันธุ์ดีไม่สำเร็จ

ซ้ำร้าย เรื่องอื้อฉาวสะเทือนฟ้าดินนี้กลับแพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านอวิ๋นหยางในเวลาต่อมา!

เธอถูกภรรยาผู้ใหญ่บ้านแห่ประจานด่าทอไปตามถนน ทั้งยังถูกพ่อแม่สามีและญาติพี่น้องฝั่งบ้านเดิมรุมทุบตีประณาม...

ในที่สุดหูซิ่งเอ๋อร์ก็ทนความอับอายไม่ไหวจนต้องผูกคอตายประชดโลก!

ส่วนฉินโต่วจื่อก็สติฟั่นเฟือน จนสุดท้ายต้องระหกระเหินออกจากหมู่บ้านอวิ๋นหยางไปอย่างไร้ร่องรอย...

ค่านิยมโบราณที่ว่า "ในบรรดาความไม่กตัญญูทั้งสามประการ การไร้ทายาทสืบสกุลถือเป็นบาปอันดับหนึ่ง" ทำลายล้างพวกเขาจนย่อยยับ!

ฉินตงฟางผู้ได้มาเกิดใหม่ในชาตินี้

ในเมื่อล่วงรู้อนาคตของครอบครัวนี้แล้ว มีหรือจะยอมนิ่งดูดาย ปล่อยให้เกิดโศกนาฏกรรมซ้ำรอยได้เด็ดขาด!

แต่คำเตือนด้วยความหวังดีของเขา กลับทำเอาฉินโต่วจื่อถึงกับอ้าปากค้างตาโต

"หา? ที่รกร้างของบ้านฉัน..."

คนที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหารเตี้ยอันซอมซ่อสะดุ้งตกใจกับคำพูดของฉินตงฟางจนตัวสั่นสะท้าน เกือบจะพลัดตกจากม้านั่งตัวเล็ก

ส่วนเซวียชิ่นยิ่งฟังก็ยิ่งงงเป็นไก่ตาแตก

เธอหันไปถลึงตาใส่สามีพลางเอ็ดเสียงเบาว่า

"พูดจาเลอะเทอะอะไรกันคะ ป้าโต่วจื่อทำไร่ทำนาอยู่ที่บ้านออกจะดีเยี่ยม! อีกอย่างพอถึงฤดูเกี่ยวข้าว คุณอาของเราก็กลับไปช่วยงานที่หมู่บ้านตลอดนี่คะ!"

มีหรือที่เธอจะคิดไปถึงว่า

คำว่าที่ดินรกร้างที่ฉินตงฟางเอ่ยถึงนั้น แท้จริงแล้วแอบเปรียบเปรยถึงพื้นที่เร้นลับของหญิงงามอย่างหูซิ่งเอ๋อร์อยู่นั่นเอง...