ตอนที่ 69 ความระแวงของเซวียชิ่น จะปล่อยให้เขาไปทำงานศิลปะไม่

ก็จริงสิ!

สองแม่ลูกอย่างหานเหม่ยหลิงกับเว่ยอี้หาง ตัวเองก็ทำธุรกิจผลิตภัณฑ์บำรุงสุขภาพแท้ ๆ

แถมยังโฆษณาปาว ๆ ว่ายาน้ำสกัดตะพาบนั่นเป็นยาวิเศษ ช่วยบำรุงผิวพรรณให้ผุดผ่อง เสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรง ยืดอายุขัยได้สารพัด!

แต่ที่น่าขันสิ้นดีก็คือ

แม้แต่ตัวหานเหม่ยหลิงเอง ยังแอบกินยาสมุนไพรจีนล้ำค่าของร้านจี้เหรินถัง เพื่อบำรุงผิวพรรณดูแลสุขภาพตัวเองเลย...

ความจริงมันฟ้องอยู่ทนโท่โดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำ

สิ่งที่ฉินตงฟางพูดคงไม่ผิดแน่!

"แล้ว... คุณรู้ได้ยังไงคะว่าบริษัทของอาจารย์หานใกล้จะมีเรื่องแล้ว?"

เซวียชิ่นกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามสามีไปอย่างงุนงง พลางขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย

"ก็เพราะสองแม่ลูกนั่นใช้ผลิตภัณฑ์สุขภาพจอมปลอมหลอกลวงคนไปตั้งเท่าไหร่ ชดใช้กรรมน่ะมันช้าหรือเร็วเท่านั้นแหละ! โบราณว่ากงเกวียนกำเกวียน กรรมตามสนองเข้าสักวัน"

พอได้ยินฉินตงฟางพูดแบบนั้น เซวียชิ่นก็ทั้งตกใจทั้งถอนหายใจออกมา

"อาจารย์หานดูสง่างามวางตัวดีออกขนาดนั้น คิดไม่ถึงเลยว่าชีวิตที่หรูหราของบ้านเธอ แท้จริงแล้วกลับ... แลกมาด้วยการหลอกลวงทำร้ายผู้บริโภค!"

ก่อนที่เธอจะถอนหายใจแผ่วเบา รำพึงออกมาว่า "ถ้าเป็นฉัน ยอมอยู่อย่างยากจนไปตลอดเสียดีกว่า ไม่ขอเอาชีวิตร่ำรวยที่สร้างขึ้นบนความทุกข์ยากของคนอื่นหรอกค่ะ"

"ฉินตงฟาง ต่อไป... บ้านของอาจารย์หานพวกเราไม่ต้องมาแล้วนะ"

"อื้ม ไม่มาแล้วล่ะ"

ฉินตงฟางมองภรรยาด้วยแววตาเป็นประกาย แล้วพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

ระหว่างทางเดินออกจากย่านคนรวยเพื่อกลับเข้าตัวอำเภอ

เซวียชิ่นกวาดตามองสำรวจสามีตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกรอบ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าประหลาดใจว่า

"แต่วันนี้ จู่ ๆ ทำไมคุณถึงเล่นเปียโนเป็นได้ล่ะคะ? แถมฝีมือยัง... น่าทึ่งขนาดนั้นอีกด้วย"

พอได้ยินภรรยาถามถึงเรื่องนี้

ฉินตงฟางก็ยืดอกเชิดหน้า แผ่นหลังเหยียดตรงขึ้นมาทันตาเห็น

"แฮ่ม!"

เขาแกล้งกระแอมไอเคลียร์คอ แล้วเริ่มเปิดโหมดโม้แหลกทันที

"ดูท่าพรสวรรค์ระดับฉินโชแปงของผม ครั้งนี้คงปิดไว้ไม่อยู่แล้วสินะ"

ใบหน้ารูปไข่ของเซวียชิ่นแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อยพลางเบะปากใส่ "เลิกเล่นลิ้นได้แล้ว รีบสารภาพมาตามตรงเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!"

ความรู้สึกที่ฉินตงฟางทำให้เธอสัมผัสได้ในตอนนี้ ชักจะเริ่มแปลกหน้าและดูลึกลับซับซ้อนขึ้นทุกทีแล้ว...

"พวกคุณคงคิดว่าเมื่อก่อนผมไม่เอาถ่าน วัน ๆ อยู่ข้างนอกเอาแต่กินเหล้าเล่นไพ่เล่นการพนันใช่ไหมล่ะ?"

เซวียชิ่นส่งเสียงฮึในลำคอพลางค้อนขวับใส่เขา แล้วเอ่ยอย่างเคือง ๆ ว่า "หรือว่าไม่ใช่กันล่ะคะ!"

"ไม่ถูกทั้งหมดหรอก พอดีผมมีเพื่อนกินเหล้าอยู่คนหนึ่งเป็นคนคลั่งดนตรีจากอำเภอข้าง ๆ ผมเลยมักจะไปแลกเปลี่ยนศิลปะกับเขาบ่อย ๆ น่ะ! พวกเราสองคนเล่นเปียโนพังไปตั้งหลายหลังเชียวนะ ถึงจะเป็นเปียโนบุโรทั่งราคาถูกที่ซื้อมาจากตลาดของเก่าก็เถอะ..."

"เชอะ จริงหรือโกหกกันแน่เนี่ยฉินตงฟาง?" เซวียชิ่นไม่อยากจะเชื่อ

เธอเองก็เหมือนกับบรรดาหนุ่มสาวตระกูลร่ำรวยพวกนั้นที่เพิ่งมาส่งขนมไหว้พระจันทร์ให้หานเหม่ยหลิงเมื่อครู่ ที่ไม่อาจนำคนจรจัดกักขฬะผู้นี้ไปเชื่อมโยงกับคนที่หลงใหลเปียโนอย่างบ้าคลั่งได้เลยจริง ๆ...

แต่ในดวงตากลมโตสุกใสดั่งสายน้ำของเซวียชิ่นที่มองไปยังผู้ชายของตน กลับทอประกายความชื่นชมขึ้นมาตั้งนานแล้ว

แน่นอนว่า ข้ออ้างที่ฉินตงฟางยกขึ้นมาพูดส่งเดชนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องจริงเช่นกัน!

ชาติก่อนหลังจากที่เขาประสบความสำเร็จจนมีชื่อเสียงโด่งดังแล้ว

เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดจากความคิดถึงและความรู้สึกผิดต่อภรรยาและลูกสาวผู้ล่วงลับ เขาจึงหันมาฝึกฝนงานอดิเรกเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตนเอง

เวลาว่างนอกเหนือจากงานส่วนใหญ่ก็มักจะหมดไปกับการอ่านหนังสือ เรียนเปียโน และทำงานการกุศล...

ครูสอนเปียโนส่วนตัวที่ท่านประธานฉินทุ่มเงินมหาศาลจ้างมานั้น เป็นถึงยอดคีตกวีชาวจีนที่มีชื่อเสียงก้องโลกเชียวนะ!

ส่วนบทเพลง "แด่เอลิส" ที่เขาโปรดปรานนั้น ด้วยความที่ใช้เป็นสิ่งส่งผ่านความคิดถึงไปหาลูกเมียได้ ฉินตงฟางจึงบรรเลงซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาไม่ต่ำกว่าสองพันรอบ...

การที่ศัตรูหัวใจอย่างเว่ยอี้หางมาท้าประลองฝีมือเปียโนและวางเดิมพันกับเขา จึงไม่ต่างอะไรกับการแกว่งเท้าหาเสี้ยน รนหาที่ให้ตัวเองขายหน้าแท้ ๆ!

ก็ในเมื่อคุณชายเว่ยแม้แต่เพลง "วิบวับดวงดาราน้อย" ยังเล่นได้ไม่เป็นสับปะรดเลยด้วยซ้ำ

แต่บทเพลง "แด่เอลิส" และ "ม่านประเพณี" ที่ฉินตงฟางบรรเลงออกมานั้น กลับเทียบชั้นได้กับปรมาจารย์เปียโนระดับแถวหน้า

"เรื่องจริงสิครับ!" ฉินตงฟางหลอกล่อภรรยาหน้าตาเฉย

"ที่จริงการที่ผมหลงรักเปียโนได้เนี่ย ส่วนหนึ่งก็ต้องขอบคุณการซึมซับดนตรีมาจากเมียจ๋าด้วยนะ ก็เมื่อก่อนคุณชอบฟังเพลง แถมยังเป่าฮาร์โมนิกาเป็นด้วยนี่นา! เพื่อให้คู่ควรกับความยอดเยี่ยมของเซวียชิ่นแล้ว ถ้าสามีไม่พยายามขยันเข้าไว้จะได้ยังไงกันล่ะ"

"เชอะ..."

ใบหน้ารูปไข่ของเซวียชิ่นเห่อร้อนด้วยความขัดเขิน ก่อนจะก้มหน้าลงด้วยความเอียงอาย

แต่ในใจกลับอดทึ่งไม่ได้ จนต้องมองไอ้คนเสเพลฉินผู้นี้ด้วยสายตาใหม่...

ก็แหม ชาวนาหนุ่มในเสื้อผ้าซอมซ่อคนนี้ วันนี้กลับทำให้ครอบครัวสามคนของเธอได้มีช่วงเวลาอันเฉิดฉายอย่างหาได้ยากในคฤหาสน์ตระกูลเว่ยอันหรูหราโอ่อ่าเชียวนะ!

"ปะป๊าเก่งจังเลยค่า!"

ย่าย่าซบอยู่กับอกของฉินตงฟาง สองแขนเล็ก ๆ กอดคอเขาไว้แน่น พลางเอ่ยชมออกมาจากใจจริง

เมื่อครู่ตอนที่ฉินตงฟางเดินเข้าไปใกล้เปียโนของหานเหม่ยหลิง หนูน้อยก็แทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความตื่นเต้นกังวลไม่ต่างจากเซวียชิ่น...

ลำพังตัวเธอโดนเจ้านายตัวน้อยอย่างเว่ยเถิงเถิงด่าทอ ยังนับว่าเป็นเรื่องเล็ก

แต่ถ้าหากแม้แต่คุณพ่อผู้ยิ่งใหญ่ยังต้องพ่ายแพ้ แล้วต้องยอมก้มหัวเรียกคุณอาใจร้ายอย่างเว่ยอี้หางว่าคุณปู่ต่อหน้าทุกคนจริง ๆ ล่ะก็...

นั่นคงกลายเป็นรอยแผลแห่งความอัปยศไปชั่วชีวิตของย่าย่า และเป็นปมด้อยในวัยเด็กที่ไม่มีวันลบเลือนไปได้เลย!

โชคดีเหลือเกิน

ที่คุณพ่อผู้เก่งกาจรอบด้านของเธอเป็นฝ่ายชนะ!

ย่าย่าซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของฉินตงฟาง สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและปลอดภัย ไม่นานนักก็ผล็อยหลับไป...

"นี่เซวียชิ่น คุณว่าถ้าต่อไปผมเปลี่ยนอาชีพไปเป็นครูสอนเปียโน หรือเดินบนเส้นทางสายศิลปะ มันจะไม่ประสบความสำเร็จง่ายกว่าเหรอ?"

พอได้ยินความคิดนี้ของฉินตงฟาง เซวียชิ่นก็ชะงักไปก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น

"เอ่อ..."

"ฉันคิดว่านะคะ วันข้างหน้าถ้าบ้านเราพอจะมีปัญญาซื้อเปียโนถูก ๆ สักหลังได้จริง การที่คุณจะมีความฝันด้านศิลปะมันก็ดีอยู่หรอกค่ะ! แต่เรื่องไปสอนคนอื่นเล่นเปียโนเนี่ย เลิกคิดไปเถอะค่ะ"

"ทำไมล่ะครับ?" ฉินตงฟางหันไปถามอย่างสงสัย

"ก็เพราะว่า เอ่อ... ฉันรู้สึกว่ามันทำเงินได้ไม่ดีเท่ากับที่คุณไปจับตัวเพียงพอน่ะสิคะ!"

สีหน้าของเซวียชิ่นดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ แก้มเนียนแดงระเรื่อขึ้นขณะเอ่ยปาก

"ได้กำจัดสัตว์ร้ายเพื่อชาวบ้าน แถมยังส่งตัวยาให้ร้านจี้เหรินถัง ช่วยประเทศชาติหาเงินตราต่างประเทศได้อีก เงินที่หามาได้แบบนี้มีความหมายกว่าตั้งเยอะไม่ใช่เหรอคะ!"

ที่จริง จนถึงตอนนี้เธอก็ยังรู้สึกกลัวตัวเพียงพอนอยู่บ้าง

ทั้งยังกังวลว่าอาชีพพิเศษของฉินตงฟางนี้ หากพลาดพลั้งขึ้นมาจะนำภัยพิบัติมาสู่ครอบครัวอีกหรือไม่...

แต่ที่เซวียชิ่นพูดออกไปแบบนั้น ก็เพราะลึก ๆ เธอยังมีความเห็นแก่ตัวซ่อนอยู่เหมือนกัน

ก็ดูเอาเถอะ ทั้งลูกพี่ลูกน้องคนสวยทันสมัยของเว่ยอี้หาง ทั้งสาวน้อยไป๋เสี่ยวเสี่ยว เมื่อครู่นี้ต่างก็พากันแสดงความชื่นชมเลื่อมใสในตัวฉินตงฟางออกมาให้เห็นเต็มสองตา!

แววตาคู่สวยของสองสาวลูกผู้ดีมีเงินคู่นั้นที่จ้องมองเขา ช่างดูร้อนแรงจนเห็นได้ชัด...

แม้เซวียชิ่นในชุดเก่าซอมซ่อจะไม่มีทางพ่ายแพ้ให้พวกหล่อน ทั้งเรื่องความงามและสติปัญญา

แต่เธอก็กลัวว่าหากฉินตงฟางรับลูกศิษย์สาวสวยเข้ามา คงยากที่จะไม่เกิดเรื่องชู้สาวอื้อฉาวขึ้น...

ต้องตัดไฟแต่ต้นลมกับผู้ชายคนนี้ไว้ก่อน

ก็ในเมื่อเดิมทีเขาก็ไม่ใช่คนดีเด่มาจากไหนอยู่แล้วนี่นา!

คิดมาถึงตรงนี้

เซวียชิ่นก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง พลางส่ายหัวเบา ๆ แล้วหัวเราะเยาะตัวเอง

ไม่ใช่แล้วมั้ง?

ตอนนี้ฉันถึงกับต้องมากังวลว่าไอ้คนเสเพลฉินอย่างเขา จะโดนผู้หญิงคนอื่นแย่งไปงั้นเหรอ?

ผู้ชายประพฤติเลวคนนี้เพิ่งจะลงไม้ลงมือกับเธอไปเมื่อไม่กี่วันก่อน คนที่เธอเคยเกลียดชังเข้ากระดูกดำแท้ ๆ เชียวนะ!

หึ ๆ ช่างน่าขำสิ้นดี...

ฉินตงฟางขมวดคิ้ว หันไปมองสีหน้าแปลก ๆ ของเซวียชิ่น

เพียงเห็นท่าทางเก้อเขินจนหน้าแดงของเธอ เขาก็เดาความคิดเล็กคิดน้อยของภรรยาออกได้ทันที...

อีกอย่าง การที่เขาเพิ่งจะได้เกิดใหม่กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับลูกเมีย ตอนนี้จึงยังทำใจทิ้งคนในครอบครัวที่หมู่บ้านอวิ๋นหยาง เพื่อเข้ามาสร้างเนื้อสร้างตัวในเมืองไม่ได้เช่นกัน

เขาจึงอมยิ้มแล้วเอ่ยว่า "เอาล่ะ งั้นก็กลับบ้านไปจับสัตว์ร้ายต่อ สร้างความร่ำรวยหาเงินซื้อเปียโนหลังใหญ่ให้ลูกสาวของผมดีกว่า!"

ส่วนในใจกลับคิดอย่างตื่นเต้นกระตือรือร้น

หากสามารถล่าพญาเพียงพอนตัวที่เคยแวะเวียนไปที่บ้านของหูซิ่งเอ๋อร์มาได้ล่ะก็ ตัวเองคงได้รวยเละจริง ๆ แน่!

วันนี้ท่านผู้เฒ่าไป๋แห่งร้านจี้เหรินถังเคยบอกไว้ว่า บอสตัวลึกลับแบบนั้นเป็นสุดยอดของล้ำค่าเชียวนะ...

หลังจากที่ครอบครัวสามคนเดินทางกลับมาถึงตัวอำเภอ

ฉินตงฟางก็ตัดสินใจพาภรรยาและลูกสาวไปหาร้านอาหารเล็ก ๆ สักแห่ง เพื่อกินบะหมี่หมูเส้นหอมกรุ่นฉลองกันสักชาม!

วันนี้ขายเพียงพอนได้เงินมาเก้าสิบห้าหยวนสองเหมา

แถมยังไถเงินมาจากศัตรูหัวใจมหาเศรษฐีได้อีกหนึ่งร้อยหยวน กับบุหรี่อาจือหม่าเกรดหรูอีกหนึ่งซอง...

การเข้าอำเภอมาคราวนี้ ช่างคุ้มค่าจริง ๆ!

แต่ในตอนนั้นเอง

ก็มีเสียงร้องทักด้วยความประหลาดใจดังมาจากริมถนน

"ตงฟาง? ตงฟาง ทำไมแกถึงเข้าเมืองมาได้ล่ะ?!"

ฉินตงฟางขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางหันขวับไปมอง

ใครกันนะ พูดจาไม่เข้าหูเอาเสียเลย?

คนอย่างฉันมันไม่คู่ควรจะเหยียบเข้ามาในอำเภอหรือยังไงกัน...