ตอนที่ 68 สองสาวงามขอฝากตัวเป็นศิษย์แต่ถูกปฏิเสธ ความสามารถท

"นี่คุณฉินตงฟาง... พูดจาเหลวไหลอะไรของคุณน่ะคะ?"

เซวียชิ่นตีหลังสามีเบา ๆ พลางขมวดคิ้วเอ็ดตัวก่อเรื่องประจำบ้าน

"บริษัทที่อาจารย์หานทำร่วมกับลูกชายเขาก็กำลังไปได้สวยออกนะคะ!"

เมื่อครู่ตอนที่หานเหม่ยหลิงนั่งคุยเล่นกับเซวียชิ่นในบ้าน

ยังเอ่ยปากยกยอเว่ยอี้หางลูกชายของตนให้คนงามอย่างเซวียชิ่นฟังอยู่เลย ทั้งพูดต่อหน้าทั้งบอกเป็นนัยว่าเก่งกาจเพียงใด!

ทั้งเรื่องที่ขายสารสกัดจากตะพาบเพื่อสุขภาพไปทั่วทั้งในและนอกมณฑล กอบโกยเงินทองได้ง่ายดายเหมือนกวาดใบไม้อะไรเทือกนั้น...

แล้วเซวียชิ่นจะไปคิดได้อย่างไรเล่า

ว่าบนเส้นทางสร้างความร่ำรวยของสองแม่ลูกคู่นี้ แท้จริงแล้วชุ่มโชกไปด้วยคราบน้ำตาของผู้บริโภคที่ถูกหลอกลวง และใกล้ถึงวันที่เรื่องฉาวจะปะทุขึ้นมาเต็มที!

เมื่อเห็นหานเหม่ยหลิงโกรธจนหน้าดำหน้าแดง ฉินตงฟางจึงตอบกลับอย่างเรียบนิ่งว่า "เอาเถอะครับ งั้นก็ลาก่อนแล้วกันนะคุณนาย"

คุณนายภริยาเจ้าหน้าที่รัฐก้าวขาข้างหนึ่งเข้าไปในคฤหาสน์ของตน พลางหันกลับมาส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ

"เซวียชิ่นเป็นถึงเด็กสาวเมืองใหญ่ที่เพียบพร้อมแท้ ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าจะแต่งงานกับชาวนาต่ำต้อยแบบเธอ! แถมยังเป็นพวกขี้อิจฉาตาร้อนที่ทนเห็นคนอื่นรวยกว่าไม่ได้ น่าสมเพชจริง ๆ..."

"คิดว่ากูจะอิจฉาเศษเงินสกปรกของมึงเหรอ? ก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าใครกันแน่ที่น่าสมเพช" ฉินตงฟางขมวดคิ้วเบะปาก

ถ้าอย่างนั้นก็เชิญรนหาที่ตายต่อไปเถอะ

ฉันถือว่าช่วยเตือนจนถึงที่สุดแล้ว

ฉินตงฟางหนีบกระสอบใส่บุหรี่กับเงินเอาไว้ อุ้มหนูย่าย่าขึ้นมาแล้วหันหลังเดินจากไป...

เซวียชิ่นขมวดคิ้วรีบก้าวตามมาติด ๆ

"วันนี้คุณเป็นอะไรไปคะเนี่ย? ยังไงอาจารย์หานก็เป็นเพื่อนของน้าเล็ก สมัยที่อยู่อำเภอผู้ใช้แรงงานก็คอยช่วยเหลือท่านไว้ตั้งเยอะ อีกอย่างเขาก็เป็นคนบ้านเดียวกับคุณด้วยนะ!"

เธออดไม่ได้ที่จะต่อว่าความบุ่มบ่ามของสามี

"จะไปแช่งให้เขาเกิดเรื่องจนต้องสูญเสียอิสรภาพได้ยังไงกันคะ! คุณคิดว่าตัวเองมีตาทิพย์หยั่งรู้ดินฟ้าหรือไง?"

ฉินตงฟางยิ้มอย่างไม่ใส่ใจพลางเอ่ยว่า

"อาหารเสริมเพื่อสุขภาพปลอม ๆ ที่หล่อนขายมันกำลังจะสร้างเรื่องใหญ่ ที่ผมยอมเอ่ยปากเตือนหานเหม่ยหลิงไปคำหนึ่ง ก็เห็นแก่หน้าน้าเล็กที่อยู่เจียงหนานหรอกนะ แต่ในเมื่อหล่อนยังดึงดันไม่ยอมตาสว่าง ผมก็ไม่ขอยุ่งด้วยแล้วล่ะ"

"เชอะ แล้วคุณรู้ได้ยังไงล่ะคะว่าเขาขายของปลอม?" เซวียชิ่นยังคงไม่ยอมแพ้

ครอบครัวสามคนเพิ่งจะเดินออกมาได้ไม่ไกล

ก็ได้ยินเสียงใสของหญิงสาวดังไล่หลังมา

"นี่ฉินใจกล้า! ไม่ใช่สิ... พ่อโชแปงชาวนา รอฉันก่อน!"

ที่แท้ก็คือไป๋เสี่ยวเสี่ยวแห่งร้านขายยาจี้เหรินถังนั่นเอง

เธอจูงรถจักรยานฟีนิกซ์วิ่งกระหืดกระหอบตามออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลเว่ยทั้งที่ขอบตายังแดงก่ำ

"ฉินโชแปง! วันหน้าเธอช่วยสอนฉันเล่นเปียโนบ้างได้ไหม? เห็นแก่หน้าคุณปู่ของฉันเถอะนะ!"

จนกระทั่งตอนนี้ บนใบหน้ากลมมนขาวผ่องน่ารักของเธอยังคงมีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนอยู่

ในหัวใจของไป๋เสี่ยวเสี่ยวตอนนี้ เอ่อล้นไปด้วยความชื่นชมบูชาต่อยอดฝีมือเปียโนหนุ่มผู้นี้เสียแล้ว!

"หือ? เธอบอกว่าฉันเป็นพวกต้มตุ๋นไม่ใช่เหรอ ทำไมกลายร่างเป็นโชแปงไปแล้วล่ะ?"

ฉินตงฟางที่อุ้มลูกสาวอยู่หันขวับกลับมาอย่างงุนงง

"ไม่ใช่ ไม่ใช่สักหน่อย!"

ไป๋เสี่ยวเสี่ยวหน้าแดงซ่าน มือข้างหนึ่งจับแฮนด์จักรยาน อีกข้างโบกปฏิเสธพัลวัน

"ในเมื่อเธอสามารถบรรเลงเพลงเปียโนได้ไพเราะบริสุทธิ์ขนาดนั้น ย่อมไม่ใช่คนเลวแน่นอน! ต้องเป็นฉันเองที่เข้าใจเธอผิดไป... ขอโทษด้วยนะ!" หญิงสาวผู้อ่อนไหวต่อความรู้สึกก้มหน้าลงด้วยความขวยเขิน

ยุคสมัยนี้ยังไม่มีดาราหนุ่มหน้าหวานหรือสตรีมเมอร์เน็ตไอดอล หากแต่เป็นยุคที่เต็มไปด้วยหนุ่มสาวสายศิลป์และวรรณกรรม!

สิ่งที่บรรดาวัยรุ่นชายหญิงต่างคลั่งไคล้ใหลหลงในยามนี้ ก็คือกวี นักเขียน และนักดนตรี...

ไป๋เสี่ยวเสี่ยวผู้หลงใหลในเสียงดนตรีและบทกวี ก็จัดเป็นสาวสายวรรณกรรมตัวจริงคนหนึ่งเช่นกัน

"แล้วที่บ้านเธอมีเปียโนไหมล่ะ?" ฉินตงฟางเอ่ยถามขึ้นลอย ๆ

"ไม่มี แล้วเธอมีเหรอ?"

"ฉันก็ไม่มีเหมือนกัน"

พอได้ยินคำตอบของฉินตงฟาง ไป๋เสี่ยวเสี่ยวก็ขมวดคิ้วแล้วหันไปมองเซวียชิ่น

สีหน้าของหญิงสาวทั้งสองคนกลับเต็มไปด้วยความมึนงงไม่ต่างกัน...

ขนาดเปียโนยังไม่มีสักหลัง แล้วฉินตงฟางไปฝึกปรือฝีมือการเล่นอันน่าทึ่งระดับนั้นมาจากไหนกันล่ะเนี่ย?!

"บ้านฉันมีค่ะ!"

หญิงสาวแสนสวยในชุดกระโปรงวัยราว ๆ ยี่สิบปีที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ ก้าวเท้าสวมรองเท้าส้นสูงเดินออกจากคฤหาสน์ตระกูลเว่ย พลางตะโกนเรียกด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

เธอไว้ผมบ๊อบสั้น ในมือถือกระเป๋าสะพายหนังแท้สีแดงใบหรู

สาวทันสมัยผู้นี้มองฉินตงฟางด้วยสายตาเป็นประกาย ก่อนจะผงกศีรษะทักทายอย่างเอียงอาย

"สวัสดีค่ะพี่ฉิน! ฉันชื่ออันฉี เป็นลูกพี่ลูกน้องของเว่ยอี้หาง ที่บ้านของฉันมีเปียโนยี่ห้อจูเจียงอยู่หลังหนึ่ง ฉันก็... อยากจะกราบขอเป็นลูกศิษย์ของคุณมาก ๆ เลยค่ะ!"

"เอาไว้วันหน้าค่อยว่ากันเถอะ" ฉินตงฟางตอบปัดอย่างไม่สบอารมณ์

เมื่อครู่พวกแกที่แต่งตัวโก้หรูพวกนี้ เพิ่งจะรวมหัวกับผู้จัดการใหญ่เว่ยหัวเราะเยาะเย้ยกูอยู่หยก ๆ

พอตอนนี้ดันคิดจะมาประจบประแจงยอดฝีมืออย่างกูเนี่ยนะ?

เมื่อฉินตงฟางเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาก็อุ้มลูกสาวแล้วหันหลังพาเซวียชิ่นเดินจากไปทันที

อันฉีมองตามแผ่นหลังสูงโปร่งที่เดินห่างออกไป พลางกำหมัดขาวผ่องแน่นแล้วพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

"เข้าใจแล้วล่ะ... ยอดฝีมือมักจะหยิ่งทะนงเป็นธรรมดา แต่ฉันไม่มีวันยอมแพ้หรอกนะ... ฉินตงฟาง!"

ด้านไป๋เสี่ยวเสี่ยวยังคงจูงรถจักรยาน วิ่งหน้าแดงก่ำตามครอบครัวสามคนมาติด ๆ

"นี่ฉินโชแปง... ทางกลับบ้านเราไปทางเดียวกันไม่ใช่เหรอ ให้ฉันช่วยปั่นจักรยานไปส่งพี่สะใภ้คนสวยเอาไหม?"

ฉินตงฟางตอบกลับโดยไม่แม้แต่จะหันไปมอง "ไม่ได้ไปทางเดียวกันสักหน่อย เธอจะกลับร้านยาก็ต้องเลี้ยวซ้ายตรงข้างหน้านู่น เลิกมาตีสนิทกับฉันได้แล้ว"

ไป๋เสี่ยวเสี่ยวเบะปากแก้เก้อ "แหม... ดูออกก็ไม่ต้องพูดขัดคอกันก็ได้นี่นา ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้อยู่นะ!"

สองสามีภรรยาฉินตงฟาง "..."

เธอจูงรถจักรยานฟีนิกซ์เดินขนาบข้างไปเรื่อย ๆ พลางถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างออกรส "เธอกับเว่ยอี้หางคนนั้น นอกจากจะเป็นญาติกันแล้ว ยังเป็นศัตรูหัวใจกันด้วยใช่ไหมเนี่ย?"

ฉินตงฟางปรายตามองสาวน้อยแวบหนึ่ง

แทนที่จะตอบ เขากลับย้อนถามขึ้นมาว่า "อาว่าจะถามเสี่ยวเสี่ยวอยู่พอดี ว่าเธอไปทำอะไรที่บ้านเขามางั้นเหรอ?"

"ไปให้พ้นเลย... เรียกว่าอาอีกแล้วนะ!"

ไป๋เสี่ยวเสี่ยวหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันควัน

"เธอแก่กว่าฉันไม่กี่ปีแท้ ๆ ชอบเอาเปรียบคนอื่นอยู่เรื่อยเลย!"

พอพูดจบถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า เซวียชิ่นกำลังขมวดคิ้วมองพวกตนอยู่...

"เอ่อ... พี่สาวคะ พี่สวยมากจริง ๆ เลยค่ะ! ฉันกับฉินใจกล้าบ้านพี่ก็ถือว่าคุ้นเคยกันแล้ว พี่อย่าถือสาเลยนะคะ..."

ไป๋เสี่ยวเสี่ยวเพิ่งจะแก้ตัวไปได้ประโยคเดียว

ย่าย่าในอ้อมอกของฉินตงฟาง ก็กะพริบตากลมโตมองเธอพลางเอ่ยขึ้นว่า "พี่สาว หนูก็ว่าพี่สาวสวยมากเหมือนกันค่ะ!"

"ขอบใจจ้ะ"

เซวียชิ่นกับไป๋เสี่ยวเสี่ยวขานรับขึ้นมาพร้อมกันอย่างมีมารยาท

"อะแฮ่ม ขอรายงานพี่ใหญ่ใจกล้า! ฉันเอาพวกยาบำรุงสุขภาพมาส่งให้อาจารย์หานน่ะ..."

เมื่อได้ยินคำอธิบายของไป๋เสี่ยวเสี่ยว

ไม่เพียงแต่ฉินตงฟางเท่านั้นที่รู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

แม้แต่เซวียชิ่นเองก็ยังขมวดคิ้วอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง...

ตามที่ไป๋เสี่ยวเสี่ยวเล่าออกมานั้น คุณนายหานผู้สูงศักดิ์มักจะให้ความสำคัญกับการดูแลสุขภาพและความงามอยู่เสมอ

เธอจะให้ท่านผู้เฒ่าไป๋แห่งร้านขายยาจี้เหรินถัง จัดยาบำรุงสุขภาพอย่างพวกโสม ถั่งเช่า และเก๋ากี้ให้เธอนำไปต้มดื่มเป็นประจำ

"ฉันต้องคอยเอายาล้ำค่าบำรุงสุขภาพพวกนี้มาส่งให้อาจารย์หานอยู่เรื่อย ๆ ไม่อย่างนั้นผิวพรรณกับเลือดฝาดของเธอจะมีน้ำมีนวลขนาดนั้นได้ยังไงกันล่ะคะ!"

ไป๋เสี่ยวเสี่ยวเอ่ยพลางแย้มยิ้ม เชิดคางอันเรียบเนียนขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

จากนั้นเธอก็บอกลาครอบครัวของฉินตงฟางตรงทางแยก แล้วปั่นจักรยานมุ่งหน้ากลับร้านขายยาจี้เหรินถังไป...

"เป็นไงล่ะคุณภรรยา ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าสารสกัดจากตะพาบเพื่อสุขภาพที่บริษัทของหานเหม่ยหลิงขายดิบขายดีน่ะ มันก็แค่ของปลอมหลอกลวงต้มตุ๋นชาวบ้านเท่านั้นแหละ" ฉินตงฟางแค่นเสียงฮึดฮัดอย่างนึกเหยียดหยาม

เซวียชิ่นชะงักฝีเท้าลงทันที

เธอขมวดคิ้วอ้าปากค้าง ตกใจจนแทบพูดไม่ออก...