ตอนที่ 67 คำเตือนจากฉิน เบโธเฟน อาจารย์หานกำลังจะมีเคราะห์

"ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง ติ๊ง~"

"ติ๊งตั่งตั่งตุ้ม ติ๊งตั่งตั่งตุ้ม..."

ท่วงทำนองกังวานพลิ้วไหว ทั้งสดใสและเริงร่า

"เอ๊ะ?!"

ทุกคนในที่นั้นต่างเบิกตากว้าง

สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตกตะลึง แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง...

ฉินตงฟางในยามนี้ ราวกับมีวิญญาณของเบโธเฟนเข้าสิงในพริบตา!

สองมือเรียวยาวที่เดิมทีแม้แต่งานดีดฝ้ายยังทำไม่เป็น กลับพลิ้วไหวคล่องแคล่วขึ้นมาทันควัน

นิ้วทั้งสิบร่ายรำอย่างนุ่มนวล ดั่งสายน้ำไหลเมฆลอย!

โลดแล่นอย่างอิสระอยู่บนคีย์ขาวดำ...

บทเพลงเปียโนอันไพเราะเสนาะหู หลั่งรินออกมาจากปลายนิ้วของไอ้บ้านนอกฉินตงฟาง

ดั่งสายธารสายเล็กที่ไหลรินชโลมลึกถึงก้นบึ้งหัวใจของทุกคนในที่นั้น

สัมผัสสดชื่นสงบเย็นสายหนึ่ง ซาบซ่านจากขั้วหัวใจดิ่งลึกไปถึงจิตวิญญาณ!

ชวนให้ทุกคนรู้สึกขึ้นมาว่า ชีวิตช่างเงียบสงบและงดงามเหลือเกิน

ความทุกข์ระทมทั้งมวลมลายหายไปจนสิ้น...

"เพราะจัง..."

"ชู่ เพราะจนน่าทึ่งเลยต่างหาก!"

ทุกคนต่างกดเสียงต่ำ พึมพำออกมาด้วยแววตาตะลึงงัน

หนุ่มสาวทุกคนต่างเคลิบเคลิ้มซาบซึ้งไปตาม ๆ กัน...

พวกเว่ยอี้หางอ้าปากค้างตาโตไปนานแล้ว

"ไม่... เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้!" มุมปากของนายน้อยเว่ยกระตุกเกร็งด้วยความเจ็บปวด

แต่ท่ามกลางบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์อย่างน่าประหลาดนี้ เขากลับไม่กล้าส่งเสียงเอะอะออกมา...

เว่ยอี้หางยกมือขึ้นกุมขมับทั้งสองข้าง

เขารู้สึกเพียงว่าหนังศีรษะชาดิกจนแทบระเบิด เพราะฝีมือเปียโนขั้นเทพอันล้ำเลิศของฉินตงฟาง!

สายตาที่เขามองศัตรูหัวใจด้วยความตกตะลึงสุดขีดนั้น ราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน...

สองขาของเว่ยอี้หางสั่นเทาอ่อนยวบ พลันทรุดฮวบลงกับเก้าอี้หน้าโต๊ะน้ำชาในห้องรับแขกราวกับโคลนเหลว

หัวที่กำลังอื้ออึงแทบจะกระแทกโต๊ะจนแตก

"อ๊ะ..."

หานเหม่ยหลิงที่นั่งอยู่บนโซฟาเพิ่งอ้าปากอุทาน ก็รีบยกมือขึ้นปิดริมฝีปากที่แต่งแต้มลิปสติกไว้แน่น

เธอไม่กล้าส่งเสียงรบกวนเสียงเปียโนของฉินตงฟาง!

เพราะในวินาทีนี้

คนที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้เปียโน ราวกับเป็นเบโธเฟน คีตกวีเอกก้องโลก ผู้ประพันธ์บทเพลง "แด่เอลิส" นี้ขึ้นมาด้วยตัวเองจริง ๆ

และไม่มีทางเป็นฉินไอ้โคลนติดขา ไอ้คนจรจัดถังแตกที่เข้าอำเภอมาขายของป่าคนนั้นไปได้อย่างเด็ดขาด!

บทเพลงเปียโนที่สะกดทุกคนจนตาค้าง บัดนี้ดำเนินมาถึงท่อนกลางแล้ว

จังหวะอันสดใสเริ่มค่อย ๆ จางลง

ท่วงทำนองแปรเปลี่ยนเป็นหม่นหมอง แต่จังหวะกลับทวีความดุดันเข้มข้นยิ่งขึ้น!

ฉินตงฟางพรมสองมือลงบนคีย์เปียโนอย่างรวดเร็ว นิ้วทั้งสิบร่ายรำว่องไว พลางหลับตาโยกศีรษะ

ทั่วทั้งร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเสียงดนตรีไปนานแล้ว...

เขาหวนนึกถึงช่วงวัยหนุ่มสาวที่เพิ่งได้รู้จักกับภรรยา รอยยิ้มอันสดใสของเซวียชิ่นในตอนนั้นช่างงดงามเหลือเกิน~

เขาหวนนึกถึงตอนที่โอบกอดลูกสาวตัวน้อยแรกเกิดไว้ในอ้อมอก ตนเองก็เคยหลั่งน้ำตาด้วยความตื้นตันของการได้เป็นพ่อคนออกมาเช่นกัน!

เขาหวนนึกถึงพ่อผู้จากไปอย่างมีเงื่อนงำ...

หากแต่เสียงเพลงอันโศกเศร้าหนักอึ้ง ก็เป็นเพียงท่อนสั้น ๆ ในบทเพลง "แด่เอลิส" เท่านั้น

ก่อนจะหวนคืนสู่ท่วงทำนองหลักอันงดงามที่เจือความเศร้าจาง ๆ สดชื่นแจ่มใสแต่กลับแฝงเร้นพลังลึกลับบางอย่างเอาไว้!

"ติ๊ง~ ติ๊งต่องติ๊ง~ ติ๊งตั่งติ๊งตั่งตุ้ม"

"ตั่งตั่งติ๊งต่อง ติ๊งต่องติ๊งต่องตั่ง..."

ฟังแล้วชวนให้จิตใจฮึกเหิมกระปรี้กระเปร่า

สลัดความเศร้าโศกทั้งมวลทิ้งไป เรียกความเชื่อมั่นและความหวังในชีวิตกลับคืนมาได้ในพริบตา!

เสียงเปียโนของฉินตงฟางใสกังวานราวน้ำพุรินไหล หลั่งรินออกมาจากปลายนิ้ว

ดั่งเส้นทางสายเล็กในหุบเขา คดเคี้ยวเลี้ยวลดนับร้อยพันโค้ง

ทั้งยังดุจสายน้ำฮวงโหอันเชี่ยวกราก ทรงพลังอลังการ ไพเราะราวกับบทเพลงจากสรวงสวรรค์!

"...ต๊อง!"

เมื่อเขากดตัวโน้ตตัวสุดท้าย แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

ท่วงทำนองอันไพเราะยังคงก้องกังวานอ้อยอิ่งไม่รู้จบ~~~

ยังคงสั่นไหวอย่างแผ่วเบาและงดงามอยู่ในห้วงลึกแห่งจิตวิญญาณของทุกคน...

บทเพลงจบลงแล้ว ดั่งสายฝนที่สร่างซา

ทั่วทั้งห้องเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจเต้น

ทุกคนเคลิบเคลิ้มดื่มด่ำอยู่นาน จนน้ำตาคลอเบ้า...

ฉินตงฟางก้มลงหยิบกระสอบป่านเก่า ๆ ใบนั้นขึ้นมาหนีบไว้ใต้รักแร้อีกครั้ง

"เพลง 'แด่เอลิส' เมื่อกี้นี้ ขอมอบให้กับภรรยาและลูกสาวของผมครับ"

เขาเม้มปากเผยรอยยิ้มเปี่ยมประสบการณ์ที่ไม่เข้ากับวัย พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกขณะมองไปยังเซวียชิ่นและย่าย่า

จนกระทั่งตอนนี้

เซวียชิ่นถึงค่อย ๆ ขมวดคิ้วแล้วลุกขึ้นจากโซฟาอย่างเหม่อลอย

ดวงตากลมโตคู่สวยเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา...

แววตาที่เธอมองฉินตงฟางเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ตกตะลึง และสงสัยระคนกัน!

หมอนี่ไปเล่นเปียโนเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

นอกจากหีบเพลงปากอันเล็ก ๆ ของฉันแล้ว เขาก็ไม่เคยแตะต้องเครื่องดนตรีชิ้นไหนเลยนี่นา!

เซวียชิ่นเผยอริมฝีปากค้างน้อย ๆ ใบหน้ารูปไข่เต็มไปด้วยความตกตะลึง...

ส่วนย่าย่านั้นแก้มแดงแจ๋ กำลังแหงนหน้ามองคุณพ่อร่างสูงโปร่งด้วยสายตาเลื่อมใสบูชา

ได้แต่ใช้สองมือน้อย ๆ ปรบมือให้อย่างเอาเป็นเอาตาย

ชั่วขณะนั้นตื่นเต้นจนพูดอะไรไม่ออกเช่นกัน

หานเหม่ยหลิง ไป๋เสี่ยวเสี่ยว รวมถึงเพื่อนฝูงหญิงชายแต่งตัวภูมิฐานของเว่ยอี้หาง

ต่างก็พากันลุกขึ้นยืนในตอนนี้!

"แปะ ๆ ๆ ๆ..."

ปรบมือให้ฉินตงฟางด้วยความตกตะลึง

เมื่อครู่นี้พวกเขาฟังจนเคลิบเคลิ้มไปหมดแล้ว!

โดนฝีมือเปียโนของฉินตงฟางสะกดจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว จิตวิญญาณสั่นสะท้าน!

โดยเฉพาะไป๋เสี่ยวเสี่ยว กับหญิงสาวชุดกระโปรงทันสมัยอีกคน บนใบหน้ามีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนอยู่นานแล้ว...

แม้ว่าเสี่ยวไป๋จะรังเกียจฉินใจกล้ามาโดยตลอด

แต่เมื่อเสียงดนตรีก้าวเข้าสู่จุดสูงสุด

ก็เหลือเพียงความรู้สึกร่วมระหว่างผู้บรรเลงกับผู้ฟัง จนทำให้ทุกคนลืมเลือนความเป็นมิตรหรือศัตรูไปจนสิ้น

"เสี่ยวฉิน เธอ... ที่แท้เธอก็เล่นเปียโนเป็นด้วยเหรอเนี่ย!"

หานเหม่ยหลิงพยายามสะกดความตกตะลึงที่ซัดโถมดั่งคลื่นยักษ์ในใจ เอ่ยกับฉินตงฟางด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

แต่ความตื่นเต้นบนสีหน้าของเธอ กลับไม่อาจปกปิดไว้ได้เลย...

เจ้าหนุ่มบ้านนอกถังแตกคนนี้ อย่าว่าแต่เล่นเปียโนเป็นเลย

เขาแทบจะเป็นปรมาจารย์เปียโนผู้ซ่อนคมไว้ใต้แขนเสื้อชัด ๆ!

หานเหม่ยหลิงรู้แก่ใจดี

ฝีมือเปียโนขั้นสุดยอดของฉินตงฟาง ทิ้งห่างอดีตครูสอนดนตรีอย่างเธอไปไกลลิบโลก!

"โครม..."

ในจังหวะนั้นเอง เว่ยอี้หางที่วิ่งหนีออกประตูไปด้วยความอับอายขายหน้า กลับสะดุดล้มหน้าคว่ำ

"เฮ้!"

ฉินตงฟางตามไปถึงหน้าประตูห้องรับแขก แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของศัตรูหัวใจเสียแล้ว...

ไป๋เสี่ยวเสี่ยวมองตามผู้จัดการเว่ยที่โกยแน่บไปอย่างทุลักทุเล พลางเบะปากบ่นพึมพำ: "แพ้พนันยับเยินแล้วก็ชิ่งหนีเนี่ยนะ? คนอะไรกันเนี่ย!"

พอเห็นเว่ยอี้หางใส่เกียร์หมาวิ่งเร็วกว่ากระต่าย เซวียชิ่นก็แค่นเสียงฮึออกมาอย่างดูถูกเช่นกัน

ฉินตงฟางหนีบกระสอบป่านไว้ใต้รักแร้ ก่อนจะหันมาเอ่ยกับหานเหม่ยหลิงเสียงดังฟังชัด:

"อาจารย์หานครับ ลูกชายคุณยังติดค้างคำว่าคุณปู่ผมอยู่อีกหนึ่งคำนะ รบกวนคุณช่วยบอกเขาด้วย—เป็นลูกผู้ชายต้องกล้าทำกล้ารับ ไม่อย่างนั้นถ้าผลัดผ่อนไปทุกสัปดาห์ ผมคงต้องคิดดอกเบี้ยเพิ่มแล้วล่ะครับ"

หา?!

ใบหน้าที่ดูแลมาเป็นอย่างดีของหานเหม่ยหลิงพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำสลับเขียวคล้ำในพริบตา

"เธอเนี่ยนะ... โธ่เอ๊ยเสี่ยวฉิน! อารมณ์ชั่ววูบของคนหนุ่มสาว จะเอามาถือเป็นจริงเป็นจังได้ยังไงกันล่ะจ๊ะ!"

ฉินตงฟางเบะปากมองเธออย่างดูถูก แล้วไม่สนใจอีกต่อไป

เขาโน้มตัวลงไปอุ้มย่าย่าขึ้นมา

ก่อนจะส่งยิ้มอ่อนโยนให้เซวียชิ่นที่กำลังยืนอึ้ง: "ไปกันเถอะเมียจ๋า กลับหมู่บ้านกัน"

จากนั้นเขาก็พาภรรยาและลูกเดินออกจากวิลล่าหลังงามของตระกูลเว่ย ท่ามกลางสายตาตกตะลึงระคนเลื่อมใสของทุกคน...

หานเหม่ยหลิงเบะปากค้อนไล่หลังฉินตงฟาง พลางเดินตามออกมาส่งเซวียชิ่นด้วยความกระอักกระอ่วน

เธอขมวดคิ้วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยังหยิบลูกกวาดชั้นดีที่เตรียมไว้ให้ย่าย่าล่วงหน้าติดมือออกมาด้วย...

หานเหม่ยหลิงยังบอกกับเซวียชิ่นอีกว่า อีกสักพักตั้งใจจะเดินทางไปเมืองเจียงหนานที่อยู่ห่างออกไปนับพันลี้ เพื่อไปเยี่ยมเซี่ยเชี่ยน เพื่อนเก่าที่เป็นน้าสาวของเซวียชิ่น

พอเดินมาส่งถึงริมถนนใหญ่ด้านนอก ในที่สุดฉินตงฟางก็ใจอ่อนลงบ้าง

เขาเอ่ยเตือนหานเหม่ยหลิงด้วยเสียงแผ่วเบา: "เห็นแก่ที่คุณเคยดีกับน้าสาวของเซวียชิ่นในตอนนั้น แล้วพวกเราเองก็เป็นคนตำบลกู่หวยซู่บ้านเดียวกัน ผมขอเตือนอาจารย์หานสักคำเถอะครับ"

"หืม?" หานเหม่ยหลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ธุรกิจที่หลอกลวงคนอื่นน่ะอย่าทำต่อไปอีกเลยครับ ไม่อย่างนั้นจะเกิดเรื่องเอาได้ง่าย ๆ! ถ้าหากอาจารย์หานถูกตรวจสอบขึ้นมา แม้แต่อิสรภาพก็จะไม่เหลือ แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปเยี่ยมนัดเจอเพื่อนเก่าที่เมืองเจียงหนานล่ะครับ?"

จากความทรงจำในชาติก่อน ฉินตงฟางจำได้ว่า

หานเหม่ยหลิงคิดค้นผลิตภัณฑ์อาหารเสริม "ยาน้ำบำรุงสุขภาพสกัดเต่าตะพาบ" ขึ้นมา ทั้งยังทุ่มเงินจ้างดาราสาวสวยมาเป็นพรีเซนเตอร์ ปูพรมโฆษณาถล่มทลายทางโทรทัศน์ จนสองปีนี้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าทั้งในและนอกมณฑล กอบโกยเงินทองเข้ากระเป๋าจนตุง

นั่นก็เพราะประธานหานป่าวประกาศโฆษณาชวนเชื่อว่า ยาน้ำสกัดเต่าตะพาบนี้สามารถบำรุงผิวพรรณให้อ่อนเยาว์ ทำให้อายุยืนยาว และเสริมสร้างภูมิคุ้มกันได้สารพัด...

แต่แท้จริงแล้ว ผลิตภัณฑ์ราคาแพงหูฉี่ของบริษัทเธอ ก็เป็นแค่น้ำตาลทรายแดงผสมมอลต์สกัดที่บรรจุในหีบห่อหรูหราอลังการเท่านั้นเอง

นอกจากจะเปลืองเงินเปล่าแล้ว ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด

ตัวสินค้าโหมประโคมอย่างหนักว่า "สกัดจากพญาตะพาบป่า" แต่ความจริงกลับไม่ได้เฉียดใกล้คำว่าตะพาบเลยแม้แต่น้อย

นักธุรกิจหญิงแกร่งแห่งอำเภอเว่ยเป่ยที่กำลังรุ่งโรจน์ถึงขีดสุดผู้นี้ อีกไม่นานก็จะต้องเข้าไปนอนในคุกด้วยข้อหาฉ้อโกง กระทั่งทำให้ครอบครัวต้องพังทลายลง

"เธอ... เป็นบ้าไปแล้วเหรอ!"

พอเจอคำเตือนอ้อม ๆ ของฉินตงฟาง หานเหม่ยหลิงกลับเบิกตากว้างด้วยความอับอายระคนเคียดแค้น ราวกับแมวที่ถูกเหยียบหาง

"ด่าใครว่าทำธุรกิจหลอกลวงคนอื่นยะ? แค่อี้หางไม่ได้ทำตามข้อตกลงเดิมพันนั่น เธอถึงกับกล้ามาแช่งให้ฉันมีเรื่องมีราวเลยเหรอ?!"

หานเหม่ยหลิงที่แต่เดิมชอบหาหมอดูมาทำนายทายทักอยู่แล้ว พลันถูกฉินตงฟางยั่วโมโหจนเดือดดาล