ตอนที่ 66 ป๊ะป๋าดีดเสียงดังจังเลย! สู้ ๆ นะ

"นายน้อยเว่ย คุณนี่มันร้ายลึกจริง ๆ! คิดจะให้คนจนแปดชั่วโคตรอย่างผมที่ข้าวยังแทบไม่มีจะกิน มาเล่นเปียโนให้พวกคุณฟังเนี่ยนะ?" ฉินตงฟางขมวดคิ้วถามเสียงเย็น

"คิดจะกลับคำเหรอ? เว้นแต่ว่าแกจะไม่ใช่ลูกผู้ชาย! ลูกผู้ชายพูดคำไหนต้องเป็นคำนั้น!" เว่ยอี้หางรีบไล่ต้อนซ้ำ

ตอนนี้อยู่ต่อหน้าเซวียชิ่นและเพื่อนพ้อง

เขายิ่งต้องระบายความแค้นฝังใจในอดีตออกมาให้สาสม

ต้องเหยียบฉินตงฟางให้อับอายจนร้องไห้!

ให้เทพธิดาชิ่นหันมาชื่นชมในตัวเขา...

แผนการร้ายในใจของเว่ยอี้หางก็คือ—

วันนี้ต้องต้อนให้ฉินตงฟางจนตรอก อับอายจนหน้าแดงก่ำแล้วยอมคุกเข่าเรียกเขาว่าคุณปู่!

จากนั้นเขาก็จะขึ้นไปนั่งหน้าเปียโน บรรเลงเพลงอย่างสง่างามสักบท เพื่อให้เซวียชิ่นมองเขาใหม่ด้วยความทึ่ง!

เรื่องเหยียบคนอื่นเพื่อยกหางตัวเอง นายน้อยเว่ยถือเป็นมืออาชีพอยู่แล้ว

แต่เซวียชิ่นทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว

เธอหน้าแดงก่ำพลางก้าวไปข้างหน้า คว้าแขนของสามีเอาไว้

"กลับบ้านกันเถอะฉินตงฟาง! เว่ยอี้หาง คิดจะมาแข่งเล่นเปียโนกับชาวนาอย่างพวกเรา คุณทำแบบนี้...ไม่ใช่จงใจรังแกกันหรอกเหรอคะ?"

เมื่อเห็นสาวงามเซวียพูดประโยคนี้พร้อมตวัดสายตามองค้อน นายน้อยเว่ยก็ยิ่งอิจฉาตาร้อนและเคียดแค้นอยู่ในใจ!

บ้าเอ๊ย!

ยังจะเห็นไอ้กุ๊ยฉินนั่นเป็นสมบัติล้ำค่าอยู่อีกเรอะ!

ดูท่าไอ้ขี้เมาผีพนันนี่ คงจะยังซ้อมเธอน้อยไปสินะ นังผู้หญิงสารเลว!

ด้านหานเหม่ยหลิงก็รีบลุกขึ้นจากโซฟา ยกมือขึ้นห้ามเซวียชิ่นไว้:

"โธ่ เสี่ยวชิ่น ป้าให้อาอี๋เตรียมกับข้าวไว้แล้ว จะกลับบ้านทำไมกันล่ะจ๊ะ! เราไม่ได้เจอกันตั้งครึ่งค่อนปีแล้ว อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิ!"

เธอรู้ดีว่าในใจของลูกชายคนเดียว แอบชอบเซวียชิ่นมาโดยตลอด

ไม่นานมานี้ เว่ยอี้หางได้ยินคนจากบ้านเดิมเล่ามาว่า

ฉินตงฟางกับเซวียชิ่นยังคงใช้ชีวิตระหองระแหงลุ่ม ๆ ดอน ๆ เมื่อไม่กี่วันก่อนเธอยังพาลูกสาวย่าย่าหนีออกจากบ้านอยู่เลย...

เรื่องนี้ทำเอานายน้อยเว่ยดีใจจนเนื้อเต้น!

ชายหนุ่มที่เพิ่งหย่าร้างมาได้ไม่กี่เดือนอย่างเขา จึงรู้สึกว่า

ในที่สุดโอกาสทองที่ตนจะได้แทรกกลางชีวิตคู่ของเทพธิดาชิ่นก็มาถึงแล้ว!

"มานั่งก่อนสิจ๊ะเสี่ยวชิ่น!"

หานเหม่ยหลิงยิ้มพลางดึงตัวเซวียชิ่นมาที่โซฟาตัวใหญ่

"พวกเรามาฟังพ่อหนูย่าย่ากับอี้หางเล่นเปียโนกันก่อน แล้วค่อยไปกินข้าวรำลึกความหลังกัน!"

ฉินตงฟางเบะปากตวัดสายตามองอาจารย์หาน

ยายแก่คนนี้ร้ายกาจไม่เบาเลยจริง ๆ!

วันนี้หล่อนก็ปักใจแน่วแน่ว่าจะช่วยลูกชายเหยียบย่ำฉัน ทำให้พ่อคนนี้ต้องขายขี้หน้าจนแทรกแผ่นดินหนีให้ได้ใช่ไหมล่ะ?

"แต่อาจารย์หานคะ ฉินตงฟางเขาไม่เคยแตะเปียโนมาก่อนเลยนะคะ..."

"เป็นไปไม่ได้มั้งจ๊ะ? ป้าเห็นเสี่ยวฉินพูดจามาดมั่น แถมยังท้าพนันกับอี้หางอย่างมั่นอกมั่นใจอยู่เลยนี่นา!"

ฉินตงฟางเอ่ยห้ามเซวียชิ่นที่กำลังเกลี้ยกล่อมด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

ก่อนจะก้มหน้าขบกรามแน่น...

จากนั้นจึงปรายตามองศัตรูหัวใจอย่างเย็นชาเพื่อเตือนสติ: "ได้ ได้เลย! แต่อย่าลืมข้อตกลงเดิมพันที่คุณเพิ่งพูดไปเมื่อกี้นี้แล้วกัน"

"ฮ่า ๆ ข้อตกลงอะไรเหรอ?" เว่ยอี้หางแค่นหัวเราะเย้ยหยัน

ใครจะคาดคิดว่า

ไป๋เสี่ยวเสี่ยว เด็กสาวขวานผ่าซากที่ยืนอยู่นอกประตู กลับกระตือรือร้นช่วยตอบขึ้นมาอย่างไม่ถูกกาลเทศะ

"แหม ผู้จัดการเว่ย คุณนี่ความจำสั้นจริง ๆ เลย! ถ้าฉินใจกล้าเล่นเปียโนเป็น คุณต้องเรียกเขาว่าคุณปู่ไงล่ะคะ! แต่ถ้าเล่นไม่เป็น เขาก็ต้องเรียกคุณว่าพ่อ"

เว่ยอี้หางทำงานเป็นผู้จัดการฝ่าย ในบริษัทผลิตภัณฑ์อาหารเสริมสุขภาพที่แม่ของเขาเป็นผู้ก่อตั้ง

ฟึ่บ ๆ ๆ!

สายตาเย็นเยียบหลายคู่พลันตวัดไปมองแม่ตัวจุ้นที่ยืนสะใจอยู่ตรงนั้น

"...ดี งั้นก็เชิญฉินไอ้โคลนติดขาเริ่มการแสดงของนายได้เลย!"

เว่ยอี้หางถลึงตาใส่ไป๋เสี่ยวเสี่ยว ก่อนจะผายมือไปทางฉินตงฟาง

"แต่ต้องเล่นให้จบเพลงเป็นเรื่องเป็นราวนะ! ถ้าเล่นได้จริงฉันจะยอมเรียกนายว่าคุณปู่ แต่ถ้าเล่นไม่ได้ละก็ นายต้องเรียกฉันว่าคุณปู่!"

ฉินตงฟางขมวดคิ้วมองเปียโนยามาฮ่าสีดำขลับเป็นมันเงาวับที่ตั้งอยู่ไม่ไกล

ก่อนจะละสายตากลับมาปรายตามองเว่ยอี้หางอย่างเย็นชา แล้วยกมือทำท่าโอเค

"แปะ ๆ ๆ..."

เสียงปรบมือดังเกรียวกราวไปทั่วห้องรับแขกอันหรูหรา!

สองแม่ลูกเว่ยอี้หางและบรรดาเพื่อนพ้องต่างพากันแสยะยิ้มเย้ยหยัน

เซวียชิ่นจูงมือย่าย่ายืนอยู่ข้างโซฟายาว

ทั้งอับอายทั้งกระอักกระอ่วนจนใบหน้ารูปไข่ร้อนผ่าวขึ้นมาเป็นริ้ว ๆ...

เธอมองผู้ชายของเธอด้วยแววตาเลื่อนลอย เขาทั้งผมเผ้ากระเซอะกระเซิง เสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่ง แถมยังมีกระสอบป่านเปล่าหนีบอยู่ใต้รักแร้

เมื่อเทียบกับเว่ยอี้หางในชุดสูทผูกไทสุดเนี้ยบและกลุ่มเพื่อนที่ไม่รวยล้นฟ้าก็มีหน้ามีตาในสังคม ฉินตงฟางก็ยิ่งดูขัดหูขัดตาและซอมซ่อเหลือเกิน...

แต่นี่ก็คือสามีที่เธอ เซวียชิ่น เคยรักสุดหัวใจ และเคยเกลียดเข้ากระดูกดำ

ชายเสเพลผู้มีฉายาว่าฉินใจกล้า คนที่ยอมชักมีดเข้าแลกกับใครก็ได้ เพียงเพื่อหน้าตาและศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย!

ขณะนี้ฉินตงฟาง

กำลังเดินตรงไปยังเปียโนยี่ห้อดังหลังนั้นอย่างช้า ๆ ท่ามกลางสายตาดูแคลนและเย้ยหยันของพวกเว่ยอี้หาง!

ทุกคนรวมถึงหานเหม่ยหลิงต่างขมวดคิ้วมองเขาด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์

ฉินตงฟางสวมรองเท้าผ้าใบเก่าขาดเป็นรู ก้าวตรงไปหน้าเปียโนทีละก้าว

เขายืนพินิจพิจารณาอยู่ครู่ใหญ่

ถึงได้ก้มตัวยื่นมือออกไปอย่างงก ๆ เงิ่น ๆ แล้วค่อย ๆ เปิดฝาครอบเปียโนขึ้น...

เซวียชิ่นมองตามจนขอบตาเริ่มแดงก่ำ ทั้งร้อนใจทั้งโมโห!

คุณเป็นแค่คนโคลนติดขา จะไปเอาชนะคะคาน จะไปท้าพนันส่งเดชกับคุณชายคุณหนูผู้ร่ำรวยพวกนั้นทำไมกัน!

ทำแบบนี้มันไม่ใช่การรนหาเรื่องให้อับอายขายหน้าต่อหน้าฉันกับย่าย่าหรอกเหรอ...

"ทำไมสวิตช์มันเยอะแยะขนาดนี้เนี่ย มีทั้งขาวทั้งดำ ลายตาไปหมด"

ฉินตงฟางยืนทำหน้างงอยู่หน้าเปียโนยามาฮ่า พลางจ้องมองคีย์ขาวดำแล้วขมวดคิ้วพึมพำ

"พรวด!"

"ฮ่า ๆ ๆ..."

คราวนี้ หนุ่มสาวหลายคนรวมทั้งไป๋เสี่ยวเสี่ยว ถึงกับกลั้นไม่อยู่พากันหัวเราะจนตัวงอ

เซวียชิ่นกัดริมฝีปากแดงระเรื่อเบา ๆ แข้งขาอ่อนแรงจนทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาด้านหลัง

เธอดึงลูกสาวเข้ามากอดแนบอกแล้วหลับตาลง...

ตอนนี้เธอทั้งร้อนใจทั้งอับอายจนพวงแก้มร้อนผ่าว แทบจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ!

แต่เซวียชิ่นก็รู้ซึ้งถึงนิสัยของฉินตงฟางดี

เวลาที่เขานึกฮึดสู้หรือท้าพนันกับใคร ห้ามไปขัดคอเด็ดขาด...

"ป๊ะป๋า! ป๊ะป๋า...ดีดสิคะ~"

ย่าย่าเองก็กระวนกระวายใจไม่แพ้ผู้เป็นแม่

มือน้อย ๆ กำคอเสื้อตัวเองไว้แน่น พลางส่งเสียงสั่นเครือเอ่ยให้กำลังใจพ่อผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในหัวใจดวงน้อย!

ย่าย่าคิดแค่ว่า ขอเพียงคุณพ่อยอมนั่งลงบนเก้าอี้เปียโนอย่างกล้าหาญ

แล้วออกแรงกดนิ้วให้เกิดเสียงดังลั่น ก็จะสามารถเอาชนะคุณอาใจร้ายคนนั้นได้แล้ว...

แต่เด็กน้อยที่เติบโตมาในหมู่บ้านอวิ๋นหยางคนนี้ จะไปรู้ได้อย่างไรกัน

คีย์ขาว 52 คีย์ และคีย์ดำ 36 คีย์เหล่านั้น

แม้จะสามารถบรรเลงท่วงทำนองอันไพเราะพลิกแพลงได้นับพันหมื่น

แต่ก็ยากเย็นจนทำให้นักเปียโนระดับปรมาจารย์และคีตกวีมากมาย ต้องทุ่มเททั้งเรี่ยวแรง สติปัญญา และหยาดเหงื่อไปชั่วชีวิต...

"ได้สิ! เดี๋ยวพ่อลองดูนะ"

ฉินตงฟางหันไปส่งยิ้มอ่อนโยนให้ลูกสาว

ก่อนจะโน้มตัวยื่นนิ้วชี้ออกไป แล้วแตะลงบนคีย์เปียโนเบา ๆ

"ต๊อง!"

เสียงกังวานใสดังก้องออกมาจากเปียโน

"ตุ้ม!"

ฉินตงฟางกดลงไปอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น

"ป๊ะป๋าดีดเสียงดังจังเลย สู้ ๆ นะคะ!"

ย่าย่าปรบมือแปะ ๆ อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

เจ้าอ้วนน้อยเว่ยเถิงเถิงในชุดกางเกงเอี๊ยมหันขวับมาถลึงตาใส่เธอทันที ก่อนจะเอ่ยเยาะเย้ยอย่างเหยียดหยาม:

"เธอมันก็แค่ยัยเด็กบ้านนอกโง่เง่าคนหนึ่ง! กดแบบนั้นใคร ๆ ก็ทำได้ทั้งนั้นแหละ!"

ฝ่ายพ่อของเขาก็วางก้ามเย่อหยิ่งไม่ต่างกัน ขมวดคิ้วเร่งเร้าศัตรูหัวใจ:

"ฉันว่านะฉินไอ้โคลนติดขา! ถ้านายเล่นไม่เป็นก็รีบไสหัวมานี่ แล้วตะโกนเรียกฉันว่าคุณปู่เสียงดัง ๆ ซะ จะได้เปลี่ยนให้ตัวจริงอย่างฉันขึ้นไปบรรเลงแทน!"

เพื่อน ๆ ของเว่ยอี้หางต่างพากันกระซิบกระซาบดูถูกฉินตงฟางเช่นกัน

ต่างมองว่าไอ้หนุ่มบ้านนอกซื่อบื้อคนนี้เป็นแค่ตัวตลกที่น่าหัวเราะเยาะและน่าสมเพชสิ้นดี!

ใบหน้ารูปไข่ของเซวียชิ่นแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู...

ฉินตงฟางไม่สนใจพวกเขา เพียงบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ว่า "เปียโนพัง ๆ หลังนี้น่าจะได้เวลาตั้งสายใหม่แล้วนะ"

จากนั้น ท่ามกลางสายตารังเกียจเดียดฉันท์ของทุกคน

เขาก็วางกระสอบป่านเก่า ๆ ที่หนีบไว้ใต้รักแร้ ลงบนพรมข้างตัว

แล้วนั่งลงบนเก้าอี้เปียโนอย่างผึ่งผายวางมาด

วันนี้ยอมทุ่มสุดตัวแล้ว!

เริ่มบรรเลงได้~