ตอนที่ 65 บีบให้ ฉินไอ้โคลนติดขา เล่นเปียโน

พลันเห็นเด็กชายร่างอ้วนในชุดเอี๊ยมสวมรองเท้าหนังคนหนึ่ง กำลังเบิกตากว้างใช้สองมือผลักลูกสาวของเขาอยู่พอดี!

เจ้าอ้วนตัวน้อยอายุรุ่นราวคราวเดียวกับย่าย่า

แต่รูปร่างกลับหนากว่าร่างอันผอมบางน่าสงสารของเธอตั้งหลายเท่า...

"เฮ้ย ๆ อย่าตีกันสิ!"

ฉินตงฟางใจหายวาบ รีบตะโกนห้ามพลางพุ่งตัวเข้าไปขวาง

แต่ไม่ทันการเสียแล้ว

ตุ้บ!

ย่าย่าถูกผลักจนล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น ก่อนจะปาดน้ำตาร้องไห้โฮออกมา

"ป๊ะป๋า... ฮือ ๆ ..."

ฉินตงฟางรีบก้มตัวลงช้อนอุ้มลูกสาวขึ้นมาแนบอก

ช่วยปาดคราบน้ำตาให้ย่าย่า พลางเอ่ยปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล:

"โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะ พ่อมาแล้วจ้ะ! หนูสองคนเป็นอะไรกันน่ะหืม?"

ทว่าเด็กชายตัวน้อยกลับไม่ยอมเลิกรา

ยื่นมืออ้วนป้อมชี้หน้าย่าย่า แล้วฟ้องออกมาด้วยความโกรธจัด:

"นังพี่สาวบ้านนอกคนนี้ จะมาแตะเปียโนของคุณย่าผมให้พัง! มันแพงมากเลยนะ รู้เรื่องบ้างไหมเนี่ย!!"

ฉินตงฟางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดทันที

"อะไรคือจะมาแตะให้พังวะ? มารดามันเถอะ! ลูกเต้าเหล่าใครกันวะไอ้เด็กอ้วน ทำไมถึงได้กำแหงไร้มารยาทขนาดนี้!"

ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าเครื่องหน้าของเจ้าตัวน้อยถอดแบบมาจากเว่ยอี้หางเป๊ะ ๆ แต่ฉินตงฟางก็แกล้งแผดเสียงคำรามลั่นอย่างจงใจ

ทำเอาเจ้าอ้วนตัวน้อยตกใจกลัวจนทรุดฮวบลงไปนั่งแหมะกับพื้น ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที

ประธานฉินถึงค่อยรู้สึกค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อยในใจ

เรื่องรังแกเด็กเนี่ย ข้าก็มืออาชีพเหมือนกันโว้ย!

"ป๊ะป๋า! ฮือ ๆ ... ย่าย่าแค่จะลูบเปียโนบ้านเขาดูหน่อยเดียวเอง เถิงเถิงก็ด่าหนู แถมยังเตะหนูด้วย..."

ฉินตงฟางคอยปลอบลูกสาวที่แสนจะน้อยใจ แต่แล้วก็ต้องชะงักไปนิดหนึ่ง

ที่แท้ชื่อเล่นของเด็กคนนี้คือเว่ยเถิงเถิงงั้นเรอะ?

แค่คำว่าเถิงคำเดียวก็ปวดท้องกระเพาะพังพออยู่แล้ว

ทำไมแกไม่ชื่อเว่ยเซินเมอเลยล่ะ?

หรือไม่ก็เว่ยเซิงจิงไปเลยสิฟะ!

ฉินตงฟางก้มลงมองคุณชายน้อยเว่ยเถิงเถิง แล้วก็เหลือบมองเว่ยอี้หางที่เพิ่งเดินหน้าเขียวปั๊ดเข้ามาในห้อง

อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าทอดถอนใจ: "มิน่าล่ะ ท่าทางผลักคนอย่างรุนแรงของไอ้เด็กอ้วนนี่ถึงดูคุ้นตานัก ที่แท้ก็ได้รับสืบทอดวิชามาจากพ่อนี่เอง!"

เมื่อครู่ตอนที่เว่ยอี้หางใช้สองมือผลักไสไล่ส่งตน ก็ป่าเถื่อนไร้มารยาทแบบนี้ไม่มีผิด

"เชื้อไม่ทิ้งแถวจริง ๆ เลยพับผ่า!"

แต่พอคิดได้ว่าพ่อแม่ของเว่ยเถิงเถิงหย่าร้างกันไปแล้ว

แม้ฉินตงฟางจะปวดใจที่ลูกสาวถูกลูกคนรวยรังแก แต่ก็ทำได้เพียงหัวเราะเจื่อน ๆ พลางเอ่ยปลอบว่า:

"เอาล่ะย่าย่า ไม่ร้องแล้วนะลูก"

เขาช่วยเช็ดน้ำตาให้ลูกสาวอีกครั้ง แล้วแกล้งพูดปลอบใจไปเรื่อยเปื่อย:

"หนูก็อยากเล่นเปียโนเหมือนกันใช่ไหมล่ะ งั้นวันหน้าพ่อจะซื้อเปียโนหลังใหญ่ ๆ สวย ๆ แบบเดียวกับหลังนี้ให้ย่าย่าสักตัวเลย ดีไหม!"

"ว้าว จริงเหยอคะ?!"

เด็กหญิงตัวน้อยที่น้ำตายังคลอเบ้า เผยสีหน้าดีใจจนเนื้อเต้นออกมาทันที

"แน่นอนสิลูก มา เกี่ยวก้อยสัญญากับพ่อเลย!"

ทว่าเว่ยอี้หางและบรรดาเพื่อน ๆ ชายหญิงของเขากลับขบขันกับบทสนทนาพึมพำของสองพ่อลูกคู่นี้เข้าอย่างจัง

"พรืด..."

มีคนกลั้นไม่อยู่จนต้องหันหน้าหนีไปส่งเสียงหัวเราะเยาะ

เปียโนยามาฮ่านำเข้าจากแดนอาทิตย์อุทัยของอาจารย์หานตัวนั้นน่ะ ราคาพอกว้านซื้อบ้านพวกแกได้ตั้งกี่หลังแล้วรู้บ้างไหม?

ศัตรูหัวใจชาวนาของนายน้อยเว่ยที่ใส่กางเกงปะชุน แถมเนื้อตัวยังส่งกลิ่นเหม็นหึ่งคนนี้ ช่างเป็นคางคกหาวลมจริง ๆ ช่างกล้าพูดออกมาได้ไม่อายปาก!

ฉินตงฟางเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มชายหญิงแปลกหน้าเหล่านั้น

กลับพบว่าไป๋เสี่ยวเสี่ยว สาวน้อยคนสวยแห่งร้านจี้เหรินถัง ก็กำลังยืนเอามือปิดปากแอบขำอยู่นอกประตูเช่นกัน

ก่อนที่เธอจะขมวดคิ้วมองมายังเขา แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยไม่ต่างกัน

เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันเนี่ย?!

เว่ยอี้หางหยิบช็อกโกแลตออกมาสองแท่ง ถลึงตาพลางยื่นให้ลูกชายไปแท่งหนึ่งก่อน

จากนั้นก็ปั้นยิ้มเสแสร้ง เดินก้าวเข้ามาหลอกล่อย่าย่า

"เสี่ยวเหม่ยยา อารับขวัญหนูด้วยของอร่อยนะ อย่าเสียใจไปเลยน่า! เป็นพี่สาวต้องยอมน้องชายหน่อยสิจ๊ะ~"

เห็นแก่หน้าเซวียชิ่นผู้เป็นเทพธิดาในดวงใจ เว่ยอี้หางจึงต้องสะกดกลั้นความรังเกียจในอก พยายามตีสนิทกับย่าย่า

แต่พอคิดขึ้นมาได้ว่าเจ้าลิงกังผอมโซหน้าตาน่ารักตัวนี้ เกิดจากการได้เสียกันของฉินตงฟางกับสาวงามเซวีย...

ไฟริษยาก็พลุ่งพล่านจนแทบจะกระอักเลือดออกมา!

นายน้อยเว่ยแอบขมวดคิ้วกำหมัดแน่น ตัดสินใจอาศัยจังหวะที่มีคนอยู่พร้อมหน้าเจ็ดแปดคน เหยียบย่ำฉีกหน้าศัตรูหัวใจให้สาสม!

"แต่ก็นะย่าย่า ถ้าอยากให้พ่อซื้อเปียโนหลังใหญ่ให้ พวกเธอต้องหัดเล่นให้เป็นก่อนสิ จริงไหมล่ะ? ขืนขึ้นไปกดมั่วซั่ว มันจะไปน่าฟังตรงไหนกัน..."

เขาต้องทำให้ฉินตงฟางอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีให้ได้

ให้ไอ้สวะนี่สำเหนียกถึงความต่ำต้อยของตัวเองเสียบ้าง!

"อื้อ! อาพูดถูกค่า"

ย่าย่าก้มมองช็อกโกแลตที่เว่ยอี้หางยื่นให้ พลางพยักหน้าหงึก ๆ รับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ

เด็กน้อยที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น กำลังพินิจพิจารณาดูว่าเจ้าสิ่งนี้มันกินยังไงกันแน่...

ความจริงแล้ว ตอนนี้ไม่ว่าเว่ยอี้หางจะพูดอะไร ย่าย่าก็คงพยักหน้าเออออไปด้วยทั้งนั้น

ก็แหม รับของเขามามือมันก็อ่อน กินของเขาเข้าไปปากมันก็สั้นนี่นา

"แต่อาได้ยินมาว่า ครอบครัวพวกเธอทั้งสามคนไม่มีใครเล่นเปียโนเป็นเลยสักคน อย่างนี้ก็ขายหน้าแย่น่ะสิ!" เว่ยอี้หางขยิบตายิ้มเยาะอย่างเจ้าเล่ห์

เขารู้อยู่แก่ใจว่าแม้แต่สาวงามเซวียที่มีพรสวรรค์รอบด้านก็ยังเล่นเปียโนไม่เป็น เพราะคนเราอย่างไรก็ต้องมีจุดด้อยกันบ้าง

"อย่าว่าแต่เปียโนเลยย่าย่าเอ๊ย อาว่าพ่อบ้านนอกทำไร่ไถนาของเธอคนนี้ แม้แต่ดีดปุยนุ่นก็คงทำไม่เป็นด้วยซ้ำมั้ง!"

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ..."

คำพูดของนายน้อยเว่ยเรียกเสียงหัวเราะครืนจากคนรอบข้าง

ย่าย่าขมวดคิ้ว ชะงักกึกไปทันที

รีบยื่นช็อกโกแลตในมือป้อม ๆ กัดฟันส่งคืนให้เว่ยอี้หางทันควัน

จากนั้นก็เบิกตาโตจ้องถมึงทึงใส่เขา...

คุณอาประหลาดคนนี้เหมือนจะไม่ใช่คนดีเยยแฮะ!

"เพราะงั้นนะ ต่อให้ฉินตงฟางจะเก็บเงินเกือบสองหมื่นหยวน ซื้อเปียโนยามาฮ่าหลังใหญ่สวยหรูแบบบ้านฉันกลับไปได้จริง ๆ พวกแกกะจะเอาไปตั้งบูชาไว้ดูเล่นที่บ้านหรือไงกัน?"

วาจาเย้ยหยันถากถางที่เว่ยอี้หางสาดใส่ศัตรูหัวใจยิ่งฟังก็ยิ่งบาดหูขึ้นเรื่อย ๆ

นั่นก็เพราะตอนนี้ เขาหวนนึกถึงความแค้นในอดีตที่มีต่อฉินตงฟางขึ้นมาได้อีกระลอก...

มารดามันเถอะ!

สมัยก่อนตอนที่ฉันขับรถจี๊ปไปหมู่บ้านอวิ๋นหยางของพวกแก เพื่อหาทางเข้าใกล้เซวียชิ่นน่ะ

บ่อยครั้งพอเพิ่งจอดรถทิ้งไว้ ลมยางก็โดนไอ้สวะอย่างแกปล่อยจนแบนแต๊ดแต๋หมดทุกล้อ...

แถมแกยังเที่ยวไปกวักมือเรียกพวกเพื่อนอันธพาลกุ๊ยข้างถนนมาควงหมัดโต ๆ ข่มขู่กูอีก!

วันนี้แกก้าวเข้ามาเหยียบถึงถิ่นกูแล้ว ถ้าไม่เหยียบแกให้จมดิน ก็อย่ามาเรียกกูว่าเว่ยอี้หางเลย!

ตอนนั้นเอง ไป๋เสี่ยวเสี่ยวถึงกับตาค้างด้วยความตกใจ: "คุณพระช่วย! เปียโนของอาจารย์หานตัวนั้นราคาตั้งสอง... หมื่นเลยเหรอเนี่ย?!"

หานเหม่ยหลิง แม่ของเว่ยอี้หาง เคยเป็นครูสอนดนตรีที่บ้านเกิดอยู่สองปี

แม้ตอนนี้เธอจะทิ้งอาชีพครูมาทำธุรกิจ นั่งแท่นเป็นประธานหญิงของบริษัทขายอาหารเสริมอย่าง "ยาน้ำบำรุงสุขภาพสกัดเต่าตะพาบ" ไปนานแล้วก็ตาม!

แต่ทุกคนก็ยังติดปากเรียกเธอด้วยความเคารพว่าอาจารย์หานอยู่ดี

เมื่อได้ยินเว่ยอี้หางพูดจาเย้ยหยันคนทั้งบ้านของตนต่อหน้าธารกำนัล ฉินตงฟางก็ของขึ้นทันที

เขาวางลูกสาวในอ้อมแขนลงบนพื้น พลางแย้มยิ้มออกมาบาง ๆ:

"ย่าย่า หนูค่อย ๆ เดินขึ้นไปชั้นบนระวัง ๆ นะลูก ไปดูซิว่าแม่โทรศัพท์เสร็จหรือยัง"

หลังจากส่งลูกสาวขึ้นบันไดวนของคฤหาสน์หรูไปแล้ว

ฉินตงฟางก็หนีบกระสอบป่านขาดรุ่งริ่งไว้ใต้รักแร้ ก่อนจะหันขวับกลับมาถามเว่ยอี้หางที่ยืนหลบห่างออกไป

"จำได้ว่าคุณชายเว่ยก็ไม่ได้เรื่องได้ราวพอ ๆ กับผมไม่ใช่เหรอครับ? อย่าเพิ่งมาเหน็บแนมเลยว่าบ้านผมไม่มีใครเล่นเปียโนเป็น ตัวคุณเองน่ะเล่นเป็นกับเขาด้วยเหรอ?"

ช่วงตรุษจีนปีนี้

ฉินตงฟางกับภรรยาเคยมาเยี่ยมอาจารย์หานแทนน้าสาว

วันนั้นแขกเหรื่อในคฤหาสน์ตระกูลเว่ยต่างปรบมือเชียร์ อยากให้สองแม่ลูกหานเหม่ยหลิงแสดงฝีมือดีดเปียโนให้ชมสักหน่อย...

แต่ปรากฏว่าเว่ยอี้หางกลับเล่นเปียโนไม่เป็นเลยสักนิด

ส่วนฝีมือเปียโนของอาจารย์หานเองก็ไม่ได้วิเศษวิโสไปกว่ากันสักเท่าไร...

"ฮ่าๆ ฉินตงฟาง ไอ้คนจนนุ่งผ้าขี้ริ้วอย่างแก มีหน้าอะไรมาเทียบกับฉันไม่ทราบ?"

"แล้วถ้าเกิดฉันดันเล่นเปียโนเป็นขึ้นมาล่ะ? แกจะกล้าเรียกฉันว่าพ่อต่อหน้าทุกคนตรงนี้ไหมวะ?!"

พอมีเพื่อนฝูงคอยหนุนหลัง เว่ยอี้หางก็ยิ่งปากกล้าและร้ายกาจขึ้นเป็นเท่าตัว

วันนี้เขาหมายมั่นจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของศัตรูหัวใจให้จมดินให้จงได้!

"ดีเลย! พนันกับมันไปเลยฉินตงฟาง ยังไงอี้หางก็เล่นเปียโนไม่เป็นอยู่แล้วนี่!"

คุณชายท่าทางเจ้าเล่ห์คนหนึ่งยืนปรบมือส่งเสียงเชียร์พลางยั่วยุอยู่หน้าประตูห้องรับแขกใหญ่ของบ้านตระกูลเว่ยแต่ไกล

ขืนเข้าไปใกล้ฉินตงฟาง พวกเขาคงกลัวจะโดนกลิ่นตัวของไอ้บ้านนอกน่ารังเกียจนี่รมจนสลบไปเสียก่อน...

"ใช่แล้ว! พี่อี้หางไม่เคยเรียนเปียโนมาก่อนเลยไม่ใช่เหรอ?"

"นั่นสิ ไอ้แซ่ฉิน นายก็ใจกล้าๆ หน่อย พนันกับศัตรูหัวใจสักตั้งไปเลย หักหน้ามันให้ยับ!"

กลุ่มเพื่อนชายหญิงของนายน้อยเว่ยต่างพากันยิ้มร้าย พูดยุยงฉินตงฟางไม่หยุดปาก

นั่นก็เพราะพวกเขารู้ดีอยู่แก่ใจ

เพื่อเอาใจอีหนูคนโปรด เมื่อไม่กี่เดือนก่อนเว่ยอี้หางแอบไปซุ่มหัดเล่นเปียโนมาจริงๆ!

แม้จะยังเทียบไม่ได้กับฝีมือระดับหางแถวของแม่เขา แต่อย่างน้อยก็พอถูไถเล่นเพลงเด็กได้สักเพลงล่ะวะ

ไฟโทสะในอกของฉินตงฟางถูกศัตรูหัวใจจุดติดเข้าเต็มเปา เขาจึงขมวดคิ้วแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ:

"เว่ยอี้หาง แล้วถ้าบิดาคนนี้เล่นเปียโนเป็นขึ้นมา แกจะยอมกราบเรียกฉันว่าปู่ไหมล่ะ?"

"โตๆ กันหมดแล้ว แกจะมาด่ากราดมั่วซั่วต่อหน้าเด็กได้ยังไงวะ!"

อย่างไรเสียตอนนี้นายน้อยของบ้านเขาก็ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ด้วย

เซวียชิ่นกับย่าย่าเองก็เดินลงบันไดมาถึงข้างล่างแล้วเช่นกัน...

"คุณจะทำอะไรน่ะฉินตงฟาง!"

ภรรยารีบวิ่งปราดเข้ามา หวังจะดึงตัวเขาออกไปให้พ้นเรื่อง

แต่กลับถูกเว่ยอี้หางก้าวเข้ามาขวางไว้ พลางยกมือห้ามเสียก่อน!

"เซวียชิ่น เมื่อกี้เธอก็ได้ยินเต็มสองหูแล้วใช่ไหม? ฉินตงฟางบอกว่ามันเล่นเปียโนเป็น มาๆๆ ขอเชิญคุณฉินไอ้โคลนติดขาช่วยบรรเลงให้พวกเราฟังสักเพลงหน่อย พวกเราจะได้เปิดหูเปิดตาเป็นบุญตาสักครั้ง!"

"ยอดไปเลย!!"

"ยินดีต้อนรับศิลปินชาวนาขึ้นเวทีเลยคร้าบ!"

ชั่วพริบตานั้น เสียงปรบมือก็ดังเกรียวกราวขึ้นระงม

บรรดาเพื่อนพ้องของนายน้อยเว่ยพากันส่งเสียงโห่ร้องเป่าปากป่วนกันยกใหญ่

ลูกไม้ตุกติกที่ไม่คาดคิดของศัตรูหัวใจทำให้ฉินตงฟางตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ส่วนเซวียชิ่นเองก็เผยสีหน้าอับอายระคนเคียดแค้นออกมาเช่นกัน!