ตอนที่ 64 รับเงินของศัตรูหัวใจ แล้วขังมันไว้ข้างนอก

ย่านคนรวยในตัวอำเภอเว่ยเป่ย

หน้าประตูใหญ่ของตึกฝรั่งสามชั้นบ้านหานเหม่ยหลิง

เมื่อเห็นฉินตงฟางที่อยู่นอกรั้วยังคงตั้งท่าระแวง และไม่มีทีท่าว่าจะยอมให้ไล่ไปง่าย ๆ!

มุมปากของเว่ยอี้หางก็กระตุกยิ้มเย็นชาอย่างหยิ่งยโสขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับงัดไม้ตายที่สองออกมาใช้

มือที่ไพล่หลังอยู่พลันยื่นออกมากวัดแกว่งไปมา ในมือถือบุหรี่ยี่ห้อดังอย่างอาจือหม่าเกรดพรีเมียมไว้หนึ่งแถว

คุณชายเว่ยโยนบุหรี่ราคาหลายสิบหยวนแถวนี้ ให้ศัตรูหัวใจบ้านนอกที่ยืนอยู่นอกรั้ว

ปากก็เอ่ยอย่างใจป้ำว่า: "เอาไปสูบซะ!"

ของชิ้นนี้นับว่ามีราคาค่างวดไม่น้อยเลย

มีค่าเทียบเท่ากับเงินเดือนของคนทั่วไปกว่าหนึ่งเดือนเต็ม!

แต่ท่าทางอันหยิ่งยโสของเว่ยอี้หางกลับดูราวกับกำลังโยนเศษเงินให้ขอทานก็ไม่ปาน...

แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องผิดหวังอยู่บ้างก็คือ

ฉินตงฟางไม่ได้ดีอกดีใจจนรีบยื่นมือออกไปรับบุหรี่ชั้นดีราคาแพงลิบในยุคนี้แต่อย่างใด!

เขาทำเพียงขมวดคิ้วแล้วก้าวเท้าหลบไปด้านข้าง

ปล่อยให้บุหรี่อาจือหม่าเกรดพรีเมียมแถวนั้นร่วงหล่นลงบนพื้นดังเผาะ...

คุณชายเว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย

ชี้นิ้วไปยังแถวบุหรี่ที่ตกอยู่บนพื้น พลางส่งสายตาเหยียดหยามออกมา: "หึ ๆ แกดูเสียก่อนสิว่าข้างในนั้นมีอะไรอยู่"

พอฉินตงฟางก้มลงมองถึงได้สังเกตเห็น

แถวบุหรี่ที่ถูกแกะผนึกปลายด้านหนึ่งออก ยังซุกซ่อนลูกเล่นอันเย้ายวนใจเอาไว้อีกด้วย!

ด้วยแรงขว้างอันหนักหน่วงของคุณชายเว่ย

ซองบุหรี่สองสามซองและปึกธนบัตรต้าถวนเจี๋ยใบใหม่เอี่ยม จึงกระเด็นหลุดออกมาจากกล่องทรงยาว

ตกกระจายอยู่บนพื้นด้านหลังรถเก๋งเซี่ยลี่ของบ้านเขา!

"แกหมายความว่ายังไง?" ฉินตงฟางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ

เขารู้นิสัยใจคอของเว่ยอี้หางดี

ในฐานะลูกชายคนเดียวของตระกูลข้าราชการกึ่งพ่อค้า คุณชายคนรวยที่เติบโตมาในเมืองผู้นี้ได้รับการประคบประหงมมาแต่เด็ก ทั้งเย่อหยิ่ง มักมากในกาม และจิตใจดำมืด

เว่ยอี้หางไม่มีทางนึกใจดีเอาบุหรี่ดี ๆ มาประเคนให้เขาสูบโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย แถมยังแนบเงินมาให้อีกร่วมร้อยหยวนแบบนี้แน่!

"ไม่มีอะไรหรอก! ในเมื่อแกกระดากอายที่จะเข้ามาในบ้านฉัน ก็เอาเงินนี่ไปกินเหล้าดี ๆ ตามร้านอาหารสิ ฮิ ๆ"

เว่ยอี้หางคิดว่าตนเองกุมจุดอ่อนของศัตรูหัวใจไว้ได้อยู่หมัดแล้ว!

ไอ้คนจนบ้านนอกอย่างแกก็แค่ผีพนันขี้เมา ที่กระเป๋ากางเกงปะชุนกำลังถังแตกไม่ใช่หรือไง?

บุหรี่แถวนี้กับเศษเงินร้อยหยวน

ก็แค่กระสุนเคลือบน้ำตาลนัดแรกที่ฉันโยนออกไปเล่น ๆ เท่านั้นแหละ

อีกไม่นานฉันจะใช้ทั้งเงินและอำนาจ ทุบกระดูกอันหยิ่งยโสน่าสมเพชของแกให้หักสะบั้น!

และจะฉีกกระชากกางเกงของเทพธิดาเซวียออกให้ได้ด้วย...

พอพูดจบอย่างเย่อหยิ่ง เว่ยอี้หางก็คิดจะลงกลอนด้านในของประตูเหล็กบานใหญ่บ้านตัวเอง

เพื่อป้องกันไม่ให้เซวียชิ่นดึงดันจะกลับในอีกประเดี๋ยว!

"หึ ๆ?" ฉินตงฟางโมโหจนหลุดหัวเราะออกมา

เว่ยอี้หางคิดจะกำจัดก้างขวางคออย่างเขาออกไป

เพื่อจะได้มีโอกาสกลับเข้าไปในบ้าน แล้วสารภาพรักกับเซวียชิ่นอย่างสุดซึ้งงั้นสิ?!

ฉินตงฟางรู้แก่ใจดี

ว่าคุณชายเว่ยยังคงเฝ้าหมายปองแม่เทพธิดาชิ่นของเขาอยู่ตลอดเวลา!

ยิ่งไปกว่านั้น จากที่เพื่อนในตลาดตำบลกู่หวยซู่เล่ามา

เว่ยอี้หางแอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้หญิงหลายคน จนถูกภรรยาที่เป็นลูกสาวข้าราชการจับได้ ทั้งคู่จึงหย่าร้างกันไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อนหน้านี้แล้ว!

"นี่แกกำลังดูถูกฉันอยู่งั้นเหรอ?"

ขณะที่ฉินตงฟางเพิ่มความระแวดระวัง เขาก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาอย่างถึงที่สุดเช่นกัน

"คิดจะเอาเศษเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ มาไล่ฉันไป เพื่อให้เซวียชิ่นอยู่กินข้าวเป็นเพื่อนแกงั้นสิ?"

สายตาที่เขาตวัดมองเว่ยอี้หาง เริ่มทวีความเย็นเยียบและเหยียดหยามขึ้นมาบ้างแล้ว

คุณชายเว่ยขมวดคิ้วชะงักไป พลางกล่าวด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง: "บุหรี่อาจือหม่าแถวนี้กับแบงก์ต้าถวนเจี๋ยสิบใบ มันเทียบเท่ากับรายได้ทั้งปีของแกเลยไม่ใช่หรือไง ยังจะเรียกว่าเศษเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ อีกเหรอ?"

"อีกอย่างนะ! น้าสาวของเซวียชิ่นกับแม่ของฉันเป็นเพื่อนเก่าแก่กัน พวกเราชวนเมียแกกินข้าวที่บ้านสักมื้อ เธอจะไปเสียหายอะไรตรงไหนกันล่ะ?"

ในเวลานั้นเอง สายลมอ่อน ๆ ก็พัดโชยมาวูบหนึ่ง

เว่ยอี้หางที่ยืนอยู่ห่างจากฉินตงฟางไปไม่กี่เมตร

จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นสาบเหม็นหึ่งลอยโชยออกมาจากตัวศัตรูหัวใจ พุ่งตรงเข้าใส่จมูกและปากของเขาอย่างจัง...

"อุวะ! กลิ่นตัวแกนี่มันจะเหม็นเกินไปแล้วนะ แบกกระสอบป่านขาด ๆ เข้าเมืองมาเพื่อขายขี้หมูหรือไงกันวะเนี่ย!"

กลิ่นเหม็นเปรี้ยวฉุนกึกที่ตัวเพียงพอนประทานให้ฉินตงฟาง ทำเอาคุณชายผู้สูงศักดิ์แทบจะหงายหลังล้มพับลงไปกับพื้น

เขาขมวดคิ้วด้วยความสะอิดสะเอียน พลางคิดจะลงกลอนประตูรั้วคฤหาสน์หรูจากด้านในทันที!

แต่สิ่งที่ทำให้เว่ยอี้หางต้องตกตะลึงจนตาค้างก็คือ

หลังจากที่ฉินตงฟางเพิ่งจะตอกหน้าเขากลับไปด้วยความอับอายปนโทสะไปหยก ๆ

กลับหันหลังแล้วก้มตัวลง กวาดเอาบุหรี่ยี่ห้อดังแถวนั้นกับเงินใบใหม่หนึ่งร้อยหยวนที่ถูกลมพัดปลิว มารวมกันไว้เป็นกองเล็ก ๆ อีกครั้ง

จากนั้นก็เปิดกระสอบป่านขาด ๆ ที่หนีบไว้ใต้รักแร้ออก แล้วโกยทุกอย่างเข้าไปข้างในราวกับกำลังกวาดขยะก็ไม่ปาน!

การกระทำของคณชายเว่ยที่จะปิดประตูชะงักกึกไป

เขาเบะปากเผยรอยยิ้มเยาะเย้ยหยามเหยียดออกมา

"มันต้องอย่างนี้สิ ใครเขาจะไปมีเรื่องกับต้าถวนเจี๋ยกับอาจือหม่ากันเล่า! ฮ่า ๆ ๆ..."

"เดี๋ยววันหลังฉันจะบอกเพื่อนที่เปิดโรงงานให้ ช่วยหางานให้แกทำสักตำแหน่งหนึ่ง!"

ในยามนี้ บนใบหน้าของเว่ยอี้หางยิ่งเอ่อล้นไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามศัตรูหัวใจบ้านนอกคนนี้เข้าไปใหญ่

ปากแกพูดจาอวดดีนักหนา!

สุดท้ายก็โดนฉันโปรยเศษเงินฟาดหัวไม่กี่บาท ก็ยอมไสหัวไปแต่โดยดีแล้วแท้ ๆ...

มีปัญญาแค่นี้อย่างแกน่ะเหรอฉินตงฟาง จะคู่ควรกับการได้ครอบครองหญิงสาวผู้ทรงภูมิและงดงามจากเมืองใหญ่อย่างเซวียชิ่น?

ตัวฉันที่เป็นถึงคุณชายผู้มีชื่อเสียงแห่งอำเภอเว่ยเป่ย เฝ้าหมายปองคนสวยอย่างเซวียชิ่นมาตั้งสามสี่ปี แม้แต่เพียงมือของเธอก็ยังไม่เคยได้แตะต้องเลยสักนิด...

บัดซบเอ๊ย!

แกที่เป็นแค่ไอ้บ้านนอกคอกนา จะมีสิทธิ์อะไรมาแย่งเทพธิดาของฉันไปวะ?!

เซวียชิ่นควรจะต้องเป็นของฉันตั้งนานแล้วโว้ย!!!

ในใจของเว่ยอี้หางทั้งริษยาเคียดแค้นและกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในที

ยังดีที่ฉินตงฟางมันจนแถมยังไร้ศักดิ์ศรี พริบตาเดียวก็ถูกเขาจัดการจนอยู่หมัดแล้ว!

นั่นก็หมายความว่า

เซวียชิ่น สาวสวยทรงเสน่ห์ผู้เย่อหยิ่งเย็นชาคนนั้น กำลังขยับเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นทุกทีแล้ว...

ทว่าในตอนที่เว่ยอี้หางกำลังรู้สึกร้อนรุ่มกระวนกระวายใจอยู่นั้น

กลับเห็นว่าหลังจากฉินตงฟางเก็บซองบุหรี่และเงินยัดใส่กระสอบป่านขาด ๆ เสร็จแล้ว ก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะเดินจากไปแต่อย่างใด!

หากแต่ก้าวเท้าเดินผ่านประตูเหล็กใหญ่ที่มีสิงโตหินคอยพิทักษ์ของคฤหาสน์ตระกูลเว่ยเข้ามา

แล้วตะโกนกู่ก้องออกมาว่า: "เซวียชิ่น ย่าย่า ได้เวลากลับบ้านแล้วจ้าสุดที่รักทั้งสองคน!"

ในน้ำเสียงนั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขและความอบอุ่นอ่อนโยน...

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีเจตนาอวดความหวานชื่นของชีวิตคู่ให้เห็นกันจะ ๆ อีกด้วย!

เว่ยอี้หางตกใจจนถึงกับเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

"ค่า! รอเดี๋ยวนะคะฉินตงฟาง ฉันขอต่อสายคุยกับคุณน้าก่อน..." เสียงอันหวานละมุนของเซวียชิ่น ลอยแว่วออกมาจากหน้าต่างชั้นสอง

ที่บ้านของหานเหม่ยหลิงมีเครื่องโทรศัพท์ติดตั้งอยู่

เมื่อครู่นี้เป็นอาจารย์หานเองที่เอ่ยปากชวน ให้โทรศัพท์ไปคุยกับคุณน้าของเซวียชิ่นที่อยู่ไกลถึงเมืองเจียงหนานด้วยกัน...

"แกหมายความว่ายังไงวะไอ้คนเสเพลฉิน! ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้นะ!"

เว่ยอี้หางเบิกตากว้างตวาดลั่น พลางผลักแขนทั้งสองข้างออกไปข้างหน้าด้วยความโกรธจัดจนหน้ามืดตามัว

คิดจะผลักศัตรูหัวใจให้ออกไปล้มคว่ำอยู่นอกประตูใหญ่ให้จงได้!

ฉินตงฟางเห็นคุณชายเว่ยร่างอ้วนท้วมเริ่มสติแตก ก็เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างตรงหน้าประตู

เว่ยอี้หางที่โถมตัวผลักลมอย่างแรงจนเสียหลัก ยั้งแรงตัวเองเอาไว้ไม่อยู่

พุ่งถลาพรวดออกไปนอกประตูเหล็กใหญ่ของบ้านตัวเองทันที...

"เฮ้ย ๆ ...เชี่ยเอ๊ย!"

ปากก็สบถด่าด้วยความอับอายปนโมโห ทั้งร่างล้มคะมำฟาดเข้ากับรถเก๋งเซี่ยลี่สีแดงของตัวเองเข้าอย่างจัง

เว่ยอี้หางตั้งท่าจะหันหลังกลับเข้าบ้าน

เพื่อเรียกเพื่อนฝูงข้างในออกมาช่วยกันไล่ตะเพิดฉินตงฟางไปให้พ้น!

แต่แล้วเขากลับต้องมาเจอความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจของศัตรูหัวใจคนนี้เข้าอีกจนได้!

หลังจากที่ฉินตงฟางเดินอาดๆ เข้ามาในลานบ้าน

เขาก็ดึงประตูเหล็กบานใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลเว่ยปิดฉับ แล้วลงกลอนจากข้างในเสียงดังลั่น!

ขังเว่ยอี้หางผู้เป็นเจ้าของบ้านเอาไว้ข้างนอกหน้าตาเฉย

ปล่อยให้มันยืนเคว้งคว้างรับลมอยู่เพียงลำพัง...

คุณชายใหญ่เว่ยโกรธจนหน้าเขียวปั๊ด

มารดามันเถอะ!

ช่างหน้าด้านไร้ยางอาย ยึดบ้านคนอื่นมาทำตัวเป็นเจ้าของเสียเองหน้าตาเฉยขนาดนี้เชียวเรอะ!

รับทั้งเงินทั้งบุหรี่มียี่ห้อของกูไปแล้ว แต่กลับไม่ยอมให้เมียแกอยู่กินข้าวกับพวกเรางั้นเหรอวะ?!

เว่ยอี้หางกำหมัดแน่นกระทืบเท้าเร่าๆ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความเดือดดาล

ก่อนจะกระหน่ำทุบประตูจากข้างนอกเสียงดังลั่น "ไอ้สารเลวฉินตงฟาง รีบเปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้นะโว้ย!"

สหายที่เป็นคุณชายผู้ร่ำรวยสองคนของเขาเมื่อได้ยินเสียงโวยวาย ก็พากันเดินออกมาจากห้องรับแขก

"นายทำอะไรน่ะ? ทำไมถึงขังอี้หางไว้ข้างนอกล่ะ?!"

"ไอ้กุ๊ยอันธพาลฉินตงฟางนี่หว่า? แกยังตกอับซอมซ่อเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย หึ ๆ!"

หนึ่งในกลุ่มลูกหลานข้าราชการคนนั้น เมื่อหลายปีก่อนเคยติดตามเว่ยอี้หางไปตามจีบเซวียชิ่นที่อวิ๋นหยาง และเคยเสียท่าให้แก่ฉินตงฟางมาแล้วเช่นกัน...

สองคุณชายที่แต่งกายดูดีหันมาจ้องเขม็งใส่ฉินตงฟาง ก่อนจะเดินตรงเข้าไปเปิดประตูให้เว่ยอี้หาง

ฉินตงฟางเพิ่งจะเดินมาถึงหน้าประตูห้องโถงใหญ่ชั้นหนึ่ง

กลับได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน้อยใจของย่าย่า แว่วดังออกมาจากในห้อง!

"หนูไม่จับแล้วจ้ะ! ฮือ ๆ ...คุณน้าอย่าตีหนูเลยนะค้า~"

ฉินตงฟางไม่สนใจอีกต่อไปแล้วว่า รองเท้าขาดกะรุ่งกะริ่งบนเท้าของตนจะคู่ควรกับการเหยียบย่ำลงบนพรมราคาแพงระยับของคนอื่นหรือไม่

เขารีบพุ่งพรวดเข้าไปในห้องนั่งเล่นอันหรูหราของบ้านหานเหม่ยหลิงในทันที