ตอนที่ 63 เว่ยอี้หางคิดจะรั้งตัวเซวียชิ่นไว้

สาวน้อยหน้าตาสะสวยคนหนึ่งปั่นจักรยานตรงเข้ามา

ตรงแฮนด์จักรยานมีห่อสมุนไพรแขวนไว้พะรุงพะรัง

ที่แท้ก็คือไป๋เสี่ยวเสี่ยวแห่งร้านขายยาจี้เหรินถังนั่นเอง!

"ทำไมไปไหนก็ต้องเจอแกด้วยเนี่ย..."

เธอปั่นจักรยานฟีนิกซ์รุ่นสองหกแบบเดียวกับแม่ม่ายสาวพราวเสน่ห์ไป๋ลี่ผิง พลางเบะปากทิ้งคำพูดนี้ไว้ แล้วก็ปั่นเฉียดผ่านฉินตงฟางไป

ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและชิงชังเขาอย่างถึงที่สุด!

"เฮ้ย? นังเด็กคนนี้นี่! พูดจากับอาใจกล้าแบบนี้ได้ยังไงกัน!"

เมื่อมองตามแผ่นหลังของไป๋เสี่ยวเสี่ยวที่ปั่นห่างออกไป ฉินตงฟางก็ขมวดคิ้วพลางเอ่ยเสียงเข้ม

ในใจก็แอบสบถ ไม่รู้ว่าระหว่างเราสองคนใครกันแน่ที่เป็นยัยตัวสร้างเรื่อง!

"ถุยเถอะ! ใครเป็นอาของแกมล่ะ ไอ้คนต้มตุ๋นกะล่อนปลิ้นปล้อน..."

ไป๋เสี่ยวเสี่ยวปั่นจักรยานไปข้างหน้าโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง พลางตะโกนสวนกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เซวียชิ่นกำลังจะอุ้มย่าย่าลงมาจากรถสามล้อ

พอได้ยินบทสนทนาประหลาด ๆ ของทั้งคู่เข้า การกระทำของเธอก็ชะงักกึกไปในทันใด!

"ฉินตงฟาง แม่หนูน้อยหน้าตาน่ารักคนนั้นเป็นใครเหรอคะ?"

เธอขมวดคิ้วมุ่น น้ำเสียงเริ่มฟังดูเย็นชาขึ้นมาบ้างแล้ว

"แถมยังรู้จักฉายาฉินใจกล้าของคุณด้วย นี่คุณไปหลอกอะไรเขามากันแน่?!"

ฉินตงฟางทอดถอนใจเบา ๆ ออกมาคำหนึ่ง

เขาอุ้มลูกสาวลงมาจากรถสามล้อก่อนเป็นอันดับแรก

รอจนคนขับรถสามล้อเลี้ยวรถกลับออกไปแล้ว

เขาถึงได้หนีบกระสอบป่านขาด ๆ ไว้ใต้รักแร้ แล้วก้มตัวลงหิ้วของขวัญ เดินไปข้างหน้าพลางเผยรอยยิ้มเจื่อน ๆ ออกมา:

"ก็หลานสาวคนเล็กของท่านผู้เฒ่าไป๋แห่งร้านจี้เหรินถังน่ะสิ เรื่องนี้มันพิสูจน์ความจริงแท้อีกข้อหนึ่งเลยนะ"

"หา?"

หัวคิ้วเรียวงามของเซวียชิ่นยิ่งขมวดแน่นเข้าไปใหญ่

วันนี้คุณเพิ่งไปร้านขายยาจี้เหรินถังเป็นครั้งแรก ก็ไปข้องแวะกับหลานสาวคนเล็กของเจ้าของร้านเข้าแล้วงั้นเหรอ?!

"เด็กน่ะตามใจมากไม่ได้ ยิ่งตามใจก็ยิ่งเหลวไหล! ยัยเด็กนั่นถูกผู้ใหญ่ที่บ้านตามใจจนเสียนิสัยน่ะสิ"

ฉินตงฟางเพิ่งจะออกความเห็นวิพากษ์วิจารณ์ไป๋เสี่ยวเสี่ยวจบลง

ก็พลันสังเกตเห็นว่าแม่หนูน้อยคนนั้นปั่นจักรยานเลี้ยวเข้าไปในคฤหาสน์หรูหลังหนึ่งที่อยู่ข้างหน้า...

และที่ตรงนั้นก็คือบ้านของอาจารย์หานนั่นเอง!

ฉินตงฟางขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าเผยแววเคลือบแคลงสงสัยออกมา

ครั้นแล้วเมื่อถูกเซวียชิ่นซักไซ้ไล่เลียงต่อ เขาก็อธิบายให้ภรรยาฟัง:

"เมื่อกี้ผมไปขาย...เนื้อกระต่ายป่าที่จี้เหรินถังมา แล้วคุยกับเถ้าแก่ถูกคอมาก ผู้เฒ่าไป๋ก็เลยช่วยดูแลพวกเราเป็นพิเศษ เพิ่มราคาให้ตั้งเท่าตัวไม่ใช่เหรอ?"

"อืม แล้วไงต่อล่ะคะ?"

เซวียชิ่นหันหน้ามาจ้องมองใบหน้าของเขา เพื่อดูว่าฉินตงฟางกำลังโกหกอยู่หรือเปล่า

"แล้วยัยเด็กนั่นก็เลยคิดว่าผมใช้คารมกะล่อนต้มตุ๋นเงินของปู่เธอไป พูดจาไม่รู้เรื่องเอาซะเลย!"

"อ้อ! แต่ว่า...คารมของคุณ มันก็ไม่เหมือนเมื่อก่อนจริง ๆ นั่นแหละค่ะ"

เซวียชิ่นพึมพำออกมาคล้ายยกภูเขาออกจากอก

ในใจลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

ฉันก็นึกว่าคนเฮงซวยอย่างคุณจะไปหลอกลวงความรู้สึกของเด็กสาวคนนั้นมาซะอีก...

บ้านพักตากอากาศหลังย่อมที่อยู่ห่างออกไปร้อยกว่าเมตรข้างหน้านั้น ก็คือบ้านของอาจารย์หานแล้ว

เป็นบ้านเดี่ยวมีรั้วรอบขอบชิด บ่งบอกถึงบารมีของตระกูลใหญ่

ด้านหลังมีสระปลา ด้านหน้ามีสวนดอกไม้

ตึกฝรั่งสามชั้นอันโอ่อ่าภูมิฐาน กับรถเก๋งคันเล็กสีแดงยี่ห้อเซี่ยลี่ที่จอดอยู่ตรงหน้าประตู ล้วนประกาศถึงฐานะอันมั่งคั่งทรงอิทธิพลของเจ้าของบ้านได้อย่างชัดเจน!

{เซี่ยลี่ TJ730 ที่เปิดตัวในปี 1986 เคยเป็นรถยนต์ยอดนิยมระดับตำนานของชาวจีน}

ในยุคสมัยที่แม้แต่รถจักรยานสักคันยังนับเป็นทรัพย์สินชิ้นใหญ่

รถยนต์ยิ่งมีราคาแพงลิบลิ่วจนแตะไม่ถึง!

รถหงฉีคันเล็กราคาตกราวสองแสนหยวน

ส่วนรถซานตานาทั่วไปคันละหนึ่งแสนแปดหมื่นหยวน

รถตู้ไดฮัทสุรุ่นที่ถูกที่สุดในท้องตลาดยังราคาตั้งสามถึงสี่หมื่นหยวน ขณะที่รถเซี่ยลี่ TJ730 ของบ้านอาจารย์หานนั้นราคาสูงถึงหกหมื่นกว่าหยวน

ในปี 1986 ที่ผู้คนมีรายได้เฉลี่ยต่อเดือนเพียงไม่กี่สิบหยวน แค่บ้านไหนมีเงินถึงหนึ่งหมื่นหยวนก็นับเป็นเศรษฐีหมื่นหยวนที่น่าอิจฉาและน่าเชิดชูแล้ว เห็นได้ชัดเลยว่ากำลังทรัพย์ของบ้านอาจารย์หานนั้นไม่ธรรมดาจริง ๆ!

เพราะในยุคนี้ การมีเงินหนึ่งหมื่นหยวนรับประกันได้เลยว่าจะกินดีอยู่ดี มีชีวิตสุขสบายไปได้ถึงสิบปีโดยไม่ต้องกังวล

หากเทียบกับภาวะเงินเฟ้อในอีกหลายสิบปีข้างหน้า เงินหนึ่งหมื่นหยวนในยุคนี้ก็เทียบเท่ากับเงินสองล้านกว่าหยวนในยุคหลังเลยทีเดียว!

"ว้าว ๆ บ้านตึกใหญ่โตของย่าหาน! มีรถยนต์คันใหม่ด้วย..."

ย่าย่าร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ พลางทำท่าจะโผเข้าไปลูบคลำรถเก๋งคันเล็กสีแดงยี่ห้อเซี่ยลี่คันนั้น

เซวียชิ่นรีบคว้าแขนลูกสาวไว้ สีหน้าตื่นตระหนก: "อย่าไปจับซี้ซั่วนะลูก..."

ของพรรค์นี้หรูหราฟุ่มเฟือยเกินไป มีค่าพอจะแลกบ้านได้ตั้งหลายหลัง!

ขืนทำสีรถเขาถลอกไปแม้แต่นิดเดียว ครอบครัวพวกเธอไม่มีปัญญาชดใช้ให้อย่างแน่นอน!

เมื่อฉินตงฟางเห็นภาพนี้ ในใจก็รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร

ตัวเราเองก็ต้องรีบหาเงินก้อนโตให้ได้โดยเร็ว เพื่อให้ครอบครัวได้สัมผัสชีวิตที่ร่ำรวยมั่งคั่งประหนึ่งคหบดีเจ้าที่ดินกับเขาบ้างแล้ว

แม้เมื่อปีก่อนจะเคยมากับเซวียชิ่นครั้งหนึ่งแล้วก็ตาม

แต่ฉินตงฟางก็จำต้องยอมรับว่า กำลังทรัพย์อันมหาศาลของบ้านอาจารย์หานนั้น โดดเด่นเหนือกว่าผู้ใดในยุคสมัยที่ยากจนข้นแค้นเช่นนี้จริง ๆ!

จึงไม่แปลกใจเลยที่พวกเขาจะได้อาศัยอยู่ในย่านคนรวยที่ติดทั้งขุนเขาและสายน้ำ มีทิวทัศน์งดงามไร้ที่ติเช่นนี้

"คุณ เข้าไปคุยกับอาจารย์หานกับย่าย่าสักสองสามประโยคแล้วพวกเราก็เผ่นกันเถอะนะ! ตัวผมมีแต่กลิ่นสาบเหม็นหึ่ง ครั้งนี้คงไม่เข้าไปในคฤหาสน์หรูที่ปูพรมของบ้านเขาหรอก"

เซวียชิ่นนึกว่าสามีผู้รักศักดิ์ศรีจะรู้สึกต่ำต้อยอับอายและไม่สบายใจเหมือนกับคราวที่แล้ว

เธอจึงพยักหน้าพลางมองเขาด้วยสายตาที่แฝงความรู้สึกผิด:

"เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ แต่เราก็ไม่ต้องคิดมากขนาดนั้นหรอก ต่างคนก็ต่างมีชีวิตของตัวเองนะ"

ฉินตงฟางมองภรรยาที่แสนจะเข้าใจคนอื่น พลางอมยิ้มพยักหน้า: "อืม เข้าใจแล้วจ้ะ!"

พูดพลางยื่นของขวัญในมือส่งให้เซวียชิ่น

ตัวฉันเนี่ยนะจะไปอิจฉาบ้านอาจารย์หาน?

หล่อนมีทรัพย์สมบัติอย่างมากก็แค่เศษหนึ่งส่วนแสนของความร่ำรวยที่สามีเธอเคยมีในชาติก่อนเท่านั้นแหละ!

"ฉันกับย่าย่าเข้าไปเดี๋ยวเดียวก็ออกมาแล้วค่ะ"

เซวียชิ่นรับของขวัญมา เม้มปากยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น จากนั้นก็พาย่าย่าตัวน้อยที่กำลังร้องว้าวด้วยความตื่นตาตื่นใจ เดินผ่านประตูใหญ่บ้านอาจารย์หานเข้าไป

ฉินตงฟางหนีบกระสอบป่านขาด ๆ ไว้ใต้รักแร้ แล้วเดินถอยห่างออกมาเล็กน้อย

เขาเงยหน้ามองทิวทัศน์ของแนวทิวเขาและทะเลสาบที่อยู่ไม่ไกล พลางคิดจะควักบุหรี่ขึ้นมาสูบสักมวน...

"อ้าว คนบ้านเดียวกัน มาถึงหน้าประตูบ้านแล้วทำไมถึงไม่ยอมเข้ามาล่ะจ๊ะ!"

หานเหม่ยหลิงที่แต่งกายภูมิฐานดูมีสง่าราศีก้าวเดินออกมาจากประตูรั้ว ร้องทักทายฉินตงฟางอย่างกระตือรือร้น

เมื่อครู่นี้เธอได้ยินย่าย่าบอกว่าพ่อก็มาด้วย จึงรู้สึกว่าหากไม่ออกมาทักทายปราศรัยเสียหน่อยคงดูไม่ดี

อย่างไรเสียสามีที่เป็นข้าราชการของหานเหม่ยหลิง ก็มีบ้านเดิมอยู่ที่ตลาดตำบลกู่หวยซู่เช่นกัน

สองครอบครัวนับเป็นคนบ้านเดียวกัน ทั้งยังมีสายสัมพันธ์ทางฝั่งน้าสาวของเซวียชิ่นอยู่อีกชั้นหนึ่ง

"สวัสดีครับอาจารย์หาน! ยิ่งดูสวยสง่ามีราศีขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะครับ!"

ฉินตงฟางเก็บซองบุหรี่ที่ยังไม่ทันจุดกลับเข้ากระเป๋า พลางยิ้มและพยักหน้าให้กับหญิงวัยราวห้าสิบปีตรงหน้า

"ผมไม่เข้าไปรบกวนดีกว่าครับ วันนี้เข้าเมืองมาขายของป่านิดหน่อย เนื้อตัวเลยเหม็นหึ่งไปหมด"

"โธ่เอ๋ย เรื่องแค่นั้นมันจะเป็นอะไรกันล่ะ! ฉันไม่เคยรังเกียจพวกชาวไร่ชาวนาอยู่แล้ว!"

หานเหม่ยหลิงเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกันเอง พลางทำท่าจะเดินเข้าไปดึงแขนของฉินตงฟาง

แต่แล้วจู่ ๆ ก็ขมวดคิ้วแล้วยกมือขึ้นปิดจมูก

ชะงักฝีเท้าลงในระยะที่ห่างจากเขาไปหลายก้าว!

กลิ่นสาบเหม็นตลบอบอวลพัดโชยมาตามลม จนแทบจะรมหานเหม่ยหลิงให้เตลิดหนีไป...

แววตาของเธอฉายประกายรังเกียจและสะอิดสะเอียนขึ้นมาวูบหนึ่ง

ก่อนจะสะกดกลั้นความรู้สึกคลื่นเหียนเอาไว้ แล้วฝืนยิ้มถามว่า:

"ฮิ ๆ พ่อหนุ่ม เธอชื่อตงอะไรนะ?"

ทั้งที่ฉินตงฟางเคยพาภรรยามาเยี่ยมหานเหม่ยหลิงแทนคุณน้าที่คฤหาสน์ตระกูลเว่ยแห่งนี้ เพราะคอยระแวงเว่ยอี้หางลูกชายของหล่อน เจ้าคนหน้าด้านไร้ยางอายที่เคยตามตื๊อจีบเซวียชิ่นแท้ ๆ

แต่คุณนายเศรษฐีจากบ้านเกิดคนนี้มีเรื่องให้คิดมากมาย คงลืมชื่อเขาไปนานแล้วเป็นธรรมดา

"ผมชื่อฉินตงฟางครับ" เขาตอบอย่างสุภาพ

"อ้อ ใช่ ตงฟาง! จะไม่เข้าไปนั่งพักในบ้านจริง ๆ เหรอจ๊ะ?"

ฉินตงฟาง: "..."

ท่าทางของคุณมันปฏิเสธชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง?

ช่างเสแสร้งสิ้นดี!

"ไม่ล่ะครับ ให้เซวียชิ่นคุยกับคุณไปเถอะ ประเดี๋ยวพวกเราก็ต้องรีบกลับแล้ว ที่บ้านยังมีธุระอยู่อีกนิดหน่อยครับ" ฉินตงฟางยิ้มพลางส่ายหน้าปฏิเสธ

ขณะเดียวกันก็เงี่ยหูฟังว่ามีเสียงของคุณชายเว่ยแว่วมาจากในลานบ้านหรือไม่...

ถ้าหากลูกชายของหล่อนอยู่ในบ้านหลังนี้ด้วย ฉันคงต้องบุกเข้าไปทำหน้าที่อัศวินพิทักษ์ภรรยาสุดที่รักแล้วล่ะ!

พอได้ยินคำปฏิเสธของฉินตงฟาง หานเหม่ยหลิงก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

"แหม เด็กคนนี้นี่เกรงใจจริงเชียว..."

ปากเอ่ยคำพูดเสแสร้ง พลางยกมือปิดปากปิดจมูกแล้วหันหลังเดินกลับเข้าบ้านไปคุยกับเซวียชิ่นต่อ

ผ่านไปไม่นาน

เว่ยอี้หางในร่างสูงใหญ่ผิวขาวท้วม ก็เดินออกมาจากตัวบ้านจนถึงหน้าประตูรั้วจริง ๆ แถมท่าทางยังดูหยิ่งยโสเป็นที่สุด!

"โย่ว! ฉินตงฟาง ไม่ได้เจอกันนานเลยนี่!"

คุณชายเว่ยในชุดสูทผูกเนกไทเอามือไพล่หลัง ยืนอยู่หลังประตูรั้วบ้านตัวเองพลางกวาดสายตามองศัตรูหัวใจจากระยะไกล

แววตาดูถูกเหยียดหยามที่เผยออกมานั้น ชัดเจนยิ่งกว่าแม่ของมันเสียอีก!

"ดูท่าทางแล้วก็ยังหากินไม่ได้เรื่องเหมือนเดิมสินะ! เฮ้อ คนสวยอย่างเซวียชิ่นต้องมาอยู่กับแกนี่มันช่าง...หึ ๆ!"

เว่ยอี้หางขมวดคิ้วส่ายหน้า น้ำเสียงทอดถอนใจแฝงความเวทนาและสมเพชฉินตงฟางอย่างเต็มประดา

ความรู้สึกเหนือกว่าที่พวยพุ่งออกมาจนล้นปรี่ แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ...

"เธออยู่กับฉันมีความสุขดีมาก"

ฉินตงฟางเบะปาก ชำเลืองมองคุณชายใหญ่เว่ยแวบหนึ่ง แล้วตอบกลับไปอย่างเรียบเฉย

ดูท่าแล้ว สันดานชอบทำตัวสูงส่งเหนือคนอื่นของหมอนี่คงไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด!

ย้อนกลับไปตอนนั้นที่แกหน้าด้านไร้ยางอายทำตัวเป็นมือที่สาม ขับรถแล่นไปเต๊าะเซวียชิ่นถึงหมู่บ้านอวิ๋นหยาง

ฉันน่าจะลงไม้ลงมือสั่งสอนให้หนักกว่านี้จริง ๆ

จะได้ฝากบทเรียนให้คุณชายใหญ่เว่ยจำจนขึ้นใจไปเลย!

"หึ ๆ ได้ยินมาว่าพวกแกแทบจะไม่มีข้าวกินกันอยู่แล้ว เซวียชิ่นยังจะมีความสุขดีมากอีกเหรอ? แกนี่พูดจาตลกจริงเชียวนะเพื่อนเอ๋ย!"

คุณชายเว่ยไม่ยอมก้าวเท้าพ้นประตูรั้วบ้าน ยืนกอดอกมองลงมายังศัตรูหัวใจพลางแค่นหัวเราะเยาะ

"เรื่องมันเป็นอย่างนี้ แม่ฉันอยากจะรั้งตัวเซวียชิ่นกับเด็กไว้กินข้าวเที่ยงด้วยกันที่บ้าน ทุกคนไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้วนี่นา!"

แต่ความจริงแล้ว

วันนี้เป็นตัวเขาเองต่างหาก คุณชายผู้ร่ำรวยที่เพิ่งหย่าร้างมาได้ไม่นาน ที่อยากจะรั้งตัวเทพธิดาในฝันให้อยู่กินข้าวด้วยกันมากกว่า

ทั้งยังคิดจะถือโอกาสนี้เปิดอกพูดคุยเรื่องอนาคตกับเซวียชิ่นผู้มีชีวิตสมรสที่ไร้ความสุขอย่างจริงจัง...

"เอาอย่างนี้ไหมล่ะ แกไปเดินเล่นในเมืองก่อนเถอะ เดี๋ยววันหลังพี่ชายคนนี้จะหางานดี ๆ ให้ทำ จะได้ไม่ต้องใช้ชีวิตเสเพลไร้สาระไปวัน ๆ อีก!"

เว่ยอี้หางในวัยยี่สิบห้าปีปั้นสีหน้าหยิ่งผยอง วางท่าเหมือนผู้ใหญ่ที่กล่าวตักเตือนด้วย "ความหวังดีจากใจจริง"

พอฉินตงฟางได้ยินเช่นนั้น เขากลับขมวดคิ้วและเริ่มระแวดระวังตัวขึ้นมา

เพราะเจ้านี่ก็แทบไม่ต่างอะไรกับตัวเขาในอดีต ล้วนไม่ใช่คนดีเด่อะไรเลยสักนิด!