ตอนที่ 62 ฉินใจกล้า ดันเป็นแกจริง ๆ ด้วย ไอ้ตัวซวย

"เนื้อ 'กระต่ายป่า' ขายได้ตัวละเท่าไหร่เหรอคะ?"

ระหว่างที่ครอบครัวสามคนเดินมุ่งหน้าไปยังสำนักการค้าต่างประเทศ เซวียชิ่นก็หันไปถามฉินตงฟาง

"เดิมทีตกลงกันไว้ตัวละ 1 หยวน 5 เจี่ยว แต่ผู้เฒ่าไป๋แห่งร้านจี้เหรินถังถูกชะตากับผม คุยไปคุยมาก็ยิ่งเลื่อมใสในตัวสามีของเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ น่ะสิ!"

พอเห็นภรรยาถามเรื่องนี้ ฉินตงฟางก็รู้สึกหายเมื่อยเอวปวดขาเป็นปลิดทิ้ง กระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาเห็น

"เขาร้องห่มร้องไห้จะขอรับซื้อในราคาตัวละ 3 หยวนให้ได้เลย! เธอดูสิเนี่ย ช่างน่าเกรงใจจริง ๆ เชียว"

เซวียชิ่น "..."

ตอนนั้นเธอทั้งพูดไม่ออกและรู้สึกประหลาดใจไปพร้อมกัน

เธอขมวดคิ้วงามเบา ๆ กะพริบแพขนตาพลางยู่ปากถามว่า "จริงหรือหลอกกันแน่คะเนี่ย?"

"แค่เนื้ออย่างเดียวเนี่ยนะขายได้ตัวละตั้ง 3 หยวน?!"

ฉินตงฟางพยักหน้าอย่างจริงจัง แล้วตบปึกเงินในกระเป๋ากางเกงตัวเองเบา ๆ

"หนังเอาไปส่งออกหาเงินตราต่างประเทศได้ ส่วนเนื้อพอสกัดเป็นยาก็เอาไปรักษาคนได้ นี่สิถึงจะเรียกว่าใช้ประโยชน์ได้อย่างเต็มที่ ยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัว!"

ฉินตงฟางเอ่ยอธิบายยิ้ม ๆ พลางพาลูกเมียเดินมาถึงจุดรับซื้อหนังสัตว์ของสำนักการค้าต่างประเทศ

พี่ชายหนวดเคราดกครึ้มเมื่อครู่ช่างเป็นมืออาชีพจริง ๆ

หนังทั้งเก้าผืนในครั้งนี้ พอผ่านมือเขาแล้ว

สภาพก็สมบูรณ์สวยงามกว่าที่ฉินตงฟางถลกเองคนเดียวตั้งเยอะ!

ไม่ต้องปล่อยให้มือเปื้อนคราบเลือดอีกเลย หมุนตัวอีกทีก็ขายหนังตัวเพียงพอนได้เงินมาอีก 68 หยวน 2 เจี่ยว!

เมื่อรวมราคาเนื้อและหนังของสัตว์ที่ล่ามาได้ทั้งเก้าตัวเข้าด้วยกัน

รายได้ทั้งหมดก็สูงถึง 95.2 หยวน!

"เอาไปสิจ๊ะเมียจ๋า นี่คือเงินที่บ้านเราหามาได้ในช่วงสองวันนี้!"

ฉินตงฟางพกรอยยิ้มมั่นใจของคนที่ประสบความสำเร็จ ควักเงินทั้งหมดในกระเป๋าออกมาส่งให้เซวียชิ่นที่กำลังตกตะลึงจนตาค้าง

ทำเอาผู้คนทั้งชายหญิงที่เดินผ่านไปมาแถวนั้น ต่างพากันหันขวับมามองด้วยสายตาอิจฉาตาร้อน!

จึ๊ ๆ ๆ...

เจ้าหนุ่มบ้านนอกหน้าตาหล่อเหลาที่เหงื่อท่วมหัวและถือกระสอบป่านขาด ๆ คนนี้ ที่แท้ก็เป็นพวกคลั่งรักเปย์เมียอย่างใจป้ำคนหนึ่งเชียวนะเนี่ย!

"ไปเถอะ พวกเราไปล้างหน้าล้างตาข้างหลังกันก่อน"

ฉินตงฟางพูดพลางเดินนำทางอย่างชำนาญไปยังลานหลังสำนักการค้าต่างประเทศ

เขาวางกระสอบป่านเปล่าไว้ข้างอ่างน้ำ แล้วก้มตัวลงล้างมือและใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ

"เป็นไงล่ะเซวียชิ่น ผมบอกแล้วไงว่าเทศกาลไหว้พระจันทร์อยากใช้อะไรก็ใช้ไปเถอะ รายได้บ้านเราจะพุ่งเป็นเท่าตัวแน่นอน!"

"เอ่อ..."

เธอเบิกตาสวยหยาดน้ำผึ้งกว้าง สีหน้าตกตะลึงจนถึงขีดสุด

สองมือประคองกอบเงินปึกใหญ่นั้นไว้อย่างเหม่อลอย แทบจะทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ!

นี่คือเงินก้อนโตที่สุดที่เซวียชิ่นเคยได้สัมผัสด้วยมือตัวเอง

นับตั้งแต่แต่งงานกับฉินตงฟางมาเลยทีเดียว!

95 หยวน 2 เจี่ยว

มากกว่าเงินเดือนที่น้าสาวของเธอทำงานในเมืองเจียงหนานตั้งสองเดือนรวมกันเสียอีก...

แต่ฉินตงฟางกลับใช้เวลาสั้น ๆ เพียงสองวัน ก็หาเงินก้อนใหญ่นี้มาได้แล้ว!

เมื่อเห็นย่าย่านั่งยอง ๆ เล่นหยอกล้อกับแมวลายของคนอื่นอยู่บนพื้นไม่ไกล

เซวียชิ่นก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังสามีที่กลับตัวกลับใจได้คนนี้ แล้วเอ่ยรำพึงออกมาเบา ๆ

"ที่แท้ของพรรค์นั้นมันก็มีราคาค่างวดขนาดนี้ แถมขนกับหนังมันยังส่งออกไปเมืองนอกได้จริง ๆ ด้วยนะเนี่ย!"

เมื่อครู่นี้เธอได้เห็นข้อมูลการรับซื้อที่ติดประกาศอยู่บนกำแพงประชาสัมพันธ์ของสำนักการค้าต่างประเทศแล้ว...

"อย่างน้อยก็ไม่ทำให้คุณต้องเสียเลือดเสียเหงื่อฟรี ๆ แถมยังทำให้ตัวเหม็นสาบคลุ้งขนาดนี้อีกด้วย!"

เซวียชิ่นยัดธนบัตรต้าถวนเจี๋ยหนึ่งใบใส่ลงไปในกระเป๋ากางเกงของฉินตงฟาง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ในเวลานี้เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงคืนก่อนหน้านั้น

ค่ำคืนดึกสงัดที่พายุฝนฟ้าคะนองโหมกระหน่ำ...

สามีเปียกโชกไปทั้งตัว หนาวสั่นงันงกจนฟันกระทบกัน

ตอนที่เขาแบกอุปกรณ์ดักสัตว์และหิ้วตัวเพียงพอน วิ่งฝ่าความมืดมิดกลับมาถึงบ้าน ไหล่ก็ถลอกจนมีเลือดซึมออกมาตั้งนานแล้ว...

ถึงตอนนี้เซวียชิ่นเชื่อสนิทใจแล้วจริง ๆ

ว่าฉินตงฟางไม่ได้โกหกพกลมเธอเลยสักนิด!

หนังของสัตว์รบกวนอย่างตัวเพียงพอนเป็นวัตถุดิบฟอกขนสัตว์ส่งออก ขนหางก็นำไปทำพู่กันได้

แม้แต่เนื้อกลิ่นสาบของมัน ก็ยังนำไปสกัดเป็นยารักษาชีวิตคนได้อีกด้วย!

เรียกได้ว่ามีค่าไปทั้งตัวจริง ๆ...

เธอกำเงินก้อนโตจากหยาดเหงื่อแรงกายที่สามีบุกไปลุยสุสานกลางดึกหามาไว้แน่น

สารพัดความรู้สึกพลันประดังเข้ามาจนขอบตาร้อนผ่าวรื้นแดง

ในช่วงเวลานี้เอง

ภายในใจของครูเซวียคนสวยผู้สูงส่ง

พลันเกิดความภาคภูมิใจในตัวเจ้าอันธพาลฉินตงฟางขึ้นมาเป็นครั้งแรก!

พอหมอนี่กลับตัวเป็นคนดีขึ้นมา

กลับเก่งกาจและเอาการเอางานยิ่งกว่าผู้ชายทั่วไปเสียอีก...

นี่ฉันคงประเมินเขาต่ำไปจริง ๆ สินะ!

ฉินตงฟางล้างหน้าล้างมือจนสะอาดสะอ้าน

พอก้มมองกระเป๋ากางเกงที่ถูกเซวียชิ่นยัดเงิน 10 หยวนใส่ไว้ก็ชะงักไปเล็กน้อย

ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูเย้าแหย่เธอว่า "หมายความว่ายังไงจ๊ะเสี่ยวชิ่น นี่คือเบิกล่วงหน้าเป็นค่าเลี้ยงดูสามีคืนนี้เหรอ?"

"บ้าสิ! คิดลามก ไม่เอาก็คืนมาเลยนะ!"

เซวียชิ่นเก็บเงินที่เหลืออีก 85.2 หยวนใส่กระเป๋าตัวเอง แล้วหยิกแขนฉินตงฟางแก้เขินไปทีหนึ่ง

"เอาสิ รางวัลน่ารัก ๆ ของเมีย ผมต้องรับไว้อยู่แล้ว!"

ฉินตงฟางคลี่รอยยิ้มสดใส

ฟันที่ขาวสะอาดสะท้อนประกายเคลือบสีขาวบริสุทธิ์ออกมาภายใต้แสงแดด

"ปะป๊าหนูเก่งฟุด ๆ เยย! จับกระต่ายหาเงินได้ตั้งเย้อะขนาดเน้!"

หลังย่าย่าวี่งไล่แมวลายของคนอื่นจนเตลิดไปแล้ว ก็เดินกลับมาแหงนหน้าเล็ก ๆ เอ่ยปากเยินยอคนเป็นพ่อ

ดวงตากลมโตดำขลับเป็นประกายวิบวับ เต็มไปด้วยความเลื่อมใสเทิดทูนสุดหัวใจ

แทบจะคุกเข่ากราบกรานฉินตงฟางด้วยความเคารพยกย่องอยู่รอมร่อ

ลูกสาวตัวน้อยดีใจออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจจริง ๆ!

เพราะนั่นหมายความว่า

พอกลับถึงบ้านจะได้กินข้าวสวยร้อน ๆ อีกแล้ว!

ไม่ต้องทนแทะหมั่นโถวแป้งข้าวโพดฝืดคออีกต่อไป

"ไปกันเถอะ พวกเราไปซื้อขนมไหว้พระจันทร์ให้อาจารย์หานกันดีกว่า!"

ฉินตงฟางยิ้มให้ภรรยาอย่างอ่อนโยน พลางลูบหัวย่าย่าไปด้วย

"ค่ะ"

ในที่สุดเซวียชิ่นก็เผยรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่หาดูได้ยากยิ่ง

มุมปากเรียวงามยกขึ้นน้อย ๆ คลี่เป็นรอยยิ้มงดงามสง่า

ลักยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้ารูปไข่ขาวผ่อง ราวกับเปี่ยมล้นไปด้วยสุรารสเลิศอันหอมหวาน

ชวนให้ผู้คนเคลิบเคลิ้มหลงใหล

รู้สึกสดชื่นราวกับมีสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านเข้ามาในใจ...

เมื่อคิดว่าตอนนี้น้าหานเหม่ยหลิงกลายเป็นนักธุรกิจหญิงผู้ประสบความสำเร็จ และอาศัยอยู่ในย่านคนรวยของอำเภอ

เซวียชิ่นจึงไม่กล้าเอาขนมไหว้พระจันทร์ชิ้นใหญ่แบบพื้นบ้านที่สั่งทำจากชนบทไปให้

เธอพาฉินตงฟางเดินเข้าร้านค้า แล้วกัดฟันซื้อขนมไหว้พระจันทร์บรรจุกล่องประณีตสวยงามแทน

จากนั้นก็ซื้อผลไม้สดเพิ่มอีกเล็กน้อย รวมกับผักป่าในกระเป๋าผ้าที่ขุดมาจากเขาซีหลิ่ง ก็ถือเป็นของฝากที่ทั้งพิเศษและดูดีครบครัน

"ไปกันเถอะ ไปตอบแทนน้ำใจคุณน้ากัน!"

พอจ่ายเงินเสร็จ เซวียชิ่นก็ถือกระเป๋าผ้าใส่ผักป่าพลางจูงมือย่าย่าเดินออกจากร้าน

ฉินตงฟางถือขนมไหว้พระจันทร์กับผลไม้ เดินขนาบอยู่ทางซ้ายของสองแม่ลูก คอยระวังไม่ให้รถราและผู้คนบนท้องถนนเฉี่ยวชนพวกเธอ

รายละเอียดเล็ก ๆ อันแสนอบอุ่นนี้

ทำเอาคนงามเซวียรู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาอีกครั้ง...

ไม่น่าเชื่อเลยว่าตอนนี้เจ้าคนเสเพลฉินจะกลายเป็นคนอบอุ่นและละเอียดรอบคอบได้ถึงเพียงนี้!

ทว่าระยะทางจากตรงนี้ไปถึงบ้านของอาจารย์หานยังอีกไกลนัก

ฉินตงฟางไม่ฟังเสียงทัดทานของเซวียชิ่น โบกเรียกรถสามล้อถีบรับจ้างมาคันหนึ่งทันที

"ขึ้นมาเถอะจ้ะคุณภรรยา ครอบครัวเราจะนั่งแท็กซี่ไปกัน!"

คนปั่นสามล้อวัยกลางคนได้ยินฉินตงฟางพูดเย้าแหย่ก็พลอยหัวเราะชอบใจ พลางยิ้มเขินแล้วเอ่ยว่า

"รถแท็กซี่ของผมคันนี้ วิ่งทั่วทั้งเมืองคิดแค่ 3 เจี่ยวเท่านั้นครับ! เพียงแต่มันจะ... ซอมซ่อไปสักหน่อย ฮ่า ๆ แม้แต่ประทุนหลังคาก็ยังไม่มีเลย"

ฉินตงฟางที่เพิ่งหาเงินก้อนโตมาได้กำลังอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

ตลอดทางที่นั่งรถไป เขาก็ชวนอีกฝ่ายคุยโม้โอ้อวดไปเรื่อยเปื่อย

"จริง ๆ รถของพี่ชายน่ะสุดยอดไปเลยนะ! มีทั้งซันรูฟแบบพาโนรามา เปิดมุมมอง 360 องศาไร้จุดบอด ช่วงล่างถุงลมปรับระดับตามธรรมชาติ แถมยังมีระบบเกียร์หลายสปีดควบคุมด้วยเท้าอีกต่างหาก..."

คนขับสามล้อถีบได้ยินแล้วถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลยทีเดียว

น้องชาย นี่แกพูดเรื่องบ้าอะไรของแกวะเนี่ย?!

เซวียชิ่นปรายตามองค้อนสามีด้วยความระอาใจ...

ส่วนหนูน้อยย่าย่าที่นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่

ก็แกว่งขากระดิกเท้าไปมาอย่างมีความสุข เอามือปิดปากหัวเราะคิกคักตามผู้ใหญ่ไปด้วย

อันที่จริงเธอฟังไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเมื่อกี้ฉินตงฟางพูดอะไร...

เอาเป็นว่าสิ่งที่ปะป๊าพูดฟังดูเก่งกาจมากก็แล้วกัน!

เพียงชั่วประเดี๋ยวเดียว

รถสามล้อก็แล่นมาถึงทางแยกใกล้กับบ้านของหานเหม่ยหลิง

"จอดตรงนี้เลยครับพี่ชาย ถึงแล้ว!"

ฉินตงฟางกระโดดลงจากรถสามล้อ ล้วงเงินออกมาจ่ายค่าโดยสาร

"กริ๊ง ๆ ๆ !!"

ทันใดนั้นก็มีเสียงกระดิ่งรถจักรยานดังขึ้นอย่างไม่เป็นมิตรมาจากทางด้านหลัง

ฉินตงฟางขมวดคิ้วพลางหันขวับไปมอง

พวกเราก็ไม่ได้ขวางทางอะไรมากมายสักหน่อยนี่นา!

"ฉินใจกล้าจริง ๆ ด้วยเหรอเนี่ย? มองเห็นแต่ไกลก็คิดอยู่แล้วเชียวว่าเป็นไอ้ตัวซวยอย่างแก!"

น้ำเสียงใสกังวานแต่แฝงความไม่พอใจของหญิงสาวที่ขี่จักรยาน ทำเอาเซวียชิ่นถึงกับยืนอึ้งไปในทันที