ตอนที่ 61 ไร้เงาลูกเมีย พี่สะใภ้ใหญ่ก่อเรื่องอีกแล้ว

ผู้เฒ่าไป๋หันกลับมาจับมือฉินตงฟางเอาไว้

น้ำเสียงเจือทั้งความรู้สึกผิดและตื่นเต้นระคนกัน

"แม่หนูนี่ไม่รู้ประสีประสา ทำให้นายต้องหัวเราะเยาะแล้วฉินใจกล้า! ต้องขอบคุณหลานชายจริง ๆ ที่ยอมเผยสูตรลับประจำตระกูลอันล้ำค่าให้ตาแก่อย่างฉัน!"

"กระบี่วิเศษก็ต้องคู่กับวีรบุรุษสิครับ! ของดียังไงก็ต้องมอบให้ผู้เชี่ยวชาญที่ใช้เป็น ถึงจะดึงคุณค่าสูงสุดออกมาได้!" ฉินตงฟางยิ้มพลางพยักหน้า

หือ?

ไป๋เสี่ยวเสี่ยวยืนชะงักขมวดคิ้วอยู่ตรงประตูหลังร้าน สองเท้าหยุดกึก

เจ้าฉินใจกล้าพูดจาหวานหูจริงเชียว

ประจบเอาใจคุณปู่ฉันเก่งนักนะ!

ที่แท้นายก็เจนจัด ประสบการณ์โชกโชนเลยนี่สิ!

แต่แล้วฉินตงฟางกลับหันหน้ามา ขยิบตาให้สาวสวยแสนหยิ่งคนนั้น

ราวกับกำลังประกาศชัยชนะในฐานะผู้เหนือกว่า—

เห็นหรือยังล่ะแม่หนู?

ฉันบอกแล้วไงว่านอกจากคุณปู่เธอจะไม่ไล่ฉันไปแล้ว ยังต้องซาบซึ้งใจกับน้าคนนี้สุด ๆ อีกด้วย!

"ฮึ่ม!"

ไป๋เสี่ยวเสี่ยวส่งเสียงฮึดฮัดอย่างอับอายปนเจ็บใจ พลางกำหมัดน้อย ๆ เดินกลับไปที่ร้านขายยาด้านหน้า

ส่วนราคาเนื้อเพียงพอนทั้ง 9 ตัวที่ฉินตงฟางขาย จากเดิมที่ตกลงกันไว้ 13 หยวน 5 เจี่ยว ก็พุ่งพรวดขึ้นเท่าตัว กลายเป็น 27 หยวน!

ในตอนที่เขารับเงินปึกนั้นมายัดใส่กระเป๋าเสื้ออย่างมีความสุข

ไป๋เสี่ยวเสี่ยวที่วิ่งเข้าไปในห้องด้านในเพื่อเปลี่ยนชุดทำงาน ก็อดไม่ได้ที่จะเดินมายืนอยู่ริมหน้าต่างด้านหลัง

เธอยกกำปั้นขาวเนียนขึ้นมาผ่านกระจกหน้าต่าง ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันต่อยลมใส่ฉินตงฟางที่อยู่ในลานบ้านอย่างแรงสองที!

นึกอยากจะชกทะลุอากาศไปทุบตีเจ้าฉินใจกล้าให้ตายคามือซะเดี๋ยวนี้...

ท่าทางเบิ่งตาโตเงื้อกำปั้นน้อย ๆ ของสาวสวย ทำเอาฉินตงฟางถึงกับเบะปากพูดไม่ออก!

เขาได้แต่ส่ายหน้ายิ้มแหย

จากนั้นก็ยื่นมือไปจับบอกลาไป๋จิ้งเต๋อกับพี่ชายหนวดดก ถือกระสอบป่านที่ใส่หนัง 9 ผืนเดินออกจากร้านจี้เหรินถังไป...

ในอนาคตอันใกล้

หากผู้เฒ่าไป๋สามารถทำให้ "แผ่นแปะคลายเอวเสริมเส้นเอ็น" โด่งดังเป็นพลุแตกได้ และยอมแบ่งเงินปันผลให้เขาจริง ๆ!

ถ้าอย่างนั้นฉินตงฟางก็ไม่รังเกียจที่จะเอาสูตรยาเฉพาะตัวแบบกระท่อนกระแท่นที่จำได้ไม่ค่อยสมบูรณ์อีกสองสามสูตร มอบให้ร้านจี้เหรินถังนำไปปรุงเป็นยารักษาโรคด้วยเช่นกัน!

นอกจากจะเป็นประโยชน์ต่อบรรดาผู้ป่วยแล้ว

วันข้างหน้าพวกเราก็จะได้นอนรอรับเงิน และเร่งฝีเท้าในการตั้งตัวสร้างธุรกิจได้เร็วขึ้น!

ฉินตงฟางมีสีหน้าเบิกบานแจ่มใส

เขาดีดนิ้วเบา ๆ ทีหนึ่ง แล้วก้าวเดินออกจากตรอกยาวของร้านจี้เหรินถัง

จนกระทั่งมาถึงถนนฝั่งตรงข้ามตามที่นัดหมายไว้กับเซวียชิ่น...

บนถนนมีผู้คนเดินสัญจรไปมาขวักไขว่

เสียงกระดิ่งรถจักรยานดังกริ๊งกร๊างไม่ขาดสาย~

ฉินตงฟางกวาดสายตามองซ้ายขวา แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของภรรยาคนสวยและลูกสาวสุดที่รัก

เวลาผ่านไปตั้งนานขนาดนี้ พวกเธอน่าจะมายืนรออยู่ตรงนี้นานแล้วไม่ใช่เหรอ?

ฉินตงฟางขมวดคิ้วตกใจ

หัวใจเต้นตึกตักไม่เป็นส่ำ...

ยังไงเสียเขากับเซวียชิ่นก็เพิ่งจะกลับมาคืนดีกัน

แถมลูกและเมียยังเคยถูกลักพาตัวไป เกือบจะเอาชีวิตไม่รอดมาแล้วครั้งหนึ่ง!

"เซวียชิ่น! ย่าย่า..."

ฉินตงฟางตะโกนสุดเสียงพลางวิ่งตามหา ร้อนใจจนเหงื่อกาฬผุดเต็มหน้าผาก

แม้แต่น้ำเสียงที่ตะโกนเรียกลูกเมียก็เริ่มสั่นเครือ

"ปะ..."

ย่าย่าที่กำลังนั่งยอง ๆ ปัสสาวะอยู่ตรงมุมถนนไม่ไกล เพิ่งจะคิดหันหน้ามาร้องเรียกด้วยความดีใจ

แต่กลับถูกเซวียชิ่นกระซิบบอกว่า "ชู่! อย่าเพิ่งเรียกพ่อนะลูก พวกเรามาเล่นเกมกับพ่อกันหน่อยดีกว่า"

"ได้เยย! เย่นยังงายย?" ย่าย่าตื่นเต้นสนใจขึ้นมาทันที

เซวียชิ่น "ทำให้พ่อร้อนใจจนแทบบ้าไปเลย!"

ย่าย่า "..."

แต่สิ่งที่เซวียชิ่นคาดไม่ถึงก็คือ

แม้ปากจะพูดออกไปอย่างเย็นชาและเด็ดขาด

แถมในใจยังอยากเอาคืนฉินตงฟางดูบ้างสักนิด!

แต่พอเห็นสามีร้อนรนกระวนกระวาย เจอหน้าใครก็คว้าไหล่ถามไปทั่วจนดูแทบคลุ้มคลั่ง...

เซวียชิ่นก็ทนดูต่อไปไม่ไหว

เธอรีบจูงมือลูกสาวเดินไปหยุดอยู่ด้านหลังฉินตงฟาง

"นี่! จะตะโกนโวยวายอะไรกันคะ"

เซวียชิ่นรู้สึกเคอะเขินจนต้องก้มหน้าแดงก่ำอยู่ริมถนนในตัวอำเภอ

"ปะป๊า! ทำไมไปนานจังเยย? หนูปึดถึงปะป๊าแล้วนะ!" ย่าย่ายิ้มตาหยีพลางกะพริบตาปริบ ๆ

พอหันขวับกลับมาเห็นลูกและเมียยืนอยู่ตรงหน้า...

ฉินตงฟางที่เหงื่อท่วมหัวก็ถอนหายใจโล่งอกออกมาเฮือกใหญ่

"ทำเอาฉันตกใจแทบตาย สองแม่ลูกยังจะมายืนใจเย็นอยู่อีก!"

พอเห็นท่าทีของสามีเช่นนั้น

เซวียชิ่นก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง หัวใจพลันอ่อนยวบและอบอุ่นขึ้นมา...

"ฉันก็แค่อยากดูว่า ถ้าคุณหาเราสองแม่ลูกไม่เจอ จะมีสภาพเป็นยังไง..."

ใบหน้ารูปไข่ของเซวียชิ่นซับสีเลือด เธอทัดปอยผมข้างหน้าผากไว้ที่หลังใบหู พลางพูดด้วยความรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย

ถ้าเป็นเมื่อก่อน

เธอไม่มีทางกล้าเล่นพิเรนทร์แบบนี้กับฉินตงฟางแน่!

ไม่อย่างนั้นคงไม่พ้นโดนเจ้าอันธพาลคนนี้ซ้อมจนร้องห่มร้องไห้ไปแล้ว...

แต่วันนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว

สัญชาตญาณอันเฉียบคมของผู้หญิงบอกกับเซวียชิ่นว่า

ต่อให้เธอแกล้งทำให้ฉินตงฟางร้อนใจ หมอนี่ก็คงไม่ลงไม้ลงมือกับเธอหรอก!

ในใจของเซวียชิ่นเริ่มเชื่อคำพูดที่เขาเคยบอกไว้ว่า "ผู้หญิงยิ่งตามใจยิ่งได้ใจ" เข้าแล้วจริง ๆ...

ก็เพราะคนที่ถูกรักย่อมไม่เกรงกลัวสิ่งใด

มีแค่คนที่ไม่ได้รับความรักเท่านั้นแหละ ที่ต้องคอยระวังตัวแจราวกับเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ

"หา?"

ฉินตงฟางถลึงตาใส่คนงามเซวียแวบหนึ่ง

"พวกคุณผู้หญิงนี่บางทีก็ช่าง... เฮ้อ!"

เขากลืนคำว่าไร้เหตุผลลงคอไป กลายเป็นการถอนหายใจเบา ๆ ออกมาคำหนึ่ง

ใครใช้ให้เมื่อก่อนเขาติดค้างสองแม่ลูกไว้มากมายขนาดนั้นกันเล่า...

คิดจะเอาแต่ใจเพื่อเอาคืนเขาบ้าง มันก็ไม่ได้ผิดอะไรหรอก

ขอแค่เมียมีความสุขก็พอแล้ว!

"ฉันกับย่าย่ายังปรึกษากันอยู่เลยว่าจะแกล้งให้คุณตกใจจนร้องไห้ นี่คิดจะโมโหจนลงไม้ลงมือเลยเหรอคะ?" เซวียชิ่นช้อนตาขึ้นมอง แววตาคู่งามไหวระริกเล็กน้อย

"จะทำแบบนั้นได้ยังไงกัน!" ฉินตงฟางหัวเราะแห้ง "ผมเป็นผู้ชายไร้อารมณ์ขัน ล้อเล่นไม่เป็นขนาดนั้นเชียวเหรอ?"

เซวียชิ่นเม้มริมฝีปากแดงระเรื่อ ยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก

เจ้าคนเสเพลฉินคนนี้ เปลี่ยนไปเป็นคนละคนจริง ๆ ด้วย!

นึกไม่ถึงว่าฉินตงฟางจะยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพูดเสริมขึ้นมาว่า

"งั้นคราวหน้าผมจะเล่นเกมซ่อนแอบกับเมียบ้าง พาย่าย่าหนีออกจากบ้านสักครึ่งปีไม่กลับมาเลยดีไหม"

"คุณ... คุณกล้าเหรอ!"

เซวียชิ่นรีบดึงลูกสาวเข้ามากอดแนบอกทันที

ถึงกับตกใจจนขอบตาแดงก่ำขึ้นมาเลยทีเดียว!

"...ผมล้อเล่นน่ะ"

ฉินตงฟางขมวดคิ้วอึ้งไป รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

คิดจะยกมือขึ้นไปโอบไหล่ภรรยาคนสวย แต่พลันได้กลิ่นสาบตุ ๆ โชยมาจากตัวของตัวเอง...

แขนของฉินตงฟางที่ค้างอยู่กลางอากาศจึงค่อย ๆ ลดลงมาในที่สุด

"ปะป๊า! ดูนี่ฉิ มาม้าซื้อน้ำฉายร่อยให้หนูดื่มด้วยแหละ~"

ย่าย่าถือขวดน้ำอัดลมราคาถูกขวดเล็กไว้ในมือ ดื่มจนเหลือติดก้นขวดอยู่นิดเดียว

ขวดพลาสติกเนื้อนิ่มบางใสนั้นมีรูปทรงเหมือนน้ำเต้าวิเศษ

น้ำอัดลมข้างในเป็นสีชมพู ราคาขวดละ 5 เฟิน

ย่าย่าตัวน้อยแสนกตัญญูเอ่ยขึ้นพลางยื่นส่งให้ฉินตงฟางได้ลองชิมบ้าง!

แต่เขาไม่กล้าเอาปากไปแตะ

ปริมาณแค่นั้นยังไม่พอให้คนเป็นพ่อจิบคำเดียวเลย...

ลูกสาวก็ดูดน้ำอัดลมจนเกลี้ยงขวดดังซวบซวบแล้ว!

จากนั้นก็ยังทำใจทิ้งขวดพลาสติกนิ่มใบเล็กในมือไม่ลง

"มาม้า! เก็บขวดให้ย่าย่าหน่อยจิ เราเอากลับบ้านไปทำขวดใส่เยี่ยว เอ๊ย เครื่องดื่มกันนะ?"

เสี่ยวเลี่ยงเลี่ยง เด็กชายวัยห้าขวบข้างบ้าน

เดี๋ยวนี้รู้จักเอาขัณฑสกรกับสีผสมอาหารมาชงกับน้ำสะอาดจากบ่อบาดาลแบบโยก ทำเป็นเครื่องดื่มสุดหรูหราแล้ว!

เสี่ยวเลี่ยงเอาน้ำอัดลมทำเองกรอกใส่ขวดเหล้าที่ล้างสะอาด ใช้สายยางรัดของกลวง ๆ ท่อนหนึ่งทำเป็นหลอดดูด ดื่มอย่างเอร็ดอร่อยชื่นใจเชียว~

ปกติแล้วก็มีเพียงเพื่อนสนิทอย่างเสี่ยวเหม่ยยาเท่านั้น ถึงจะได้ร่วมแบ่งมาชิมฟรีคนละสองสามอึก

เพื่อนเล่นคนไหนที่ไม่ค่อยถูกกับเลี่ยงเลี่ยง อย่าหวังว่าจะได้เฉียดเข้าไปใกล้เลย!

เรื่องนี้ทำให้เขาค่อย ๆ สร้างชื่อจนโดดเด่นในหมู่เด็กกะโปโลของหมู่บ้านอวิ๋นหยาง กลายเป็นทั้งนักประดิษฐ์ ราชาเครื่องดื่ม และมหาเศรษฐีตัวน้อยไปแล้ว

ย่าย่าก็เลยกะว่าจะกลับบ้านไปประดิษฐ์ดูบ้าง เพื่อสร้างความตื่นตะลึงให้กลุ่มเพื่อนฝูงของเธอดูสักที!

"จ้ะ ย่าย่าของเราประหยัดมัธยัสถ์รู้จักใช้ชีวิตที่สุดเลย แม้แต่ขวดพลาสติกใบเล็กยังไม่ยอมทิ้งเรี่ยราดเลยนะเนี่ย"

เซวียชิ่นยิ้มพลางเอ่ยชม แล้ววางลูกสาวในอ้อมอกลงบนพื้น

จากนั้นก็ยื่นมือไปรับขวดน้ำอัดลมเปล่าที่ย่าย่ายื่นมา เก็บใส่ลงไปในกระเป๋าผ้าของตัวเอง

ในกระเป๋าผ้าใบเล็กตุงแน่นไปด้วยผักป่าบนเขาที่เซวียชิ่นขุดมาให้บ้านของหานเหม่ยหลิง

บนกระเป๋าสีน้ำเงินยังมีตัวหนังสือสีแดงพิมพ์เอาไว้หนึ่งแถวว่า—"การประกวดร้องเพลงเด็กอำเภอเว่ยเป่ย"

นี่คือของที่ระลึกเกียรติยศที่เธอได้รับแจกมาเมื่อสองปีก่อน ตอนที่ยังเป็นครูอาสาแล้วพานักเรียนเข้ามาร่วมแข่งขันในตัวอำเภอ!

"หิวกันหรือยังครับสาวสวยทั้งสอง?"

ฉินตงฟางจูงมือน้อยอันอ่อนนุ่มของลูกสาว พลางเอ่ยถามเธอและแม่ด้วยความห่วงใย

สองแม่ลูกต่างพากันส่ายหน้า

"ดี งั้นจุดหมายต่อไปพวกเราไปที่สำนักการค้าต่างประเทศกันก่อน!"

เซวียชิ่นเม้มริมฝีปากเบา ๆ พลางพยักหน้า ถือกระเป๋าผ้าเดินอยู่ริมถนน

เมื่อเห็นว่ากระสอบป่านที่ฉินตงฟางถืออยู่เล็กลงและเบาลงแล้ว จึงกระซิบถามเขาว่า

"เนื้อ... กระต่ายป่าพวกนั้นของคุณ ขายออกไปอย่างราบรื่นแล้วเหรอคะ?"

สองสามีภรรยาไม่เคยบอกให้ย่าย่ารู้เลยว่า สิ่งที่ฉินตงฟางเอาไปขายคือตัวเพียงพอน

ไม่อย่างนั้นถ้าเด็กกลับไปพูดเพ้อเจ้อในหมู่บ้าน...

แม่เฒ่าพอรู้ความจริงเข้าคงได้ตกใจแทบแย่!

แต่สิ่งที่ฉินตงฟางกับเซวียชิ่นคาดไม่ถึงก็คือ

ตอนนี้ฉีเอ้อร์อิง พี่สะใภ้ใหญ่ของพวกเขา

ได้ป่าวประกาศเรื่องที่ไอ้คนเสเพลฉินจับตัวเพียงพอนจนร่ำรวยไปทั่วทั้งหมู่บ้านอวิ๋นหยางแล้ว...

"อืม แถมยังขายได้ราคาสูงมากด้วยนะ!" ฉินตงฟางพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ

แล้วก็ยิ้มให้ภรรยาด้วยความมั่นใจว่า "ไปขายแผ่นหนังที่สำนักการค้าต่างประเทศก่อน แล้วค่อยเอาขนมไหว้พระจันทร์ไปให้อาจารย์หาน ไปประจันหน้าศัตรูหัวใจกัน!"

"ศัตรู... หัวใจอะไรกันคะ อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อต่อหน้าลูกนะ!"

เซวียชิ่นค้อนขวับใส่เขาหนึ่งที พลางก้มหน้าลงด้วยความขวยเขิน

ส่วนในใจกลับรู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง

วันนี้อย่าให้ฉันต้องไปเจอคุณชายเว่ยอีหาง คนรวยจอมโอ้อวดรับมือยากคนนั้นอีกเลยนะ!