ตอนที่ 60 ราคาบวกเท่าตัว! แถมยังได้ส่วนแบ่งระยะยาว

ไป๋จิ้งเต๋อหันไปถลึงตาใส่หลานสาวตัวน้อยทีหนึ่ง

ก่อนจะประคองตำรับยาประจำตระกูลของฉินตงฟางขึ้นมาดูอีกครั้ง พลางเบิกตากว้างขึ้นเรื่อย ๆ!

สองมืออันแห้งเหี่ยวของชายชราเริ่มสั่นระริกเบา ๆ~

เขาอดไม่ได้ที่จะก้มมองใบสั่งยาพลางเดินวนไปมาในลานหลังร้านด้วยความตื่นเต้น...

ผู้เฒ่าไป๋เดินไปพลางพึมพำชื่นชมไม่ขาดปาก:

"หนอนตายหยากผสานโกฐน้ำเต้า แถมยังเพิ่มสมุนไพรอูโถว เลือดมังกร... ล้ำเลิศ!"

"เทียบยานี้ใช้ยาได้อย่างอาจหาญ ฉีกกรอบความคิดระแวดระวังเดิม ๆ ของแพทย์แผนจีนทั่วไป นับว่ามีความคิดสร้างสรรค์ยิ่งนัก!"

เมื่อไป๋เสี่ยวเสี่ยว ศิษย์อาหญิง และศิษย์พี่ชายได้ยินเช่นนั้น ต่างก็พากันกระวนกระวายใจ

"แย่แล้ว ๆ ห้ามเท่าไรก็ไม่ฟัง คุณปู่ต้องหลงกลคนพาลนั่นเข้าจริง ๆ แน่แล้ว!"

สาวน้อยจัดยาแอบอยู่หลังประตูด้านหลังของร้านจี้เหรินถัง หันไปกระซิบกระซาบกับศิษย์อาหญิง

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่า! ท่านผู้เฒ่าเป็นถึงคนในวงการแพทย์แผนจีน จะถูกไอ้หนุ่มบ้านนอกหลอกเอาได้ยังไงกัน?"

"..."

เวลานั้น ชายชราไป๋จิ้งเต๋อ

ยิ่งก้มดูตำรับลับในมือ ก็ยิ่งรู้สึกว่ามันร้ายกาจจริง ๆ!

ชายชราตื่นเต้นจนตัวสั่นเทา ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาฉินตงฟาง

แววตาเป็นประกายจ้องมองชายหนุ่มผู้ยอดเยี่ยมตรงหน้า แล้วตบบ่าเขาฉาดใหญ่:

"เจ้าใจกล้า เจ้าเป็นเด็กดีที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกลจริง ๆ! ถึงแม้ข้าจะยังไม่ได้นำไปปรุงทดลองดู แต่ข้าว่าสูตรกอเอี๊ยะประจำตระกูลของเจ้านี้ รักษาโรคกระดูกสันหลังส่วนเอวได้อย่างแน่นอน!"

"มันต้องแน่อยู่แล้วครับผู้เฒ่าไป๋ คนดีไม่หลอกคนดีด้วยกันหรอก สองคนพวกเราเขาเรียกว่าถูกชะตารู้ใจกัน!"

ฉินตงฟางฉวยโอกาสตีสนิทกับชายชราผู้มีจิตใจดีงามและเปี่ยมด้วยบารมีท่านนี้ทันที

เพื่อให้คนบ้านป่าอย่างตนได้มีเส้นสายในตัวอำเภอไว้บ้าง วันข้างหน้าจะได้ทำอะไรสะดวกขึ้น!

ไป๋จิ้งเต๋อลูบเครายาวสีดอกเลาเบา ๆ

ก้มมอง "สูตรลับตระกูลฉิน" ในมืออีกสองสามหน สุดท้ายกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย

"แต่ข้ากลับรู้สึกว่า... ดูเหมือนจะยังขาดตัวยาไปอีกไม่กี่ขนาน หากเสริมเข้าไป สูตรยานี้คงจะสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นกระมัง?"

ฉินตงฟางยกมือเกาท้ายทอยแก้เก้อ

พยักหน้ารับสารภาพตามตรง:

"ก็เป็นไปได้ครับ! เพราะสูตรเดิมมันหายไปแล้ว ผมเองก็จำได้แค่แปดเก้าส่วนเท่านั้น"

แม้ตอนที่ช่วยหมอเทวดาเฮ่าผลักดันสิทธิบัตรยานี้ เขาจะเคยเปิดดูข้อมูลที่เกี่ยวข้องมานับครั้งไม่ถ้วน และเคยได้ยินอีกฝ่ายบอกเล่าสูตรยามากับหู

แต่เมื่อเวลาล่วงเลยมาหลายปีขนาดนี้

การที่ฉินตงฟางยังจำตัวยาสมุนไพรเมื่อครู่นี้ได้ ก็นับว่าเป็นคนที่มีความจำเป็นเลิศมากแล้ว!

"อืม ข้าขออาจหาญลองดูหน่อยละกัน หากทำเรื่องน่าขันอย่างวาดงูเติมขา เจ้าใจกล้าก็อย่าได้หัวเราะเยาะเลยนะ"

ผู้เฒ่าไป๋กล่าวอย่างถ่อมตน พลางทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเมื่อครู่

แล้วจรดพู่กันเขียนข้อความเพิ่มลงไปอีกหนึ่งแถวที่ด้านล่างสุดของใบสั่งยา...

"ไส้เดือนดินสิบห้ากรัม ตู๋จ้งสิบกรัม ชวงเกียงหกกรัม?"

"เชิญหลานใจกล้าช่วยดูให้ที หากเพิ่มสมุนไพรเหล่านี้เข้าไปจะพอไหวไหม? ปริมาณยาเป็นอย่างไรบ้าง?"

คำสรรพนามที่ไป๋จิ้งเต๋อ แพทย์วัยเจ็ดสิบปีใช้เรียกฉินตงฟางนั้น สนิทสนมเป็นกันเองขึ้นมากโดยไม่รู้ตัว!

ยิ่งบวกกับที่ฉินตงฟางคุยโม้เอาไว้ว่า

บรรพบุรุษของตนเคยเป็นถึงหมอหลวงในราชสำนักชิงอะไรเทือกนั้น

สำหรับ "ทายาทของยอดหมอหลวงแห่งวงการแพทย์" ผู้มีน้ำใจแบ่งปันตำรับยาประจำตระกูลออกมาอย่างไม่หวงวิชาเช่นนี้...

ผู้เฒ่าไป๋จึงรู้สึกเอ็นดู ชื่นชอบ และเลื่อมใสในตัวเขาอย่างยิ่ง!

"เรื่องนี้..." สีหน้าของฉินตงฟางร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย

แต่ก็ยังกระแอมไอแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง

ยื่นมือออกไปรับสูตรลับที่ไป๋จิ้งเต๋อยื่นส่งมาให้

"แค่ก เดี๋ยวผมดูให้นะครับ ช่วยตรวจทานให้คุณอาผู้เฒ่าไป๋เอง!"

ไป๋เสี่ยวเสี่ยวที่แอบมองอยู่ภายในร้านยา: "!!!"

เจ้าเด็กเหลือขอจอมลามกที่อายุแก่กว่าตนแค่ไม่กี่ปีคนนี้

พริบตาเดียวลำดับรุ่นก็สูงกว่าแม่คุณคนนี้ไปแล้ว แถมยังกล้าเรียกคุณปู่วัยเจ็ดสิบปีของฉันว่าคุณอาหน้าตาเฉยเนี่ยนะ?!

เหล่าลูกศิษย์และลูกหลานของไป๋จิ้งเต๋อ: "..."

ยิ่งกลัวสิ่งใดก็ยิ่งได้สิ่งนั้นจริง ๆ

ท่านผู้เฒ่ายังคงติดเบ็ดเจ้าคนชั่วเข้าจนได้!

ฉินตงฟางวางท่าราวกับเป็นผู้เชี่ยวชาญ

ก้มมองตำรับยาที่ไป๋จิ้งเต๋อเขียนเสริมลงไปอยู่สองสามรอบ

ก่อนจะยิ้มพลางพยักหน้า:

"อืม! สมแล้วที่เป็นอาไป๋ของผม พอเพิ่มสมุนไพรพวกนี้เข้าไป [ยาบำรุงไตเสริมเอ็นกระดูกพยัคฆ์] ของพวกเราก็ยิ่งทรงพลังขึ้นไปอีก!"

ผู้เฒ่าไป๋รู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง

"หลานใจกล้าชมเกินไปแล้ว! หลัก ๆ ก็เพราะสูตรลับประจำตระกูลของเจ้ามันยอดเยี่ยม ข้าก็แค่ช่วยแต่งแต้มให้สมบูรณ์ขึ้นเท่านั้น"

"แต่ชื่อ [ยาบำรุงไตเสริมเอ็นกระดูกพยัคฆ์] นี่... มันฟังดูล้ำยุคเกินไปหน่อยไหม เมื่อกี้ยังมีอีกชื่อหนึ่งไม่ใช่หรือ?"

ไป๋จิ้งเต๋อเป็นคนเฒ่าคนแก่ที่ยึดหลักความเป็นจริง

เขารู้สึกว่าสรรพคุณหลักของกอเอี๊ยะสูตรลับของฉินตงฟางนี้คือรักษาบั้นเอว ไม่อาจตั้งชื่อโอ้อวดสรรพคุณจนเกินจริง

"ใช่ครับ ผมยังตั้งให้อีกชื่อหนึ่งว่า [แผ่นแปะคลายเอ็นบำรุงเอว]"

"แผ่นแปะคลายเอ็นบำรุงเอว ดีเลย! ชื่อนี้ตรงจุดและเหมาะสมกว่ามาก!"

ตอนนี้เอง ชายหนวดเคราดกก็ทำงานเสร็จสิ้นเสียที

เขาล้างมือจนสะอาด แล้วเดินออกมาจากมุมหนึ่งของลานบ้าน

ควักเงินปึกหนึ่งออกมานับ แล้วยื่นให้ฉินตงฟางด้วยรอยยิ้ม

"เรียบร้อยแล้วน้องชาย! นี่เงินสิบสามหยวนห้าเหมา เป็นค่าเนื้อตัวเพียงพอน"

จากนั้นก็ชี้ไปยังกระสอบป่านเก่า ๆ ที่ฉินตงฟางนำมาด้วย แล้วหัวเราะร่า:

"หนังเก้าผืนที่ถลกเสร็จ ฉันจัดการขึงให้เรียบและอบแห้งให้เรียบร้อยแล้ว ยัดใส่กระสอบไว้ให้แล้วนะ ยินดีที่ได้ร่วมมือกัน!"

"ยินดีที่ได้ร่วมมือกันครับ!" ฉินตงฟางกล่าวพลางยื่นมือไปรับเงินด้วยความยินดี

แต่แล้วกลับเห็นไป๋จิ้งเต๋อขมวดคิ้วยกมือขึ้น สั่งหลานชายหนวดเคราดกของตน:

"เจี่ยฟ่าง! จะรับซื้อเนื้อตัวเพียงพอนของเจ้าใจกล้าในราคาตัวละหนึ่งหยวนห้าเหมาแบบนั้นไม่ได้แล้วนะ"

ชายหนวดดกชะงักไป: "แล้วจะให้รับซื้อตัวละเท่าไรล่ะครับคุณลุง?"

ผู้เฒ่าไป๋ที่กำลังตื่นเต้นจนใบหน้าแดงระเรื่อ โบกมือใหญ่กล่าวอย่างใจกว้าง:

"เพิ่มราคาซื้อให้หลานชายข้าเป็นสองเท่า เอาเป็นตัวละสามหยวนไปเลย! แล้วต่อไปในภายภาคหน้า พวกเรารับซื้อของจากเจ้าใจกล้าคนเดียวเท่านั้น"

"เอ๋... ขอบคุณมากครับคุณอาผู้เฒ่าไป๋!" ฉินตงฟางชะงักงันไป ก่อนจะดีใจจนเนื้อเต้น

ชายชราลูบเคราพลางยิ้มกล่าว: "เรื่องแค่นี้ไม่นับเป็นอะไรหรอก!"

"รอให้ข้าใช้สูตรลับนี้ปรุงแผ่นแปะคลายเอ็นบำรุงเอวออกมา หากได้ผลดีกับผู้ป่วยโรคเอวทั่วไปจริง ๆ ถึงตอนนั้นอาคนนี้ยังต้องแบ่งผลกำไรระยะยาวให้เจ้าอีกด้วย! จะให้เสียน้ำใจที่เจ้าใจกล้าอุตส่าห์เสียสละมอบให้ไม่ได้เด็ดขาด!"

ฉินตงฟางชะงักไปอีกรอบ: "นี่มัน..."

อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้ชายชรา พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น:

"คุณอาไป๋ท่านช่างเป็นคนมีคุณธรรมสูงส่งและน่านับถือจริง ๆ! พูดตามตรง สูตรลับนั่นเดิมทีผมไม่ได้กะจะคิดเงินเลยด้วยซ้ำ..."

"เหอะ?" ไป๋เสี่ยวเสี่ยวทนไม่ไหวต้องเปิดปากพูดขึ้นมาอีก

คราวนี้เธอพาตัวศิษย์อาหญิงเดินออกมาที่ลานหลังร้านด้วยกันเลย

"พอได้แล้วน่าฉินใจกล้า คนต้มตุ๋นหน้าซื่อใจคดอย่างนาย! ยังจะกล้าพูดว่าไม่ได้กะจะคิดเงินอีกเหรอ?"

"ฉันว่านายก็แค่เอาสูตรลับเก๊ ๆ มาหลอกล่อให้ถูกใจคุณปู่ฉัน เพื่อให้ปู่ยอมขึ้นราคาตัวเพียงพอนให้นายต่างหากล่ะ!"

แค่อาศัยฝีปากพูดจาหว่านล้อม ฉินตงฟางก็ขายตัวเพียงพอนเก้าตัวนั้นได้เงินเพิ่มขึ้นมาอีกตั้งสิบกว่าหยวนแล้ว

เงินจำนวนนี้เทียบเท่ากับค่าแรงทำงานหนักท่ามกลางกลิ่นยาฉุนกึกในร้านจี้เหรินถังตั้งหลายวันของ "หลานสาวผู้เป็นเด็กฝึกงาน" อย่างไป๋เสี่ยวเสี่ยวเลยนะ!

แน่นอนว่าเธอไม่อาจทนเห็นคุณปู่ถูกคนแปลกหน้าหลอกลวงไปต่อหน้าต่อตาได้...

ศิษย์หญิงวัยสามสิบกว่าปีของไป๋จิ้งเต๋อก็ขมวดคิ้วปรายตาใส่ฉินตงฟางแวบหนึ่ง พลางช่วยส่งเสียงสนับสนุนเบา ๆ:

"ท่านอาจารย์โปรดรอบคอบด้วยนะคะ คนคนนี้ดูท่าทางไม่น่าไว้ใจเลย ก่อนจะได้ลองใช้สูตรลับนั่นดู ยังคงรับซื้อตามราคาเดิมไปก่อนเถอะค่ะ!"

เมื่อได้ยินคำเตือนของหญิงสาวทั้งสองคน

ผู้เฒ่าไป๋กลับขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ!

"พวกเจ้ากำลังสงสัยว่าข้าแก่จนเลอะเลือนแล้วรึไง? กลับเข้าไปทำงานข้างในเลยไป เสี่ยวเสี่ยว เจ้าออกไปส่งยาให้ลูกค้าข้างนอกได้แล้ว!"

"ก็ได้ค่ะ... ท่านอาจารย์" ศิษย์หญิงหน้าแดงก่ำพลางถอยออกจากลานหลังร้านไป

ไป๋เสี่ยวเสี่ยวเบะปากบ่นพึมพำ กำลังจะหมุนตัวเดินหนีไปด้วยความอับอายระคนเจ็บแค้น...

แต่ภาพเหตุการณ์ต่อมากลับทำให้เธอโมโหจนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันและจุกแน่นในอก!