ตอนที่ 52 ในค่ำคืนอันมืดมิดและเงียบสงัด

ในลานบ้านของหูซิ่งเอ๋อร์

ฉินตงฟางคลี่ยิ้มอย่างสุขุม ช่วยปลอบประโลมหัวใจที่กำลังเต้นระทึกของนางให้สงบลง

"ป้าโต่วจื่ออย่าเพิ่งกลัวไปเลยครับ มันก็แค่จ่าฝูงตัวใหญ่ของพวกเพียงพอนเท่านั้นเอง"

แม้ปากจะพูดออกไปอย่างราบเรียบไม่ยี่หระ

แต่ในใจของฉินตงฟางเองก็นึกแปลกใจและสงสัยอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

เมื่อดูจากคำบอกเล่าของหูซิ่งเอ๋อร์ ประกอบกับกระจุกขนยาวสีน้ำตาลอมเหลืองที่ร่วงอยู่บนพื้น

คืนนี้นางคงเผชิญหน้ากับพญาเพียงพอนร่างยักษ์เข้าจริงๆ แน่แล้ว!

ได้ยินมาว่าราชาแห่งเพียงพอนพวกนั้นมีอิทธิฤทธิ์ไม่เบา และไม่เคยต้องออกหาอาหารกินเองเลยสักครั้ง

พวกมันมักจะกบดานอยู่ลึกใน "พระราชวัง" ภายในถ้ำ โดยมีฝูงเพียงพอนผู้ภักดีคอยหาอาหารมาปรนเปรอบูชาอยู่เสมอ

แต่ไฉนคืนนี้ไอ้ตัวบอสใหญ่นั่น ถึงได้ถ่อมาขโมยไก่ที่บ้านหูซิ่งเอ๋อร์ด้วยตัวเองกันเล่า!

หรือว่าแม่ไก่บ้านนางจะเป็นถึงแชมป์ประกวดนางงามหรืออย่างไร?

"ฉันไม่ได้ถูกเสี่ยวยวี่สิงจริงเหรอจ๊ะ? แต่นี่มัน... ไม่น่าจะใช่นะหลานตงฟาง..." น้ำเสียงของหูซิ่งเอ๋อร์ยังคงสั่นเครือ

เพื่อไม่ให้นางขวัญกระเจิงไปมากกว่านี้ ฉินตงฟางจึงจำต้องกระซิบบอกความจริงออกไป

"เรื่องคนตายเข้าสิงคนเป็นผมพอเคยได้ยินมาบ้าง แต่คืนนี้ป้าไม่ได้ถูกเสี่ยวยวี่เข้าสิงอย่างแน่นอนครับ"

แม้ว่าเรื่องชีวิตส่วนตัวของหูซิ่งเอ๋อร์จะดูเหลวไหลไปบ้าง แต่นางก็นับเป็นผู้หญิงที่มีน้ำใจและเปี่ยมด้วยความเมตตาคนหนึ่ง

หลายปีก่อนตอนที่ฉินตงฟางแต่งงานกับเซวียชิ่น เงินทองขัดสนจนวิ่งหาหยิบยืมใครไม่ได้

พอหูซิ่งเอ๋อร์รู้เรื่องเข้า ก็เป็นฝ่ายหยิบยื่นเงินให้เขายืมแปดหยวนด้วยตัวเอง!

บุญคุณเพียงหยดน้ำนี้

ฉินตงฟางยังคงจดจำฝังลึกไว้ในใจไม่เคยลืม

"ความจริงแล้ว ป้าโต่วจื่อโดนระเบิดก๊าซพิษของพญาเพียงพอนเข้าให้ จนเวียนหัวคลื่นไส้แล้วเกิดภาพหลอนไปเองต่างหากครับ..."

ก่อนหน้านี้หูซิ่งเอ๋อร์ได้เล่ารายละเอียดไปแล้ว

ว่าเมื่อกลางดึกตอนเดินออกมาทำธุระเบานอกห้อง

พอกวาดไฟฉายไปก็เห็นตัวเพียงพอนสองตัว แถมตัวหนึ่งยังใหญ่โตเป็นพิเศษ!

ตอนนั้นพวกมันปราดเข้าไปประชิดเล้าไก่แล้ว...

และอยู่ห่างจากตัวนางเพียงแค่สองก้าวเท่านั้น!

พอดวงตาของตัวเพียงพอนสะท้อนแสงไฟฉาย ก็เปล่งประกายสีเขียวน่าสยดสยองออกมาท่ามกลางความมืดมิด...

หูซิ่งเอ๋อร์ตกใจสุดขีดจนทำไฟฉายหลุดมือ ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพลางหวีดร้องลั่น!

ฝ่ายพญาเพียงพอนเองก็ตกใจกลัวไม่แพ้กัน มันจึงปล่อยท่าไม้ตายออกมาเพื่อป้องกันตัว—

มันโก่งก้นพ่นก๊าซพิษใส่หูซิ่งเอ๋อร์ ก่อนจะวิ่งเตลิดหนีหายไปอย่างรวดเร็ว!

พอได้ฟังคำอธิบายของฉินตงฟาง นางก็ยังคงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

"หลานอย่ามาหลอกป้านะจ๊ะ! ก๊าซพิษที่ตัวเพียงพอนพ่นออกมา มันทำให้คนเกิดภาพหลอนได้จริงๆ เหรอ?"

ฉินตงฟางพยักหน้ายืนยันอย่างหนักแน่น

"มิน่าล่ะผมถึงต้องให้คนช่วยถอดเสื้อตัวนอกของป้าออก พาป้าไปล้างหน้าล้างตา แล้วกรอกยาฮั่วเซียงเจิ้งชี่สุ่ยให้ดื่มยังไงล่ะครับ"

คราวเข้าเมืองไปขายแผ่นหนังครั้งก่อน ฉินตงฟางเคยได้ยินคนที่รับซื้อเนื้อตัวเพียงพอนไปทำยาเล่าให้ฟัง

ว่าถ้าถูกก๊าซพิษที่ตัวเพียงพอนพ่นใส่ตามร่างกายหรือใบหน้า ไม่เพียงจะทำให้เวียนศีรษะคลื่นไส้จนช็อกหมดสติไปเท่านั้น

หากไปเจอการจู่โจมของพญาเพียงพอนเข้า ก็อาจทำให้ประสาทหลอนได้เลยทีเดียว!

วิธีการปฐมพยาบาลคือต้องรีบพาคนเจ็บไปอยู่ในที่ที่มีอากาศถ่ายเทสะดวก ล้างคราบก๊าซพิษที่ตกค้างตามร่างกายออกให้หมด แล้วป้อนยาฮั่วเซียงเจิ้งชี่สุ่ยตามเข้าไป

"อันที่จริงป้าโต่วจื่อยังถือว่าโชคดีมากนะครับที่สูดก๊าซพิษเข้าไปแล้วไม่ถึงกับสลบเหมือด ไม่อย่างนั้นถ้าช็อกหมดสตินานเข้าคงมีอันตรายถึงชีวิตจริงๆ แน่!"

"ซี๊ด..." หูซิ่งเอ๋อร์เบิกตากว้าง สูดปากด้วยความหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ

ก่อนจะขมวดคิ้วถามอย่างข้องใจ "ถ้าไม่ได้ถูกวิญญาณเสี่ยวยวี่เข้าสิงจริงๆ แล้วทำไมเมื่อกี้ป้าถึงพูดเรื่องของแกเป็นตุเป็นตะขนาดนั้นล่ะจ๊ะ?"

ฉินตงฟางยืนล้างมืออยู่หน้าเครื่องสูบน้ำโยกของบ้านนาง พลางเอ่ยอธิบายเรียบๆ

"ก็เพราะว่าที่ดินทำกินของบ้านป้าอยู่ติดกับดงป่าช้ายังไงล่ะครับ! ป้าคงเคยเห็นหลุมศพของเสี่ยวยวี่ถูกตัวเพียงพอนขุดเป็นโพรงมาแล้ว และในใจป้าเองก็คงเวทนาสงสารชะตากรรมของเด็กสาวที่ต้องมาจบชีวิตเพราะความรักคนนั้นอยู่ไม่น้อยใช่ไหมล่ะครับ"

หูซิ่งเอ๋อร์ที่เดินถือผ้าขนหนูมาส่งให้ชะงักกึก นางกัดริมฝีปากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนที่ขอบตาจะแดงระเรื่อแล้วพยักหน้าหงึกๆ ด้วยความซาบซึ้งใจในตัวฉินตงฟางอย่างเปี่ยมล้น

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง... ขอบใจหลานมากนะตงฟางที่ช่วยชีวิตป้าเอาไว้! ป้าไม่มีอะไรจะตอบแทนนายเลย เอาอย่างนี้ดีไหม..."

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง... ขอบใจเธอมากนะตงฟางที่ช่วยชีวิตป้าไว้! ป้าไม่มีอะไรจะตอบแทนเลย เอาอย่างนี้ดีไหม..."

ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยต่อด้วยความขัดเขินปนหวาดผวา ฉินตงฟางก็รีบพูดขัดขึ้นทันควัน

ส่งเหล้ามาผมก็ไม่ดื่ม จะตอบแทนด้วยเรือนร่างผมยิ่งไม่พิศวาส ไม่ต้องมีเอาอย่างนี้ทั้งนั้น!

"เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เองครับ ไม่จำเป็นต้องตอบแทนอะไรหรอก ตอนผมแต่งงานป้าก็เคยช่วยเหลือนี่ครับ"

ฉินตงฟางเช็ดมือที่เปียกชุ่มแล้วยื่นผ้าขนหนูส่งคืนให้นาง

ก่อนจะกดเสียงต่ำกำชับอย่างจริงจังอีกประโยคหนึ่ง "แต่เรื่องที่ผมบอกป้าไปทั้งหมดนี้ ห้ามแพร่งพรายออกไปข้างนอกเด็ดขาดนะครับ"

"ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวคืนนี้ป้าจะตกใจจนช็อกตายไปเสียก่อน ผมไม่มีทางเปิดเผยความลับพวกนี้ให้รู้หรอก เดี๋ยวจะพลอยกระทบทางทำมาหากินของอาจารย์อย่างผมเข้า"

ถ้าเกิดช่างไม้หลัวรู้เรื่องตื้นลึกหนาบางเข้า เกวียนลากคันใหม่ของบ้านเขาก็คงหลุดลอยไปในพริบตาน่ะสิ!

หูซิ่งเอ๋อร์ค้อมตัวรับปากทันควัน "ได้จ้ะ! ป้าจะเชื่อฟังนายนะตงฟาง ป้าจะไม่ยอมปริปากพูดมั่วซั่วแม้แต่คำเดียวเลย"

เดิมทีก็มีชนักติดหลังอยู่ในกำมือของฉินตงฟางอยู่แล้ว ยามนี้ยังได้รับการช่วยชีวิตเอาไว้อีก ราชินีข่าวฉาวจึงต้องยอมว่าง่ายแต่โดยดี

"อืม! ไปก่อนนะครับป้า ถ้ากับดักสองอันนั้นจับอะไรได้ อย่าลืมแอบไปบอกผมเงียบๆ ด้วยล่ะ"

ฉินตงฟางหมุนตัวเดินตรงไปยังประตูลานบ้าน

หูซิ่งเอ๋อร์พยักหน้ารัวเร็ว ปากก็พึมพำออกมาอย่างไม่ยอมแพ้

"จ้ะ แต่ว่านะหลานชาย... ดึกดื่นบรรยากาศวังเวงน่ากลัวแบบนี้ ตอนนี้ป้าอยู่คนเดียวกลัวเหลือเกินจ้ะ!"

"กลัวก็สมควรแล้วครับ" ฉินตงฟางเบะปากตอบเสียงเย็นชา

"ใครใช้ให้ป้าไล่อาโต่วจื่อผู้ซื่อสัตย์คนนั้นเข้าเมืองไปหาเงิน แล้วตัวเองมาทำเรื่องเหลวไหลอยู่ที่บ้านคนเดียวเล่า!"

หูซิ่งเอ๋อร์รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า

นางอยากจะกัดฟันพูดความจริงกับฉินตงฟางให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยจริงๆ!

อันที่จริงฉินโต่วจื่อเองก็เห็นดีเห็นงามยอมให้นางทำแบบนั้น...

ก็เพราะแต่งงานกันมาตั้งหลายปี แต่ไม่เคยมีลูกด้วยกันเสียที

ฉินโต่วจื่อที่มีพี่น้องแค่คนเดียว กำลังจะกลายเป็นคนสิ้นตระกูลไร้ทายาทสืบสกุลอยู่รอมร่อ

ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะน้ำยาของสามีไม่ดี หรือเพราะผืนดินของนางแห้งแล้งเพาะปลูกไม่ขึ้นกันแน่

ในเมื่อหมดหนทางแก้ไขแล้ว

สองสามีภรรยาจึงได้ตัดใจเด็ดขาด!

ตัดสินใจลองเปลี่ยนคนหว่านพืชดูสักตั้ง...

แต่น่าเสียดายที่ผู้ใหญ่บ้านวัยสี่สิบกว่าปี ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องสายเลือดใกล้ชิดของฉินโต่วจื่อคนนั้น ก็ดันเป็นผู้ชายที่ไม่ได้เรื่องไม่ได้ราวเหมือนกันอีก!

แต่น่าเสียดายที่ผู้ใหญ่บ้านวัยสี่สิบกว่าปี ซึ่งมีศักดิ์เป็นพี่ชายร่วมสายเลือดในตระกูลเดียวกันกับฉินโต่วจื่อคนนั้น ก็ดันเป็นผู้ชายไม่ได้เรื่องคนหนึ่งเหมือนกัน!

หูซิ่งเอ๋อร์ที่ยังอกสั่นขวัญแขวนยืนอยู่หน้าประตูลานบ้าน คอยถือไฟฉายส่องทางให้ฉินตงฟางไปจนสุดสายตา

เมื่อมองแผ่นหลังอันสง่างามผึ่งผายของชายหนุ่มรูปงามผู้รอบรู้คนนั้นค่อยๆ เดินห่างออกไป นางก็กัดริมฝีปากเบาๆ พลางจมดิ่งสู่ห้วงความคิดคำนึง...

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ที่บ้านของฉินตงหมิง

"ที่แกเล่ามาทั้งหมดนั่นเป็นเรื่องจริงแน่นะ? ถ้ากล้าโกหกแม่จะบีบคอให้ตายเลยคอยดู!"

ฉีเอ้อร์อิง ภรรยาผู้ดุดันเอาแต่ใจของฉินตงหมิงส่งสายตาเย็นเยียบ พลางปั้นหน้าบึ้งตึงตวาดถาม

"จริงสิเมียจ๋า! เมื่อกี้ฉันสะกดรอยตามมันไปที่ดงป่าช้า เดิมทีก็กลัวจนขาแข้งอ่อนปวกเปียกอยู่แล้ว ขากลับดันมาเจอยายหูซิ่งเอ๋อร์ถูกวิญญาณเสี่ยวยวี่เข้าสิงอีก คุณพระช่วยเอ๋ย! คืนนี้มีแต่เรื่องแต่ละราว..."

ฉินตงหมิงนอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มพลางบอกด้วยเสียงสั่นเทา ก่อนจะดึงผ้าขึ้นมาคลุมโปงตามสัญชาตญาณ

ฉีเอ้อร์อิงยกเท้าถีบสามีที่อยู่อีกฟากเตียงทีหนึ่ง พลางก่นด่าด้วยความหงุดหงิด "ดูสภาพไอ้ขี้ขลาดอย่างแกสิ!"

"ขนาดไอ้น้องชายสารเลวอันธพาลของแก มันยังกล้าโร่เข้าไปดักจับตัวเพียงพอนในดงป่าช้ากลางดึกเพื่อหาเงินเลย แล้วดูแกสิ ไอ้ไม่ได้ความ!"

นับตั้งแต่เดือนก่อนที่นางไปตะคอกด่าแม่สามี แล้วถูกฉินตงฟางถีบจนล้มคะมำ ฉีเอ้อร์อิงก็ผูกใจเจ็บแค้นน้องสามีคนนี้จนแทบจะเคี้ยวฟันแหลก

แต่นางก็รู้ดีว่าฉินตงฟางไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกได้ง่ายๆ

ส่วนผู้ชายของตัวเองก็เป็นพวกหัวหดไม่เอาถ่าน...

ความอัดอั้นตันใจจึงสุมแน่นอยู่ในอกของฉีเอ้อร์อิงเรื่อยมา!

ยิ่งเมื่อไม่นานมานี้ จู่ๆ ได้ยินว่าฉินตงฟางร่ำรวยขึ้นมา นางก็ยิ่งทวีความริษยาเข้าไปใหญ่

มีสิทธิ์อะไรที่ไอ้คนเสเพลไม่เอาถ่าน จะได้ขี่รถจักรยานฟีนิกซ์โก้หรู?

ซื้อทั้งเสื้อผ้ากระโปรงราคาแพงให้ลูกให้เมีย แถมคนทั้งบ้านยังมีเนื้อมีปลากินอิ่มหนำสำราญทุกเมื่อเชื่อวัน!

คราวนี้พอบงการให้สามีไปสืบเสาะจนรู้ต้นสายปลายเหตุความร่ำรวยของฉินตงฟางอย่างกระจ่างแจ้ง ฉีเอ้อร์อิงก็ขมวดคิ้วแล้วนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

"จริงสิ! ฉันเคยได้ยินญาติทางฝั่งบ้านเดิมที่ทำงานในเมืองเล่าให้ฟัง ดูเหมือนว่าแผ่นหนังตัวเพียงพอนจะขายได้ราคาสูงลิบลิ่วจริงๆ นะ!"

"จริงเหรอจ๊ะ? แต่พวกเราไม่กล้าไปดักจับไอ้ตัวพรรค์นั้นหรอกนะเมียจ๋า! มันน่าขนลุกจะตายไป..."

แต่ฉีเอ้อร์อิงไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาทั่วไป

"จะกลัวอะไรเล่า! ในเมื่อไอ้ฉินตงฟางมันยังกล้า แล้วทำไมพวกเราจะไม่กล้าล่ะ? ขอแค่มีเงินก้อนโตให้กอบโกย แม่ไม่สนเรื่องภูตผีปีศาจพวกนั้นหรอกย่ะ!"

ขณะพูด ในใจของฉีเอ้อร์อิงก็พลันผุดแผนร้ายที่จะแก้เผ็ดน้องสามีขึ้นมาได้

"แกบอกว่าไอ้สารเลวฉินตงฟางแบกของไม้สองสามชิ้นไปที่ดงป่าช้าไม่ใช่เหรอ? นั่นต้องเป็นอุปกรณ์ดักจับตัวเพียงพอนแน่ๆ!"

"เอาอย่างนี้ รอดึกกว่านี้อีกหน่อยพวกเราค่อยแอบไปขโมยของพวกนั้นกลับมา! ถ้าฉกเอาตัวเพียงพอนราคาแพงมาได้ด้วยก็ยิ่งดี แต่ถึงไม่ได้อะไรเลย แค่เราได้อุปกรณ์พวกนั้นมา ต่อไปก็ไม่ต้องมานั่งกังวลแล้ว!"

เมื่อนึกถึงภาพที่ฉินตงฟางต้องสูญเสียอุปกรณ์ดักสัตว์และเหยื่อที่จับได้ไป จนโมโหเต้นแร้งเต้นกาแหกปากลั่น ฉีเอ้อร์อิงที่นอนอยู่บนเตียงก็ส่งเสียงหัวเราะอันเย็นยะเยือกออกมา...

ยิ่งคิดถึงภาพฉินตงฟางเต้นผางโวยวายลั่นเพราะเครื่องมือดักกับเหยื่อที่ล่าได้อันตรธานหายไป ฉีเอ้อร์อิงซึ่งนอนอยู่บนเตียงก็ยิ่งแค่นหัวเราะอย่างชั่วร้ายและเย็นเยียบ...

ฉินตงฟางตื่นนอนเงียบๆ

เขามุ่งหน้าไปยังดงป่าช้าเพื่อเก็บกู้แมวไม้และกับดัก!

แต่เพิ่งเดินทะลุแปลงถั่วของบ้านหูซิ่งเอ๋อร์ไปได้ไม่ทันไร ก็พลันได้ยินเสียงผู้หญิงหวีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นขึ้น

"ซี๊ด... โอ๊ย เจ็บจะตายอยู่แล้ว! ฉินตงหมิงไอ้สวะเอ๊ย แกยังยืนบื้ออยู่ทำไม รีบมาง้างออกให้แม่เดี๋ยวนี้สิวะ!!"

"ได้ๆ จ้ะ เอ้อร์อิงทนเจ็บหน่อยนะ ช่วยเอาไฟฉายส่องให้ฉันที! อ๊ะ... เลือดไหลแล้วจ้ะเมียจ๋า..."

ฉินตงฟางขมวดคิ้วประหลาดใจ พลางชะงักฝีเท้าลงทันที

นั่นมันเสียงของพี่ชายกับพี่สะใภ้เขานี่นา...

จากนั้นก็ได้ยินฉีเอ้อร์อิงที่อยู่ตรงเนินหลุมศพของเสี่ยวยวี่ สบถด่าทอออกมาด้วยความเดือดดาลสุดขีด

"ไอ้ฉินตงฟางแกมันสารเลว ขอให้ตายโหงตายห่า! กล้ามาวางกับดักหนีบเท้าแม่ได้นะ!!"

"ประเดี๋ยวพวกเราขนเอาทั้งแมวไม้รุ่นใหม่กับกับดักที่มันทำขึ้นมาไปให้หมดเลย! จะได้ระบายแค้นแทนเมียจ๋าด้วย..."

ฉินตงฟางยกยิ้มเย็นชาขึ้นที่มุมปาก ในเมื่อรนหาที่ตายเอง ก็อย่ามาหาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน