ตอนที่ 53 ค่ำคืนพายุโหมกระหน่ำ ยอดดวงใจกางร่มวิ่งมาหา

พอได้ยินพี่สะใภ้ใจคออำมหิตสบถสาปแช่งตนเอง ผสมโรงด้วยข้อเสนอสุดบัดซบของพี่ชายคนโต ฉินตงฟางก็ขมวดคิ้วแน่นด้วยความโกรธจัด!

"พวกพี่สองคนผัวเมียยังมียางอายอยู่บ้างไหม!"

เขาตวาดเสียงเย็นเยียบพลางก้าวอาด ๆ ตรงเข้าไป

"อ๊ายยย..."

จู่ ๆ ก็เห็นฉินตงฟางโผล่พรวดขึ้นมากลางดงป่าช้ามืดมิด สองผัวเมียฉินตงหมิงก็ตกใจแทบสิ้นสติ!

ทั้งสองร้องลั่นด้วยความขวัญผวา ก่อนจะล้มก้นกระแทกพื้นดังตุ้บตั้บ...

"ตัวเองพกสันดานชั่วหวังจะมาขโมยแมวไม้กับเหยื่อของกู ยังมีหน้ามาด่ากูอีกเรอะ?!"

ฉินตงฟางสาดไฟฉายใส่ใบหน้าที่ดูร้ายกาจของฉีเอ้อร์อิง สันดานดิบสั่งให้ห้านิ้วหุบชิดเตรียมเงื้อฝ่ามือฟาดเปรี้ยง

ทว่ากลับเห็นสีหน้าของหล่อนบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

กำลังนั่งซี้ดปากสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อยู่บนพื้น...

ฉินตงฟางเลื่อนลำแสงไฟฉายลงต่ำ ก้มมองดูแวบหนึ่ง

ตรงข้อเท้าของฉีเอ้อร์อิง ถูกกับดักเหล็กฟันแหลมคมปากกว้างที่เขาวางไว้ งับจมลึกเข้าไปในเนื้อหนัง...

เลือดเนื้อฉีกขาดเหวอะหวะจนดูไม่จืด!

ส่วนในแมวไม้ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลตรงหน้า

ก็มีสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ กำลังกระโดดดิ้นพล่านดังพึ่บพั่บอยู่ข้างใน

ความจริงของเรื่องนี้กระจ่างชัดโดยไม่ต้องสืบ

คืนนี้ย่อมเป็นพี่สะใภ้ที่ทั้งจิตใจโหดเหี้ยมและหน้าเงินเป็นนิจ พอได้สายข่าวจากพี่ใหญ่ ก็รีบแจ้นตามมาแย่งชิงผลงานหยาดเหงื่อแรงกายของเขาเป็นแน่!

เมื่อครู่ฉีเอ้อร์อิงคงเห็นว่ามีเหยื่อติดอยู่ในแมวไม้ จึงดีอกดีใจจนเนื้อเต้น หวังจะพุ่งเข้าไปคว้าตัวเพียงพอนออกมา

แต่นึกไม่ถึงว่าใต้เศษใบไม้ใบหญ้าที่หล่อนเหยียบย่ำลงไปนั้น จะมีกับดักเหล็กอันใหญ่อ้าปากรออยู่...

ฉินตงฟางรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก

ฝ่ามือหนาที่ตั้งใจจะตบหน้าฉีเอ้อร์อิงฉาดใหญ่ จึงค่อย ๆ ลดระดับลงมา

"ตง...ตงฟาง แกอย่าเข้าใจผิดนะโว้ย!" พี่ชายคนโตลนลานลุกขึ้นมาจากพื้น ท่าทางกระอักกระอ่วนและหวาดผวาอย่างยิ่ง

"พี่กับพี่สะใภ้แกแค่สงสัยเฉย ๆ ว่าเมื่อวานดึกดื่นค่ำมืดแกแบกข้าวของมาทำอะไรที่นี่ ก็เลยแวะมาดูสักหน่อย..."

"เหรอ" ฉินตงฟางเบะปากแสยะยิ้มเย็นชา

"แล้วตอนนี้ทัศนศึกษาเสร็จหรือยังล่ะ? เสร็จแล้วก็วางกับดักลง แล้วไสหัวไปซะ!"

ฉีเอ้อร์อิงที่ทรุดนั่งอยู่บนพื้น งัดกับดักเหล็กเปื้อนเลือดออกจากข้อเท้าของตัวเองได้แล้ว

พลันเปลี่ยนความอับอายเป็นความเดือดดาล หล่อนชี้นิ้วใส่หน้าน้องสามีพลางแผดเสียงลั่น:

"จะให้พวกกูไปก็ได้! แต่แกวางกับดักอันเบ้อเริ่มคิดจะทำร้ายคน ข้อเท้ากูเกือบหักแล้วเนี่ย จ่ายค่ารักษาพยาบาลมาเดี๋ยวนี้!"

"หือ?" ฉินตงฟางแค่นหัวเราะด้วยความสมเพชในความหน้าด้านของหญิงปากร้ายคนนี้

เขาจึงย่อตัวลงไปนั่งตรงหน้าฉีเอ้อร์อิงด้วยท่าทียียวน แววตาเปล่งประกายเย็นเยียบ: "ได้สิ แล้วอยากได้กี่บาทล่ะ?"

"อย่างน้อย ๆ ก็ต้องยี่สิบสามสิบบาทสิวะ! โอ๊ย... เจ็บจะตายห่าอยู่แล้ว!"

"ฉันจ่ายค่าทำขวัญให้แกเลยร้อยนึง แต่ขอฟาดขาหมาของอีตัวแสบแซ่ฉีให้หักละเอียดก่อน แล้วค่อยไปรักษาพร้อมกันทีเดียว!"

ฉินตงฟางเอ่ยเสียงเหี้ยมเกรียมพลางหันหลังไปก้มมองหาก้อนหิน...

"อย่านะ! น้องสาม พวกเราจะ... ไสหัวไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

ฉินตงหมิงขวัญหนีดีฝ่อจนสติแตก รีบค้อมตัวลงไปพยุงแม่เมียปากจัดจอมโหดของตนขึ้นมาทันที

"แก... แก ฮึ ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้ฉินตงฟาง!"

ปากของฉีเอ้อร์อิงยังคงเก่งกล้า แต่ขากลับซื่อสัตย์เป็นที่สุด

หล่อนแผดด่าไปพลางโดยมีสามีคอยพยุง กระย่องกระแย่งเผ่นหนีออกจากดงป่าช้าอย่างทุลักทุเล...

เพราะทั้งหมู่บ้านอวิ๋นหยาง มีเพียงฉินตงฟางคนเดียวเท่านั้นที่กล้าลงไม้ลงมือซ้อมหล่อนจริง ๆ!

เมื่อมองตามแผ่นหลังของพี่ชายและพี่สะใภ้ที่วิ่งหนีเตลิดไป ฉินตงฟางก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนอย่างระอาใจ

หากไม่ใช่เพราะกลัวว่าครอบครัวพี่ชายจะแตกแยก

เขาคงซ้อมอีแม่มดปากสว่างอย่างฉีเอ้อร์อิงจนเตลิดเปิดเปิงไปนานแล้ว

"เรื่องการงานไม่เอาอ่าว แต่เรื่องริษยาละโมบโลภมากนี่ที่หนึ่ง! มีญาติพรรค์นี้นับเป็นความอัปยศของกูจริง ๆ"

ฉินตงฟางบ่นพึมพำพลางเดินตรงไปยังหน้าหลุมศพของเสี่ยวยวี่

เขาเก็บกู้แมวไม้ที่ดักจับตัวเพียงพอนเอาไว้ได้

แล้วถือโอกาสกอบดินร่วนแถวนั้นมา

อุดปากโพรงเพียงพอนข้างเนินหลุมศพของเสี่ยวยวี่จนมิด ก่อนจะกระทืบซ้ำลงไปอีกหลายที

ไม่ว่าเรื่องวิญญาณเด็กคนนี้เข้าสิงหูซิ่งเอ๋อร์จะเป็นเรื่องจริงหรือหลอก

แต่อาตงฟางคนนี้รับปากว่าจะช่วยซ่อมหลังคาบ้านที่รั่วให้แล้ว ก็ต้องรักษาสัญญา

เมื่อเก็บกู้เครื่องมือล่าสัตว์และเหยื่อในดงป่าช้าเรียบร้อย ฉินตงฟางก็มุ่งหน้าไปยังริมแม่น้ำฮุ่ยจี้เพื่อกู้กับดักที่เหลือต่อ...

ยังดีที่วันนี้ได้ของเป็นกอบเป็นกำ ไฟโทสะในอกจึงมอดดับลงอย่างรวดเร็ว

แมวไม้สี่หลัง กับดักสองอัน มีแค่กับดักอันหนึ่งกับแมวไม้อันหนึ่งที่พลาดเป้า เบ็ดเสร็จแล้วจับตัวเพียงพอนมาได้ถึงสี่ตัว!

แต่ระหว่างที่กำลังแบกเหยื่อกลับบ้านอย่างเบิกบานใจนั้น

จู่ ๆ เสียงกัมปนาท "เปรี้ยง!" ก็ดังสนั่นลงมาจากฟากฟ้าเหนือศีรษะ

ท้องฟ้ามืดครึ้มดำทะมึนพลันสว่างวาบตามด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง!

จากนั้นห่าฝนชุดใหญ่ก็เทกระหน่ำลงมาซู่ใหญ่...

ฉินตงฟางทั้งแบกขึ้นบ่าทั้งหิ้วพะรุงพะรัง ทั้งเครื่องมือทำกินและเหยื่อตัวเป็น ๆ ต้องฝ่าทั้งลมทั้งฝนรีบรุดกลับบ้าน

แมวไม้ทรงยาวสี่หลังที่มัดรวมกันด้วยเชือก บวกกับตัวเพียงพอนที่ดิ้นพล่านอยู่ข้างใน รวมน้ำหนักแล้วไม่ต่ำกว่าสี่สิบชั่ง

ยามใกล้รุ่งของวันฝนพรำ อุณหภูมิลดฮวบลงจนหนาวเหน็บเข้ากระดูก!

พอเห็นว่าพายุฝนเริ่มโหมกระหน่ำหนักขึ้นเรื่อย ๆ ฉินตงฟางก็กระชับของบนบ่าแล้วออกแรงวิ่งฝ่าไปข้างหน้าสุดกำลัง

หยาดฝนเย็นเฉียบสาดกระทบศีรษะและใบหน้า ก่อนจะไหลซึมผ่านคอเสื้อเข้าไปตามแรงลม...

เสื้อผ้าที่ฉินตงฟางใส่อยู่ค่อนข้างบาง ความเย็นยะเยือกทำให้เขาหนาวสั่นไปทั้งตัว

ชั่วพริบตาเดียว เขาก็เปียกโชกเป็นลูกหมาตกน้ำ!

เส้นผมเปียกลู่ติดศีรษะ เม็ดฝนไหลอาบเต็มหน้า

เสื้อผ้าแนบลู่ติดเนื้อตัว

ฟ้าดินรอบตัวมืดมัวสลัวรางไปหมด

ม่านฝนเม็ดหนาหนักบดบังสายตาจนมิด ฉินตงฟางแทบมองไม่เห็นทางข้างหน้า

ทำได้เพียงอาศัยสัญชาตญาณกัดฟันวิ่งตรงไปยังทิศทางที่เป็นบ้านของตน...

หัวไหล่เริ่มแสบร้อนแปลบ คาดว่าคงถูกแมวไม้อันหนักอึ้งเสียดสีจนถลอกปอกเปิกไปหมดแล้ว

ครั้นพอมองเห็นว่าใกล้จะถึงบ้าน

ประตูรั้วบ้านก็พลันเปิดผางออก!

ร่างหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากข้างใน

วิ่งกระหืดกระหอบตรงมายังถนนลูกรังหน้าบ้าน พลางเหลียวซ้ายแลขวาฝ่าความมืด

ท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนองอันมืดมิดนั้น หล่อนก็สบตาเข้ากับฉินตงฟางที่ซัดเซพาร่างอันทุลักทุเลกลับมาพอดี...

เซวียชิ่นนั่นเอง!

หล่อนสวมรองเท้าบูทยางสีดำทรงสูง ในมือกางร่มผ้าใบเก่า ๆ คันใหญ่

ไฟฉายกระบอกเดียวในบ้านฉินตงฟางพกติดตัวไป เซวียชิ่นจึงได้แต่คลำทางฝ่าฝนออกมาในความมืด

"อ๊ะ..."

สองสามีภรรยาเห็นกันและกันผ่านแสงสลัวรางยามรุ่งสางของวันฝนพรำ ต่างก็อุทานออกมาด้วยความตกใจพร้อมกัน

เมื่อเห็นฉินตงฟางทั้งแบกทั้งหิ้วแมวไม้กับกับดักเหล็กหลายอัน วิ่งหอบแฮ่ก ๆ ฝ่าสายฝนเข้ามา ตัวเปียกโชกราวกับกระต่ายตกน้ำ...

ขอบตาของเซวียชิ่นก็แดงก่ำขึ้นมาทันที!

ท่ามกลางสายฝนเคล้าเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่า หล่อนชะงักค้างไปสองวินาที

ก่อนจะรีบยื่นร่มผ้าใบเข้ามากางบังเหนือศีรษะให้ฉินตงฟาง

"เมียจ๋า... ออกมาทำไมเนี่ย ฝนตกหนักขนาดนี้! พรูด~"

ฉินตงฟางขมวดคิ้วร้องทักกลางสายฝน พลางพ่นน้ำฝนที่ไหลอาบหน้าเข้าปากทิ้งไป

"เอามานี่ ฉันช่วยถือ!"

เซวียชิ่นไม่ตอบคำถามเขา หล่อนก้มหน้ายื่นมือออกไป หวังจะช่วยรับกับดักเหล็กในมือของฉินตงฟางมาถือไว้

แต่ในวินาทีถัดมา หล่อนกลับกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีด

"กรี๊ดดด... นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย!!"

เซวียชิ่นสะดุ้งโหยงจนตัวสั่น รีบถอยกรูดไปหลายก้าว

ฉินตงฟางก้มมองตัวเพียงพอนที่ตนใช้เชือกรัดคอจนแน่นิ่ง แล้วยิ้มแหยอย่างรู้สึกผิด

"จะเป็นตัวอะไรไปได้ล่ะ ก็ตัวเพียงพอนที่จะพาพวกเราไปสู่ชีวิตที่สุขสบายยังไงล่ะ ขอโทษทีนะ ทำเอาตกใจหมดเลยเสี่ยวชิ่น"

สิ้นเสียง เขาก็ไม่สนใจอาการปวดเมื่อยระบมไปทั้งตัว รีบวิ่งฝ่าสายฝนกลับเข้าบ้านทันที...

เซวียชิ่นยืนอึ้งอยู่บนถนนในหมู่บ้านครู่หนึ่ง ก่อนจะกางร่มสาวเท้าวิ่งตามเข้าไปในลานบ้าน

เมื่อครู่นี้ขณะกำลังหลับใหล หล่อนสะดุ้งตื่นเพราะเสียงพายุฝนฟ้าคะนองที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอก

พอพบว่าทั้งฉินตงฟางและแมวไม้ของเขาไม่อยู่ในบ้าน

เซวียชิ่นก็รู้ได้ทันทีว่าเขาคงออกไปดักกระต่ายป่ากับตัวเพียงพอนอีกแล้ว...

หลังลังเลอยู่ครู่เดียว หล่อนก็กางร่มวิ่งฝ่าสายฝนออกมารอดักรับฉินตงฟางด้วยความร้อนใจ

แต่เซวียชิ่นคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ

ว่าคนเสเพลประจำบ้านที่ชอบวางมาดเท่และใช้เงินมือเติบ แท้จริงแล้วเวลาหาเงินกลับต้องตรากตรำลำบากถึงเพียงนี้!

แมวไม้น้ำหนักหลายสิบชั่งกดทับจนแผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงของเขาค่อมลง

ยามวิ่งฝ่าลมฝนจากทุ่งกว้างกลับมา ฉินตงฟางก็หนาวจนสั่นงันงกไปทั้งร่างแล้ว...

เซวียชิ่นรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาทันที ขอบตาแดงเรื่อ

พอหล่อนวิ่งเข้ามาในห้องแล้วหุบร่มเก็บเข้าที่

ฉินตงฟางก็โยนเครื่องมือกับเหยื่อเข้าไปในห้องเก็บฟืนเสร็จพอดี แล้ววิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องเช่นกัน

"ไหล่คุณถลอกหมดแล้วนี่..."

ภายใต้แสงไฟนีออน เซวียชิ่นถึงได้เห็นภาพที่ทำให้หัวใจกระตุกวูบด้วยความปวดใจ

เลือดสีแดงสดที่เพิ่งรินออกจากไหล่ซ้ายของสามี ถูกหยาดน้ำฝนที่หยดติ๋ง ๆ ลงมาจากศีรษะและใบหน้าชะล้างจนกลายเป็นน้ำเลือดสีจาง

หยดแหมะ ๆ ลงบนพื้น...

และกระทบลงกลางขั้วหัวใจของหล่อนจนสั่นสะท้าน

"ไม่เป็นไรหรอก แค่ถลอกนิดหน่อยเอง"

ฉินตงฟางกลับคลี่ยิ้มบาง ๆ ส่งสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและซาบซึ้งใจไปให้ภรรยา

เขาเข้าใจกระจ่างแล้ว

ว่าเมื่อครู่เซวียชิ่นยอมวิ่งฝ่าสายฝนออกไปตามหาเขานั่นเอง...

ภรรยาที่เคยบอบช้ำจากบาดแผลมามากมายขนาดนั้น

สุดท้ายแล้วก็ยังเหมือนกับย่าย่า นางฟ้าตัวน้อย

ที่เลือกจะให้อภัยอดีตอันเลวร้ายไม่ได้ความของเขา...

ฉินตงฟางที่หนาวจนตัวสั่นเทา พลันมีกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งเอ่อล้นขึ้นมาในก้นบึ้งหัวใจ

ในค่ำคืนพายุฝนฟ้าคะนองเช่นนี้

นึกไม่ถึงว่าจะมีใครยอมกางร่มวิ่งฝ่าสายฝนมาหาคนไม่เอาถ่านในอดีตอย่างตน...

ฉินตงฟางทั้งตื้นตันทั้งรู้สึกผิด

ยามมองใบหน้ารูปไข่ของเซวียชิ่นที่พยายามแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง ขอบตาของเขาก็ร้อนผะผ่าวขึ้นมาเช่นกัน

"มัวยืนเหม่ออะไรอยู่เล่า! รีบเช็ดเนื้อเช็ดตัวแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดซะสิ"

เซวียชิ่นค้อนใส่ฉินตงฟางวงหนึ่ง ก่อนจะยื่นผ้าขนหนูแห้งในมือให้

แต่หล่อนกลับไม่ได้เอ่ยปากก่นด่าเรื่องที่เขาบ้าระห่ำออกไปล่าตัวเพียงพอนเลยสักคำ

แม้ในใจของเซวียชิ่นจะหวาดกลัวเจ้าสัตว์ชนิดนั้นมากก็ตาม...

"จ้ะ ขอบคุณในความรักและความเข้าใจของเมียจ๋านะ!"

ฉินตงฟางอมยิ้มพลางเอื้อมมือไปรับผ้าขนหนู เอ่ยด้วยสีหน้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยความซาบซึ้ง

"ไม่ต้องมาขอบคุณหรอก ฉันแค่กลัวว่าจะมีคนสารเลวหนาวตายอยู่ข้างนอก แล้วย่าย่าจะกลายเป็นเด็กกำพร้าพ่อตั้งแต่ตัวแค่นี้ต่างหาก!"

ทั้งที่เซวียชิ่นรู้สึกตื้นตันกับการเปลี่ยนแปลงของสามีเหลือเกิน

อีกทั้งยังสงสารเห็นใจที่เขาต้องเหน็ดเหนื่อยทุ่มเทหยาดเหงื่อเพื่อครอบครัวโดยไม่ปริปากบ่น...

แต่ด้วยความเจ็บแค้นฝังใจที่ยังคงหลงเหลือและยากจะลบเลือน หล่อนจึงเชิดหน้าขึ้นแล้วเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเย็นชา