ตอนที่ 54 จดหมายจากน้าสาว ศัตรูหัวใจของฉินตงฟาง

รุ่งสางท่ามกลางสายลมกรรโชกและสายฝนกระหน่ำ

ฉินตงฟางถอดเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มออก แล้วเปลี่ยนเป็นชุดที่สะอาดสะอ้าน

จากนั้นค่อยย่องเข้าไปในห้องนอนฝั่งทิศตะวันตก ก้มมองดูลูกสาวตัวน้อยที่กำลังหลับสนิท

ย่าย่าหลับปุ๋ยอย่างมีความสุข

ดวงตากลมโตปิดสนิท แพขนตาทั้งยาวทั้งงอนงาม

คิ้วโค้งดั่งเสี้ยวจันทร์ หน้าผากกว้างเผยแววเฉลียวฉลาด

มุมปากของแกแต้มรอยยิ้มน้อย ๆ คงกำลังฝันหวานอยู่เป็นแน่...

ฉินตงฟางทำท่าจะค่อย ๆ หมุนตัวย่องกลับออกไป

แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นจดหมายที่เปิดผนึกแล้วฉบับหนึ่ง วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงของสองแม่ลูกเข้าพอดี

ที่อยู่ผู้ส่งส่งมาจากเมืองเจียงหนาน!

ฉินตงฟางขมวดคิ้วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบขึ้นมาดูตามสัญชาตญาณ

เซวียชิ่นที่นอนมุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มตั้งท่าจะเอ่ยปากห้ามไม่ให้สามีดูจดหมายของตนตามความเคยชิน

"อ๊ะ คุณ..."

แต่ก็ทำได้เพียงยกมือขึ้นแล้วอุทานออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ลดมือลง ริมฝีปากสีแดงระเรื่อเผยอค้าง คล้ายอยากจะพูดแต่ก็กลืนคำพูดลงคอไป

ช่างเถอะ อย่างไรเสียก็ไม่มีเรื่องปิดบังซ่อนเร้นอะไร ปล่อยให้เขาดูไปเถอะ

ฉินตงฟางหันขวับกลับมาด้วยความประหลาดใจ สีหน้าไม่อยากจะเชื่อหู: "รักผมเหรอ?"

ความสุขช่างจู่โจมเข้ามาไม่ทันตั้งตัวอะไรขนาดนี้!

นี่ตนเองถูกสาวงามมาดนิ่งหยิ่งยโสอย่างเซวียชิ่นสารภาพรักแบบไม่ทันตั้งตัวเลยหรือนี่?!

เซวียชิ่น: "ไปไกล ๆ เลย! เพ้อเจ้ออะไรยะ"

จดหมายลงทะเบียนฉบับนี้ เป็นจดหมายที่น้าสาวส่งข้ามน้ำข้ามทะเลหลายพันลี้มาให้ภรรยาของเขา

เสี่ยวชิ่น

ยามเห็นลายมือดั่งได้พบหน้า ถ้อยคำส่งผ่านความผูกพันถึงดวงใจ

ยามที่น้าจรดปากกาเขียนจดหมายฉบับนี้ถึงหลาน ตรงกับค่ำคืนต้นฤดูใบไม้ร่วงในเจียงหนาน นอกหน้าต่างดวงจันทร์สีเงินสว่างกระจ่างดั่งถาดกลม

แต่น้ารู้ดีว่า กว่าหลานจะได้รับจดหมายฉบับนี้ที่หมู่บ้านกลางหุบเขาอันห่างไกล ก็คงใกล้ถึงช่วงกลางฤดูใบไม้ร่วงแล้วกระมัง

ยามเทศกาลเวียนมาถึง ยิ่งทวีความคิดถึงญาติมิตรเป็นเท่าทวีคูณ!

พอนึกถึงเสี่ยวชิ่นของน้าที่ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ในแดนทุรกันดารแร้นแค้นเช่นนั้น ต้องสูญเสียอนาคตและความสุขอันสดใสไปเพราะผู้ชายไม่ได้ความคนหนึ่ง น้าก็อดไม่ได้ที่จะเสียใจจนน้ำตาไหล...

หากย้อนเวลากลับไปได้และเลือกใหม่อีกครั้ง

น้าจะไม่มีวันสนับสนุนให้หลานในวัยสาวสะพรั่ง ต้องจากบ้านเกิดเมืองนอนอันไกลโพ้นไปเป็นครูอาสาที่หมู่บ้านอวิ๋นหยางอย่างเด็ดขาด

จะได้ไม่ต้องลงเอยเหมือนอย่างทุกวันนี้

พ่อแม่ของหลาน... ซึ่งก็คือพี่สาวและพี่เขยที่น้าเคารพรัก พากันมองว่าน้าเป็นตัวการใหญ่ที่ทำลายชีวิตของหลาน จนตอนนี้แทบจะตัดขาดกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันไปแล้ว...

พวกเขายังคงมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงดี ครอบครัวอยู่เย็นเป็นสุข เสี่ยวชิ่นอย่าได้กังวลไปเลย!

น้ารู้ว่าหลานกับฉินตงฟางมีความเป็นอยู่อย่างยากลำบาก จึงแนบเงินมาด้วยแปดสิบบาท ให้หลานกับลูกสาวได้ซื้อหาของบำรุงร่างกาย จะได้ฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์โดยไม่ต้องหลั่งน้ำตาอีกต่อไป

นอกจากนี้ รบกวนเสี่ยวชิ่นช่วยถือขนมไหว้พระจันทร์ติดไม้ติดมือ ไปเยี่ยมเยียนอาจารย์หานที่อำเภอเว่ยเป่ยแทนน้าทีนะ ฝากส่งความคิดถึงและความปรารถนาดีไปให้ด้วย!

จำไว้นะว่าหากพอมีเวลาว่าง ให้พาย่าย่ากลับมาเยี่ยมเจียงหนานบ้าง ถึงจะกลับมาเพื่อเยี่ยมน้าคนเดียวก็ยังดี ได้ไหมจ๊ะ?

แม้พี่สาวกับพี่เขยจะยังคงมีท่าทีแข็งกร้าว ปากก็ไม่ยอมเอ่ยถึงชื่อลูกสาวคนนี้อีกเลยแม้แต่คำเดียว

แต่น้ารู้ดี ว่าการจากไปของเสี่ยวชิ่นได้สร้างรอยแหว่งวิ่นขึ้นในบ้านหลังนั้น และกลายเป็นบาดแผลลึกในใจของพ่อกับแม่ไปแล้ว...

ฉินตงฟางถือจดหมายฉบับนั้นอ่านไปพลาง

ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกละอายใจ

ในอกหนักอึ้งและปั่นป่วนจนบอกไม่ถูก...

"จดหมายเพิ่งได้รับมาเมื่อวาน แต่ใบแจ้งธนาณัติที่น้าส่งมาฉันไม่ได้เอาหรอกนะ เพิ่งให้บุรุษไปรษณีย์ทำเรื่องตีเงินกลับไปแล้ว"

เซวียชิ่นนอนเคียงข้างลูกสาว ดวงตาทอดมองเพดานห้องอย่างไร้จุดหมายพลางเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

แม้ว่าบ้านที่ยากจนข้นแค้นหลังนี้จะต้องการเงินมาใช้จ่ายในเทศกาลไหว้พระจันทร์อย่างมาก

แถมยังมีความฝันอันงดงามที่อยากจะมีเกวียนลากสักคันด้วย!

แต่เซวียชิ่นก็ไม่อาจทำใจรับเงินของน้าสาวไว้ได้ลงคอ

เงินแปดสิบบาท เทียบเท่ากับเงินเดือนสองเดือนของน้าเชียวนะ!

ถ้าเงินก้อนนี้เป็นเงินที่พ่อแม่หรือพี่ชายส่งมาให้ เซวียชิ่นคงยอมรับไว้ด้วยความยินดีและซาบซึ้งใจ

เพราะฐานะทางบ้านพวกเขาร่ำรวยกว่าน้ามาก

แต่น่าเสียดายที่ญาติพี่น้องทางเจียงหนาน เหลือเพียงน้าสาวคนเดียวเท่านั้นที่ยังคงเขียนจดหมายติดต่อหล่อนอยู่

ส่วนพ่อแม่และพี่ชายที่โกรธจนตัดหางปล่อยวัด ก็ราวกับลืมไปนานแล้วว่าในโลกนี้ยังมีสายเลือดแท้ ๆ อย่างเซวียชิ่นอยู่อีกคน...

"อืม ถึงน้าจะมีหน้าที่การงานมีหน้ามีตา แต่รายได้ก็ไม่ได้มากมายอะไร พวกเราจะไปเอาเงินของท่านไม่ได้หรอก"

ฉินตงฟางพับจดหมายทั้งสองแผ่นเก็บเข้าซองตามเดิม ก่อนจะส่งยิ้มอบอุ่นและพยักหน้าให้ภรรยา

เซวียชิ่นหันมามองเขา

ในแววตามีร่องรอยของความเคลือบแคลงและประหลาดใจ...

ฉินตงฟางเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ ด้วย!

ถ้าเป็นเมื่อก่อน พอเจอกับเงินก้อนโตถึงแปดสิบบาทล่อตาล่อใจแบบนี้ เขาคงดีใจจนเนื้อเต้นไปแล้ว

นอกจากจะไม่ยอมส่งเงินคืนให้น้าสาวแล้ว

ไอ้สารเลวนี่คงด่าทอว่าเมียโง่เง่าเต่าตุ่นที่ทำเงินหลุดมือไป หรือเผลอ ๆ อาจถึงขั้นลงไม้ลงมือตบตีหล่อนด้วยซ้ำ...

ตอนนี้ฉินตงฟางล้มตัวลงนอนบนเตียงเดี่ยวตรงห้องโถงด้านนอกแล้ว

เขาสอดสองมือหนุนศีรษะ นอนฟังเสียงเม็ดฝนกระทบหน้าต่างเปาะแปะ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า

"เสี่ยวชิ่น พรุ่งนี้เช้าถ้าฝนไม่ตก ผมพาคุณเข้าตัวอำเภอไปเยี่ยมอาจารย์หานดีไหม พอดีผมต้องเอาหนังกระต่ายไปส่งขายที่สำนักงานการค้าต่างประเทศด้วย"

"ที่คุณจับมามันกระต่ายซะที่ไหนล่ะ เมื่อกี้ฉันเดินไปดูมาแล้ว สี่ตัวนั้นเป็นตัวเพียงพอนทั้งหมดเลยต่างหาก!" น้ำเสียงของเซวียชิ่นฟังดูเย็นชาอยู่บ้าง

ลึก ๆ ในใจหล่อนยังคงหวาดกลัวตัวเพียงพอน สัตว์ที่มีเรื่องเล่าลี้ลับและตำนานชวนขนหัวลุกชนิดนั้นอยู่...

ระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่นั้น

เซวียชิ่นก็เอื้อมมือไปคว้าเชือกสวิตช์ไฟเส้นยาวที่ห้อยอยู่ข้างฝา แล้วกระตุกดึงลงมาเบา ๆ

"คลิก"

แสงสลัวจากหลอดไฟดวงเล็กขนาดสิบห้าวัตต์ในห้องนอนดับวูบลง

"รอให้ฝนหยุดตกก่อนเถอะ พวกเราไปตระเวนเยี่ยมญาติฝั่งเราก่อนดีกว่า อีกเดี๋ยวก็ใกล้จะถึงวันไหว้พระจันทร์แล้ว"

เซวียชิ่นนอนอยู่บนเตียงในห้องด้านในพลางเอ่ยขึ้นเบา ๆ

เพราะถ้าพ้นวันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนแปดไป ธรรมเนียมแถบนี้ก็ไม่นิยมนำขนมไหว้พระจันทร์ไปมอบให้ผู้อาวุโสกันแล้ว

"เอาแบบนั้นก็ได้ งั้นผมเก็บตัวเพียงพอนไว้อีกสักวัน ดักได้เยอะ ๆ แล้วค่อยเอาไปขายพร้อมกันทีเดียว" ฉินตงฟางตอบตกลงอย่างว่าง่าย

"ความจริงฉันก็ไม่ได้อยากไปบ้านอาจารย์หานเท่าไหร่หรอก แต่ในเมื่อน้าอุตส่าห์ไหว้วานมา จะปฏิเสธก็ไม่ได้..."

"ไม่เป็นไรหรอกน่าเมียจ๋า พวกเราแค่เอาของไปให้อาจารย์หาน คุยกันไม่กี่คำก็กลับแล้ว ไม่เปิดโอกาสให้ไอ้คุณชายบ้านรวยนั่นได้มีจังหวะมาโอ้อวดหรอก!"

อาจารย์หานที่น้าสาวเอ่ยถึง เป็นหญิงผู้ดีมีฐานะวัยเฉียดห้าสิบปี มีบ้านเดิมอยู่ที่ตลาดตำบลกู่หวยซู่

บัดนี้ย้ายตามสามีที่เป็นข้าราชการไปลงหลักปักฐานอยู่ในตัวอำเภอเว่ยเป่ยนานหลายปีแล้ว ได้ยินแว่ว ๆ ว่าปัจจุบันผันตัวไปทำการค้าแล้วด้วย

ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน สมัยที่น้าสาวเดินทางจากเจียงหนานมาร่วมกลุ่มเยาวชนผู้มีการศึกษาที่ตำบลกู่หวยซู่

ได้ผูกมิตรต่างวัยจนสนิทสนมกับหานเหม่ยหลิง ครูสอนดนตรีในท้องถิ่น และอาจารย์หานคนนี้ก็เคยให้ความช่วยเหลือน้าอยู่ไม่น้อย

นับตั้งแต่เซวียชิ่นแต่งงานเข้ามาอยู่ที่หมู่บ้านอวิ๋นหยาง

ทุกครั้งที่เวียนมาถึงเทศกาลสำคัญ น้าสาวที่อยู่ไกลนับพันลี้ก็มักจะไหว้วานให้หล่อนไปเยี่ยมเยียนหานเหม่ยหลิงแทนตนเสมอ

แต่เรื่องที่น่ากระอักกระอ่วนใจก็คือ

เว่ยอี้หางลูกชายของอาจารย์หาน เคยตามตื๊อจีบเซวียชิ่นอย่างเอาเป็นเอาตายมาก่อน

นับเป็นศัตรูหัวใจตัวฉกาจของฉินตงฟางเลยทีเดียว!

เว่ยอี้หางมีพื้นเพครอบครัวมั่งคั่ง หน้าตาผิวพรรณก็จัดว่าดูดีไม่เลว

แต่ตอนนั้นเพราะเขาลงมือช้าไปก้าวเดียว จึงถูกฉินตงฟางที่อยู่ใกล้ชิดกว่าตัดหน้าคว้าพุงปลาไปกินเสียก่อน

ชิงคว้าหัวใจของเซวียชิ่นไปครองได้ก่อนก้าวหนึ่ง...

คุณชายเว่ยจึงทั้งไม่ยอมรับและเจ็บใจเป็นล้นพ้น!

เขารู้สึกว่าไอ้หนุ่มบ้านนอกคอกนาอย่างฉินตงฟาง ไม่มีอะไรคู่ควรจะมาแย่งชิงนางฟ้าในดวงใจไปจากตนแม้แต่น้อย

เพราะแบบนี้ ต่อให้ฉินตงฟางกับเซวียชิ่นจะตกลงคบหากันแล้ว เขาก็ไม่สน ยังคงขับรถจี๊ปบึ่งจากตัวอำเภอมายังหมู่บ้านอวิ๋นหยางครั้งแล้วครั้งเล่า!

ขนทั้งดอกไม้สด นาฬิกาข้อมือผู้หญิง ช็อกโกแลตราคาแพงลิบ รวมไปถึงจดหมายรักพรรณนาความในใจสุดซาบซึ้ง...

ตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะยอมเป็นหมาเลียสายเปย์ที่ทุ่มเทที่สุดของเซวียชิ่นให้จงได้!

ทั้งที่รู้แก่ใจว่าคนงามแซ่เซวียมีเจ้าของอยู่แล้ว คุณชายเว่ยก็ยังดันทุรังจะมาพรวนดินแย่งชิง

เขาคิดว่าตราบใดที่จอบในมือยังขุดได้คล่อง ก็ไม่มีกำแพงไหนที่จะงัดให้พังลงมาไม่ได้!

แต่เว่ยอี้หางกลับประเมินความรักเดียวใจเดียวของสาวงามผู้มีการศึกษาอย่างเซวียชิ่นต่ำไป ซ้ำยังประเมินความร้ายกาจของฉินตงฟางต่ำเกินไปด้วย

ทุกครั้งที่เขาพาพวกพ้องนั่งรถมายังหมู่บ้านอวิ๋นหยาง ยางรถทั้งสี่เส้นเป็นต้องถูกปล่อยลมจนแบนแต๊ดแต๋...

แถมยังถูกแก๊งเพื่อนของฉินตงฟางยกพวกมาต้อนรับขับสู้ด้วยการล้อมกรอบข่มขู่ครั้งแล้วครั้งเล่า!

คิดจะมาเป็นมือที่สามแทรกแซงความรักแต่ไม่สำเร็จ ซ้ำร้ายยังเกือบโดนสหบาทาฝากรอยเท้าไว้บนตัวอีกต่างหาก...

สุดท้ายเว่ยอี้หางจึงต้องล่าถอยไปด้วยความขยาด หนีเตลิดกลับไปอย่างหัวซุกหัวซุน และไม่กล้าโผล่หน้ามาตอแยเซวียชิ่นอีกเลย

ต่อมาเขาได้แต่งงานกับลูกสาวเศรษฐีผู้มีอำนาจที่มีรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์

แต่สายตาก็ยังคงจับจ้องหมายปองความงดงามของเซวียชิ่น และไม่เคยลืมเลือนหล่อนไปจากใจได้เลย

หนำซ้ำยังยิ่งเคียดแค้นชิงชังไอ้หนุ่มสารเลวจนกรอบอย่างฉินตงฟางจนแทบจะขบฟันแหลกละเอียด!

พอมีเรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังในอดีตเช่นนี้ เซวียชิ่นจึงไม่อยากไปเหยียบบ้านของอาจารย์หานเพื่อเยี่ยมญาติอยู่แล้ว

หากบังเอิญไปเจอหน้าลูกชายจอมอวดเบ่งของหล่อนเข้า

เว่ยอี้หางคงไม่พ้นต้องวางท่าอวดร่ำอวดรวยทั้งทางตรงทางอ้อม พร้อมกับแสดง "ความเห็นอกเห็นใจอย่างสุดซึ้ง" ต่อชีวิตอันยากจนข้นแค้นของหล่อนกับฉินตงฟางเป็นแน่...

แต่เมื่อเห็นแก่หน้าน้าสาว

หล่อนจึงทำได้เพียงฝืนใจ กัดฟันเอาขนมไหว้พระจันทร์ไปให้หานเหม่ยหลิง

"เอา... งั้นก็ได้"

เซวียชิ่นนอนทอดถอนใจอยู่บนเตียงพลางเอ่ยขึ้นแผ่วเบา

"ถ้างั้นพรุ่งนี้ไปตระเวนเยี่ยมญาติทางบ้านเราก่อน มะรืนนี้ค่อยเข้าตัวอำเภอไปด้วยกัน นอนเถอะนะฉินตงฟาง"