ตอนที่ 55 อัญเชิญรุกขเทวดา! เซวียชิ่นอวดลายมือพู่กัน

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังตื่นนอน

ท้องฟ้าเริ่มมีเค้าว่าจะแจ่มใสขึ้นมาบ้างแล้ว

แต่พอฝนสารทตกลงมาคราใด ความหนาวเหน็บก็ยิ่งทวีคูณ

วันนี้ทั้งผู้ใหญ่และเด็กจึงสวมเสื้อผ้าหนากว่าเดิมเล็กน้อย

พอเซวียชิ่นช่วยล้างหน้าล้างตาให้ลูกสาวจนสะอาดสะอ้านและทาครีมบำรุงผิวให้เรียบร้อยแล้ว เธอก็เอ่ยกับย่าย่าด้วยรอยยิ้มละมุน "วันนี้จะได้ไปเยี่ยมญาติกับคุณย่าแล้วนะลูก!"

"เย่ มาม้า! ไปเยี่ยมยาดไปหาของอะหย่อยกินกันเถอะ!" หนูน้อยตบมือกระโดดโลดเต้นอย่างดีอกดีใจ

จากนั้นก็วิ่งรี่เข้าไปดึงมือใหญ่ของฉินตงฟาง พลางเอ่ยอ้อนเสียงเบา "ปาป๊า หนูอยากชิมขนมไหว้พระจันทร์ที่บ้านจังเลย..."

แต่เซวียชิ่นก็ยังอุตส่าห์ได้ยินจนได้

เธอหันขวับมาค้อนลูกสาวไปวงหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยสีหน้าจริงจัง

"รีบเก็บความคิดอันตรายพวกนั้นไปเดี๋ยวนี้เลยนะ แม่แมวจอมตะกละ! นั่นเอาไว้สำหรับนำไปเยี่ยมญาติต่างหาก"

ย่าย่าเบะปากน้อย ๆ อันอวบอิ่มอย่างแง่งอน พลางประท้วงด้วยความขัดใจ "ชิ ขี้เหนียวจังเยย~"

เซวียชิ่นทั้งขำทั้งเอ็นดูจนทำตัวไม่ถูก เธอเดินเข้าไปหาแล้วลูบศีรษะเล็ก ๆ ที่ปกคลุมด้วยผมสีน้ำตาลอ่อนของลูกสาวเบา ๆ

"แม่ยังสั่งทำไว้อีกตั้งเยอะนะลูก! รอให้ถึงคืนวันสิบห้าค่ำเดือนแปดก่อนเถอะ แล้วพวกเราค่อยไหว้พระจันทร์ กินขนมไหว้พระจันทร์กับคุณย่าและคุณอาพร้อมกัน!"

เธอตัดใจซื้อขนมไหว้พระจันทร์สำเร็จรูปราคาแพงลิบลิ่วไม่ลง จึงเลือกไปหาช่างทำขนมในตลาดเพื่อสั่งทำในราคาประหยัดแทน

มีทั้งไส้โหงวยิ้งน้ำตาลกรวด

แล้วก็ยังมีรสถั่วแดงสับปะรดอีกด้วย...

ราคาไม่แพงแถมยังให้ปริมาณจุใจ

รสชาติไม่ได้ด้อยไปกว่าขนมไหว้พระจันทร์ในหีบห่อหรูหราพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย!

เมื่อช่วงก่อนหน้านี้

เดิมทีเซวียชิ่นคิดจะไปรับจ้างทำงานในตลาด คอยช่วยนวดแป้งให้บ้านที่ทำขนมไหว้พระจันทร์และขนมเปี๊ยะเจ้านั้น

นอกจากจะได้เงินค่าจ้างมาช่วยจุนเจือครอบครัวแล้ว

พอถึงเวลาที่บ้านตนจะสั่งทำขนมไหว้พระจันทร์จากเถ้าแก่ ก็ยังได้ลดราคาลงไปอีกตั้งโข!

แต่ฉินตงฟางกลับไม่ยอมให้เธอไป...

ก็ในเมื่อเซวียชิ่นเป็นถึงนางในฝันของชายหนุ่มนับไม่ถ้วนในละแวกนี้

ฉินตงฟางคนก่อนไหนเลยจะอยากให้เธอไปเสนอหน้าพบปะผู้คนในตลาดมากเกินไป

"ถ้างั้นพวกคุณก็รออยู่ที่บ้านก่อนนะ เดี๋ยวผมจะไปยืมเกวียนลากสักคัน! ทางไปบ้านคุณยายตั้งสิบกว่าลี้ ต้องเข็นส่งแม่กับย่าย่าไปด้วย"

บ้านเดิมของแม่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านที่ชื่อว่าเฉิงจวงในตำบลข้างเคียง เส้นทางระหว่างสองหมู่บ้านนี้ยังไม่มีรถโดยสารวิ่งผ่าน

ฉินตงฟางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันหลังเดินพ้นประตูรั้วบ้านไป

"เอ๊ะ?" เซวียชิ่นอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

เมื่อก่อนไม่ใช่ว่าคุณชอบใช้ให้ฉันไปขอยืมเกวียนลากจากเพื่อนบ้านผู้หญิงหรอกเหรอ ตัวเองไม่เคยคิดจะยอมเอ่ยปากก้มหัวขอร้องใครแท้ ๆ...

พอกลับเนื้อกลับตัวแล้ว ฉินตงฟางช่างเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนจริง ๆ เชียว!

เซวียชิ่นจูงมือย่าย่าเดินไปหาคุณย่าที่เรือนหลัง เพื่อบอกเรื่องที่จะกลับไปเยี่ยมญาติและเอาขนมไหว้พระจันทร์ไปให้ที่บ้านเดิม

เมื่อวานนี้เฉิงอวี้จือได้บอกกับลูกสะใภ้คนเล็กไว้ล่วงหน้าแล้วว่า วันนี้จะพากันไปเยี่ยมญาติ!

พอสองแม่ลูกเดินมาเกือบถึงลานเรือนหลัง

ก็เห็นเฉิงอวี้จือกับคนเฒ่าคนแก่อีกสองคนกำลังยืนอยู่ข้างบ่อน้ำใหญ่หลังบ้าน พลางดูสองสามีภรรยาช่างไม้หลัวตัดต้นไม้อยู่

เซวียชิ่นเดินเข้าไปทักทายแม่สามีและคนอื่น ๆ

จากนั้นก็ส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้ภรรยาของช่างไม้หลัว "กำลังตัดต้นไม้เหรอคะพี่สะใภ้ ดูเหมือนมันจะยังโตไม่เต็มที่เลยนะคะ"

สองสามีภรรยาช่างไม้หลัวหันมาพยักหน้ารับ ฝืนยิ้มแห้ง ๆ ด้วยความเสียดายจนมุมปากกระตุกเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยว่า

"มันอยู่ใกล้บ่อน้ำเกินไป รากไม้เริ่มเกาะดินไม่อยู่แล้วน่ะ! รีบโค่นทิ้งแต่เนิ่น ๆ จะได้ไม่ต้องล้มเอียงลงไปในบ่อ..."

แต่ในเวลานี้ ผัวเมียตาเฒ่าหลัวกลับกำลังแอบด่าทอยัยคนงามเซวียอยู่ในใจ!

แม่ผัวแกเพิ่งจะถามคำถามนี้ไปหยก ๆ ครูเซวียยังจะมาเหยียบย่ำซ้ำเติมแผลใจของพวกเราอีกเหรอ?

บ้านพวกแกนี่มันใจดำอำมหิตกันจริง ๆ!

แต่เช้าตรู่ขนาดนี้ พวกเราต้องมาลงมือโค่นต้นไม้ที่ยังโตไม่เต็มที่ของตัวเองลง ก็ไม่ใช่เพราะถูกฉินตงฟางมันบีบคั้นหรอกเรอะ...

ต้องทำเกวียนลากให้บ้านแกฟรี ๆ แถมยังต้องส่งมอบของให้ทันภายในหนึ่งสัปดาห์อีก!

ฮึ่ม!!!

ทางเฉิงอวี้จือกับคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านอีกสองคนกลับหัวเราะร่าพลางเอ่ยขึ้น

"ถึงจะยังไม่โตเต็มที่ แต่ต้นนี้ทั้งหนาทั้งตรง เป็นเนื้อไม้ชั้นดีเชียวนะ!"

"นั่นน่ะสิ! ยิ่งถ้าผ่านฝีมือประณีตของช่างไม้หลัว ต้องขายได้ราคาดีแน่ ๆ!"

ตาเฒ่าหลัวกับภรรยาได้ยินเข้าก็ได้แต่แหงนหน้าถอนหายใจยาว

"เฮ้อ! พวกคุณเลิกพูดกันสักทีจะได้ไหม?"

สองสามีภรรยารู้อยู่แก่ใจดีว่าต้นไม้นี้มีราคาไม่น้อย

ช่างไม้หลัวที่มักวางก้ามถือดีอยู่เสมอยิ่งรู้ซึ้งถึงฝีมือชั้นยอดของตน

แต่วันนี้มันไม่เหมือนเดิมนี่สิ!

ข้าไม่เพียงต้องต่อเกวียนลากเล่มใหม่ให้ไอ้คนเสเพลฉิน ยังต้องเสียต้นไม้ไปฟรี ๆ อีกหนึ่งต้น...

ไม่อย่างนั้นมันคงทำพิธีเรียกวิญญาณเสี่ยวยวี่ที่ตายอย่างอยุติธรรมมาเอาชีวิตพ่อแม่ใจร้ายคู่นี้แน่!

คนอื่นได้ยินเข้าก็พลอยขมวดคิ้วไม่เข้าใจ "พวกเธอนี่ วันนี้ทำไมพูดจาห้วนกระด้างกันนักล่ะ?"

พอเห็นว่าช่างไม้หลัวไม่จัดพิธีกรรมใด ๆ แถมยังเงื้อขวานเล่มใหญ่เตรียมจะฟันต้นไม้

ชายชราผู้หวังดีคนหนึ่งจึงรีบก้าวเข้าไปขวางไว้

"จิ่วจิน!"

ช่างไม้หลัวร่างสูงใหญ่คนนี้มีชื่อเล่นว่าจิ่วจิน

คงเพราะตอนลืมตาดูโลก เนื้อตัวคงแน่นเปรี๊ยะจ้ำม่ำน่าดู

"พวกเจ้าสองผัวเมียอย่าริอ่านทำลายธรรมเนียมโบราณเชียวนะ! แล้วพิธีอัญเชิญรุกขเทวดาล่ะไปไหนเสีย?"

เฉิงอวี้จือกับหญิงชราอีกคนก็ขมวดคิ้วช่วยกันส่งเสียงสนับสนุน

"เรื่องใหญ่พรรค์นี้ ไม่ว่าจะยกเสาเอกหรือโค่นต้นไม้ ก็ต้องทำตามธรรมเนียมทั้งนั้นนะจิ่วจิน!"

"นั่นสิ ขืนไปล่วงเกินรบกวนเทพยดาเข้า เดี๋ยวจะเกิดเรื่องไม่ดีไม่งามเอา..."

สองสามีภรรยาช่างไม้หลัวชะงักไปทันที

จำต้องหยุดมือจากการโค่นต้นไม้

ต่างฝ่ายต่างขมวดคิ้วมองหน้ากันเลิ่กลั่ก!

ก่อนจะหันไปมองกลุ่มคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

พวกแกจะเรื่องมากกันไปถึงไหนเนี่ย เฮ้อ...

"ไปซื้อธูป กระดาษแดง แล้วก็เกลือมา!!!"

ช่างไม้หลัวเตะก้นภรรยาไปทีหนึ่ง พลางระบายโทสะทั้งหมดใส่เธอ

"ซื้อก็ซื้อสิ สู้ท่านอาจารย์ไม่ได้แล้วมาพาลใส่ฉันทำไมกันเล่า ประสาทหรือไง!"

เมียของตาเฒ่าหลัวชกลงไปที่เอวด้านหลังเขาหมัดหนึ่ง เล่นเอาหลัวจิ่วจินเกือบไถลตกลงไปในบ่อน้ำ

จากนั้นเธอก็วิ่งกระฟัดกระเฟียด มุ่งหน้าไปยังร้านของชำตรงหัวมุมหมู่บ้าน

อาจารย์?

อาจารย์อะไรกัน?

เซวียชิ่นกับคนรอบข้างต่างขมวดคิ้วด้วยความงุนงงสงสัย

โดยไม่รู้เลยว่าอาจารย์ที่ภรรยาของช่างไม้หลัวเอ่ยถึง แท้จริงแล้วก็คือสามีของเธอนั่นเอง

ขณะนั้นพี่สะใภ้จิ่วจินวิ่งกระหืดกระหอบไปทางร้านของชำ พลางก่นด่าฉินตงฟางในลำคอว่าไม่ใช่คนดี

"ไอ้นักเลงหัวไม้ว่างงานพรรค์นั้น จู่ ๆ จะฝึกวิชาจนกลายเป็นอาจารย์ปราบผีขึ้นมาได้ ช่างพิลึกคนแท้ ๆ!"

"ให้ตายสิ! เกณฑ์การเป็นท่านเซียนเนี่ย... มันชักจะต่ำลงทุกทีแล้วนะ"

ฝ่ายตาเฒ่าหลัวก็นั่งยอง ๆ พ่นควันบุหรี่ชั้นดีอยู่ริมบ่อน้ำ พลางแอบสบถสาปแช่งไม่หยุดเช่นกัน

วันนี้เดิมทีตั้งใจจะประหยัดเงินค่าธูปกับกระดาษแดงเสียหน่อย จะได้รีบโค่นต้นไม้ที่ถูกฉินตงฟางขู่กรรโชกไปให้มันจบ ๆ!

นึกไม่ถึงว่าจะต้องมาเจอพวกคนแก่หัวโบราณยืนคุมแจแบบนี้ ให้มันได้อย่างนี้สิวะ!

เพียงครู่เดียว

ภรรยาของเขาก็ซื้อธูปหนึ่งกำ กระดาษแดงหนึ่งแผ่น และเกลือเม็ดหยาบหนึ่งกำมือใหญ่กลับมา

เธอจำต้องฝืนยิ้ม ก้มหน้าเอ่ยขอร้องเซวียชิ่นว่า

"น้องสะใภ้คนเก่งอยู่ตรงนี้พอดี ช่วยเขียนพู่กันจีนให้สักสองสามตัวได้ไหมจ๊ะ? พวกเราแถวนี้ไม่ค่อยรู้หนังสือกันเท่าไรเลย..."

"ได้สิคะพี่สะใภ้ ฉันจำได้ว่าที่บ้านคุณแม่มีพู่กันกับน้ำหมึกอยู่ค่ะ" เซวียชิ่นยิ้มรับบาง ๆ พลางยื่นมือไปรับแถบกระดาษสีแดงมา

"มีสิ ไปเถอะเสี่ยวชิ่น กลับไปเขียนให้พวกเขาที่บ้านเรากัน!" เฉิงอวี้จือเอ่ยอย่างกระตือรือร้น

ในหมู่บ้านกลางหุบเขาแถบนี้ พิธีกรรมเช่นนี้สืบทอดต่อกันมานานหลายร้อยปีแล้ว

ทุกครั้งที่มีบ้านไหนจะโค่นต้นไม้

จำต้องไหว้วานคนมีความรู้ที่พอจะอ่านออกเขียนได้ ให้ช่วยเขียน "เทียบอัญเชิญต้นไม้" ขึ้นมาสักแผ่น——

"เนื่องด้วยกำหนดการโค่นต้นไม้ในวัน... เดือน... ปี... ขอน้อมอัญเชิญรุกขเทวดาและเซียนประจำต้นไม้ทั้งหลายโปรดย้ายวิมานไปยังต้นไม้อื่น สิ่งใดที่ล่วงเกินไป ขอทวยเทพเซียนโปรดให้อภัย..."

จากนั้นก็นำกระดาษแดงแผ่นนั้นไปปิดไว้บนลำต้น

ซัดเกลือหนึ่งกำมือใส่ต้นไม้

แล้วเอ่ยคำวิงวอนขอขมาต่อเหล่าทวยเทพด้วยใจจริง!

ว่ากันว่าเมื่อรุกขเทวดารับรู้และได้ยินแล้ว ก็จะย้ายวิมานจากไปด้วยตัวท่านเอง...

แต่ถ้าทำอย่างที่ช่างไม้หลัวคิดจะทำเมื่อครู่

เพียงเพื่อตัดความยุ่งยากและประหยัดเงินทอง โดยไม่ยอมบอกกล่าวรุกขเทวดาล่วงหน้าแม้แต่คำเดียว ซ้ำยังบังอาจใช้กำลังรื้อถอนวิมานของท่านอย่างป่าเถื่อน!

เช่นนั้นก็มีแต่จะนำพาเรื่องอัปมงคลมาสู่ตัวคนตัดเอง...

"จะมีรุกขเทวดาอะไรกันนักกันหนา พวกคนแก่นี่จริง ๆ เลย!" ช่างไม้หลัวยอมทำตามแต่โดยดี แต่ปากยังคงบ่นอุบอย่างไม่ยอมลงให้

ชายชราคนเดิมจึงเอ่ยอธิบายอย่างใจเย็น

"พอต้นไม้อายุยืนยาวขึ้น มันจะคอยดูดซับไอสุริยันจันทราอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน จนกระทั่งก่อเกิดเป็นพลังวิญญาณขึ้นมาในที่สุด!"

"แล้วรุกขเทวดาก็ต้องอาศัยพลังวิญญาณพวกนี้มาเสริมสร้างตบะบารมีของท่านยังไงเล่า! เจ้าจิ่วจิน แกเป็นถึงช่างไม้แท้ ๆ เรื่องแค่นี้ยังไม่ประสีประสาอีกรึ?"

ในเวลานั้นเอง เฉิงอวี้จือก็เดินเคียงข้างเซวียชิ่นกลับมา

ลายมือพู่กันอันประณีตงดงามเป็นระเบียบของคนงามเซวีย เรียกเสียงชื่นชมจากเพื่อนบ้านได้อย่างเกรียวกราว

ทุกคนต่างพากันเอ่ยชมว่าฉินตงฟางช่างโชคดีเหมือนเหยียบกองขี้หมา ถึงได้คว้าภรรยาแสนล้ำค่าปานแก้วสารพัดนึกมาครองได้!

เฉิงอวี้จือคลี่ยิ้มออกมาด้วยความภาคภูมิใจ

พลางเอ่ยรับคำพูดของชายชราคนนั้นว่า "ที่ลุงผิงอันพูดเมื่อกี้ถูกเผงเลย ไม่ใช่แค่ต้องตัดต้นไม้ตามธรรมเนียมเก่าก่อนเท่านั้นนะ แต่พวกเรายังห้ามตัดไม้อย่างซี้ซั้วด้วย ตัดต้นใหญ่ไปหนึ่งต้น ก็ต้องปลูกต้นเล็กชดเชยคืนมาอีกหนึ่งต้น"

ช่างไม้หลัวฟังแล้วก็พลอยปวดหัวตึบขึ้นมาอีกระลอก

เขาเอามือกุมขมับพลางทอดถอนใจยาว "เฮ้อ!!"

ภรรยาของเขาก้มหน้านิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิด

"จะเฮ้อหาอะไรเล่า ฉันว่าทำตามที่คนรุ่นเก่าเขาว่ามานั่นแหละ เอาฤกษ์เอาชัยไว้ก่อน!"

นั่นเพราะนางหลัวพลันนึกถึงเรื่องเมื่อคืนวานขึ้นมาได้

เรื่องชวนขนหัวลุกที่วิญญาณของเสี่ยวยวี่ ลูกสาวคนที่สามซึ่งกระโดดบ่อน้ำตายเพื่อบูชาความรัก ได้เข้าสิงร่างของหูซิ่งเอ๋อร์

สองผัวเมียล่วงเกินผีสาวตนนั้นไปจนสุดกู่แล้ว ย่อมไม่กล้าไปมีเรื่องมีราวกับรุกขเทวดาเข้าอีกเป็นแน่...

ขณะเดียวกันนั้นเอง

ฉินตงฟางที่ตระเวนไปขอยืมเกวียนลากจากเพื่อนบ้านเพื่อใช้เดินทางไปเยี่ยมญาติ กลับต้องหน้าแตกกลับมาไม่เป็นท่า

ทั้งสองครอบครัวที่มีเกวียนลากต่างพากันบอกปัดเขาอย่างนุ่มนวล...

ด้วยต่างก็กลัวว่าฉินตงฟางจะเอาทรัพย์สินชิ้นใหญ่ประจำบ้านของตนไปเล่นการพนันจนหมดตัว หรือไม่ก็แอบเอาไปขายเสีย!

ในยามที่อับจนหนทาง

จู่ ๆ เขาก็ขมวดคิ้ว พลันฉุกคิดแผนการขึ้นมาได้ในทันใด

ใช่แล้ว ไปขอยืมเกวียนลากจากคนคนนั้นดีกว่า!