ตอนที่ 56 แม่คุณคนนั้น ขาหมาของเธอถูกตีหักมาหรือไง

ฉินตงฟางหมุนตัวเดินตรงไปยังท้ายหมู่บ้านอวิ๋นหยางทางทิศใต้

เดินเข้าไปในลานบ้านหลังใหญ่ของผู้ใหญ่บ้าน

ทันทีที่ฉินเยวี่ยจิ้นเห็นตัวปัญหาคนนี้มาเยือนถึงหน้าประตู หัวใจก็พลันกระตุกวูบ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ทว่าเขาก็ยังรีบฝืนปั้นรอยยิ้มเจื่อน ๆ แล้วเดินออกมาต้อนรับ

ทั้งยังทำท่าทางแสร้งทำเป็นล้วงบุหรี่พลางเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้นว่า

"หลานตงฟางนี่เอง แขกผู้มีเกียรติจริง ๆ! รีบเข้ามาดื่มน้ำในบ้านก่อนสิ!"

ฉินตงฟางยิ้มน้อย ๆ เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา แล้วยื่นมือออกไปรอรับบุหรี่จากท่านผู้ใหญ่บ้าน

หืม?

มีแบบนี้ด้วยเรอะ?

ฉินเยวี่ยจิ้นขมวดคิ้วยืนอึ้งไป

ในใจลอบสบถว่านี่มันพวกเสแสร้งใจกว้างมาเจอพวกหน้าด้านตรงไปตรงมาเข้าให้แล้ว!

มือของเขาจึงสั่นระริกเล็กน้อย พร้อมกับลางสังหรณ์ไม่ดีที่ผุดขึ้นมา...

ล้วงซองบุหรี่หงเหมยออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมตัวยาวสีน้ำเงิน

กะไว้แล้วไม่มีผิด!

ฉินตงฟางทำเหมือนเมื่อคราวก่อนอีกแล้ว

เขายิ้มพลางคว้าบุหรี่ที่เหลือเกินกว่าครึ่งซองมาไว้ในมือตนเอง

"อาเยวี่ยจิ้นใจกว้างจริง ๆ! รู้ว่าหลานจนจนไม่มีปัญญาซื้อบุหรี่สูบ ฮะ ๆ"

ฉินเยวี่ยจิ้น "!!!"

ฝ่ายภรรยาและลูกสาวของผู้ใหญ่บ้านที่กำลังซักผ้าอยู่ ยิ่งหันขวับมาถลึงตาใส่ไอ้คนไม่เอาถ่านฉิน ขมวดคิ้วเผยแววรังเกียจเดียดฉันท์ออกมาอย่างชัดเจน

"แค่ก ๆ... จ้องตาเขียวอะไรของเธอ รีบไปรินน้ำมาให้หลานตงฟางสิ!" ผู้ใหญ่บ้านเอ็ดภรรยาเสียงเบา

"ไม่ต้องครับไม่ต้อง อาสะใภ้เยวี่ยจิ้นขยันจริง ๆ เลย! น้องสาวคนโตของผมก็ดู... ผอมเพรียวสวยขึ้นเยอะเลยนะครับ!"

ฉินตงฟางมองไปยังภรรยาและลูกสาวของผู้ใหญ่บ้าน พลางกลั้นใจสะกดมโนธรรมแล้วเอ่ยประจบเอาใจไปประโยคหนึ่ง

ทว่ากลับทำให้คุณหนูใหญ่ที่มีน้ำหนักตัวร้อยเจ็ดสิบกว่าจินคนนั้น หน้าอ้วน ๆ พลันแดงก่ำขึ้นมา ก้มหน้าลงด้วยความเอียงอาย

ในเวลานี้ ภายในใจของลูกสาวผู้ใหญ่บ้านสั่นไหวระรัวด้วยความตื่นเต้น...

แม้ว่าฉินตงฟางจะเป็นไอ้หนุ่มอันธพาลหลักลอยก็เถอะ

แต่เขาก็หน้าตาหล่อเหลา

ปากก็หวาน

ดวงตาคู่คมลุ่มลึกเป็นประกายคู่นั้นยังมีสายตาเฉียบคมไม่เหมือนใครอีกต่างหาก!

หมอนี่เพิ่งจะแย่งบุหรี่ดี ๆ ของพ่อฉันไปซองหนึ่งแท้ ๆ ทำไมฉันถึงเกลียดเขาไม่ลงกันนะ...

ทว่า

พอฉินตงฟางเอ่ยปากขอยืมเกวียนลากของบ้านผู้ใหญ่บ้านไปใช้งาน คนทั้งครอบครัวต่างก็พากันขมวดคิ้วมุ่น

"ไม่ได้หรอก..."

ภรรยาผู้ใหญ่บ้านโพล่งออกมาทันควัน พลางรีบลุกขึ้นยืนจากข้างบ่อน้ำ

"ตงฟาง พวกเรายังต้องลงนาไปขนของอยู่นะ เธอไปยืมบ้านอื่นเถอะ!"

ฉินตงฟางเม้มปากยิ้มแล้วส่ายหน้า "ตอนนี้ในไร่ไม่มีงานเกษตรอะไรให้ทำสักหน่อย มีแต่รอเก็บเกี่ยวตอนฤดูใบไม้ร่วง อาเกลี้ยกล่อมหลอกคนซื่ออย่างผมอีกแล้วนะครับ"

"ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้อยู่ดี! พวกเราต้อง..."

คำพูดขัดขวางของนางยังไม่ทันจบ ก็ถูกผู้ใหญ่บ้านยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน

ฉินเยวี่ยจิ้นกัดฟันลังเลใจอยู่อึดใจหนึ่ง

ก่อนจะหันไปสบตาฉินตงฟางด้วยแววตาเว้าวอน "ใช้เสร็จแล้วรีบเอามาคืนทันทีเลยนะ ขอร้องละหลานชาย!"

"บ้านฉันมีสมบัติชิ้นใหญ่แค่ชิ้นเดียวนี่แหละ ซื้อมาตั้งร้อยกว่าหยวนเชียวนะ..."

"ดูอาพูดเข้าสิครับ ทำยังกับผมจะเอาของอาไปขายทิ้งหรือเอาไปเล่นพนันจนเสียอย่างนั้นแหละ?"

ฉินตงฟางตีหน้าซื่อไร้เดียงสา

คนในครอบครัวผู้ใหญ่บ้านได้ยินเข้าต่างก็อ้าปากค้าง ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

มันก็แหงสิวะ!

พวกเราก็กลัวเรื่องนี้นี่แหละโว้ย!!!

ไอ้ขี้เมาผีพนันอันธพาลอย่างแก ดันรู้จักตัวเองดีเหลือเกินนะ...

ฉินตงฟางพูดพลางเดินเข้าไปในเพิงเก็บรถของบ้านผู้ใหญ่บ้าน

เขาก้มลงหยิบเครื่องมือทำกินไม่กี่ชิ้นที่วางอยู่บนเกวียนลากลงมา

ระหว่างนั้นพอหันไปมองรอบๆ โดยไม่ตั้งใจ

ก็เห็นว่าในเพิงเก็บรถยังมีเครื่องยนต์ดีเซลกับเครื่องสูบน้ำของส่วนรวมประจำหมู่บ้านวางอยู่อีกเครื่องหนึ่ง!

ฉินตงฟางขมวดคิ้วเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่...

ดูท่าคราวหน้าคงต้องมายืมอุปกรณ์สองชิ้นนี้ไปใช้เสียหน่อยแล้ว

จะได้เปิดลู่ทางหาเงินสายใหม่ให้ตัวเอง!

ฉินตงฟางยิ้มแป้น ลากเกวียนขึ้นมาเตรียมจะเอ่ยลาแล้วเดินจากไป

แต่กลับถูกภรรยาของผู้ใหญ่บ้านก้าวเข้ามาคว้าคันชักรถเอาไว้

นางทำหน้าอมทุกข์ พลางเอ่ยดักคอฉินตงฟางไว้ล่วงหน้า

"เอาอย่างนี้นะตงฟาง ยืมแล้วต้องคืนให้ดี คราวหน้าจะได้ยืมกันง่าย ๆ! ถ้าหากเกวียนคันนี้เป็นอะไรไปขึ้นมาละก็ อาเยวี่ยจิ้นของเธอได้ไปเอาเรื่องเธอตายแน่!"

"ครับ ยืมแล้วคืนแน่นอน!" ฉินตงฟางพยักหน้ารับคำ

ก่อนจะส่งยิ้มอย่างมีเลศนัยให้ผู้ใหญ่บ้าน พลางขยิบตาเอ่ยว่า

"ส่วนเรื่องเอาเรื่องปางตายนั่นน่ะ ผมว่าอาคงไม่ทำหรอก จริงไหมครับอาเยวี่ยจิ้น?"

ฉินเยวี่ยจิ้นถึงกับตัวสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย

"ฮะ? เรื่องนี้เรื่องนี้... ก็จริงอยู่ แต่พอใช้เสร็จแล้วเธอต้องรีบเอามาคืนทันทีเลยนะหลานชาย!"

พอฉินตงฟางลากเกวียนพ้นออกจากลานบ้านของผู้ใหญ่บ้าน

ด้านหลังก็มีเสียงบ่นท้วงด้วยความไม่พอใจของภรรยาและลูกสาวดังแว่วตามมา

"ตาเฒ่าฉิน คุณกล้าให้เขายืมเกวียนไปได้ยังไงกัน! นั่นมันคนแบบไหนคุณไม่รู้หรือไง?!"

"พ่อ... แต่ก่อนพ่อไม่เคยเห็นพี่ตงฟางอยู่ในสายตาเลยไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมวันนี้ถึงใจกว้างกับเขาขนาดนั้นล่ะ?"

"ฉินตงฟางเขา... แต่งงานมีเมียแล้วนะพ่อ!"

ยัยเด็กอ้วนคนนี้ยังนึกว่า พ่อที่เป็นผู้ใหญ่บ้านและคอยกลุ้มใจเรื่องที่เธอขายไม่ออก จะช่วยทาบทามฉินตงฟางให้เสียอีก

ส่วนผู้ใหญ่บ้านนั้นมีทุกข์แต่พูดไม่ออก

ได้แต่ขมวดคิ้วตวาดอย่างหงุดหงิดว่า "เรื่องของผู้ชาย พวกเธออย่ามายุ่งไม่เข้าเรื่อง!"

มีหรือที่เขาจะกล้าไปมีเรื่องกับฉินตงฟาง

ก็เพราะเรื่องที่ตนแอบมีชู้กับหูซิ่งเอ๋อร์ ถูกไอ้เด็กนั่นแอบดูแอบได้ยินไปหมดแล้วน่ะสิ...

หากฉินตงฟางเอาเรื่องนั้นไปแพร่งพรายให้ภรรยารู้เข้า ที่บ้านคงได้เปิดศึกจนบ้านแตกสาแหรกขาดเป็นแน่!

แถมยังจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงและอนาคตในตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านของตนอีกด้วย...

ฉินตงฟางลากเกวียนกลับมาถึงหน้าบ้านตัวเอง

"ว้าว ว้าว เกวียนคันใหญ่! ปาป๊า หนูขอนั่งได้ไหมคะ?"

เพิ่งจะจอดเกวียนลากไว้หน้าประตูลานบ้าน ย่าย่าก็วิ่งกระดี๊กระด๊าเข้ามาหาด้วยความตื่นเต้น

"ได้สิลูก ต้องได้อยู่แล้ว! ไม่อย่างนั้นเดินเท้าไปเยี่ยมญาติสิบกว่าลี้ ขาลีบ ๆ เหมือนไม้เสียบผีของลูกสาวพ่อคงได้หักกันพอดี"

ฉินตงฟางยิ้มพลางย่อตัวลงกอดลูกสาว แล้วเอาหน้าผากแนบชิดหน้าผากของเธอ

จากนั้นก็หันไปตะโกนถามเซวียชิ่นเสียงดัง "เธอกับแม่เก็บของกันเสร็จหรือยัง พร้อมออกศึกหรือยังจ๊ะคุณภรรยา?"

"เสร็จแล้ว! ศึกบ้าบออะไรของคุณล่ะ..."

เซวียชิ่นพยักหน้ารับคำ พลางบ่นพึมพำด้วยความเขินอาย

ผู้เป็นแม่ก็เดินออกมาจากในห้องของบ้านฉินตงฟาง "เสร็จแล้ว ๆ"

สมาชิกทั้งสี่คนในครอบครัวสวมเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อแต่ซักสะอาดสะอ้าน ต่างคล้องตะกร้าไม้ไผ่ไว้ที่แขนคนละใบแล้วก้าวออกจากประตูบ้าน

ภายในตะกร้าบรรจุขนมไหว้พระจันทร์ ขนมไข่ ทอฟฟี่งาแท่ง ขนมพายเกือกม้า และขนมอื่น ๆ ที่เซวียชิ่นซื้อเตรียมไว้ล่วงหน้า

ทั้งยังมี "ขนมกั่วจื่อ" ที่ห่อเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมเรียบร้อยสวยงามอีกหลายห่อ เป็นขนมหวานฝีมืออาจารย์ช่างเก่าแก่แห่งตลาดตำบลกู่หวยซู่

ตัว "กล่อง" บรรจุภัณฑ์แบบเรียบง่ายนั้นพับขึ้นจากกระดาษปอกระเจาหนาสีเหลือง ด้านนอกผูกมัดเป็นรูปกากบาทด้วยเชือกกระดาษรักษ์โลก

ด้านบนของห่อขนมกั่วจื่อทุกห่อยังมีกระดาษสีแดงทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสแปะทับไว้ ดูเป็นมงคลและรื่นเริงยิ่งนัก!

ขนมชนิดนี้ทำจากแป้งสาลี น้ำมันเมล็ดแฟลกซ์ ไข่ไก่ และน้ำตาลทราย เวลากินเข้าไปจะได้รสชาติหอมมันและเนื้อสัมผัสนุ่มละมุน ถือเป็นขนมชั้นเลิศในยุคปัจจุบัน

หากบ้านไหนมีงานปลูกสร้างบ้านใหม่ ในวันทำพิธียกเสาเอกที่ญาติมิตรพากันมาร่วมยินดี ทุกบ้านล้วนต้องหิ้วขนมกั่วจื่อมาสองห่อเพื่อเป็นของขวัญแสดงความยินดี!

วันนี้เสี่ยวจวี๋ยังต้องไปทำงานที่โรงงานทอผ้า จึงไม่อาจร่วมทางไปส่งขนมไหว้พระจันทร์ที่บ้านคุณยายกับบ้านคุณป้าด้วยได้

เวลานี้ฉินตงฟางทำความสะอาดเกวียนลากเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เขาอุ้มเอาผ้านวมเก่าๆ ออกมาจากในบ้าน นำมาปูรองในกระบะรถอย่างประณีตบรรจง

"แม่ครับ มานั่งบนเตียงนอนนุ่ม ๆ เลย เดี๋ยวผมลากแม่เอง!"

เมื่อได้ยินเสียงเรียกลูกชายที่เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม หญิงชราร่างผอมบางวัยหกสิบกว่าปีอย่างเฉิงอวี้จือกลับขมวดคิ้วยืนอึ้งไป

แม้ว่าที่ผ่านมาเด็กคนนี้จะปฏิบัติต่อตนไม่เลว แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นกตัญญูรู้คุณขนาดนี้กระมัง...

"ไม่ต้องหรอก ให้ย่าย่านั่งเถอะ! แม่รอให้เดินจนเหนื่อยก่อนค่อยว่ากัน" แม่เฒ่ามีท่าทีเก้อเขินพลางโบกไม้โบกมือ ปฏิเสธด้วยความรู้สึกประหม่าเกรงใจอย่างยิ่ง

ทว่าในตอนนั้นเอง

เสียงบ่นพึมพำอันเยียบเย็นและบาดหูของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังแว่วมาจากทางเดินในหมู่บ้านทางทิศใต้

"เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าเป็นไอ้พวกอันธพาลไม่เอาถ่าน พอจะไปเยี่ยมญาติที่บ้านยายเข้าหน่อยก็แกล้งทำตัวเป็นลูกกตัญญูหลานประเสริฐขึ้นมาเชียว? ฉันว่าคงกลัวจะโดนพวกน้าพวกพี่น้องลูกพี่ลูกน้องทุบตีเอามากกว่ามั้ง! เหอะ ๆ..."

พวกฉินตงฟางต่างพากันขมวดคิ้วแล้วหันขวับไปมอง

พบว่าคนที่เอ่ยปากเหน็บแนมนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นพี่สะใภ้ใหญ่ฉีเอ้อร์อิง!

เวลานี้นางกำลังใช้ไม้เท้ายาวพยุงตัว เดินกะเผลก ๆ ผ่านถนนใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล

วันนี้ฉินตงฟางอารมณ์ดี

วันเทศกาลใหญ่โตเช่นนี้ เขาก็ขี้เกียจจะใช้กำลังสั่งสอนใคร

มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเย็นเยียบเชิงล้อเลียนออกมา

"เหวย? แม่คุณคนพิการตรงนั้น เพราะความละโมบไม่รู้จักกตัญญู ก็เลยโดนคนเขาตีขาหมาจนหักมาหรือไงกันครับ?"

"ถุย! ใครทำเวรกรรมอะไรไว้ คนนั้นย่อมรู้อยู่แก่ใจ..."

ฉีเอ้อร์อิงเอ่ยด้วยความอับอายระคนเคียดแค้น

นางรีบเร่งฝีเท้ากะเผลก ๆ ที่ดูพิลึกพิลั่น เดินก้มหน้าจากไปอย่างสลดหดหู่

ฉินตงฟางหันหน้ากลับมา สายตาเหลือบมองไปที่หัวเข่าของเซวียชิ่นที่เคยถลอกปอกเปิกโดยสัญชาตญาณ

"ขาของคุณยังเจ็บอยู่หรือเปล่า ผมให้พวกคุณขึ้นมานั่งบนเกวียนแล้วลากไปพร้อมกันได้หมดเลยนะ!"

"เอ๊ะ? ไม่ต้องหรอกค่ะ! ขาฉันหายดีแล้ว"

ดวงตาคู่งามของเซวียชิ่นไหวระริก หน้าแดงก่ำขึ้นมาด้วยความตกใจระคนขวยเขิน

นางก้มตัวลงนำตะกร้าไม้ไผ่สำหรับเยี่ยมญาติไปวางไว้ที่หน้ารถเกวียน แล้วใช้เชือกปอฟางมัดไว้จนแน่นหนา

จากนั้นก็เดินเคียงข้างไปกับแม่สามี มุ่งหน้าไปยังทางเดินลูกรังของหมู่บ้านที่อยู่ไม่ไกล...

"หนูจะนั่ง หนูจะนั่งค่ะปาป๊า!" ย่าย่าปีนขึ้นไปบนเกวียนลากอย่างเริงร่า

พลางขยับโยกตัวไปมา แล้วตะโกนก้องออกมาด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วว่า "ย่าห์!!!"

ฉินตงฟาง "..."

ขณะที่กำลังจะเริ่มออกเดินทาง

กลับเห็นสหายร่วมก๊วนอันธพาลสองคนคีบบุหรี่เดินตรงเข้ามา