ตอนที่ 57 พาภรรยาและลูกสาวเข้าเมืองไปทำการค้าต่างประเทศ

"จะไปเยี่ยมญาติตระกูลอื่นเหรอวะตงฟาง! ได้ยินว่าช่วงนี้รวยใหญ่จนไม่คิดจะชวนพวกพี่น้องไปสังสรรค์เลยใช่ไหม?"

"พี่ตงฟาง วันนี้พี่เขยฉันหิ้วเหล้าดี ๆ มาตั้งสองขวด ไปช่วยรับแขกที่บ้านฉันหน่อยสิ! ปล่อยให้ป้ากับพี่สะใภ้ไปเยี่ยมญาติกันเองก็พอแล้ว"

ฉินตงฟางล้วงบุหรี่หงเหมยที่เหลือเกือบครึ่งซองในกระเป๋าเสื้อโยนให้ก๊วนเพื่อนอันธพาลไป

ยังไงวันนี้ก็ได้บุหรี่มาจากบ้านผู้ใหญ่บ้านอีกหนึ่งซอง บุหรี่ดี ๆ ของเขายังมีอยู่อีกเพียบ

กับสหายเก่าย่อมต้องมีสุขร่วมเสพ!

ฉินตงฟางเห็นย่าย่ากำลังมองมาอย่างกระวนกระวาย กะพริบตาปริบ ๆ คอยเงี่ยหูฟังอยู่

จึงยิ้มแห้ง ๆ พลางเอ่ยกับเพื่อนทั้งสองว่า "ไม่ละพี่สาม จื้อหย่วน ฉันเลิกเหล้าแล้วว่ะ"

"คราวนี้เกือบจะเสียลูกเมียไปเพราะเมาเหล้าอาละวาดทะเลาะกับเซวียชิ่น ต่อไปนี้ฉันต้องเดินในเส้นทางที่ถูกต้องแล้ว!"

ตอนที่พูดประโยคนี้ออกมา ฉินตงฟางกลับเผลอกลืนน้ำลายลงคอไปโดยไม่รู้ตัว

ร่างกายของคนหนุ่มคนนี้ชักจะเริ่มติดเหล้าเข้าให้แล้วจริง ๆ...

เมื่อเห็นเพื่อนทั้งสองขมวดคิ้วด้วยสีหน้าผิดหวัง

ฉินตงฟางจึงรีบยิ้มแย้มเอ่ยปลอบใจทันที

"ชีวิตระดับตำนานของฉันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ไว้ในอนาคตถ้าเจอช่องทางหาเงินดี ๆ เข้าจริง ๆ รับรองว่าจะพาพวกนายไปรวยด้วยกันอย่างแน่นอน"

ฉินตงฟางรู้ดีว่าทางบ้านพวกเขาก็กลัวตัวเพียงพอนเหมือนกัน เส้นทางหาเงินของตนในเวลานี้ จึงไม่เหมาะจะให้คนทั่วไปทำตาม

"พรวด! อย่างแกเนี่ยนะจะมีชีวิตระดับตำนาน ตงฟาง?"

พี่สามในหมู่บ้านที่อายุมากกว่าไม่กี่ปีคีบบุหรี่พลางหัวเราะจนตัวงอแทบจะยืนไม่อยู่

"หงเหมยเหรอ? ร้ายกาจมากนะพี่ตงฟาง สูบบุหรี่ระดับเดียวกับผู้ใหญ่บ้านเราแล้วนี่หว่า!"

จื้อหย่วนคนน้องยกนิ้วโป้งให้

แต่พวกเขาก็พอได้ยินเรื่องที่เซวียชิ่นพาลูกหนีออกจากบ้านไปเมื่อไม่กี่วันก่อนมาเหมือนกัน...

พี่สามจึงถอนหายใจออกมาเบา ๆ

หันไปลูบหัวย่าย่าอย่างเอ็นดู ยิ้มพลางเอ่ยว่า "เสี่ยวเหม่ยยา เรียกคุณลุงสามสิจ๊ะ!"

"คุณลุงหอยเชลล์!" ย่าย่าแหงนหน้าขึ้น เรียกด้วยน้ำเสียงหวานเจี๊ยบอย่างว่าง่าย

"แล้วน้าล่ะ? ต้องเรียกน้าว่าอะไร?" จื้อหย่วนล้วงลูกอมกุ้งกรอบออกมาจากกระเป๋า หวังจะเอามาล่อใจเด็กหญิง

ย่าย่าจ้องมองลูกอมเม็ดนั้นตาแป๋ว แล้วแอบกลืนน้ำลายลงคอเบา ๆ เช่นกัน

จากนั้นก็กะพริบตาแพขนตายาวงอน ยิ้มจนแก้มปริพลางร้องเรียก "คุณน้าใจดี!"

"โอ้โห! หลานสาวคนเก่ง!"

จื้อหย่วนยัดลูกอมใส่กระเป๋าเสื้อตัวน้อยของย่าย่า แล้วตบมือหัวเราะร่าอย่างชอบอกชอบใจ

เซวียชิ่นกับแม่สามียืนมองภาพแปลกตานี้อยู่บนถนนในหมู่บ้าน พลางเบะปากทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก...

ในเวลานี้

ภายในใจของสองแม่ผัวลูกสะใภ้ กลับมีความหวังอย่างเดียวกันผุดขึ้นมา

คำพูดที่ฉินตงฟางเพิ่งจะบอกกับเพื่อนของเขาเมื่อครู่นี้ หากเขาทำได้จริงและยึดมั่นทำต่อไปได้ตลอดรอดฝั่งก็คงจะดีเหลือเกิน!

เห็นเพียงเขาโบกมือยิ้มแย้มอำลาสหาย แล้วเข็นเกวียนลากพาย่าย่าที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขมุ่งหน้าสู่ถนนใหญ่

คนในครอบครัวทั้งคนแก่และเด็กพากันเดินพ้นออกจากหมู่บ้านอวิ๋นหยาง

จากนั้นก็เลี้ยวเข้าสู่ทางเดินลูกรังสายเล็ก เพื่อมุ่งหน้าไปเยี่ยมญาติที่หมู่บ้านเฉิงจวงทางทิศใต้...

ฉินตงฟางไม่ได้แตะเกวียนลากที่เปี่ยมไปด้วยความทรงจำเช่นนี้มานานหลายสิบปีแล้ว จึงรู้สึกคุ้นเคยและผูกพันอย่างยิ่ง!

ยิ่งบนเกวียนมีลูกสาวแสนน่ารักนั่งอยู่

ข้างกายยังมีแม่ผู้ชราและภรรยาแสนสวยเดินเคียงข้าง...

เวลานี้จิตใจของเขารู้สึกสงบมั่นคงและอบอุ่น เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข

เขาก้มลงมองดู "รถประจำตำแหน่ง" ของผู้ใหญ่บ้าน การออกแบบสิ่งนี้ถือว่าถูกต้องตามหลักกลศาสตร์อยู่พอสมควร

ทำขึ้นจากไม้เนื้อแข็งอย่างดี ด้านข้างของตัวกระบะรถมีแผ่นกั้นและที่จับ

ยางล้อรถสองเส้นที่ติดตั้งอยู่ด้านล่างก็หนากว่ายางรถจักรยานอยู่มากโข

ด้านหน้ามีคันชักรถขนาดยาวตรงยื่นออกมาสองข้าง ตรงกลางมีเชือกสะพายไหล่เส้นหนึ่ง

สำหรับชาวไร่ชาวนาแล้ว

เกวียนลากที่ทางใต้เรียกว่าเกวียนกระดาน ถือเป็นยานพาหนะขนส่งที่สำคัญและขาดไปไม่ได้เลย

ในยุคสมัยที่ยังไม่มีเครื่องยนต์กลไก ก็ต้องอาศัยมันนี่แหละมาช่วยผ่อนแรงแทนการแบกหามและหิ้วด้วยมือของคนเรา!

ถึงฤดูทำนาก็ใช้เกวียนลากขนปุ๋ยไปไร่ ขนข้าวสาลี ข้าวโพด ฝ้าย และพืชผลต่าง ๆ กลับเข้าบ้าน

เวลาสร้างบ้านก็ใช้ขนดิน ขนอิฐขนกระเบื้อง...

ทั้งยังใช้เกวียนลากขนธัญพืชไปโม่แป้ง เข็นพาลูกไปเดินตลาดหรือไปเยี่ยมญาติ

แม้แต่เจ้าบ่าวส่วนใหญ่ที่ไม่มีปัญญาซื้อจักรยาน ก็ยังต้องลากเกวียนคันนี้ไปรับเจ้าสาวกลับเข้าเรือนหอ...

แต่ด้วยร่างกายอันผอมบางของย่าย่านั้นเบานิดเดียว

ฉินตงฟางจึงไม่จำเป็นต้องเอาสายสะพายมาคล้องบ่าแล้วก้มหน้าก้มตาลากลูกสาวไป

เขาเปลี่ยนมาใช้วิธีเข็นอีกแบบหนึ่งแทน—

นั่นคือใช้สองมือจับคันชักยาวทั้งสองข้าง หันหน้าเข้าหาย่าย่าแล้วเข็นไปข้างหน้า

"ปาป๊าไปเร็ว ๆ สิคะ! พวกเราบินไปด้วยกันเล้ย!!"

เด็กหญิงเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ อยากสัมผัสความรู้สึกโลดแล่นราวกับบินได้

"บรืน——หึ่ง ๆ!"

ฉินตงฟางทำเสียงกระหึ่มเลียนแบบรถหรูหุ้มเกราะของตนในอดีต บิดคันชักทำทีเป็น "เร่งเครื่องสุดแรงเกิด"

เข้าเกียร์!

เร่งความเร็ว!

เข็นลูกสาววิ่งเหยาะ ๆ ไปข้างหน้า~

"ออกเดินทางได้! ไปบ้านคุณยายทวดของย่าย่า ไปหายายแก่ฟันหลอคนนั้นกัน..."

ฉินตงฟางหยอกล้อให้ลูกสาวหัวเราะร่า พลางคิดในใจว่า พอหาเงินได้เมื่อไหร่จะต้องกตัญญูพาคุณยายไปทำฟันปลอมสักชุด

พายุฝนฟ้าคะนองที่โหมกระหน่ำเมื่อคืน บัดนี้พัดผ่านทุ่งนาและขุนเขาไกลลิบ หายลับไปจนไร้ร่องรอย

สายรุ้งเจ็ดสีทอดโค้งอย่างอ่อนช้อย ลอยเด่นอยู่เหนือไหล่เขาเขียวขจี!

ซุ้มสายรุ้งโค้งยักษ์เส้นนั้น น่าจะเป็นสีสันที่งดงามตระการตาที่สุดในโลก

ถักทอขึ้นจากสีแดงของดวงอาทิตย์ สีเหลืองของทองคำ สีน้ำเงินของผืนทะเล สีเขียวของใบไม้ สีส้มของแสงอรุณยามเช้า รวมไปถึงสีม่วงของดอกผักบุ้งและสีเขียวครามของต้นหญ้าอ่อน...

"ฉวยจังเยยค่ะ!"

ย่าย่าแหงนหน้าน้อย ๆ ขึ้น มองดูความมหัศจรรย์ของธรรมชาติด้วยความตื่นตาตื่นใจ

ขุนเขาไกลโพ้น บ้านเรือน และแมกไม้ที่ผ่านการชะล้างจากพายุฝนหนัก บัดนี้แลดูชุ่มฉ่ำสดชื่นไปหมด

อากาศบริสุทธิ์ชุ่มชื้น สูดเข้าปอดแล้วรู้สึกสบายตัวอย่างยิ่ง

ยังดีที่ถนนลูกรังใต้เท้าระบายน้ำได้ค่อนข้างดี หลังฝนตกจึงไม่เละเทะจนเกินไป

ไม่อย่างนั้นถ้าเป็นทางดินโคลนที่ก้าวไปติดหนึบไป รองเท้าคงถูกโคลนดูดหลุดไปแล้ว!

ซอกระหว่างล้อกับโครงรถก็คงอัดแน่นไปด้วยโคลนจนขยับไม่ได้...

แต่แม่ที่ร่างกายอ่อนแอขี้โรคเพิ่งผ่าตัดมาได้ไม่นาน ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดี เดินไปได้แค่ประเดี๋ยวเดียว เสียงหายใจก็เริ่มหอบหนักขึ้นมาแล้ว!

ฉินตงฟางจึงยืนกรานให้แม่ขึ้นไปนั่งบนเกวียนลากคู่กับย่าย่า

ข้างหน้ามีทางลาดชันขึ้นเนิน

เขาก็ยังไม่ยอมให้แม่และลูกสาวลงมาจากรถ

แต่กลับหมุนหัวเกวียนตรงนั้น เปลี่ยนเป็นหันหลังให้ตัวกระบะแทน

แล้วนำสายสะพายเส้นหนานั้นมาคล้องไว้ที่บ่า

หันหน้าไปทางทิศใต้ สองมือกางออกจับคันชักไม้ทั้งซ้ายขวา ค้อมเอวย่อเข่า ก้าวขาออกแรงลากไปข้างหน้าทีละก้าว

ยามที่ฉินตงฟางลากขึ้นเนินอย่างยากลำบาก

เซวียชิ่นก็รีบก้าวเข้ามาช่วย

สองมือช่วยดันเกวียนลากอยู่ด้านข้าง โน้มตัวไปข้างหน้า ผมหางม้าแกว่งไกวยามช่วยออกแรงส่งให้เขา...

พอนึกถึงอดีตในวัยเด็กที่แม่ยืมเกวียนลากในหมู่บ้าน ลากตนไปหาหมอรักษาตัวที่ตัวอำเภอ ฉินตงฟางก็อดตื้นตันใจไม่ได้

ความกตัญญูคืออะไรกันแน่?

ก็แค่วันที่นางเลี้ยงดูเจ้าจนเติบใหญ่ เมื่อนางแก่ชราเจ้าก็คอยอยู่เคียงข้าง

การกตัญญูรู้คุณไม่จำเป็นต้องยิ่งใหญ่เกรียงไกรอะไรเลย

หากแต่สะท้อนอยู่ในทุกเศษเสี้ยวของชีวิตประจำวันต่างหาก...

เฉกเช่นประธานฉินในเวลานี้

ที่พาภรรยาและจูงลูกสาว ยอมค้อมเอวลงใช้เกวียนลากที่ยืมคนอื่นมา ลากแม่ชราผมขาวโพลนกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม เพื่อนำขนมไหว้พระจันทร์ไปมอบให้ญาติผู้ใหญ่ของนาง

อันที่จริง ไม่ว่าจะเป็นความรักหรือสายเลือดผูกพัน

การอยู่เคียงข้างกันคือการบอกรักที่ยืนยาวที่สุด และการร่วมทุกข์ร่วมสุขกันก็คือคำสัญญาที่อบอุ่นที่สุด

เวลาล่วงเลยไปค่อนวัน

สมาชิกทั้งสี่คนของครอบครัวฉินตงฟางก็ตระเวนไปเยี่ยมคุณยายและคุณป้าทั้งสองอย่างชื่นมื่น ไปมาครบทั้งสามบ้าน

แต่ช่วงนี้สุขภาพของคุณยายไม่ค่อยดีนัก

เฉิงอวี้จือผู้เป็นแม่จึงขออยู่ต่อที่บ้านเดิมชั่วคราว เพื่อคอยดูแลแม่ของตนที่อายุแปดสิบกว่าปี

ขากลับระหว่างจูงมือลูกสาว ฉินตงฟางบอกให้เซวียชิ่นแวะซื้อตะปูข้างทางติดมือมาจำนวนหนึ่ง

พอถึงบ้าน

เขาก็ตอกไม้เสียงดังโป๊กเป๊ก ทำแมวไม้ออกมาได้อีกสองอัน...

เครื่องมือหาเงินสำหรับดักจับตัวเพียงพอนจึงเพิ่มจากสี่อันเป็นหกอัน!

กลางดึกคืนนั้น

ฉินตงฟางลากเกวียนของบ้านผู้ใหญ่บ้าน ตระเวนไปตามป่าละเมาะและถ้ำบนเขาเพื่อวางกับดักกางแมวไม้...

ผลปรากฏว่า

คืนนี้ช่างเป็นค่ำคืนแห่งการกอบโกยเงินทองแท้ ๆ!

ตงฟางจับตัวเพียงพอนเพิ่มมาได้อีกตั้งห้าตัว...

ด้วยความที่เพียงพอนแพร่พันธุ์ได้รวดเร็ว คลอกหนึ่งออกลูกได้ถึงแปดเก้าตัว

ซ้ำเนื้อของมันยังมีกลิ่นสาบฉุนรุนแรงจนคนแถบนี้ไม่มีใครกิน ยุคทศวรรษที่ 80 พวกมันจึงชุกชุมไปทั่วตามหมู่บ้านและป่าเขา...

เมื่อรวมกับที่จับขังไว้ที่บ้านเมื่อคืนก่อน ตอนนี้ฉินตงฟางมีตัวเพียงพอนอยู่ในมือถึงเก้าตัวแล้ว!

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากตื่นนอนและกินมื้อเช้าเรียบร้อย

ฉินตงฟางก็นำพวกมันยัดใส่กระสอบป่าน

แบกของหนักอึ้งขึ้นบ่า แล้วพาเซวียชิ่นกับย่าย่ามุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง...

พ่อแม่ลูกทั้งสามคนเดินทางมาถึงอำเภอเว่ยเป่ย

ฉินตงฟางแบกกระสอบป่านเก่าพาดบ่า ยิ้มบาง ๆ ให้เซวียชิ่นแล้วเอ่ยว่า

"พวกเราไปขาย 'กระต่ายป่า' กันก่อน แล้วค่อยเอาของขวัญวันไหว้พระจันทร์ไปให้อาจารย์หานตามที่น้าสาวบอก ถือโอกาสไปพบหน้าคุณชายเศรษฐีที่เป็นศัตรูหัวใจของผมสักหน่อยด้วย!"

เพราะอยู่ต่อหน้าย่าย่า ทั้งสองจึงไม่กล้าบอกตรง ๆ ว่าตั้งใจมาขายตัวเพียงพอน