ตอนที่ 58 ตำรับยาสืบทอดประจำตระกูลของฉินใจกล้า

บนถนนสายหลักของตัวอำเภอเว่ยเป่ย

ฉินตงฟางพาเซวียชิ่นและย่าย่าเดินตามหาร้านขายยาจีนแผนโบราณที่มีชื่อว่า "จี้เหรินถัง"

เขาแบกกระสอบป่านเก่า ๆ ที่ใส่ตัวเพียงพอนเก้าตัวไว้บนหลัง มือถือแผ่นกระดาษแผ่นเล็ก เดินเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาไปตามตรอกซอกซอยในเมือง

"ขอโทษครับคุณลุง ตรอกเสี่ยวอวี๋โส่วบนถนนสุ่ยโข่วไปทางไหนเหรอครับ"

ฉินตงฟางใช้แขนเสื้อปาดเหงื่อบนใบหน้าพลางเอ่ยถามไปตลอดทาง

ที่อยู่บนกระดาษแผ่นเล็กแผ่นนี้ คือที่อยู่ที่พี่หนวดเคราดกรกคนรับซื้อเนื้อตัวเพียงพอนคราวก่อนทิ้งไว้ให้เขา

"เดินตรงไปทางทิศตะวันออกตามตรอกข้างหน้านี่เลย ข้ามถนนใหญ่ไปสองสาย แล้วเลี้ยวขวาอีกสักห้าสิบเมตร... พ่อหนุ่มจะไปร้านจี้เหรินถังใช่ไหมล่ะ"

"ใช่ครับ ลุงรู้ได้ยังไงครับเนี่ย"

"ก็ทุกวันมีแต่คนได้ยินชื่อเสียงแล้วดั้นด้นมาหาท่านผู้เฒ่าไป๋ให้ช่วยจัดยาตรวจโรคน่ะสิ! ท่านน่ะเป็นคนดีมากเลยนะ..."

จากการบอกเล่าอย่างกระตือรือร้นของลุงคนนั้น

ฉินตงฟางถึงได้รู้ว่า คนที่เขาจะมาทำการค้าด้วยช่างน่าเลื่อมใสยิ่งนัก!

เดิมทีจี้เหรินถังเป็นเพียงร้านขายยาจีนโบราณธรรมดา ๆ ร้านหนึ่ง

แต่เถ้าแก่ไป๋จิ้งเต๋อวัยเจ็ดสิบปีสืบเชื้อสายมาจากตระกูลแพทย์แผนจีน จึงมีวิชาแพทย์ติดตัวอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว!

ยามปกติเขานอกจากจะขายยาแท้ราคายุติธรรมแล้ว ยังคอยตรวจโรคให้คนยากจนโดยไม่คิดเงิน ทั้งยังจ่ายเทียบยาที่เสียเงินน้อยที่สุดให้อีกด้วย

และก็เพราะเหตุนี้เอง

จี้เหรินถังที่หลบซ่อนอยู่ในตรอกลึก ถึงได้มีชื่อเสียงขจรขจายดั่งสุราเลิศรสแม้ลึกสุดซอยกลิ่นก็ยังหอมฟุ้ง

ผู้เฒ่าไป๋ผู้มีจิตใจเปี่ยมด้วยเมตตากรุณากับร้านยาจีนของเขา จึงมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทั้งอำเภอเว่ยเป่ย!

"พวกคนที่ไม่มีเงินไปรักษาตัว พอมีอาการเจ็บป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็แทบไม่ต้องไปโรงพยาบาลเลย แค่มาหาไป๋จิ้งเต๋อ ให้เขาจัดยาราคาถูกไปต้มดื่มเดี๋ยวเดียวก็หายดีแล้ว!" ลุงคนชี้ทางเอ่ยบอกพลางหัวเราะร่า

"ท่านเป็นคนดีจริง ๆ ขอบคุณมากครับลุง!" ฉินตงฟางพยักหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะเอ่ยลาชายชราผู้มีน้ำใจ

สามคนพ่อแม่ลูกเดินลัดเลาะผ่านถนนและตรอกซอกซอยไปอีกครู่หนึ่ง ในที่สุดก็มาถึงหน้าประตูร้านจี้เหรินถัง

"เซวียชิ่น เธอพาย่าย่าไปเดินเล่นแถวนี้ก่อนเถอะ ไปหาซื้อของอร่อย ๆ ให้ลูกสาวพวกเรากินสักหน่อย เดี๋ยวฉันไปขายเนื้อกระต่ายป่าก่อน"

"อื้อ" ภรรยาสาวเม้มปากพยักหน้ารับ "งั้นเดี๋ยวพวกเราไปรอคุณที่ฝั่งตรงข้ามถนนนะ"

"เย้! ไปซื้อของแย้ว~"

หนูน้อยย่าย่าเลียริมฝีปาก กระโดดโลดเต้นดีใจจนเนื้อเต้น

"หม่าม้า หนูหิวน้าม ไปซื้อเยี่ยวมาดิ่มได้ม่าย?"

ใบหน้าเรียวรูปไข่ของเซวียชิ่นแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

"แค่ก... เขาเรียกว่าเครื่องดื่มต่างหากล่ะลูก ออกเสียง ด-อื-ม ไม้เอก ดื่ม! ไม่ใช่... ไม่ใช่คำนั้น!"

"อื้อ ๆ ย่าย่าฮู้แย้วหม่าม้า! มะเยี่ยวดื่ม งั้นยักยี่พวกเยารีบไปซื้อกานเต๊อะ!"

ฉินตงฟาง : "..."

เซวียชิ่นยกมือกุมขมับถอนหายใจเบา ๆ พลางจูงมือน้อยของลูกสาว หมุนตัวเดินมุ่งหน้าไปยังถนนใหญ่ที่มีผู้คนสัญจรไปมา...

ฉินตงฟางมองส่งสองแม่ลูกเดินจากไปด้วยรอยยิ้ม

จากนั้นจึงแบกกระสอบป่านเก่าอันหนักอึ้งขึ้นบ่า หมุนตัวเดินเข้าไปในร้านขายยาจีนที่การค้ากำลังคึกคัก

เขาเอ่ยบอกจุดประสงค์ที่มากับชายหญิงคู่หนึ่งซึ่งกำลังทำหน้าที่จัดยาอยู่ตรงนั้น

"สวัสดีครับทั้งสองคน พอดีพี่จางคนที่มีหนวดเคราดกรกให้ผมมาหาเขาเพื่อขายของน่ะครับ"

ยังไม่ทันที่พวกเขาทั้งสองจะได้เอ่ยตอบ

ชายชราท่าทางใจดีเปี่ยมเมตตา ผู้มีหนวดเคราสีขาวแซมเทาก็เดินเข้ามา ส่งยิ้มบาง ๆ ให้ฉินตงฟางแล้วเอ่ยขึ้น

"พ่อหนุ่ม เข้าไปนั่งพักที่ลานหลังบ้านก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันให้คนไปเรียกเสี่ยวจางมาให้"

ฉินตงฟางแบกตัวเพียงพอนเก้าตัว เดินผ่านประตูด้านหลังของร้านยาเข้าไปยังลานบ้านกว้างขวางที่ล้อมรอบด้วยเรือนกระเบื้องอิฐสีเขียว

ไป๋จิ้งเต๋อเดินตามเข้ามาหลังจากนั้น

ชายชรารินน้ำชาให้อย่างสุภาพพลางส่งยิ้มบาง ๆ ให้ "ลำบากแย่เลยนะ ทั้งหมดนี่เป็นตัวเพียงพอนหมดเลยหรือ"

"ใช่ครับ ท่านคือท่านผู้เฒ่าไป๋ใช่ไหมครับ" ฉินตงฟางถือถ้วยชาพลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"ใช่แล้ว พ่อหนุ่มนั่งลงก่อนสิ" ไป๋จิ้งเต๋อผายมือชี้ไปที่เก้าอี้ในลานบ้าน

ก่อนจะก้มตัวลงเปิดกระสอบป่านเก่าที่ฉินตงฟางแบกมา

เขากลั้นใจทนกลิ่นสาบเหม็นฉุนกึกพลางก้มลงมองดูข้างใน...

ในจังหวะนั้นเอง

พี่ชายหนวดเคราดกเดินกลับเข้ามาที่ลานหลังร้านยาพอดี

"ให้ตายสิ เยอะขนาดนี้เชียวเรอะ! น้องชายฉินใจกล้านี่สมชื่อจริง ๆ นายมันแน่มาก!"

พอเปิดกระสอบดู เขากับไป๋จิ้งเต๋อเถ้าแก่ร้านยาก็พากันยิ้มกว้างด้วยความดีใจระคนประหลาดใจ

ตอนเจอกันแถวสำนักการค้าต่างประเทศคราวก่อน ฉินตงฟางยังคงระแวดระวังตัวอยู่ จึงบอกส่งเดชไปว่าตนชื่อฉินใจกล้า

"เนื้อตัวเพียงพอนนี่เป็นของดีใช้รักษาโรคเชียวนะ!"

ไป๋จิ้งเต๋อยืดตัวขึ้นพลางปัดมือ สีหน้าแววตาเปี่ยมไปด้วยความยินดี

"แต่คนส่วนใหญ่กลัวพวกตัวเพียงพอน ไม่มีใครกล้าจับมันเลย ร้านยาของฉันถึงได้ขาดของมาตลอด!"

ชายชรานั่งลงบนเก้าอี้ข้างตัวฉินตงฟาง

สายตามองดูหลานชายหนวดเคราดกหยิบอุปกรณ์ชำแหละออกมา ลงมือถลกหนังเลาะเนื้อตัวเพียงพอนทั้งเก้าตัวอย่างคล่องแคล่ว

พลางชวนฉินตงฟางคุยสัพเพเหระไปด้วย...

"พ่อหนุ่มชื่อใจกล้าใช่ไหม หวังว่าวันข้างหน้านายจะหาของมาส่งให้พวกเราได้เรื่อย ๆ นะ แบบนี้จี้เหรินถังถึงจะช่วยรักษาคนไข้ได้มากขึ้นยังไงล่ะ!"

"ไม่มีปัญหาครับ ท่านผู้เฒ่าไป๋!" ฉินตงฟางรับปากอย่างกระตือรือร้น

ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เนื้อตัวเพียงพอนกลิ่นสาบแรงขนาดนี้ มันมีสรรพคุณทางยาจริง ๆ เหรอครับ คนกินเข้าไปจะไม่โดนพิษเล่นงานเอาหรือครับเนี่ย"

ไป๋จิ้งเต๋อลูบเครายาวสีดอกเลาใต้คางเบา ๆ พลางยิ้มอธิบาย

"เอาเนื้อตัวเพียงพอนไปย่างให้เกรียมแล้วบดเป็นผง จะมีสรรพคุณวิเศษในการขับพิษรักษาแผลเปื่อย ปรับสมดุลบำรุงไตลดอาการปัสสาวะรดที่นอน แถมยังรักษาวัณโรคต่อมน้ำเหลืองได้อีกด้วย!"

"เครื่องในของตัวเพียงพอนพวกนี้มีพิษอยู่นิดหน่อยจริง ๆ นั่นแหละ! แต่ถ้ากินในปริมาณน้อยก็จะไม่เป็นอันตรายต่อร่างกาย ซ้ำยังเป็นยาชั้นดีที่ใช้รักษาอาการปวดเสียดแน่นท้องและหน้าอกได้ด้วย..."

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้น

ลูกศิษย์หญิงของท่านผู้เฒ่าไป๋ก็ผลักประตูด้านหลังร้านยาเข้ามาตามเขาออกไปตรวจคนไข้

ตอนนั้นเองมีเสียงเด็กร้องไห้กระจองอแงดังแว่วมาจากในร้านจี้เหรินถัง...

ฉินตงฟางนั่งรอขนสัตว์อยู่อย่างเบื่อหน่าย จึงเดินตามท่านผู้เฒ่าไป๋เข้าไปดูเรื่องสนุกข้างในด้วย

"ในหูเด็กเป็นฝีอักเสบน่ะ เอายาแก้อักเสบไปกินสักหน่อย พอกลับถึงบ้านก็ตอกไข่ชงน้ำร้อนให้ดื่มแก้ร้อนในสักสองสามชาม เดี๋ยวเดียวก็หายดีแล้ว"

ไป๋จิ้งเต๋อยิ้มพลางสั่งให้ลูกศิษย์จัดยาให้ คิดเงินในราคาถูกแสนถูก

ยังมีสามีภรรยาในชุดปะชุนอีกคู่ ทั้งสองมีอาการกล้ามเนื้อหลังส่วนล่างอักเสบเรื้อรังอย่างหนัก เวลาเดินแทบจะยืดตัวตรงไม่ได้เลย...

"เกิดจากการทำงานหนักเกินไปนั่นแหละ ไปนอนคว่ำบนเตียงเล็กก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะนวดกดจุดคลายเส้นให้พวกเธอทั้งคู่ก่อน แล้วค่อยไปจัดยา"

ท่านผู้เฒ่าไป๋ตั้งอกตั้งใจนวดคลายเส้นบริเวณบั้นเอวที่ปวดเมื่อยให้คนไข้

ปากก็ชวนสองสามีภรรยาคุยไปพลางกำชับเตือนไปด้วย

"ต่อไปนี้ต้องนอนเตียงกระดานไม้นะ อย่าไปนอนบนที่นอนที่เอาฟางข้าวมาปูรองอีกล่ะ แล้วก็ต้องใช้ท่าบริหารแบบสะพานโค้งห้าจุดเพื่อบริหารกล้ามเนื้อเอวและหลังด้วย..."

...

บรรดาคนยากจนที่มารับการตรวจและจัดยากับท่านผู้เฒ่าไป๋ต่างก็รู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของเขาเป็นล้นพ้น!

ฉินตงฟางเห็นแล้วก็รู้สึกเลื่อมใสศรัทธาขึ้นมาจับใจ

พอหมดช่วงคนไข้ชุกแล้ว เขาจึงเอ่ยชมด้วยความประทับใจ

"ท่านผู้เฒ่าไป๋ช่างเปี่ยมไปด้วยจรรยาบรรณแพทย์จริง ๆ ครับ! ทั้งที่เปิดร้านขายยาแท้ ๆ แต่กลับมีน้ำใจคอยตรวจรักษาโรคให้ทุกคน ช่วยประหยัดค่ารักษาพยาบาลให้คนจนไปได้ตั้งเยอะแน่ะ"

ไป๋จิ้งเต๋อที่เหนื่อยจนเหงื่อซึมเต็มหน้าผาก ยืนขึ้นพลางใช้กำปั้นทุบเอวที่ปวดเมื่อยของตัวเองเบา ๆ แล้วหัวเราะหึ ๆ เอ่ยว่า

"หลังจากเกษียณจากโรงพยาบาลมาแล้ว อยู่ว่าง ๆ ก็ไม่มีอะไรทำ ถือเสียว่าใช้แรงที่ยังพอมีสร้างประโยชน์ตอบแทนสังคมสักเล็กน้อยก็แล้วกัน!"

ฉินตงฟางยกนิ้วโป้งให้ชายชรา

ก่อนจะเอ่ยถามอย่างจริงจังว่า "โรคธรรมดาทั่วไปอย่างกล้ามเนื้อหลังส่วนล่างอักเสบเนี่ย ตอนนี้มีคนเป็นกันเยอะไหมครับ"

"เยอะมาก เยอะจริง ๆ โดยเฉพาะพวกชาวไร่ชาวนากับกรรมกรที่ตรากตรำทำงานหนักเกินไป บางคนเริ่มมีอาการส่อว่าจะกลายเป็นอัมพฤกษ์ครึ่งซีกแล้วด้วยซ้ำ!"

ไป๋จิ้งเต๋อนั่งลงบนม้านั่งยาวในร้านยา เขารับน้ำต้มสุกที่ลูกศิษย์ยกมาให้ ดื่มไปสองอึกพลางขมวดคิ้วเอ่ย

ฉินตงฟางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

จู่ ๆ ก็มองไปยังไป๋จิ้งเต๋อแล้วเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าท่าทางขึงขังจริงจัง

"ขออภัยที่ผมพูดตรง ๆ นะครับท่านผู้เฒ่าไป๋ ผมเห็นว่าฝีมือการนวดกดจุดของท่านช่ำชองมาก และยาที่ท่านจัดให้คนไข้เมื่อครู่ก็ถูกกับโรคดีอยู่หรอก แต่ว่ามันรักษาได้แค่ที่ปลายเหตุ ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้นะครับ"

"อ้อ?"

ไป๋จิ้งเต๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าชะงักงันไป

บรรดาลูกศิษย์ของเขายิ่งเบิกตากว้าง แววตาฉายความโกรธเคืองขึ้นมาทันที!

เจ้าหนุ่มชาวนาที่มาขายตัวเพียงพอนคนนี้ ช่างกล้าดีอย่างไร เป็นแค่คนนอกแท้ ๆ กลับบังอาจมาวิพากษ์วิจารณ์ท่านผู้เฒ่าไป๋ผู้เป็นที่เคารพนับถือ ซ้ำยังกล้าปฏิเสธวิชาแพทย์ของผู้อาวุโสอย่างเปิดเผยขนาดนี้?!

"นี่ นายเป็นใครกัน รู้ไหมว่าปู่ของฉันเก่งกาจแค่ไหน ถึงได้กล้ามาพูดจาจาบจ้วงในร้านจี้เหรินถังแบบนี้!"

ม่านผ้ากั้นห้องด้านในร้านยาถูกเลิกขึ้นฉับพลัน พร้อมเสียงตวาดเย็นชาที่ดังแทรกเข้ามา

หญิงสาวหน้ากลมวัยสิบแปดสิบเก้าปี หน้าตาสะสวยผุดผาดก้าวออกมาจากด้านใน เธอจ้องมองฉินตงฟางตาเขียวปั้ด!

ไป๋จิ้งเต๋อรีบยกมือขึ้นห้ามปรามหลานสาวที่กำลังจะอาละวาด "เสี่ยวเสี่ยว ไปบดยาของหลานต่อเถอะ"

สาวน้อยหน้าตาสะสวยทำหน้าบึ้งตึง ดวงตากลมโตใสแจ๋วคู่นั้นตวัดค้อนมองฉินตงฟางอย่างดุร้ายไปทีหนึ่ง

ก่อนจะยอมเบ้ปากหันหลังเดินกลับเข้าไปบดยาจีนในห้องด้านในอย่างไม่เต็มใจนัก...

ไป๋จิ้งเต๋อผู้มากด้วยวุฒิภาวะยังคงรักษาท่าทีส่งยิ้มให้

จากนั้นจึงหันไปเอ่ยถามฉินตงฟาง "ใจกล้า นายเองก็... พอรู้เรื่องวิชาแพทย์อยู่บ้างงั้นหรือ"

"ไม่ได้รู้ลึกซึ้งอะไรมากหรอกครับ แต่ผมมีสูตรลับสืบทอดประจำตระกูลอยู่สูตรหนึ่ง สามารถบรรเทาความเจ็บปวดของผู้ป่วยโรคกล้ามเนื้อหลังส่วนล่างอักเสบ หรือพวกหมอนรองกระดูกทับเส้นประสาทได้ ทั้งยังช่วยให้หายดีได้อย่างรวดเร็วอีกด้วย!"

ฉินตงฟางยิ้มตอบอย่างจริงใจและเปี่ยมล้นด้วยความมั่นใจ

"วันนี้ผมขอมอบสูตรยานี้ให้ท่านผู้เฒ่าไป๋ฟรี ๆ เลยครับ จะได้นำไปช่วยเหลือคนจนได้มากขึ้น ก็ใครใช้ให้ผมรู้สึกเลื่อมใสในความเมตตาอารีของท่านเข้าล่ะครับ!"

หา?!

ทั้งศิษย์ทั้งอาจารย์ในร้านจี้เหรินถังต่างก็มองหน้าฉินตงฟางด้วยความตะลึงงัน

เจ้าหนุ่มบ้านนอกคอกนาคนนี้น่ะนะ จะมีตำรับยาตกทอดประจำตระกูลกับเขาด้วย?!

เรื่องจริงหรือหลอกกันแน่เนี่ย...