ตอนที่ 100 ทะลวงสู่เก้าตาน้ำพุ มุ่งหน้าสู่จั้งเซียน

เรือลำน้อยเลี้ยวผ่านโค้งน้ำใหญ่ ล่องมาถึงหุบเขาหาดเงิน

อิ่นที่ยี่สิบห้ายืนตัวตรงอยู่บนเนินลาดที่ค่อนข้างสูงริมฝั่ง ดูท่าทางเหมือนรอพวกเขามานานแล้ว

"แย่แล้ว เสียเวลาในแดนเถ้าถ่านนานเกินไป เบื้องบนน่าจะรู้ตัวแล้วแน่!" อิ่นที่ยี่สิบสี่กระซิบเสียงเบาพลางเริ่มตึงเครียดขึ้นมา นางรู้ซึ้งดีว่าบทลงโทษของสำนักเร้นลับนั้นร้ายแรงเพียงใด

หลี่เหวยอีกล่าว "ไม่ต้องกลัว ให้ข้าจัดการเอง"

อิ่นที่ยี่สิบห้ามองคนทั้งสามบนเรือพลางทำหน้าขรึมกล่าว "ทั้งสามท่านไปที่ใดมาหรือ"

เรือลำน้อยเทียบฝั่ง

หลี่เหวยอีก้าวลงจากเรือเป็นคนแรก เดินผ่านข้างกายอิ่นที่ยี่สิบห้าแล้วกล่าวเรียบๆ "คนเสินอิ่นจะไปที่ใด จำเป็นต้องรายงานต่อคนเร้นลับด้วยหรือ นี่คือกฎของสำนักเร้นลับตั้งแต่เมื่อใดกัน"

อิ่นที่ยี่สิบห้าชะงักไปชั่วขณะ

อิ่นที่ยี่สิบสี่เดินเข้ามา ส่งสายตาเห็นอกเห็นใจให้ "คนที่ยังไม่ได้เป็นคนเสินอิ่นแท้ๆ แต่กล้าถือตนว่าเป็นคนเสินอิ่น เจ้าคิดว่าเขาจะเป็นคนใจกว้างแค่ไหนกัน"

สีหน้าของอิ่นที่ยี่สิบห้าเปลี่ยนไปทันที ในใจเกิดความกระวนกระวาย รีบสาวเท้าตามหลี่เหวยอีไป ท่าทีนอบน้อมขึ้นมาก "เป็นอิ่นจวินที่สั่งให้ข้ามาเชิญทั้งสามท่านขอรับ"

"มีเรื่องอันใดหรือ" หลี่เหวยอีไพล่มือไว้ด้านหลัง เอ่ยถามอย่างสงบนิ่ง

อิ่นที่ยี่สิบห้าก้มหน้า "ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับเรื่องทางตำบลจั้งเซียนขอรับ"

หลี่เหวยอีตบไหล่เขาแล้วยิ้มกล่าว "อย่าให้ถูกอิ่นที่ยี่สิบสี่ขู่จนกลัวเลย ข้าไม่ได้ใจแคบขนาดนั้น นำทางไปเถอะ ข้าก็มีเรื่องจะรายงานอิ่นจวินอยู่พอดี"

……

…………

"ตกจากถ้ำแมงมุมลงไปในแดนเถ้าถ่าน แล้วยังพบกับวิญญาณเถ้าถ่านหกตนอย่างนั้นหรือ"

แววตาใต้อำพรางหน้ากากของอิ่นจวินดูลึกล้ำและหนักอึ้ง เอ่ยถามว่า "พวกเจ้าหนีออกมาได้อย่างไร"

หลี่เหวยอีกล่าว "พวกเรามีระดับการบำเพ็ญต่ำเกินไป จึงไม่รู้แน่ชัดว่าเผชิญกับสิ่งใด หลังจากบุกฝ่าเข้าไปในกลุ่มหมอกสีม่วง ก็กลับมายังถ้ำแมงมุมอีกครั้ง ข้าคิดว่าเรื่องนี้มิใช่เรื่องเล็ก แดนเถ้าถ่านอาจลุกลามมาถึงบริเวณใกล้เคียงสำนักเร้นลับแล้ว และเป็นไปได้ว่าใต้ผืนดินหลายแห่งในมณฑลหลีอาจถูกมันกลืนกินไปแล้วด้วย"

อิ่นจวินย่อมรู้ชัดเจนยิ่งกว่าหลี่เหวยอีว่าแดนเถ้าถ่านหมายถึงสิ่งใด ความผ่อนคลายบนร่างมลายหายไปจนสิ้น เขาเดินไปมาพลางกล่าว "เรื่องนี้พวกเจ้าไม่ต้องยุ่งแล้ว ข้าจะไปค้นหาและตรวจสอบด้วยตัวเอง ที่เรียกพวกเจ้ามาที่นี่ มีอีกเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการ"

จากนั้นอิ่นจวินจึงเล่าสถานการณ์ของตำบลจั้งเซียนให้ฟังคร่าวๆ รอบหนึ่ง

สีหน้าของหลี่เหวยอียังคงสงบนิ่งตลอดเวลา ทว่าสามคนด้านหลังเขา กลับตื่นเต้นยิ่งกว่ากันจนแทบอยากติดปีกบินไปยังตำบลจั้งเซียนเสียเดี๋ยวนั้น

ช่วยไม่ได้ สำหรับปุถุชนอย่างอิ่นที่ยี่สิบสี่และอิ่นที่ยี่สิบห้าแล้ว จะมีสิ่งใดดึงดูดใจไปกว่าการผลัดเปลี่ยนร่างเป็นกายเซียนบริสุทธิ์เล่า

แม้เหยาอินจะเป็นกายเซียนบริสุทธิ์ แต่ด่าน "จู่เถียนเก้าตาน้ำพุ" นี้ ก็ไม่รู้ว่าขัดขวางกายเซียนบริสุทธิ์ผู้เย่อหยิ่งไว้ภายนอกประตูแห่งยอดอัจฉริยะมากี่คนแล้ว

กายเซียนบริสุทธิ์เก้าตาน้ำพุกับกายเซียนบริสุทธิ์แปดตาน้ำพุ แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

ฝ่ายแรกคือยอดอัจฉริยะ โดดเด่นเหนือคนรุ่นเดียวกัน

ส่วนฝ่ายหลัง แม้แต่ปุถุชนเก้าตาน้ำพุก็ยังเทียบไม่ได้ด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้น เหยาอินในขั้นแปดตาน้ำพุก็บำเพ็ญจนมีเส้นรอยถึงเก้าสิบสองเส้น หากทะลวงสู่เก้าตาน้ำพุได้ ย่อมทะลุเกินร้อยเส้นอย่างแน่นอน ซึ่งจะทำให้มีรากฐานดั่งต้นกล้าผู้สืบทอดแห่งสำนักใหญ่ระดับหมื่นพันตระกูล

ในเผ่าจิ่วหลี ชางหลีจะไม่ใช่ผู้ที่โดดเด่นเพียงผู้เดียวอีกต่อไป

อิ่นจวินแอบชื่นชมท่าทีสุขุมหนักแน่นของหลี่เหวยอีอยู่ในใจ พลางกล่าว "ตามหลักแล้ว ตอนนี้เจ้ายังมิใช่คนเสินอิ่น และยังห่างไกลจากเวลาที่จะออกสู่โลกเพื่อประลองฝีมือกับเหล่าวีรชนใต้หล้า แต่นี่เป็นกรณีพิเศษ ครั้งนี้เจ้าจะเป็นผู้นำทีม มีสองภารกิจ"

"ข้อแรก เก็บสมุนไพร ยิ่งมากยิ่งดี"

"ข้อสอง เจ้าต้องคอยช่วยเหลือเหล่าอัจฉริยะแห่งเผ่าย่อยต่างๆ ของจิ่วหลีที่เข้าร่วมมหาพิธีเซ่นสรวงเขาหมางอยู่ลับๆ สำนักเร้นลับได้รับข่าวมาว่า มีคนจะฉวยโอกาสนี้ตามล่าสังหารพวกเขา"

หลี่เหวยอีกล่าว "สำนักซุยหรือ"

"ลำพังสำนักซุยเพียงแห่งเดียว ยังไม่กล้ากำแหงถึงเพียงนี้ รอเจ้าไปถึงที่นั่น ย่อมรู้เอง"

อิ่นจวินครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ "จริงสิ ฐานะหลี่เหวยอีของเจ้า อย่าได้เปิดเผยเป็นดีที่สุด ตอนนี้ขุมกำลังมากมายต่างกำลังตามหาตัวเจ้าอยู่"

"แผนของข้าคือ ให้เหยาอินออกหน้า ส่วนเจ้ากับอิ่นที่ยี่สิบห้าใช้เคล็ดแปลงโฉม ปลอมตัวเป็นผู้ติดตามสองคนของนางมุ่งหน้าไปยังตำบลจั้งเซียน นางเพิ่งเข้าสำนักเร้นลับได้ไม่นาน ทั้งยังมีเพียงประมุขเผ่าเย่าหลีเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ จึงสามารถตบตาผู้อื่นได้"

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "อิ่นจวิน แล้วข้าเล่า ข้ามิได้ไปกับพวกเขาหรือ"

"คนเร้นลับขั้นห้าสมุทรจะมีอิ่นที่เก้าเป็นผู้นำทีม พวกเจ้ามีภารกิจอื่น"

อิ่นจวินรั้งตัวหลี่เหวยอีไว้ตามลำพัง แล้วหยิบขวดยาออกมาขวดหนึ่ง "โอสถสะกดข่มยันต์หกตัณหานี้ หลอมออกมาได้ทั้งหมดห้าเม็ด อีกทั้งเปิ่นจวินยังสืบทราบมาว่า หากสามารถเชิญเก้ามหาปุโรหิตร่วมมือกันได้ ก็จะช่วยเจ้าหลอมสลายยันต์หกตัณหาในร่างได้ ดังนั้นเรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวลจนเกินไป"

"ก่อนออกเดินทาง จงไปที่คลังสมบัติของหอกวานไห่ หาผู้อาวุโสสูงสุดที่สี่สิบห้าเพื่อรับชุดท่องราตรีระดับอาวุธเวทขั้นสูงชุดหนึ่ง มันมีความสามารถในการพรางกายที่เหนือกว่า การเพิ่มพูนพลังป้องกันและความเร็วก็ไม่อาจเทียบกับอาวุธเวทขั้นต่ำได้เลย และที่สำคัญที่สุดคือ มันสามารถตัดขาดการรับรู้ของสือลิ่วอวี้ที่มีต่อยันต์หกตัณหาบนตัวเจ้าได้"

อิ่นจวินกล่าวต่อ "เมื่อไปถึงตำบลจั้งเซียนแล้ว จงตามหาสมุนไพรวิเศษย้อมแสงสนธยาเพื่อทะลวงจู่เถียนเก้าตาน้ำพุให้เร็วที่สุด จากนั้นเตรียมตัวทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทร มีเพียงบรรลุขั้นห้าสมุทรเท่านั้น จึงจะนับว่าก้าวเข้าสู่ทำเนียบยอดฝีมือรุ่นเยาว์ได้อย่างแท้จริง คนเสินอิ่นจะด้อยกว่าผู้สืบทอดมากเกินไปไม่ได้ เจ้าต้องรีบตามชางหลีให้ทัน ว่าแต่เจ้าเคี่ยวกรำเส้นรอยสีทองออกมาได้หรือยัง"

"เส้นรอยสีทอง หมายถึงสิ่งนี้หรือ"

หลี่เหวยอีไม่พูดพร่ำทำเพลง ถอดเสื้อตัวบนออก แล้วกระตุ้นเส้นรอยสีทองทั้งเก้าเส้นในร่างให้ปรากฏ

แสงสีทองเจิดจ้าทีละสายนั้นบาดตาจนอิ่นจวินแทบลืมตาไม่ขึ้น ถึงกับเสียกิริยาตกตะลึงพลางอุทาน "เคี่ยวกรำออกมาได้เก้าเส้นเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ ทั้งยังทำได้ด้วยระดับพลังเพียงแปดตาน้ำพุอีกด้วย!"

"นี่ก็ทำตามข้อเรียกร้องของท่านมิใช่หรือ เคี่ยวกรำได้เก้าเส้นก็เหนือกว่าผู้สืบทอดส่วนใหญ่แล้ว"

ทันใดนั้นหลี่เหวยอีพลันฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เมื่อนึกย้อนทบทวนอย่างละเอียด แววตาก็ปรากฏความประหลาดใจขึ้นมา น้ำเสียงจริงที่อิ่นจวินเผลอหลุดปากออกมาเมื่อครู่ ไฉนจึงฟังดูคุ้นหูชอบกล

อิ่นจวินรีบสะกดอารมณ์ตื่นเต้นลงอย่างรวดเร็ว ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่แล้วกล่าว "เจ้าอย่าเพิ่งรีบทะลวงสู่ขั้นห้าสมุทรเลย จงสั่งสมขัดเกลาในขั้นหยงเฉวียนให้แน่นหนากว่านี้ก่อน ในเผ่าจิ่วหลีนี้เจ้ามีหญิงในดวงใจหรือไม่ หลีหลิง เหยาอิน หรืออิ่นที่ยี่สิบสี่ สำนักเร้นลับสามารถช่วยเป็นพ่อสื่อชักนำให้ได้นะ"

......

หลี่เหวยอีก้าวออกจากประตูสำนัก ก็ได้พบกับอิ่นที่ยี่สิบสี่

นางกล่าว "หน้าตาเจ้านี่กว้างขวางจริง ๆ ลอบเก็บสมุนไพรผิดกฎเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ แต่อิ่นจวินกลับไม่เอาความเจ้าเลยแม้แต่น้อย"

"มีธุระอะไรก็ว่ามา" หลี่เหวยอีกล่าว

อิ่นที่ยี่สิบสี่ไม่เกรงใจเขาเลยสักนิด "ช่วยข้าเก็บสมุนไพรวิเศษย้อมแสงสนธยาที่ช่วยให้กายเซียนบริสุทธิ์ผลัดเปลี่ยนร่างมาสักสามต้นสิ"

"สามต้น? เจ้าช่างกล้าเอ่ยปากจริง ๆ" หลี่เหวยอีกล่าว

อิ่นที่ยี่สิบสี่กล่าว "ระดับการบำเพ็ญเพียรยิ่งสูง ก็ยิ่งต้องการสมุนไพรวิเศษย้อมแสงสนธยามากขึ้น... วางใจเถอะ ข้าจ่ายเงินซื้อ"

"เจ้ามีปัญญาซื้อหรือ ติดหนี้ไว้ก่อนก็บอกมาตรง ๆ... ช่างเถอะ เงินที่ติดไว้ก็ถือเป็นเงิน ข้าจะพยายามก็แล้วกัน!" หลี่เหวยอียอมผ่อนปรน

อิ่นที่ยี่สิบสี่แย้มยิ้มอย่างอ่อนหวาน

......

วันที่สามเดือนเก้า ยังเหลือเวลาอีกหกวันก่อนจะถึงมหาพิธีเซ่นสรวงเขาหมาง

หลี่เหวยอีสวมงอบไม้ไผ่ สะพายกระบอกแมลง นั่งซดบะหมี่น้ำชามโตอยู่ที่เพิงขายบะหมี่ริมถนนแห่งหนึ่งในนครจิ่วหลี

ปลายนิ้วของเขาวาดแถบแพรฝ่าชี่สายยาวออกมาในอากาศ แถบแพรฝ่าชี่เลื้อยทอดยาวไปตามพื้นอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งยืดออกไปไกลถึงสิบจั้งจึงค่อยสลายตัว ผสานกลืนไปกับอากาศ

"นี่คือระยะที่ฝ่าชี่แห่งจู่เถียนสามารถแผ่ไปถึงงั้นหรือ"

เห็นได้ชัดว่าอิ่นจวินยังคงประเมินหลี่เหวยอีต่ำไป การที่เขาจะทะลวงจู่เถียนเก้าตาน้ำพุนั้น ไหนเลยต้องพึ่งพาสมุนไพรวิเศษ เพียงเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา มันก็ทะลวงผ่านไปได้เองตามธรรมชาติแล้ว

ทว่าตาน้ำพุที่สิบในตำนานนั้น หลี่เหวยอีกลับไม่มีความมั่นใจเลยแม้แต่น้อย

แม้แต่อาจารย์ทั้งสามท่านก็ยังรู้เพียงงู ๆ ปลา ๆ ไม่อาจให้ความช่วยเหลืออันใดแก่เขาได้ จากนี้ไปคงต้องอาศัยการคลำทางด้วยตนเองเท่านั้น

หลังจากจ้าวเจือจั๋วได้รับจดหมายลับก็รีบรุดมายังเพิงบะหมี่ทันที เขานั่งลงตรงข้ามกับหลี่เหวยอีด้วยความรู้สึกทั้งตื่นเต้นและกังวล "เป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย น้องหลี่ เจ้ากล้ามานครจิ่วหลีได้อย่างไร ทั้งตระกูลหยาง ตระกูลเซวีย กองทัพตี้หลางหวัง กวานซาน รวมถึงมือสังหารจากทุกสารทิศ ผู้ฝึกพลังยุทธ์ทั่วทั้งใต้หล้าล้วนกำลังตามหาตัวเจ้าอยู่ อันตรายเกินไปแล้ว ตามข้าไปหลบที่สำนักศึกษาของเผ่าสักพักเถอะ เจี่ยโส่วเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้ายิ่งนัก"

ขณะกล่าวคำเหล่านี้ เขาก็ล้วงถุงเงินที่เตรียมไว้นานแล้วออกจากอกเสื้อ วางลงตรงหน้าหลี่เหวยอี "ชั่วคราวนี้คืนได้เพียงเท่านี้ก่อน"

หลี่เหวยอีเปิดถุงเงินออกตรวจนับดูครู่หนึ่ง จากนั้นจึงดันชามบะหมี่น้ำบนโต๊ะไปให้ "ที่ข้านัดเจ้ามาพบอย่างลับ ๆ มีเรื่องสำคัญอยู่สองสามเรื่อง"

"เรื่องอันใดหรือ"

"หลายเดือนมานี้เจ้าอยู่ที่สำนักศึกษาของเผ่ามาโดยตลอด เคยพบฉีซานซานหรือไม่"

จ้าวเจือจั๋วพยักหน้า ก่อนที่สีหน้าจะแปรเปลี่ยนเป็นแปลกพิกลแล้วยิ้มกล่าว "ท่านหมอยาฉีผู้นี้มิใช่คนธรรมดาทั่วไปจริง ๆ!"

"หมายความว่าอย่างไร" หลี่เหวยอีถาม

จ้าวเจือจั๋วกดเสียงต่ำ "นางเป็นเพียงร่างปุถุชน ความงามเทียบไม่ได้กับพวกกายเซียนบริสุทธิ์เหล่านั้น พรสวรรค์การฝึกฝนก็ไม่อาจเทียบเคียงสตรีสูงศักดิ์ฟ้าประทานอย่างหยางชิงซีได้เลยสักนิด ทว่ายอดคนอย่างชางหลี กลับถูกนางล่อลวงจนลุ่มหลงมัวเมา ถึงกับมีปากเสียงกับผู้นำตระกูลและฮูหยินใหญ่ไปหลายยกเพราะเรื่องนี้"

หลี่เหวยอีอ้าปากค้าง

เขารู้ว่าฉีซานซานมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว แต่ไม่นึกว่าจะร้ายกาจถึงขั้นนี้ แม้แต่ชางหลีที่หยางชิงซียังคว้าไม่สำเร็จ กลับถูกนางกุมไว้ในกำมือเสียได้!

จ้าวเจือจั๋วยิ้มพลางกล่าว "ตกใจมากใช่หรือไม่ แต่ที่จริงข้ากลับเข้าใจได้ ชางหลีมีพรสวรรค์สูงส่งจริง แต่ตั้งแต่เด็กก็ถูกเผ่าตั้งความหวังอย่างเข้มงวด บนบ่าแบกรับแต่ภาระหน้าที่กอบกู้ฟื้นฟูเผ่าจิ่วหลี ทุกคนต่างบอกเขาว่าควรทำสิ่งใด แต่กลับไม่มีใครสนใจเลยว่าเขาอยากทำสิ่งใด"

"คนประเภทที่ขาดความรักความอบอุ่น ทั้งยังไร้ประสบการณ์ด้านความรักเช่นนี้ เมื่อมาเจอกับยอดฝีมือทางด้านอารมณ์ความรู้สึก จะไม่ให้ตกหลุมพรางได้อย่างไร"

หลี่เหวยอีพยักหน้าเห็นพ้องอย่างยิ่ง

ทว่าเขาคิดไปลึกกว่านั้น โดยสงสัยว่าฉานไห่กวนอู้ในร่างของฉีซานซานเป็นผู้บงการเรื่องทั้งหมดนี้อยู่หรือไม่

"ตอนนี้นางอยู่ที่ไหน" หลี่เหวยอีถาม

จ้าวเจือจั๋วกล่าว "ถูกชางหลีพาไปทางตำบลจั้งเซียนแล้ว ได้ยินว่าเพื่อช่วยนางเสาะหาสมุนไพรวิเศษย้อมแสงสนธยา ผลัดเปลี่ยนเป็นกายเซียนบริสุทธิ์"

สีหน้าของหลี่เหวยอีเคร่งเครียดขึ้นมาทันที คราวนี้สถานการณ์ซับซ้อนขึ้นมากแล้ว หากจะแตะต้องฉีซานซาน ก็ต้องผ่านด่านชางหลีไปให้ได้ก่อน เขาจึงถามว่า "แล้วศิษย์พี่ของข้ากับพวกไช่อวี่ถงเล่า"

จ้าวเจือจั๋วกล่าว "พวกเขากราบเข้าสำนักเต๋าจิ่วหลี มุ่งหน้าไปยังตำบลจั้งเซียนเพื่อเข้าร่วมมหาพิธีเซ่นสรวงเขาหมางแล้ว"

เรื่องนี้อยู่ในความคาดหมายของหลี่เหวยอี ในเมื่อหยางชิงซียังล่วงรู้ว่าพวกเขาสองคนผลัดเปลี่ยนเป็นกายเซียนบริสุทธิ์แล้ว ย่อมไม่มีความลับใดให้ปิดบังได้อีก การกราบเข้าสำนักเต๋าจิ่วหลีย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ทว่าหลี่เหวยอีกลับรู้สึกอยู่เสมอว่า แบบนี้ยิ่งอันตรายกว่าเดิม

"เหล่าจ้าว อยากฟื้นฟูพลังบำเพ็ญเพียรกลับมาทั้งหมดหรือไม่"

จ้าวเจือจั๋วที่กำลังกินบะหมี่อยู่ พลันได้ยินหลี่เหวยอีเอ่ยประโยคนี้ขึ้นมา ทั้งร่างก็แข็งทื่อราวกับถูกอัสนีฟาด ปล่อยเวลาผ่านไปพักใหญ่ สีหน้าของเขาถึงค่อยกลับมาเป็นปกติ "ผู้อาวุโสท่านนั้นช่วยให้ข้าฟื้นฟูกลับสู่ขั้นห้าสมุทรได้หรือ"

"เป็นขั้นที่ห้าของขั้นห้าสมุทร... เจ้าอย่าเพิ่งตื่นเต้น กินบะหมี่ก่อน" หลี่เหวยอีกล่าว

จ้าวเจือจั๋วจะยังมีแก่ใจกินบะหมี่อยู่อีกได้อย่างไร จึงกล่าวว่า "น้องชายหลี่ เจ้าบอกมาเถิด อยากให้ข้าทำสิ่งใด ขอเพียงช่วยให้ข้าฟื้นฟูพลังกลับสู่ช่วงรุ่งโรจน์สูงสุดได้ ต่อให้วันรุ่งขึ้นต้องตาย ข้าก็ยินยอม"

"ไม่ได้จะให้เจ้าไปตาย ไม่ได้เกินเลยขนาดนั้น"

เวลานี้หลี่เหวยอีมีสำนักเร้นลับจิ่วหลีทั้งสำนักเป็นเบื้องหลัง ความกล้าจึงย่อมเพิ่มพูนขึ้น ไม่จำเป็นต้องกังวลเลยสักนิดว่าจ้าวเจือจั๋วจะมีพลังสูงเกินไปจนย้อนกลับมาแว้งกัดตน

ก่อนหน้านี้จะไม่ให้หลี่เหวยอีกังวลได้อย่างไร

สภาพจิตใจของคนเรา ย่อมแปรเปลี่ยนไปตามความแข็งแกร่งของตนเองเสมอ ใครจะรู้เล่าว่าหลังจากจ้าวเจือจั๋วฟื้นฟูพลังแล้ว จะยังเป็นคนที่ไว้ใจได้อยู่อีกหรือไม่

"ไปเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปพบสหายคนหนึ่ง จำไว้ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องเหลือเชื่อเพียงใดขึ้น ก็ห้ามถามสิ่งใดทั้งสิ้น และต้องเก็บปากเงียบให้สนิท เหล่าจ้าว อย่าทำให้ข้าผิดหวังในความไว้ใจเล่า!"

พอกินบะหมี่เสร็จ หลี่เหวยอีก็พาจ้าวเจือจั๋วออกจากนครจิ่วหลี มายังท่าเรือริมแม่น้ำซุย

มองเห็นเรือลำใหญ่ที่ชักธงตัวอักษร "เย่า" แขวนไว้แต่ไกล

เหยาอินยืนอยู่บนดาดฟ้าหัวเรือ ทรวดทรงชดช้อยนุ่มนวล สวมผ้าคลุมหน้าสีเขียว ด้านหลังมีสาวใช้ชุดขาวสองนางติดตาม

บ่าวรับใช้ของเผ่าเย่าหลีกำลังขนหีบสินค้ากล่องแล้วกล่องเล่าขึ้นเรือ

ทั้งสามคนแยกย้ายกันเคลื่อนไหว หลังจากออกจากสำนักเร้นลับจิ่วหลี เหยาอินกับอิ่นที่ยี่สิบห้าก็มุ่งหน้าไปยังจวนประจำเผ่าเย่าหลี จัดการเตรียมการทุกอย่างจนเรียบร้อย

เหยาอินเดินเข้ามาต้อนรับหลี่เหวยอีและจ้าวเจือจั๋วที่ก้าวขึ้นเรือ กิริยาท่าทางเปี่ยมด้วยความสง่างามตามแบบฉบับคุณหนูตระกูลใหญ่ ใบหน้าประดับรอยยิ้มบางเบาอยู่ตลอดเวลา

"คารวะแม่นางอิน"

จ้าวเจือจั๋วรู้จักตำนานเกี่ยวกับกายเซียนบริสุทธิ์แห่งเผ่าเย่าหลีผู้นี้อยู่บ้าง ภายในใจจึงตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง ไม่รู้ว่าหลี่เหวยอีไปเกาะเกี่ยวกับนางได้อย่างไร

เหยาอินดึงหลี่เหวยอีเข้าไปในห้องโดยสารตามลำพัง แล้วเอ่ยถาม "ใครกัน"

"ยอดฝีมือ ระดับสูงมากเสียด้วย"

ดวงตาของหลี่เหวยอีทอประกายประหลาด ลอบเริ่มวางแผนการบางอย่างไว้ในใจแล้ว

เหยาอินรู้ว่าหลี่เหวยอีไม่ใช่คนที่จะก่อเรื่องหาราวโดยไม่จำเป็น จึงไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอันใดมากความ เอ่ยว่า "ข้าเป็นหลานสาวของประมุขเผ่าเย่าหลี เพิ่งกลับจากการศึกษาวิชาในแดนลี้ลับนอกมณฑลหลี เจ้ากับอิ่นที่ยี่สิบห้าเป็นองครักษ์ประจำตัวของข้า ซึ่งติดตามมาจากนอกมณฑล เจ้าต้องมีชื่อใหม่สักชื่อ!"

"ซือหม่าถาน"

หลี่เหวยอีตั้งชื่อเรียบร้อยก็เอ่ยถาม "แดนลี้ลับงั้นหรือ ทางสำนักเร้นลับไม่ได้เตรียมการจัดการรายละเอียดไว้หรอกหรือ"

"ยิ่งคลุมเครือเท่าไร ก็ยิ่งมีพลังข่มขวัญมากเท่านั้น พวกเขาจะจินตนาการไปเอง" เหยาอินกล่าว

เมื่อเดินเข้ามาในห้องโดยสารที่เผ่าเย่าหลีจัดเตรียมไว้ให้ หลี่เหวยอีกำลังเตรียมจะศึกษาค้นคว้าการประยุกต์ใช้ฝ่าชี่ในจู่เถียนของตาน้ำพุที่เก้าต่อไป จ้าวเจือจั๋วก็เคาะประตูเข้ามาเยี่ยมเยียน

หลังจากเข้ามาแล้ว เขาก็กดเสียงให้ต่ำลง "น้องหลี่ เจ้ารู้หรือไม่ว่าแม่นางอินผู้นี้มีที่มาไม่ธรรมดาเลย อีกทั้งนางไม่ได้บอบบางเป็นกันเองเหมือนที่เห็นภายนอกเด็ดขาด เล่าลือกันว่านางเคยสังหารคนมานับไม่ถ้วนในเผ่าเย่าหลี ชื่อเสียงฉาวโฉ่ระบือไกล เจ้าอย่าได้ถูกรูปลักษณ์ภายนอกของนางหลอกเอาเป็นอันขาด!"

……